واکنش‌ها در آمریکا به توافق میان واشینگتن و تهران

در حالی که ایران در ورزشگاه سوفای در شهر اینگلوود ایالت کالیفرنیا دو بار عقب افتاد و در نهایت بازی را با تساوی ۲-۲ به پایان رساند، هواداران به دلایل متفاوتی برای گل‌ها شادی می‌کردند. برخی هر حمله ایران را تشویق می‌کردند و برخی دیگر آشکارا علیه تیمی طرفداری می‌کردند که آن را جدایی‌ناپذیر از جمهوری اسلامی می‌دانند.

این واکنش‌های دوگانه بازتاب‌دهنده پرسشی بود که از ۱۸ و ۱۹ دی، زمانی که جمهوری اسلامی سرکوب سراسری معترضان ضد حکومت را آغاز کرد و به کشته شدن ده‌ها هزار غیرنظامی بی‌سلاح انجامید، بیش از پیش حساس و مناقشه‌برانگیز شده است: آیا می‌توان از تیم ملی حمایت کرد، بدون آنکه از حکومتی که این تیم نماینده آن است حمایت شود؟

آسیب‌های روحی ناشی از آن رویدادها همچنان بسیار فراتر از مرزهای ایران بازتاب دارد.

در ورزشگاه سوفای یکی از هواداران پیراهنی سفارشی با عدد «۸-۹» بر تن داشت؛ اشاره‌ای که برای بسیاری از ایرانیان بلافاصله یادآور مرگبارترین دو شب تاریخ معاصر ایران (هشتم و نهم ژانویه ۲۰۲۶) بود.

نازنین نور، بازیگر و فعال مدنی، به ایران اینترنشنال گفت: «به ایرانی بودنم افتخار می‌کردم، اما مجموعه‌ای از احساسات متناقض را با خود داشتم؛ در حالی که سنگینی همه کارهایی که حکومت انجام داده و رنجی که مردم تحمل کرده‌اند را احساس می‌کردم.»

نور گفت که با وجود احساسات متضادش در نهایت تصمیم گرفت در مسابقه حضور پیدا کند، زیرا حکومت چیزهای زیادی را از ایرانیان سراسر جهان گرفته است و او نمی‌خواست اجازه دهد لذت فوتبال نیز از او سلب شود.

او گفت: «فکر می‌کنم احساسات همه از درد، آسیب‌های روحی و همه چیزهایی که نه فقط در چند ماه گذشته بلکه در طول ۴۷ سال گذشته دیده‌ایم تاثیر گرفته است. منطقی است که همه احساس کنند در دوره‌ای بسیار عجیب قرار داریم، اما همچنان زمانی است که می‌توانیم به هویت خود و جایی که از آن آمده‌ایم افتخار کنیم.»

تیمی که بار اضافه‌ای بر دوش دارد

از زمان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۲۰۲۲، بازیکنان تیم ملی همواره زیر ذره‌بین بوده‌اند که آیا سرود ملی را می‌خوانند، با مقام‌های حکومتی دیدار می‌کنند یا به صورت علنی از معترضان حمایت می‌کنند.

حامیان و منتقدان هر دو، بیش از گذشته تیم ملی را از دریچه سیاست می‌بینند، زیرا این تیم به طور رسمی نماینده جمهوری اسلامی است.

در حالی که برخی بازیکنان و مقام‌های فدراسیون فوتبال همسویی خود با حکومت را نشان داده‌اند، برخی دیگر به دلیل ابراز همبستگی با اعتراضات ضد حکومتی یا خودداری از خواندن سرود ملی با فشار مواجه شده‌اند.

محمدرشید مظاهری، دروازه‌بان پیشین تیم ملی ایران، از اوایل اسفند سال گذشته پس از انتقاد از رهبر جمهوری اسلامی در یک پست اینستاگرامی، در بازداشت حکومت به سر می‌برد.

