شلیک به اقتدار؛ پس از پایان ۶ هفته از جنگ دوم، چه رخ خواهد داد؟

برای آن که به برآوردی درباره آنچه در پیش است دست یابیم، ابتدا باید بر اساس شواهد، روزنه‌ای به واقعیت ایران بیابیم که در قطعی اینترنت، زیر غبار تحلیل‌ها و جنگ روانی پنهان مانده است.

آبدانان شهری از شهرهای استان ایلام است که بسیاری از مردم ایران تا دی‌ماه ۱۴۰۴ نام آن را نشنیده بودند. شهرت اخیر این شهر به‌دلیل حجم خشونت نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی در آن بود. اهالی آبدانان حتی وقتی سه‌شنبه ۲۸ بهمن‌ ۱۴۰۴، برای مراسم چهلم همشهریان خود گرد هم آمدند، با تیراندازی نیروهای سرکوب مواجه شدند. همان مردم که حتی سوگشان هم سرکوب شد، ۱۷ روز بعد، این صحنه از انفجار مهیب کلانتری شهرشان را دیدند.

این تنها یک مورد از هزاران مورد است که در قطعی اینترنت خبرش به بیرون رسید.

کلانتری و پاسگاه به‌ویژه در شهرهای کوچک، نماد اقتدار حکومت مرکزی هستند. تعدادشان هم چندان زیاد نیست.

در شهری مثل آبدانان، دو ماه بعد از سرکوب خونین دی‌ماه و حدود دو هفته پس از تیراندازی به مراسم سوگواری، دیدن انفجار و انهدام پاسگاه و مقر سپاه پاسداران، برای اهالی، احتمالا تصویر بسیار عمیقی از عدالت از یک‌سو و شکست اقتدار جمهوری اسلامی ترسیم می‌کند.

خبر هدف قرار گرفتن ده‌ها کلانتری و پایگاه بسیج از پایتخت کشور تا شهرهای کوچک تاکنون منتشر شده است. ۱۳۰ مورد آن قابل شناسایی بوده، اما قطعا این عدد نهایی نیست.

اعلان‌های رسمی آمریکا و اسرائیل، از دست‌کم ۱۵ هزار هدف خبر می‌دهند که روز‌به‌روز در حال افزایش است. قطعا تمام این ۱۵ هزار هدف، کلانتری نبودند و حجم زیادی از آنها مربوط به پایگاه‌های موشکی و تعداد کمتری مربوط به شناورهای نیروهای مسلح جمهوری اسلامی است.

۱۵ هزار هدف قطعا تلفات سنگینی داشته است.

بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، نزدیک به ۵ هزار نیروی سرکوب کشته و حدود ۲۱ هزار نفر نیز زخمی شدند.

شواهد بیشتری نشان می‌دهد عملیات اسرائیل و تا حدودی ایالات متحده در ایران، صرفا رفع تهدید نظامی علیه اسرائیل نیست.

نمادها فرو می‌ریزند

در مرکز پایتخت، شهروندان وقتی از خیابان شریعتی وارد خیابان معلم می‌شدند، حال و هوایی غیر عادی بر فضا حاکم بود. پارک کردن در حاشیه بخشی از این خیابان ممنوع بود. آنجا دادگاه انقلاب بود. ساختمانی که نمادی از بی‌رحمی و بی‌عدالتی جمهوری اسلامی به‌شمار می‌رفت.

بسیاری از ایرانیان که در طول عمر جمهوری اسلامی، در چند دقیقه احکام اعدام دریافت کردند، در همین ساختمان محاکمه نمایشی شدند.

شعبه محل خدمت ابولقاسم صلواتی، مشهور به «قاضی صلواتی» در همین ساختمان واقع شده بود. یک‌شنبه ۱۰ اسفند، تمام کسانی که با وحشت وارد آن ساختمان شده بودند، به چشم دیدند که آن بنا منفجر شد، منهدم شد و فروریخت.

این تصویری از ریزش اقتدار جمهوری اسلامی بود.

سازمان صداوسیما که علی خامنه‌ای، رهبر کشته‌شده جمهوری اسلامی، آن را مستقیما زیر نظر داشت، محلی برای اخذ اعترافات اجباری بود.

