دانشجویان پیشرو: مبارزه برای آزادی سیاسی بیقید و شرط و حق تعیین سرنوشت ادامه خواهد داشت
گروه دانشجویان پیشرودر بیانیهای در مورد فشار حکومت بر «دانشگاه و جنبش دانشجویی» نوشت: «اعتراضات گسترده دانشجویی در دیماه ۱۴۰۴ با صدور صدها بیانیه و برگزاری تجمعات اعتراضی، فضای دانشگاهها و کل جامعه را دگرگون کرد. این اعتراضات حتی پس از شدیدترین سرکوب تاریخ جمهوری اسلامی نیز متوقف نشد و تا پیش از اغاز جنگ ۴۰ روزه ادامه پیدا کرد.»این گروه دانشجویی اشاره کرد: «حکومت برای بقا، فشار بر دانشگاه و جنبش دانشجویی را افزایش داده است»، و افزود: «اما ما نیز در سالهای گذشته آموختهایم که در برابر سرکوب عقبنشینی نکنیم؛ بلکه شبکهسازی کنیم، سازماندهی کنیم و قدرت خودمان را افزایش دهیم.»گروه دانشجویان پیشرو نوشت: «احضار، تعلیق، محرومیت از تحصیل، پروندهسازی، بازداشت، صدور احکام قضایی و محدود کردن دسترسی دانشجویان، ابزارهای معمول اداره محیط آموزشی هستند» و اضافه کرد: «بدل کردن آنها به ابزار سرکوب، باید افشا شود و برابر این اقدام ایستادگی صورت بگیرد.» این گروه صنفی تاکید کرد که هر دانشجوی تحت فشار، فارغ از گرایش سیاسی و فکری، باید مورد حمایت قرار گیرد و حق تحصیل و آزادی سیاسی او به رسمیت شناخته شود، و افزود: «حمایت از دانشجویان سرکوبشده فقط یک همدردی لفظی نیست؛ وظیفه همکلاسیها، دانشجویان و تشکلهای مستقل است که آن را به شکلی عملی سازماندهی کنند.» گروه دانشجویان پیشرو تاکید کرد: «تا زمانی که آزادیهای سیاسی سرکوب شوند، مبارزه ما برای آزادی سیاسی بیقید و شرط و حق تعیین سرنوشت ادامه خواهد داشت.»
در پایان این بیانیه نیز آمده است: «همانطور که در برابر حجاب اجباری، اعدام و زندان ایستادیم، امروز نیز باید در کنار همکلاسیهای تحت سرکوب بایستیم. دانشگاه نباید به فضایی برای سکوت و ترس تبدیل شود.»
بر پایه این اطلاعات، او در روزهای اخیر قربانی زورگیری در داخل زندان شده و در پی بروز فلج عصبی موقت، در بهداری این بند بستری شده است.
بر اساس این اطلاعات، آمنه بیرقداری کرهرودی، معلم بازنشستهای که در جریان سرکوب اعتراضات دیماه با اتهام «لیدری اعتراضات» در فریمان، شامگاه ۱۷ دی ۱۴۰۴ در منزلش در این شهر بازداشت شد، از ۲۸ خرداد، برخلاف اصل تفکیک جرائم، به بند دو زندان زنان وکیلآباد مشهد، محل نگهداری مجرمان خطرناک، منتقل شده است.
منبع مطلعی که درباره وضعیت او با ایراناینترنشنال صحبت کرد، گفت «بند ۲ محل نگهداری زندانیان جرائم خشن و سابقهدار است که از جمله به خاطر قتل، توزیع مواد مخدر، زورگیری و سرقت بازداشت و محکوم شدهاند.»
بر اساس اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، شماری از زندانیان خطرناک این بند که با حمایت مستقیم زندانبانها تجارت مواد مخدر در بند را اداره میکنند، فشاری بیسابقه به این زندانی وارد کردهاند: «آنها جز یک دست لباس، همه لباسهای اضافه خانم معلم را به زور از او گرفتهاند و آن را باز هم به زور به دیگر زندانیها فروختهاند.»
به گفته منبع ایراناینترنشنال، پول حاصل از این خریدوفروشها صرف تهیه مواد مخدری میشود که زندانبانها با اطلاع مدیریت زندان در بند توزیع میکنند.
اما آزار آمنه بیرقداری و شماری دیگر از زندانیانی که به اتهام جرائم سبک در این بند نگهداری میشوند، به همینجا ختم نمیشود. به گفته این منبع آگاه، «خانم بیرقداری و دیگر بازداشتیهای این بند، روزانه تنها ۱۰ دقیقه اجازه تماس تلفنی با خارج از زندان را دارند. با این حال، تنها چند روز پس از انتقال او، چند نفر از زنان محکوم که با زندانبانها همکاری میکنند، با زور کارت تلفن این معلم بازنشسته را از او گرفتند و زمان تماس او را به دیگر زندانیان فروختند. به این ترتیب، او عملاً امکان تماس تلفنی با خانوادهاش را نیز از دست داده است.»
به گفته این منبع، در مورد این معلم زندانی، زورگیری حتی برخی روزها شامل وعده غذایی او شده و «زورگیرهای بند حتی غذای او را هم با خشونت از او میگیرند.»
در نتیجه این فشارها و آزارهای سازمانیافته علیه این معلم زندانی وضعیت او در روزهای اخیر، بحرانی و در پی فشارهای شدید دچار حمله عصبی شده است: «او دچار نوعی فلج موقت از کمر به پایین شد و پاهایش توان حرکت خود را از دست دادند.»