برای بسیاری از ایرانیان، پرونده او یادآور دیگری است از این واقعیت که حتی ورزشکاران سرشناس نیز ممکن است به دلیل ابراز مخالفت، با پیامدهای سنگین و حتی مرگ روبه‌رو شوند.

هالی دگرس، پژوهشگر ارشد موسسه واشینگتن، گفت: «ما فاصله زیادی با جام‌های جهانی گذشته داریم؛ زمانی که صرف‌نظر از سیاست، ایرانیان داخل کشور و سراسر جامعه مهاجرانی پشت تیم ملی متحد بودند.»

شاید این اتحاد در سال ۱۹۹۸ به بهترین شکل نمایان شد؛ زمانی که پیروزی ایران برابر آمریکا موجی از جشن و شادی را از تهران تا لس‌آنجلس به راه انداخت.

افتخار و اعتراض

پیش از آغاز مسابقه، صدها معترض در بیرون ورزشگاه سوفای تجمع کردند و در شهری که یکی از بزرگ‌ترین جوامع مهاجر ایرانی جهان را در خود جای داده است، پلاکاردهای ضد حکومتی و پرچم شیر و خورشید را به اهتزاز درآوردند.

با وجود ممنوعیت پرچم شیر و خورشید از سوی فیفا، ویدیوهای منتشرشده در فضای مجازی نشان می‌داد که شمار زیادی از هواداران این پرچم را در داخل ورزشگاه به نمایش گذاشته‌اند.

مرسده شاهین‌کار، فعال مدنی که در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ پس از شلیک مستقیم نیروهای امنیتی به چشمش بینایی یک چشم خود را از دست داد، نیز در میان حاضران بود. شاهین‌کار که بعدها از ایران خارج شد و اکنون در آمریکا زندگی می‌کند، با پرچم شیر و خورشید در ورزشگاه حاضر شد.

شاهین‌کار در داخل و خارج ورزشگاه با حامیان جمهوری اسلامی روبه‌رو شد؛ جایی که تنش‌ها گاهی به درگیری‌های لفظی کشیده می‌شد و برخی تماشاگران هوادارانی را که پرچم کنونی جمهوری اسلامی را حمل می‌کردند «تروریست» می‌نامیدند.

او در برخی لحظات به حفره خالی چشم خود اشاره می‌کرد؛ یادآوری تلخی از بهایی که بسیاری از ایرانیان برای مخالفت با حکومت پرداخته‌اند.

وب‌سایت حقوق بشری حال‌وش گزارش داد چهارشنبه ۲۷ خرداد، نیروهای نظامی با یورش به تجمع اعتراضی ساکنان روستای پشموکی از توابع شهرستان فاریاب استان کرمان، زنان و شهروندان بلوچ معترض را مورد ضرب‌وجرح قرار دادند.

ویدیوهای منتشرشده نشان می‌دهد نیروهای حاضر در محل با استفاده از باتوم، مشت و لگد به سمت معترضان هجوم برده و آنان را مورد ضرب‌وجرح قرار داده‌اند.

به گزارش حال‌وش، این تجمع برای دومین روز متوالی و در اعتراض به نحوه واگذاری و بهره‌برداری از معدن کرومیت منطقه برگزار شد.

معترضان می‌گویند امتیاز بهره‌برداری از این معدن که یکی از منابع مهم اقتصادی منطقه به شمار می‌رود، در اختیار افراد دارای نفوذ قرار گرفته و مردم بومی از منافع آن محروم مانده‌اند.

ریشه اعتراض به معدن؛ تصاحب زمین‌ها، بیکاری و نبود شفافیت

مهدی نخل‌احمدی، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی، در گفت‌وگو با ایران‌اینترنشنال گفت اعتراض‌های اخیر تنها به روزهای گذشته محدود نمی‌شود و ریشه در مشکلات چند دهه‌ای ساکنان منطقه دارد.