روح‌الله زم، مدیر مجموعه‌ای به نام «آمد نیوز»، به‌دست نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ربوده و در دادگاه‌ جمهوری اسلامی، به اعدام محکوم شد. اما این تمام قصه نبود. ۲۲ مهر ۱۳۹۸، علی رضوانی، یکی از کارکنان سازمان امنیتی صداوسیما، مقابل او نشست و در نمایشی، این زندانی را ریشخند کرد.

موضوع فقط زم نبود؛ وقتی کانال تلگرامی زم را در گوشی موبایل به او نشان می‌داد و با نیشخند به او می‌گفت «فکر می‌کردی به‌ دام بیافتی؟» رضوانی به سایر ایرانیانی که به طور بالقوه احتمال مخالفت داشتند، درس عبرت می‌داد.

اکنون آن ساختمان برای دومین بار هدف قرار گرفت.

موضوع فقط نیرو نیست!

بسیاری از ساختمان‌ها پیش از حملات تخلیه شده بودند.

یکی از بالاترین تلفات نیروهای سرکوب، در حمله به سالن ۱۲ هزار نفری استادیوم آریامهر (آزادی) رخ داد. جایی در غرب تهران و در نزدیکی مقر یگان‌های تخصصی سرکوبگر فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی (فراجا) که به نظر می‌رسد همان نیروها به آن سالن منتقل شده بودند.

همین یک مورد به‌خوبی نشان می‌دهد بانک اهداف آمریکا و اسرائیل تا چه حد به‌روز است.

پس چرا ساختمان‌ها را هدف قرار می‌دهند؟

پاسخ شاید این است که این ساختمان‌ها نماد هستند. پایگاه بسیج مقداد در غرب تهران، تنها یک ساختمان نیست. اهالی پایتخت به خوبی می دانستند آنجا ساختمانی عادی نیست. در ۲۵ خرداد ۸۸، از بالای در همین پایگاه با سلاح جنگی به معترضان شلیک شد. معترضانی که در راهپیمایی سکوت، راه اعتراض مسالمت‌آمیز را امتحان می‌کردند. آنجا، در مجاورت هیات رزمندگان غرب تهران هم قرار داشت. محفلی برای توزیع رانت. بسیاری از مداحان شناخته شده حکومتی، از همین محفل به مراسم بیت رهبری راه یافته بودند.

در شرق تهران هم پایگاه بسیج کربلا، نقشی مشابه پایگاه مقداد داشت.

از طرفی، یگان‌های امنیتی «امام علی»، که برخلاف نامشان چیزی جز دسته‌های موتورسوار نیستند، تجهیزاتی دارند. موتورهای سنگین که اکثرا دستکاری شده‌اند تا صدای بیشتری از اگزوزشان خارج شود، در اعتراضات به میان مردم می‌روند تا رعب و وحشت ایجاد کنند.

این موتورها‌، کامپیوترها، پرونده‌ها و سرورها و بسیاری دیگر از ابزار سرکوب باید جایی مستقر شوند. آنها چه در این پایگاه‌ها بودند، چه در ورزشگاه، هدف قرار گرفتند.

یکی از همین دسته‌جات «امام‌ علی» در یک ورزشگاه در تهران مخفی شده بود که همان هم هدف قرار گرفت.

ویدیوهای منتشر شده از حملات هم به دفعات نشان داده‌اند که پس از انفجار در ساختمانی به‌ظاهر مسکونی یا تجاری، ورقه‌هایی از احکام و اسناد رسمی، نظیر امریه‌های سپاه پاسداران برای سربازی اجباری، در هوا پخش شده‌اند.

شلیک به اقتدار

هنوز دو ماه نشده که مجید خادمی، فرمانده کشته‌شده سازمان اطلاعات سپاه پاسداران، اواخر بهمن ۱۴۰۴ در یک برنامه تلویزیونی گفت به هزاران تن از نیروهای امنیتی که در معرض ریزش بودند، تذکر داده شده و تعداد زیادی از آنها هم احضار شدند.

اکنون او مُرده است. پیش از او هم وزیر اطلاعات کشته شد. اکنون آن کسانی که تذکر دریافت کرده بودند، در صفحه تلویزیون صداوسیمای جمهوری اسلامی اعلان مرگ او و کسانی را تماشا می‌کنند که در بالاترین سطح هرمی حضور داشتند که آنها را تهدید کرده بود.

