اکبر محمدی، قربانی تازه محروم ماندن از حق درمان در زندانهای جمهوری اسلامی
بر اساس اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، اکبر محمدی، شهروند ۴۰ ساله اهل اصفهان، پس از بازداشت و بهدنبال محروم ماندن از رسیدگی پزشکی در زندان دستگرد این شهر، جان باخت.
بر اساس اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، اکبر محمدی، شهروند ۴۰ ساله اهل اصفهان، پس از بازداشت و بهدنبال محروم ماندن از رسیدگی پزشکی در زندان دستگرد این شهر، جان باخت.
او که سوم اردیبهشت ماه همراه برادرش بازداشت شده بود، در تماس با خانواده، از بیمار بودنشان و جلوگیری از دسترسی آنان به بهداری و دارو گفته بود.
محمدی معلم تاریخ بود و استادکار کاشی سنتی و مدرن.
او در دوره خیزش مهسا و جنبش «زن، زندگی، آزادی»، بارها احضار شده بود و ماموران وزارت اطلاعات از او خواسته بودند سبک تدریسش (تاریخ بدون تحریف) را تغییر بدهد اما محمدی نپذیرفته بود.
این کشتهشده بهدلیل نقض حق درمان در زندانهای جمهوری اسلامی، در نهایت پذیرفته بود از معلمی استعفا بدهد و به همان کار کاشی مشغول باشد.
بر اساس اطلاعات رسیده، محمدی در محله دهنو اصفهان مشاجرهای با عوامل بسیج و وابستگان به جمهوری اسلامی داشته است که به دنبال آن، همراه با برادرش بازداشت میشود.
منابع آگاه درباره این ماجرا گفتند که آنان را پس از بازداشت به زندان دستگرد اصفهان منتقل کردند: «در آنجا، آنها بهدلیل شرایط نامناسب و غیربهداشتی حاکم، بیمار میشوند و امکانات لازم برای درمان نیز در اختیارشان قرار داده نمیشود. در نهایت روشن نیست پس از انتقال محمدی به بیمارستان الزهرا در اصفهان نیز چه اتفاقی برایش رخ میدهد که او ۲۶ اردیبهشت جانش را از دست میدهد.»
منابع محلی گفتند او در تماس با خانواده بارها به مریض بودن خود اشاره کرده و گفته است مسئولان به این موضوع توجهی ندارند و اقدامی برای درمان نمیکنند.
پویا جهاندار، عضو تحریریه ایراناینترنشنال، در گزارشی درباره این ماجرا گفت: «از خانواده محمدی تعهداتی گرفتهاند؛ از جمله درباره محل دفن فرزندشان، اکبر. چرا که او وصیت کرده بوده در کنار جاویدنامان انقلاب ملی به خاک سپرده شود اما عوامل سرکوب با این موضوع موافقت نکردند.»
از سوی دیگر، ماموران بارها در مراجعه به خانه این معترض، برخی وسایل را با خود بردهاند.
برادر او نیز همچنان با وضعیت بلاتکلیف، در زندان به سر میبرد.
مراسم خاکسپاری محمدی، ۲۸ اردیبهشت با وجود تهدیدهای امنیتی، با حضور عده پرشماری از اهالی دهنو برگزار شد.
مرگهای پیدرپی زندانیان در ایران بهدلیل عدم دسترسی به خدمات پزشکی و تعلل مسئولان در اعزام آنها به مراکز درمانی خارج از زندان، مسالهای تکرارشونده بوده است.
تنها در بازه زمانی ۲۱ شهریور تا سوم مهر ۱۴۰۴، دستکم پنج زندانی، از جمله چهار زن، در زندانهای قرچک ورامین، کچوئی کرج و یزد جان باختند.
در یکی از این موارد، قوه قضاییه جمهوری اسلامی سوم مهر ۱۴۰۴ و هشت روز پس از گزارش ایراناینترنشنال درباره قطع امید پزشکان از نجات جان سمیه رشیدی که پس از مدتها محرومیت از درمان از زندان قرچک به بیمارستان منتقل شده بود، اعلام کرد او جان خود را از دست داده است.
در سالهای اخیر شماری از زندانیان در ایران جان باختهاند و جمهوری اسلامی مسئولیتی در قبال این مرگها که بهدلیل فشار، شکنجه یا عدم ارائه خدمات پزشکی رخ داده، نپذیرفته است.
بر اساس گزارشهای موجود، نخستین نشانههای اعتراضات گسترده پس از انقلاب ملی و سرکوبهای خونین و نیز در بحبوحه بحران اقتصادی و جنگ، این بار از مدارس و از سوی دانشآموزان آغاز شده است.
صبح شنبه دوم خرداد دانشآموزان در چند شهر ایران از جمله خرمآباد، بروجرد، دورود و مناطقی از استان کهگیلویه و بویراحمد با تجمع مقابل نهادهای آموزشی و حضور در خیابانها، نسبت به وضعیت بلاتکلیف آموزشی، فشارهای معیشتی و تصمیم مسئولان درباره امتحانات نهایی اعتراض کردند.