او با اشاره به تصاحب زمین‌های شهروندان از سوی دولت، گفت برخی از ساکنان این مناطق حتی اسناد مالکیت داشته‌اند، اما زمین‌هایشان به عنوان اراضی ملی در اختیار بهره‌برداران معدنی قرار گرفته و بدون جبران خسارت یا امکان پیگیری حقوقی، از دسترس آن‌ها خارج شده است.

نخل‌احمدی همچنین گفت مردم محلی از نبود شفافیت درباره بهره‌برداران معدن کرومیت فاریاب انتقاد دارند و می‌گویند با وجود الزام‌های قانونی، از فرصت‌های شغلی ایجادشده در این معادن سهمی نداشته‌اند.

او افزود قوانین جمهوری اسلامی بر استفاده از نیروی کار بومی و اختصاص بخشی از درآمد معادن به توسعه مناطق محل فعالیت، جبران خسارت‌های زیست‌محیطی و توسعه زیرساخت‌ها تاکید دارد، اما به گفته معترضان، این الزامات اجرا نشده و سهمی از منافع اقتصادی معادن به ساکنان منطقه نرسیده است.

حال‌وش گزارش داد در جریان یورش نیروهای نظامی، دست‌کم هفت زن بلوچ به نام‌های ثریا حوت، معصومه حوت، مینا حوت، دورخاتون حوت، صفیه بامری، ماهنور بامری و بی‌بی‌ناز بامری مجروح شدند.

همچنین شش شهروند به نام‌های مرضیه حوت، ماه‌بی‌بی حوت، صمیه بامری، علی‌بخش بامری، رضا بیگ‌بامری و انور حوت بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شدند.

به گفته منابع حال‌وش، بازداشت‌شدگان پس از انتقال به مکان نامعلوم، از دسترس خانواده‌های خود خارج شده‌اند و تا زمان انتشار این گزارش، اطلاعی از وضعیت و محل نگهداری آنان در دست نیست.

تداوم برخوردهای خشونت‌آمیز با زنان بلوچ

سه‌شنبه نیز شماری از زنان بلوچ روستای پشموکی با تجمع در مقابل معدن، خواستار پاسخگویی مسئولان درباره نحوه واگذاری آن شده بودند.

آنان با انتقاد از بی‌توجهی مقام‌های حکومتی، پرسیده بودند: «ما فقط می‌خواهیم بدانیم عدالت کجاست؟»

این دومین مورد برخورد خشونت‌آمیز با زنان بلوچ در اعتراضات مرتبط با بهره‌برداری از معادن در کمتر از ۲۴ ساعت گذشته است.

شامگاه ۲۶ خرداد، نیروهای انتظامی و عوامل مرتبط با معدن طلای تفتان در روستای سرسیاه شهرستان تفتان به تجمع زنان معترض یورش بردند.

در جریان آن حمله، بی‌بی‌نور ریگی کوته، زن بلوچ ۵۵ ساله، بر اثر ضربات قنداق اسلحه از ناحیه سر مجروح شد.

سایت حقوقی دادبان نیز در واکنش به برخورد نیروهای نظامی با معترضان نوشت شهروندان بر اساس قانون حق دارند مطالبات و اعتراضات خود را به‌صورت مسالمت‌آمیز مطرح کنند و نیروهای انتظامی نیز موظف‌اند در چارچوب قانون و با رعایت اصل تناسب عمل کنند.

دادبان تاکید کرد ضرب‌وجرح معترضان، به‌ویژه زنان، نه‌تنها فاقد مبنای قانونی است، بلکه در صورت احراز، می‌تواند مشمول عناوین مجرمانه‌ای چون ایراد صدمه بدنی عمدی، ضرب و جرح و سوءاستفاده از مقام و اختیارات اداری شود.

این نهاد همچنین با استناد به موازین حقوق بشری، استفاده از خشونت علیه معترضان مسالمت‌جو و رفتارهای تحقیرآمیز و توهین‌آمیز با آنان را نقض آشکار کرامت انسانی و حقوق بنیادین شهروندان دانست.

