ورود پرچم شیر و خورشید به استادیوم لس آنجلس، پیش از شروع بازی تیم ملی

لوگان راجرسون، بازیکن باشگاه اوکلند اف‌سی، به عنوان جانشین گاربت به اردوی تیم ملی نیوزیلند در آمریکا فراخوانده شده است.

مت گاربت برای باشگاه پیتربورو یونایتد در لیگ یک انگلیس بازی می‌کند.

ایران و نیوزیلند از ساعت ۴:۳۰ بامداد سه شنبه ۲۶ خرداد ۱۴۰۵ به مصاف یکدیگر می‌روند.

او کم‌کم متوجه می‌شد چه افتخاری رقم زده است. کیپ‌ورد در نخستین حضور تاریخ خود در جام جهانی با درخشش خیره‌کننده‌ای به تساوی بدون گل با اسپانیا، یکی از مدعیان اصلی قهرمانی، رسیده بود.

سکوها منفجر شدند. هزاران هوادار کیپ ورد که ۹۰ دقیقه با فریادهای بی‌وقفه تیم خود را حمایت کرده بودند، یکدیگر را در آغوش گرفتند، رقصیدند و از این نتیجه تاریخی لذت بردند.

در زمین مسابقه، بازیکنان با شادی وصف‌ناپذیر به سمت یکدیگر دویدند. حتی تماشاگران بی‌طرف نیز تحت تاثیر این اتفاق قرار گرفته بودند و بسیاری از آن‌ها نیز جشن می‌گرفتند.

مقابل اسپانیای قهرمان اروپا، ووزینیا بهترین نمایش دوران حرفه‌ای خود را ارائه داد؛ نمایشی که با ثبت کلین‌شیت و کسب تاریخی‌ترین نتیجه فوتبال کشورش همراه شد.

به نوشته بی‌بی‌سی اسپرت؛ او پس از انتخاب به عنوان بهترین بازیکن مسابقه گفت: «گریه کردم چون با پدربزرگ و مادربزرگم بزرگ شدم. متاسفانه آن‌ها اینجا نیستند. چند سال پیش از دنیا رفتند. آن‌ها همه چیز زندگی من بودند.»

او گفت: «همچنین به خاطر مادرم گریه کردم. او نتوانست به اینجا بیاید چون ویزا نگرفت. به دلیل هزینه‌های ویزا، نتوانستیم به موقع کارها را انجام دهیم. دوست داشتم اینجا باشد.»

ووزینیا ادامه داد: «بزرگ‌ترین سلاح ما اتحادمان است. فرقی نمی‌کند بازیکنی امروز به تیم اضافه شده باشد یا ۱۰ یا ۱۵ سال در تیم حضور داشته باشد. نحوه رفتار ما با خانواده‌مان بزرگ‌ترین نقطه قوت ما است.»

او گفت: «همه فکر می‌کردند ما فقط برای لذت بردن از جام جهانی به اینجا آمده‌ایم. اما نه. ما می‌دانیم با چه تیم‌هایی روبه‌رو هستیم و همیشه برای آن‌ها احترام قائلیم، چون این نخستین حضور ما است، اما برای رقابت و جنگیدن برای کشورمان به اینجا آمده‌ایم.»

100%

«از کودکی رویایم بود»

برای ووزینیا، این لحظه حاصل یک عمر انتظار بود.

دروازه‌بان کیپ ورد که نام اصلی‌اش ژوزیمار دیاس است، تمام دوران حرفه‌ای خود را در تعقیب رویای حضور در جام جهانی سپری کرده بود.

وقتی این رویا سرانجام محقق شد، با یک رکورد تاریخی نیز همراه بود. او در ۴۰ سال و ۱۲ روزگی به مسن‌ترین بازیکنی تبدیل شد که در نخستین مسابقه جام جهانی کشورش به میدان رفته است؛ رکوردی که تنها چند روز قبل در اختیار الوی روم، دروازه‌بان کوراسائو، قرار گرفته بود.