اطلاعات رسیده به ایراناینترنشال نشان میدهد او پس از این حمله عصبی یک روز در بهداری زندان بستری شده است: «هر دو ساعت دو قرص زیر زبانش گذاشتهاند، اما هیچ رسیدگی پزشکی موثری در مورد وضعیت او انجام نشد.»
به گفته منبع ایراناینترنشنال، اکثر روزها بر سر مواد مخدر و کنترل بند «و حتی گاهی برای یک بند ناس»، دعوا و کتککاریهای شدیدی در بند بین مجرمان خطرناک اتفاق میافتد: «در مواردی این دعواها خواست مسئولان زندان است که از طریق زندانبانها به مجرمانی که در خدمت زندان هستند منتقل میشود و زندانیان سیاسی و یا عادی ناموافق را هدف میگیرد.»
اطلاعات رسیده به ایراناینترشنال، وضعیت بند ۲ را برای این زندانی سیاسی که سنی از او گذشته و دچار بیماری است «بسیار خطرناک و فرساینده» توصیف کرده و به تعبیر یکی از زنان زندانی در این بند، «هر یک از مجرمان خطرناک بند ۲ زنان که با مسئولان زندان همکاری میکنند برای زنانی مثل خانم بیرقداری از دهها مرد مجرم و آزارگر بیرون زندان خطرناکترند.»
به گفته این منبع، انتقال این معلم زندانی به بند دو زندان به درخواست «قاضی قناد»، بازپرس پرونده او، و تحت فشار نهادهای امنیتی انجام شده است. این منبع افزود: «او تا پیش از این در بند آرامش، در کنار دیگر بازداشتشدگان و زندانیان سیاسی نگهداری میشد، اما ناگهان و بدون ارائه هیچ توضیح یا دلیلی به بند دو منتقل شد.»
شرایط بهداشتی بند ۲ نیز به گفته این منبع بسیار نامناسب است؛ «به بیرقداری حتی پتو ندادهاند و او ناچار است روی زمین بخوابد.»
بیرقداری که دیماه ۱۴۰۳ همراه با پسرش بازداشت و برای هفتهها از تماس و ملاقات با خانواده محروم شده بود، اوایل سال ۱۴۰۴ با قرار وثیقه آزاد شد، اما ۱۲ اردیبهشت بار دیگر بازداشت شد.
منابع ایراناینترنشال تاکید میکنند نقش امیرحسین قناد، دادستان فریمان، در این پرونده تعیینکننده است. به گفته این منابع، قناد، که دادستان پرونده مجیدرضا رهنورد، از اعدامشدگان اعتراضات سراسری نیز بوده، پیشتر به بیرقداری و پسرش هشدار داده بود که اگر از فریمان خارج نشوند، وثیقهشان لغو میشود.
در جریان آزادی موقت بیرقداری در ماه فروردین، قناد او را ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ در خیابان میبیند و خطاب به او میگوید چرا هنوز از شهر نرفته است و باید به زندان بازگردد؛ همان روز، ماموران بار دیگر او را بازداشت میکنند.
پس از بازداشت دوباره، علی انبایی فریمانی، همسر او و معلم بازنشسته و مجروح شیمیایی جنگ ایران و عراق، دچار سکته مغزی شد و از آن زمان در کما و در بیمارستان قائم مشهد بستری است.
همزمان، بیماری سرطان مغز استخوان پسر او، ایمان انبایی فریمانی، که همراه او بازداشت و بعدتر با قید وثیقه آزاد شد، پس از تجربه شکنجه و تداوم فشارهای امنیتی تشدید شده است.
این معلم زندانی که مادر چهار فرزند است و منابع مطلع میگویند فشار ناشی از وضعیت همسرش و بیماری سرطان مغز استخوان پسرش، ایمان انبایی فریمانی، وضعیت روحیاش را بهشدت وخیم کرده است.
به گفته منابع مطلع، شورای طبقهبندی زندان به دلیل وضعیت بحرانی همسر بیرقداری با آزادی او با پابند الکترونیکی موافقت کرده بود، اما دادستانی و اطلاعات سپاه با آن مخالفت کردند و تنها سه روز مرخصی موقت به او دادند.
او پس از بازگشت به زندان، با وخامت بیشتر وضعیت جسمی و روحی خود مواجه شد و مدتی بعد نیز به بند ۲ منتقل شد. همچنین، درخواست اخیر او برای آزادی مشروط یا تحمل ادامه محکومیت با استفاده از پابند الکترونیکی، با مخالفت دادستانی روبهرو شده است.
این زندانی سیاسی به چهار سال حبس تعلیقی و یک سال حبس تعزیری محکوم شده که با توجه به تسلیم به رای، هشت ماه آن اجرایی است. بیرقداری از سال ۱۳۸۸ سابقه فعالیت سیاسی دارد و پیشتر در سال ۱۳۹۶ نیز به اتهام «اخلال در امنیت ملی» و «تشویش اذهان عمومی» بازداشت و ۲۱۰ روز در زندان وکیلآباد مشهد زندانی بود. یک برادر او نیز در جنگ هشتساله ایران و عراق کشته شده است.
خانواده و منابع نزدیک به بیرقداری میگویند انتقال او به بند زندانیان جرائم خشن، محرومیت از ابتداییترین امکانات، محدودشدن تماس تلفنی و فشارهای مداوم روانی و جسمی، جان و سلامت این زندانی سیاسی ۶۱ ساله را بهطور جدی به خطر انداخته است.