یورش به معترضان در پشموکی و تفتان، بار دیگر نحوه برخورد حکومت با مطالبات مدنی ساکنان بلوچ درباره حق بهره‌مندی از منابع منطقه، اشتغال و شفافیت در نحوه واگذاری و بهره‌برداری از معادن را در کانون توجه قرار داده است.

بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، در دادنامه صادرشده از سوی محمد شیری، رییس شعبه ۱۲۲ دادگاه کیفری دو شهرستان قم، علاوه بر احمدی، سهیل فقیه‌نصیری، امیرعلی پیرنیا، محمدامین طاهری، احسان غلامی، محسن لشگری، عبدالرضا بچاری، مجید محسنی‌مقدم و تهیمه منزوی نیز در این پرونده محکوم شده‌اند.

در این دادنامه، اتهام‌های مطرح‌شده علیه این افراد «جریحه‌دار کردن عفت عمومی از طریق قبح‌زدایی و هنجارشکنی قواعد عرفی و اخلاقی مبتنی بر ارزش‌های اسلامی و تظاهر به ترویج الگوهای غربی در فرهنگ ایرانی اسلامی به‌واسطه ساخت و انتشار کلیپ کنسرت فرضی کاروانسرا» و «تولید، ارسال، توزیع و انتشار آثار مستهجن و مبتذل به‌وسیله سیستم‌های رایانه‌ای و مخابراتی (تولید محتویات مبتذل از طریق سامانه‌های رایانه‌ای)» عنوان شده است.

دادگاه در شرح پرونده نوشته است این افراد در قالب یک گروه موسیقی در یک مجموعه گردشگری و فرهنگی در حوالی قم برنامه اجرا کرده‌اند و پرستو احمدی نیز به‌صورت تک‌خوانی و بدون «حجاب شرعی»، آواز خوانده است.

در متن حکم، انتخاب محل اجرا، حضور نوازندگان مرد، انتشار گسترده ویدیو در فضای مجازی و بازنشر آن در رسانه‌های خارج از کشور، از جمله عوامل انتساب اتهام ذکر شده است.

مسیح علی‌نژاد، فعال سیاسی مخالف جمهوری اسلامی، در واکنش به این حکم در اینستاگرام خود نوشت از نگاه «ساختار سرکوب»، «عفت عمومی» نه با فقر، فساد و نابودی حقوق شهروندان، بلکه با طنین‌انداز شدن صدای زنی بدون حجاب اجباری جریحه‌دار می‌شود که در دل یک کاروانسرای تاریخی، «مرا ببوس» و «از خون جوانان وطن» می‌خواند.

او این حکم را «انتقام‌جویی آشکار» از زنی نامید که با صدایش «اقتدار پوشالی جمهوری اسلامی را به چالش کشید».

به گفته او، این شلاق «نه بر پیکر پرستو احمدی و همکارانش، بلکه بر پیکر هنر مستقل، آزادی بیان و حق نیمی از جمعیت این جامعه» فرود می‌آید.

این فعال سیاسی، احمدی را «ادامه‌دهنده راه قمرالملوک وزیری‌ها» خواند و نوشت زنان دهه‌هاست برای بدیهی‌ترین حق خود، یعنی «حق بودن، خواندن و نفس کشیدن در فضای عمومی»، می‌جنگند.

او افزود همان‌طور که تاریخ قمرالملوک وزیری را در آغوش کشید و حذف‌کنندگانش را به فراموشی سپرد، صدای پرستو نیز با هیچ حکمی خاموش نخواهد شد.

احمدی سوم دی ۱۴۰۳ به همراه وکلای خود به دادسرای ناحیه ۳۸ امنیت اخلاقی تهران مراجعه کرد و پس از تفهیم اتهام با قرار وثیقه سه میلیارد تومانی تا پایان مراحل دادرسی آزاد شد.

هم‌زمان گزارش‌هایی از آزادی موقت نوازندگان این اجرا پس از تودیع وثیقه‌های دو میلیارد تومانی منتشر شد.