در واقع تنها عصام الحضری، دروازه‌بان مصر، در زمان نخستین حضورش در جام جهانی از او مسن‌تر بوده است.

این دستاورد نقطه اوج مسیری طولانی و سرشار از پشتکار بود.

ووزینیا گفت: «من فوتبال حرفه‌ای را در ۲۵ سالگی و در سال ۲۰۱۲ آغاز کردم. برای کسی مثل من خیلی دیر بود.»

او افزود: «به ترک تیم ملی فکر کرده بودم، اما به خاطر این رویا ادامه دادم.»

دروازه‌بان کیپ ورد گفت: «این عملکرد فقط متعلق به من نیست. من بهترین بازیکن زمین شدم، اما این جایزه متعلق به همه هم‌تیمی‌هایم است. بدون آن‌ها هیچ چیز ممکن نبود. من به کار برای تیم و مردم کشورم ادامه خواهم داد.»

100%

از جزیره‌ای دورافتاده تا جام جهانی

کیپ ورد مجمع‌الجزایری در حدود ۶۰۰ کیلومتری سواحل غربی آفریقا است؛ منطقه‌ای زیبا اما دورافتاده که فرصت‌های فوتبالی محدودی برای نوجوانان دارد.

ووزینیا که در شهر میندلو بزرگ شد، از همان ابتدا با دشواری‌هایی روبه‌رو بود.

او گفت: «یکی از بهترین دروازه‌بان‌های جزیره بودم، اما قد کوتاهی داشتم. حتی وقتی عملکرد خوبی داشتم، به خاطر قدم انتخاب نمی‌شدم.»

مانند بسیاری از فوتبالیست‌های کیپ ورد، او نیز در نهایت برای یافتن فرصت‌های بهتر راهی پرتغال شد؛ کشوری که زمانی استعمارگر این مجمع‌الجزایر بود.

این تصمیم آغازگر مسیری شد که او را به اسلواکی، آنگولا، مولداوی و قبرس برد.

ووزینیا اکنون برای باشگاه شاوش در لیگ دسته دوم پرتغال بازی می‌کند.

حتی نام او نیز داستانی فوتبالی دارد.

پدرش قصد داشت نام او را «والدانو» بگذارد؛ برگرفته از خورخه والدانو، ستاره سابق آرژانتین و رئال مادرید. اما مقام‌های ثبت احوال کیپ ورد با این نام موافقت نکردند.

در نتیجه نام او ژوزیمار گذاشته شد؛ برگرفته از ژوزیمار، مدافع برزیلی که در جام جهانی ۱۹۸۶ مشهور شد. دهه‌ها بعد، ووزینیا در جام جهانی تاریخ خودش را نوشت.

100%

ووزینیا ستاره این مسابقه بود

با حمایت هزاران هوادار کیپ ورد، او مقابل حملات بی‌امان اسپانیا ایستادگی کرد و هفت مهار سرنوشت‌ساز انجام داد.

تنها دروازه‌بان بالای ۴۰ سالی که در یک مسابقه جام جهانی مهارهای بیشتری ثبت کرده، پت جنینگز است که در ۴۱ سالگی و در دیدار ایرلند شمالی برابر برزیل در جام جهانی ۱۹۸۶، ۱۰ مهار داشت.

هر واکنش ووزینیا در ورزشگاه آتلانتا همانند یک گل برای هواداران کیپ ورد جشن گرفته می‌شد.

اکنون و خارج از ورزشگاه نیز او به پدیده‌ای در شبکه‌های اجتماعی تبدیل شد.

تعداد دنبال‌کنندگانش در اینستاگرام از اندکی بیش از ۵۰ هزار نفر به بیش از یک میلیون و ۵۰۰ هزار نفر رسید؛ آن هم پس از آنکه شبکه برزیلی CazeTV از مخاطبان خود خواست صفحه او را دنبال کنند.

ووزینیا وقتی از این موضوع مطلع شد، به خبرنگاران گفت: «باورنکردنی است.»