درخواست برای مجازی شدن امتحانات
ویدیوهای رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهند دانشآموزان با سر دادن شعارهایی چون «مرگ بر مسئول بیلیاقت» و «مجازی، مجازی»، خواستار برگزاری غیرحضوری امتحانات نهایی شدهاند.
معترضان میگویند در طول یک سال تحصیلی، تنها حدود دو ماه آموزش حضوری داشتهاند و در باقی ماهها بهدلیل تعطیلیهای مکرر ناشی از آلودگی هوا، کمبود انرژی و بحرانهای دیگر، از آموزش موثر محروم ماندهاند.
همزمان گزارشها و پیامهای متعددی از شهرهای دیگر، از جمله نیشابور، حکایت از افزایش نارضایتی در میان دانشآموزان دارد.
برخی هشدار دادهاند در صورت اصرار بر برگزاری امتحانات حضوری، اعتراضات خود را به حوزههای امتحانی خواهند کشاند.
مشکلات معیشتی
در کنار بلاتکلیفی آموزشی، مشکلات اقتصادی نیز به یکی از محورهای اصلی نارضایتیها تبدیل شده است.
بسیاری از خانوادهها از ناتوانی در تامین هزینههای اولیه تحصیل، از جمله خرید کتاب، دفتر و لوازمالتحریر خبر میدهند.
برخی والدین نیز از شدت فشارهای معیشتی، ناچار به جدایی موقت از خانواده یا تغییر محل زندگی شدهاند.
قطع طولانیمدت اینترنت
قطع طولانیمدت اینترنت نیز یکی دیگر از عوامل تشدید بحران آموزشی عنوان شده است.
بر اساس اعلام وبسایت نتبلاکس، قطع اینترنت در ایران وارد سیزدهمین هفته خود شده و پس از عبور از ۲۰۱۶ ساعت، انزوای دیجیتال از جهان خارج همچنان ادامه دارد.
دانشآموزان میگویند ماههاست دسترسی مناسبی به منابع آموزشی و ارتباط با معلمان ندارند و عملا بخش بزرگی از سال تحصیلی را بدون آموزش موثر پشت سر گذاشتهاند.
با توجه به جمعیت حدود ۱۶ میلیونی دانشآموزان در کشور، ناظران این تحولات را نشانهای مهم از گسترش نارضایتی اجتماعی در یکی از حساسترین بخشهای جامعه میدانند. نارضایتیای که این بار از مدارس برخی شهرها آغاز شده و میتواند به شهرهای بیشتری گسترش یابد.
ههنگاو جمعه اول خرداد در این مورد نوشت که مجیدیاصل و همتی پیشتر در یک پرونده مشترک به همراه دو شهروند دیگر به اعدام محکوم شده بودند.
بر اساس این گزارش، دیوان عالی کشور پس از نقض حکم اعدام این دو زندانی سیاسی، پرونده آنها را برای رسیدگی دوباره به شعبه همعرض ارجاع داده است.
مجیدیاصل و همتی در اواخر فروردین سال جاری به همراه دو همپروندهای خود؛ بهروز زمانینژاد و کوروش زمانینژاد توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری به اعدام، حبس و مصادره اموال محکوم شدند. یک متهم دیگر این پرونده نیز به نام امیر همتی به حبس محکوم شد.
بر پایه این حکم، محمدرضا مجیدیاصل، بیتا همتی، بهروز زمانینژاد و کورش زمانینژاد به «اقدام عملیاتی برای دولت متخاصم آمریکا و گروههای متخاصم» متهم شناخته شده بودند.
آنها علاوه بر این، به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» هر کدام به پنج سال حبس تعزیری و همچنین به عنوان مجازات تکمیلی، به مصادره تمامی اموال محکوم شده بودند.
در همین پرونده، امیر همتی (متهم ردیف پنجم) توسط دادگاه انقلاب تهران از بابت اتهام «اجتماع و تبانی» به پنج سال حبس و از بابت اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به هشت ماه حبس تعزیری محکوم شده بود.
دادگاه انقلاب اسلامی مصادیق اتهامی این زندانیان سیاسی را مواردی چون «شرکت در تجمعات ۱۸ و ۱۹ دی»، «دادن شعار»، «تخریب اموال عمومی» و ادعاهای اثباتنشدهای نظیر «پرتاب مواد آتشزا و استفاده از سلاح نامشخص» عنوان کرده بود.
ههنگاو اشاره کرد این در شرایطی است که در متن حکم صادر شده، هیچ مستند دقیق و تفکیکشدهای مبنی بر نقش هر یک از متهمان ارائه نشده بود.
این شهروندان ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات در تهران به دست نیروهای امنیتی بازداشت شده بودند.