دادگاه اکنون دفاعیات این شهروندان و وکلای آن‌ها، از جمله استناد به ماهیت هنری اثر، نبود قصد مجرمانه، یا مشخص نبودن نقش برخی افراد را نپذیرفته و تاکید کرده است که «هیچ فعالیت هنری یا فرهنگی‌ای، از رعایت قوانین آمره مصون نیست».

در این میان، حکم صادرشده برای غلامی، غیابی است و او از تاریخ ابلاغ واقعی، ۲۰ روز فرصت واخواهی دارد. رای صادرشده برای سایر افراد حضوری است و آن‌ها نیز ظرف ۲۰ روز امکان اعتراض در دادگاه تجدیدنظر استان قم را دارند.

«کنسرت کاروانسرا» یا «کنسرت فرضی» ۲۱ آذر ۱۴۰۳ در کاروانسرای تاریخی دیرگچین قم اجرا و سپس در یوتیوب منتشر شد.

در حالی که جمهوری اسلامی خواندن زنان را ممنوع و رعایت پوشش مدنظر خود را برای آن‌ها اجباری می‌داند، احمدی در این اجرا بدون حجاب اجباری ظاهر شد و همراه با گروهی از نوازندگان برنامه اجرا کرد.

این ویدیو با واکنش گسترده کاربران شبکه‌های اجتماعی و همچنین انتقاد مقام‌های جمهوری اسلامی روبه‌رو شد.

• 

  واکنش شهروندان به کنسرت پرستو احمدی: صدای «زن، زندگی، آزادی» است

این خواننده زن، در کنسرت کاروانسرا هفت قطعه «سر کوی دوست، عزیز جون، کمر باریک، مرا ببوس، لحظه دیدار نزدیک است، چه سازم و از خون جوانان» را در حدود ۲۷ دقیقه اجرا کرد.

در پی انتشار این اجرا، مقام‌های جمهوری اسلامی مجموعه تاریخی دیرگچین قم را پلمب کردند، مدیر این کاروانسرا را به دادگاه معرفی کردند و وزیر میراث فرهنگی و گردشگری، از برکناری مدیرکل میراث فرهنگی و گردشگری و مدیر صندوق احیای بناهای تاریخی استان قم به دلیل آنچه «سهل‌انگاری» خواند، خبر داد.

احمدی در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی»، در مهر ماه ۱۴۰۱ و در خرداد ۱۴۰۲ نیز قطعه‌هایی در ادای دین به خیزش شهروندان علیه جمهوری اسلامی منتشر کرد و پس از آن، با تشکیل پرونده قضایی مواجه شد.

مارک روته، دبیرکل ناتو پنجشنبه در نشست وزرای دفاع ناتو در بروکسل گفت اقدام ایالات متحده برای جلوگیری از دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هسته‌ای و تضعیف توانمندی موشک‌های بالستیک تهران، امنیت را برای همه افزایش داده است.

او افزود توافقی که با ابتکار دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، حاصل شده فرصتی ایجاد کرده است تا اطمینان حاصل شود جمهوری اسلامی هرگز به سلاح هسته‌ای دست نخواهد یافت.

روته این اظهارات را یک روز پس از انتشار متن توافق‌نامه موقت میان آمریکا و جمهوری اسلامی مطرح کرد؛ توافقی که به امضای روسای دولت‌های دو کشور رسیده و با هدف پایان دادن به درگیری میان تهران و واشینگتن تنظیم شده است.

دبیرکل ناتو همچنین بر اهمیت اجرای تعهدات مندرج در این توافق تاکید کرد.

اظهارات او در حالی مطرح می‌شود که دونالد ترامپ هشدار داده است در صورت پایبند نبودن جمهوری اسلامی به تعهدات خود، حملات نظامی از سر گرفته خواهد شد.