برای کشوری با جمعیتی اندکی بیش از نیم میلیون نفر، که سومین کشور کوچک تاریخ حاضر در جام جهانی است، این نتیجه اهمیتی عظیم داشت.

در سکوها نیز هواداران همان شور و اشتیاق را نشان دادند. آن‌ها با لباس‌های آبی و پرچم‌های سرخ، سفید و آبی در تمام مسابقه آواز خواندند و رقصیدند و تیم خود را در لحظات دشوار بالا کشیدند.

در پایان مسابقه، حتی تماشاگران بی‌طرف نیز شیفته این داستان شده بودند.

داستان کیپ ورد، داستان همه شده بود. کشوری جزیره‌ای و کوچک، که توانست تخیل و احساسات دنیای فوتبال را تسخیر کند.

این پرچم موضوع شکایتی بود که روز پنج‌شنبه از سوی «موسسه صدای آزادی» و سام کرمانیان، یکی از هواداران ایران که قصد حضور در مسابقه را داشت، در دادگاه عالی لس‌آنجلس مطرح شد.

بر اساس این گزارش، رسیدگی به این پرونده به صورت فوری در دستور کار قرار گرفت و صبح دوشنبه، تنها چند ساعت پیش از آغاز دیدار ایران و نیوزیلند در ورزشگاه سوفای شهر اینگلوود کالیفرنیا، برگزار شد. قاضی کرتیس ای. کین حکم داد که این ممنوعیت به قوت خود باقی بماند.

او گفت: «آزادی بیان فوق‌العاده مهم است، مقدس است و یکی از پایه‌های جامعه ما به شمار می‌رود، اما بدون محدودیت نیست؛ از جمله در مواردی که یک نهاد خصوصی در یک ملک خصوصی فعالیت می‌کند و همان‌طور که در پرونده‌های قبلی نیز نشان داده شده، می‌تواند به شکلی معقول مقرراتی را اعمال کند. درخواست را رد می‌کنم.»

قاضی کین در توضیح دلایل خود گفت: «ممکن است برای حدود ۲۵۰۰ نفر از کارکنانی که باید با پروتکل‌های امنیتی سروکار داشته باشند، آسیب یا مشکل ایجاد شود. تغییر یک پروتکل قدیمی ورزشگاه برای رویدادی عظیم، تنها در عرض چند ساعت، بار بسیار سنگینی به همراه دارد. دشوار است تصور کنیم فیفا بتواند در یک ورزشگاه تغییر ایجاد کند اما در سایر ورزشگاه‌ها چنین نکند.»

اسپانیا در تنها تجربه قهرمانی جام جهانی در سال ۲۰۱۰ هم در گام نخست با ناکامی در پیروزی مواجه شده و برابر سوئیس شکست خورده بود.

عربستان سعودی و اروگوئه امشب دیگر بازی این گروه را برگزار خواهند کرد.

کیپ ورد در نخستین حضور خود در جام جهانی شگفتی آفرید

وقتی سوت پایان نخستین مسابقه کیپ ورد در تاریخ جام جهانی در استادیوم آتلانتا، در فاصله ۵۲۹۶ کیلومتری از خانه، به صدا درآمد، آنها کاری باورنکردنی انجام داده بودند؛ کشوری کوچک و تازه‌وارد توانسته بود اسپانیا، قهرمان اروپا و یکی از مدعیان اصلی قهرمانی جهان، را با تساوی بدون گل متوقف کند.

بوبیستا، سرمربی تیم، گفته بود می‌خواهد دنیا ببیند کیپ ورد چیست و مردمش چه کسانی هستند؛ و دنیا هم دید.

او تاکید کرده بود که صعود به جام جهانی فقط فوتبال نیست؛ موسیقی است، فرهنگ است، همه چیز است. پس این نتیجه چه بود؟ چیزی فوق‌العاده.

چه لحظه‌ای بود و چه فریادی برخاست وقتی غیرممکن به واقعیت تبدیل شد.

