مرتضی کاظمیان: سخنان ترامپ و ونس نشان می‌دهد زنگ خطر برای تهران به صدا درآمده است

محمدجواد اکبرین، عضو تحریریه ایران‌اینترنشنال، گفت: «واشینگتن در مذاکرات با تهران، شروطی مرتبط با منافع و مطالبات ایالات متحده مطرح می‌کند، اما شروط جمهوری اسلامی لزوما به ایران مربوط نیست.»

او افزود: «جمهوری اسلامی خواستار خروج آمریکا از منطقه و پایان جنگ در لبنان شده، در حالی که این موضوعات اساسا از سوژه مذاکرات خارج است.»

میعاد ملکی، رییس پیشین دفتر هدف‌گذاری تحریم‌های وزارت خزانه‌داری آمریکا، در مصاحبه با ایران‌اینترنشنال گفت تحریم‌های جدید آمریکا علیه جمهوری اسلامی، انتقال درآمدهای نفتی و پتروشیمی را دشوارتر خواهد کرد.

او افزود محاصره دریایی تاثیر بسیار سنگین‌تری بر اقتصاد ایران خواهد داشت تا بر اقتصاد جهانی.

دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، اعلام کرد احتمال دارد ایالات متحده بار دیگر به جمهوری اسلامی حمله کند، اما هنوز تصمیم نهایی در این‌ خصوص اتخاذ نشده است.

شهرام خلدی، پژوهش‌گر تاریخ خاورمیانه و روابط بین‌الملل، در مصاحبه با ایران‌اینترنشنال گفت حکومت ایران در آخرین لحظات، مواضع خود در مذاکرات را تغییر می‌دهد.

او افزود اقدامات جمهوری اسلامی به ترامپ نشان داده که گزینه نظامی باید به‌عنوان اهرم اصلی فشار آمریکا علیه جمهوری اسلامی مطرح باشد تا روند مذاکرات با پشتوانه این رویکرد پیش برود.

رییس‌جمهور آمریکا گفت شاید ایالات متحده دوباره مجبور شود به جمهوری اسلامی ضربه بزند، هرچند هنوز درباره انجام این اقدام تصمیم قطعی نگرفته است. او افزود فقط یک ساعت پیش از دستور حمله به ایران، آن را عقب انداخته است.

ارزیابی جمشید برزگر، روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی:

دو سال پس از ناپدید شدن بالگرد ابراهیم رئیسی در مه و کشته شدن او در کوهستان‌های آذربایجان شرقی، جمهوری اسلامی فقط یک رییس‌جمهور را از دست نداده است، بلکه بخشی از طرح جانشینی، سپر منطقه‌ای، احساس امنیت و این باور را از دست داده که زمان همچنان به سودش حرکت می‌کند.

بالگرد حامل رئیسی ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳ سقوط کرد. گزارش نهایی جمهوری اسلامی علت حادثه را شرایط جوی منطقه و مه غلیظ اعلام کرد و احتمال هر‌گونه خرابکاری را رد کرد.

تصویر این حادثه بیش از آن قدرتمند بود که صرفا یک سانحه باقی بماند: کاروانی از مقام‌های حکومتی در میان مه و دید محدود، ارتباط خود را از دست داد اما حکومت همزمان تلاش می‌کرد نشان دهد کنترل اوضاع را در دست دارد.

مرگ رئیسی، بیش از آن‌که یک معمای امنیتی باشد، به استعاره‌ای از وضعیت جمهوری اسلامی تبدیل شد. رئیسی ایران را اداره نمی‌کرد. قدرت واقعی در اختیار علی خامنه‌ای، سپاه پاسداران، ساختار امنیتی و شبکه‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی بود. اهمیت رئیسی در این بود که قرار بود نماد «تداوم» باشد: چهره‌ای وفادار، تندرو، سختگیر و قابل پیش‌بینی. فردی که از او به‌عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی جانشینی خامنه‌ای یاد می‌شد.

او آینده جمهوری اسلامی نبود، بلکه تمرینی برای آینده‌ای بود که هرگز نرسید.

متن کامل این تحلیل را اینجا بخوانید