تعدادی از مجروحان، ماه‌ها پس از اعتراض‌ها همچنان با عوارض ناشی از اصابت گلوله جنگی و ساچمه دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

خانواده‌های کشته‌شدگان و مجروحان همچنان تحت فشار نهادهای امنیتی قرار دارند و همین فشارها، دستیابی به آمار دقیق قربانیان و انتشار نام آنان را دشوار کرده است.

ایران‌اینترنشنال تاکنون هویت و نحوه کشته شدن ۱۶ نفر را در جریان سرکوب اعتراضات ممسنی راستی‌آزمایی کرده است. در مجموع، نام ۲۱ نفر از شهروندان ممسنی که در اعتراضات دی‌ماه کشته شدند به ایران‌اینترنشنال رسیده؛ با این توضیح که پنج نفر از آنان در شهرهای دیگر کشته و سپس در ممسنی به خاک سپرده شدند.

بر اساس روایت‌های رسیده، به دلیل فشار بر خانواده‌ها، نسبت دادن برخی مرگ‌ها به خودکشی و خودداری شماری از خانواده‌ها از رسانه‌ای کردن نام عزیزانشان، آمار واقعی قربانیان می‌تواند بیش از مواردی باشد که تاکنون تایید شده است.

آغاز زودهنگام اعتراضات در ممسنی

نورآباد ممسنی پیش از فراخوان‌های سراسری ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، از نخستین شهرهایی بود که به اعتراضات پیوست.

تصاویر رسیده به ایران‌اینترنشنال نشان می‌داد جمعیت بزرگی از مردم در میدان اصلی شهر تجمع کرده و شعارهای ضدحکومتی سر دادند.

با گسترش خیزش سراسری، مردم نورآباد از عصر ۱۸ دی‌ماه بار دیگر به خیابان‌ها آمدند. بر اساس اطلاعات رسیده، معترضان از سه مسیر اصلی به سوی مرکز شهر و فلکه آموزش‌وپرورش حرکت کردند

مسیر نخست از خیابان حمام شهرداری و مصلی، مسیر دوم از بلوار هفت‌تیر و مسیر سوم از بلوار هجرت آغاز می‌شد.

هدف جمعیت در هر سه مسیر، رسیدن به فلکه آموزش‌وپرورش بود. نقطه‌ای که شماری از مهم‌ترین نهادهای حکومتی شهر، از جمله مقر سپاه پاسداران، دادگستری و کلانتری، در اطراف آن قرار دارند.

به گفته شاهدان، نیروهای حکومتی از نخستین لحظات تلاش کردند با شلیک گسترده گاز اشک‌آور مانع رسیدن مردم به مرکز شهر شوند.

یکی از شاهدان به ایران‌اینترنشنال گفت نیروهای امنیتی در فاصله‌های بسیار کوتاه به سوی جمعیت گاز اشک‌آور شلیک می‌کردند.

با وجود این، معترضان از چند مسیر پیشروی کردند و گروهی که از بلوار هجرت حرکت کرده بود، برای مدتی به مرکز شهر رسید.

نیروهای حکومتی از پشت‌بام دادگستری، کلانتری، بانک ملت و کوچه‌های منتهی به مقر سپاه پاسداران، مردم را هدف گلوله‌های ساچمه‌ای و جنگی قرار دادند.

یکی از شاهدان گفت تنها در جمعیت حاضر در بلوار هجرت، دست‌کم شش مجروح با جراحات جدی دیده است.

به گفته او، چهار نفر از ناحیه پا و دو نفر از ناحیه شکم و اندام تناسلی هدف گلوله قرار گرفته بودند.

هم‌زمان، صدای ممتد شلیک سلاح‌های جنگی از دو مسیر دیگر نیز شنیده می‌شد.

بر اساس یکی از روایت‌ها، در محدوده مصلی و مسیر منتهی به فلکه آموزش‌وپرورش، «یکی از نیروهای امنیتی به دست معترضان افتاد و کشته شد». پس از این اتفاق، نیروهای حکومتی شدت تیراندازی را افزایش دادند و جمعیت حاضر در این مسیر را به رگبار بستند.