100%

مجمع‌الجزایری در اقیانوس اطلس با ۶۰۰ هزار نفر جمعیت. یک مدافع میانی باشگاه شمروک روورز از منطقه کراملین دوبلین که زبان کریول را یاد گرفته و روزی در لینکدین پیدا شده بود. یک دروازه‌بان ۴۰ ساله از لیگ دسته دوم پرتغال. یک ژوزیمار دیگر که نام خود را در تاریخ این رقابت‌ها ثبت کرد و در پایان مسابقه اشک ریخت؛ اشکی که قرار است نسل‌ها درباره آن صحبت شود.

درباره همه آن‌ها، تک‌تک‌شان. آن‌ها به آمریکا آمدند، مقابل اسپانیا قرار گرفتند و مقاومت کردند؛ با بدن‌هایی که برای هر توپ به خطر افتاد و قلب‌هایی که آشکارا برای کشورشان می‌تپید.

حتی ورود لامین یامال، ستاره نوجوانی که قرار بود ناجی اسپانیا باشد، نتوانست آن‌ها را شکست دهد.

کیپ ورد از آتلانتا یک امتیاز گرفت، اما دستاوردش بسیار فراتر از آن بود. حتی می‌توانست بیشتر هم باشد.

وقتی مسابقه در دقایق پایانی با نتیجه صفر-صفر دنبال می‌شد، این کیپ ورد بود، نه اسپانیا، که بهترین فرصت‌های گلزنی را خلق کرد.

باورنکردنی بود؛ در دقیقه ۹۰ دینی بورگس در محوطه جریمه اسپانیا به هوا پرید تا ضربه سر بزند و شاید جاودانه شود، اما اونای سیمون توپ را مهار کرد. سه دقیقه بعد، رایان مندس نیز فرصت خود را داشت.

از سوی دیگر، دنی اولمو مجبور شد ضربه کوین پینا را دفع کند؛ داستانی شگفت‌انگیز که تا آستانه غیرقابل باورتر شدن پیش رفت.

اما همین تساوی نیز برای همیشه در یادها خواهد ماند؛ تساوی‌ای سرشار از شادی.

100%

و اگر آن موقعیت‌ها لحظاتی ماندگار بودند، صحنه مهار فوق‌العاده پیکو لوپس در دقیقه ۸۸ نیز چنین جایگاهی خواهد داشت؛ جایی که او با تکلی تماشایی مانع گلزنی اولمو شد.

به نوشته گاردین، لوپس در ایرلند متولد و بزرگ شده است. پدرش کارلوس، آشپز کشتی‌های کروز، زمانی که کشتی‌اش در دوبلین پهلو گرفته بود با جودی آشنا شد. هر دوی آن‌ها به همراه دو برادر پیکو در ورزشگاه حضور داشتند.

پدربزرگ ۹۸ ساله‌اش که هنوز روی زمین کشاورزی کار می‌کند، از جزیره سائو نیکولاو مسابقه را تماشا می‌کرد.

خانواده همسرش نیز با کمپر خود را به مسابقه رسانده بودند. چه اندازه باید به او افتخار کنند و چه داستان شگفت‌انگیزی دارد.

این داستان پیش‌تر هم روایت شده بود، اما همچنان شگفت‌انگیز است و این مسابقه فصل تازه‌ای به آن افزود.

مشاور سابق وام مسکن که از کار خود خسته شده بود، بازیکن نیمه‌حرفه‌ای‌ای که از بوهیمیانز به شمروک روورز رفت، روزی پیامی در لینکدین دریافت کرد و آن را نادیده گرفت؛ چون به زبانی بود که نمی‌فهمید و تصور کرد هرزنامه است. اکنون او بخشی از تاریخ شده بود.

پشت سر او، ژوزیمار ژوزه اوورا دیاس، معروف به «ووزینیا»، دروازه‌بان ۴۰ ساله تیم، نیز تاریخ‌ساز شده بود. همه آن‌ها چنین کردند؛ چه قهرمانانی.

ترکیب اصلی تیم در هشت لیگ مختلف بازی می‌کند و هر ۲۶ بازیکن خارج از سطح اول فوتبال جهان هستند.