فردای اعلام پایان جنگ و قضیه زیرساخت‌ها

اظهارات ترامپ نشان می‌دهد اطلاعات دقیق‌تری از واقعیت جامعه ایران نسبت به‌ بسیاری از تحلیل‌گران دارد. او در ابتدای جنگ دوم به مردم ایران گفته بود در خانه بمانند تا کار ارتش آمریکا و اسرائیل تمام شود.

چیز زیادی تا ۶ هفته شدن حملات باقی نمانده است. شاید با اختلافی کم و بیش، اما عملیات نظامی بالاخره به پایان خواهد رسید. پس از پایان چه باقی می‌ماند؟

گزارش رسمی مرکز آمار از تورم اسفند نشان می‌دهد تورم نقطه‌به‌نقطه خوراکی‌ها اسفند ۱۴۰۴، از ۱۱۳ درصد گذشته است. در مواردی نظیر روغن، تورم تا ۲۲۰ درصد هم ثبت شده است. اینها ارقامی تاریخی هستند که در گرد و غبار جنگ، چندان به آنها توجه نشده است. دور از ذهن نیست که این تورم خوراکی‌ها، با فاصله‌ای کوتاه، در بهار ۱۴۰۵ خود را در اجاره‌بها نشان دهد.

شهروندان ایرانی می‌ماند و روغنی که ۲۲۰ درصد گران شده است، نانی که ۱۴۰ درصد افزایش قیمت داشته و حقوقی که تنها ۲۰-۳۰ درصد افزایش یافته است.

آن زمان که جنگی رخ نداده بود، توجیه مقام‌های جمهوری اسلامی برای وضعیت وخیم اقتصادی، تحریم آمریکا بود. اکنون و پس از جنگ، جنگ هم به آن اضافه می‌شود. اما به هر دلیل واقعی و بهانه‌ای، این سفره مردم است که از قبل‌ هم کوچک‌تر خواهد شد.

خاموشی‌های منظم در ایران از سال ۱۴۰۳ شدت گرفت. علت هم عدم تخصیص اعتبار ۲۰ تا ۳۵ میلیارد دلاری برای بهینه‌سازی شبکه توزیع و نوسازی زیرساخت‌های انتقال بود.

ساخت هر نیروگاه یک‌هزار مگاواتی، حدودا ۵۰۰ میلیون تا یک میلیارد دلار هزینه دارد. بر این اساس، سال‌ها عدم نوسازی شبکه برق کشور، معادل ۲۰ تا ۷۰ نیروگاه متوسط به کشور آسیب زده است. توجه کنید که این آسیب، ناشی از فعالیت جمهوری اسلامی در خاک ایران بوده، نه حملات خارجی. اکنون در کل کشور، ایران فقط ۲۰ نیروگاه بیش از ۱۰۰۰ مگاواتی دارد.

در واقع ورای تحلیل‌های سیاسی، اعداد هم می‌گویند ادامه حیات جمهوری اسلامی، شبیه به جنگی خانمان‌برانداز اما خاموش، بزرگ‌ترین آسیب‌ها را به ایران وارد کرده است.

به گفته ترامپ، ۴۵ هزار ایرانی در دی‌ماه قتل‌عام شدند. با در نظر گرفتن دایره سوگ، اکنون چیزی حدود ۸۰۰ هزار بازمانده از آن روزهای شوم وجود دارد؛ ۸۰۰ هزار بازمانده سوگوار خشمگین که با چشم خود، انهدام مراکز سرکوب و فرماندهانی را دیدند که فرمان قتل عزیزانشان را صادر کردند.

ماشین سرکوب جمهوری اسلامی دیگر آن اقتدار و هیمنه سابق را ندارد. دیوارهای وزارت اطلاعات فرو ریخته و مردم پشت آن ساختمان مرموز را دیدند.

کسی نمی‌داند زیرساخت‌های کشور چرا و چقدر آسیب دیده و چقدر آسیب خواهد خورد. اما احتمالا آسیب به توربین اصلی واحد «فجر-۱» شرکت «فجر انرژی خلیج فارس» در منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی ماهشهر، آن‌قدر برای مرد یا زنی که فرزند برومندش در آبدانان دو ماه قبل کشته شد، اهمیت ندارد، که دیدن انفجار کلانتری آبدانان برایش مهم بود.