شاهدان فضای شهر را در آن شب به میدان جنگ تشبیه کرده‌اند. بر اساس این روایت‌ها، از کودکان و نوجوانان تا سالمندان در خیابان حضور داشتند و نیروهای امنیتی بدون توجه به سن معترضان، به سوی جمعیت تیراندازی می‌کردند.

نخستین کشته‌های آن شب در مسیرهای بلوار هفت‌تیر و خیابان حمام شهرداری به سوی فلکه آموزش‌وپرورش ثبت شدند. دو مسیری که شدت درگیری و تیراندازی در آن‌ها بیشتر بود.

• 

  نورآباد ممسنی؛ شهری که شاهد سرکوبی بزرگ و خونین بود

کشتار مقابل دادگستری نورآباد

صبح روز بعد، علی احمدی، معلم بازنشسته، در بهشت زهرای ممسنی در سخنانی از لزوم پاسخگویی عاملان سرکوب و خونریزی سخن گفت.

پس از این مراسم، جمعیت به سوی مرکز شهر و فلکه آموزش‌وپرورش حرکت کرد و در ادامه، وارد محدوده دادگستری نورآباد شد.

بر اساس روایت‌های رسیده به ایران‌اینترنشنال، ساختمان دادگستری در حوالی غروب به آتش کشیده شد. پس از آن، نیروهای مسلح لباس‌شخصی با خودروهای پژو ۴۰۵ از سمت کلانتری وارد محدوده شدند و از چند جهت به سوی جمعیت تیراندازی کردند.

یکی از شاهدان صحنه تیراندازی را شبیه عملیات نظامی و حمله تروریستی توصیف کرد و گفت شمار زیادی از معترضان در همین مرحله کشته یا به‌شدت مجروح شدند.

100%

مجروحانی که از درمان محروم ماندند

اطلاعات رسیده به کارزار کشف حقیقت ممسنی نشان می‌دهد بسیاری از مجروحان اعتراضات به دلیل احتمال بازداشت، به بیمارستان مراجعه نکردند و در خانه یا مکان‌های مخفی درمان شدند.

یک نوجوان ۱۴ ساله اهل ممسنی که در اعتراضات ۱۸ دی‌ماه با گلوله جنگی از ناحیه پا مجروح شد، با وجود انجام دو عمل جراحی، همچنان قادر به راه رفتن نیست.

یکی دیگر از مجروحان که ۱۹ دی‌ماه با گلوله ساچمه‌ای هدف قرار گرفت، برای فرار از نیروهای امنیتی چند ساعت زیر پل فهلیان پناه گرفت. محرومیت او از درمان فوری و باقی ماندن طولانی‌مدت جراحت‌ها بدون رسیدگی پزشکی، به عفونت شدید پای او منجر شد.

به گفته منابع ایران‌اینترنشنال، شمار مجروحانی که آثار گلوله و ساچمه همچنان بر بدنشان باقی مانده، قابل توجه است: «با این حال، ترس از شناسایی و بازداشت باعث شده بسیاری از آنان حاضر به انتشار نام، تصویر یا پرونده پزشکی خود نباشند.»

گزارش‌ها همچنین از ادامه بازداشت‌ها، احضار شهروندان و حضور گسترده نیروهای امنیتی در نورآباد حکایت دارند.

خانواده‌های کشته‌شدگان و مجروحان نیز تحت فشار قرار گرفته‌اند تا درباره چگونگی سرکوب و شمار قربانیان، با رسانه‌ها گفت‌وگو نکنند.

کارزار کشف حقیقت ممسنی در تلاش است با جمع‌آوری شهادت شاهدان، تصاویر، اسناد پزشکی و اطلاعات خانواده‌ها، ابعاد سرکوب اعتراضات در این شهرستان و هویت تمامی کشته‌شدگان و مجروحان را روشن کند.