100%

اسپانیا ۲۴ بار به سمت دروازه حریف شوت زد اما راهی برای گلزنی پیدا نکرد. اما این نتیجه تصادفی نبود؛ اصلا. بازیکنان بوبیستا برای آن زحمت کشیده بودند و از همان آغاز شایسته‌اش بودند.

شمارش معکوس آغاز مسابقه به پایان رسید و یک دقیقه و شش ثانیه دیرتر از زمان برنامه‌ریزی‌شده، دایلون لیورامنتو نخستین لمس توپ تاریخ کیپ ورد در جام جهانی را ثبت کرد. این درحالی است که به آن‌ها گفته بودند اینجا جای آن‌ها نیست.

اما آنها چیز دیگری رقم زدند؛ نمایشی از مقاومت و سرکشی. نود دقیقه طولانی که در پایان آن پاداشی بزرگ انتظارشان را می‌کشید.

بوبیستا گفته بود تیمش شجاعت حمله خواهد داشت، اما برای این مسابقه اولویت اصلی دفاع بود؛ و آن‌ها این کار را فوق‌العاده انجام دادند.

100%

اسپانیای مستاصل

۱۴ دقیقه طول کشید تا پدری نخستین شوت اسپانیا را بزند. سپس پائو کوبارسی ضربه‌ای به بیرون فرستاد و تقریبا همین بود.

در سوی دیگر زمین، رایان مندس توپ را از بالای سر گاوی عبور داد اما ضربه‌اش توسط مارک کوکوریا دفع شد.

لیورامنتو از میانه زمین شوت زد و ژووانه کابرال نیز ضربه‌ای را از کنار دروازه به بیرون فرستاد.

اسپانیا در ادامه بهتر شد و هرچه به پایان نیمه نخست نزدیک‌تر می‌شد، موقعیت‌های بیشتری خلق می‌کرد.

در همین مقطع بود که ووزینیا درخشیدن را آغاز کرد.

نخستین مهار بزرگ او روی ضربه سر میکل اویارسابال بود؛ پس از آنکه فران تورس تیر دروازه را لرزانده بود.

سپس ضربه تورس را مهار کرد و بعد نیز مقابل ضربه سر ایمریک لاپورت ایستاد.

با آغاز نیمه دوم تعداد شوت‌های اسپانیا بیشتر و بیشتر شد و در نهایت به ۲۷ رسید.

اما هیچ‌چیز جواب نمی‌داد. زمان می‌گذشت. و می‌گذشت. و باز هم می‌گذشت.

و برخلاف انتظار همه، لامین یامال تا دقیقه ۷۰ وارد زمین نشد. حضور او فضای مسابقه را تغییر داد، اما نتوانست تاریخ را تغییر دهد. این کار را کیپ ورد انجام داد.

تیم ملی ایران بامداد سه‌شنبه ۲۶ خرداد در نخستین مسابقه خود در جام جهانی ۲۰۲۶ به مصاف نیوزیلند می‌رود، اما تا چند ساعت مانده به آغاز این دیدار، وضعیت بلیت‌فروشی و نمایش مسابقه در سالن‌های سینما همچنان نامشخص است.

بر اساس گزارش مهر، پلیس اماکن تاکنون مجوز پخش مسابقات فوتبال در سینماها را صادر نکرده است. با این حال، در صورت حل این موضوع و صدور مجوزهای لازم از سوی سازمان سینمایی تا عصر امروز، بلیت تماشای مسابقات تیم ملی در سینماها با قیمت ۲۰۰ هزار تومان عرضه خواهد شد.

با توجه به اینکه هر سه دیدار تیم ملی ایران در مرحله گروهی جام جهانی در ساعات پایانی شب یا بامداد برگزار می‌شود، پخش این مسابقات تداخلی با اکران فیلم‌ها نخواهد داشت. همچنین سینماداران امیدوارند نمایش بازی‌های جام جهانی بتواند بخشی از خسارت‌های واردشده به این صنف در هفته‌های اخیر را جبران کند.