ههنگاو پیشتر گزارش داده بود که این زندانیان سیاسی در دوران بازجویی جهت اخذ اعترافات اجباری تحت فشارهای شدید جسمی و روانی بودهاند. آنها همچنین در طول فرآیند دادرسی از حق دسترسی به وکیل انتخابی و سایر استانداردهای محاکمه عادلانه محروم بودهاند.
انتقال غلامرضا خانیشکرآب، زندانی محکوم به اعدام به سلول انفرادی
سازمان حقوق بشر ایران اعلام کرد که غلامرضا خانیشکرآب، زندانی محکوم به اعدام با اتهام «جاسوسی برای اسرائیل»، پس از انتقال از زندان اوین به سلول انفرادی زندان قزلحصار، در معرض خطر اجرای حکم اعدام قرار دارد.
خانیشکرآب ۱۷ اردیبهشت از زندان اوین به سلولانفرادی زندان قزلحصار منتقل شد.
سازمان حقوق بشر ایران اشاره کرد از آنجا که زندانیان معمولاً برای اجرای حکم اعدام به زندان قزلحصار منتقل میشوند، این انتقال نگرانیهای جدی درباره قریبالوقوع بودن اعدام او را افزایش داده است.
غلامرضا خانیشکرآب دوم مهر سال گذشته بازداشت و به اتهام «همکاری» با اسرائیل و «بهطور مشخص سازمان اطلاعاتی موساد» در شعبه یک دادسرای امنیت (۳۳ مقدس) محاکمه و به اعدام محکوم شده بود.
بر اساس این گزارش، از ابتدای سال جاری تاکنون دستکم ۱۱ نفر با اتهامهای مرتبط با جاسوسی اعدام شدهاند؛ ۹ نفر با اتهام جاسوسی برای اسرائیل و ایالات متحده و دو شهروند عراقی با اتهام جاسوسی برای یک کشور عربی نامشخص. سازمان حقوق بشر ایران نوشت
سازمان حقوق بشر ایران اشاره کرد پروندههای مربوط به اتهامات امنیتی از جمله «جاسوسی»، «همکاری با دول متخاصم»، «بغی» و «محاربه» در ایران همواره در دادگاههای انقلاب اسلامی و پشت درهای بسته بررسی میشوند.
به گفته این سازمان، متهمان در این نوع پروندهها عموما از حق دسترسی به وکیل انتخابی، زمان کافی برای تهیه دفاعیه و روند یک دادرسی عادلانه محروماند، و در بسیاری از موارد، احکام سنگین مرگ بر اساس اعترافاتی صادر میشود که تحت فشارهای شدید روانی و جسمی (شکنجه) در بازداشتگاههای نهادهای امنیتی از متهمان اخذ شده است.
نگرانی از «موج تازه» اعدام زندانیان سیاسی
شبکه حقوق بشر کردستان در گزارشی در مورد «موج تازه» اعدام زندانیان سیاسی از حدود دو ماه پیش، و همزمان با جنگ آمریکا و اسرائیل و ایران و حتی پس از برقراری آتشبس، نوشت: «جمهوری اسلامی در حالی که از یکسو در تلاش برای پایان دادن دائمی به جنگ از طریق مذاکره با آمریکاست، از سوی دیگر به تداوم سیاستهای سرکوبگرانه خود در داخل کشور ادامه داده و طی این مدت دستکم ۳۶ زندانی را با اتهامهای سیاسی و امنیتی اعدام کرده است.»
این سازمان حقوق بشری افزود تشدید اعدامها، همزمان با گسترش فضای امنیتی و تداوم قطعی گسترده اینترنت، نگرانیها درباره وضعیت زندانیان سیاسی محکوم به اعدام و همچنین بازداشتشدگان در معرض خطر صدور حکم اعدام را بهطور چشمگیری افزایش کرده است.
شبکه حقوق بشر کردستان اضافه کرد: «از میان زندانیان اعدام شده، ۱۴ نفر از بازداشتشدگان خیزش دی ماه و یک نفر از بازداشتشدگان خیزش ژن ژیان ئازادی بودهاند. همچنین، ۹ نفر با اتهام عضویت یا همکاری با سازمان مجاهدین خلق ایران، دو نفر با اتهام عضویت در حزب دموکرات کردستان ایران، دو نفر با اتهام وابستگی به گروههای جیشالعدل و انصارالفرقان، ۶ نفر با اتهام جاسوسی برای اسرائیل و دو تبعه عرب عراقی نیز با اتهام جاسوسی برای یکی از کشورهای عربی اعدام شدهاند.»
پیشتر عفو بینالملل در گزارش سالانه «احکام و اجرای اعدامها در سال ۲۰۲۵» که دوشنبه ۲۸ اردیبهشت منتشر شد، اشاره کرد که جمهوری اسلامی یکی از ده کشوری است که همچنان حکم اعدام را اجرا میکند.
