فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، جمعه اعلام کرد کشورش آماده است در ماموریتی برای تضمین آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز مشارکت کند.
او خواستار حضور آمریکا در این ماموریت شد.
مرتس گفت: «ما معتقدیم این امر مطلوب خواهد بود و این مشارکت میتواند شامل شناسایی و پاکسازی مین باشد.»
ترامپ در این یادداشت همچنین تاکید کرده است که موضوع صلح لبنان بههیچ شکلی در توافق با جمهوری اسلامی جایی ندارد.
او نوشت: «این توافق به هیچ وجه مشروط به لبنان هم نیست، اما ایالات متحده، بهطور جداگانه، با لبنان کار خواهد کرد و با وضعیت حزبالله به شیوهای مناسب برخورد خواهد کرد. اسرائیل دیگر لبنان را بمباران نخواهد کرد. آنها توسط ایالات متحده از انجام این کار منع شدهاند. دیگر بس است!!! »
این در حالی است که مقامات جمهوری اسلامی جمعه بار دیگر تاکید کردند که لبنان و حزبالله را تنها نخواهند گذاشت و این موضوع بخشی از هر توافق با آمریکا خواهد بود.
رییسجمهوری آمریکا اندکی بعد در پستی جدید در شبکه تروث سوشیال، اعلام کرد که حکومت ایران «موافقت کرده است که دیگر هرگز تنگه هرمز را نبندد. از این تنگه دیگر به عنوان سلاحی علیه جهان استفاده نخواهد شد!»
ساعاتی پیش از انتشار این پستها، وبسایت آکسیوس، بهنقل از دو مقام آمریکایی و دو منبع دیگر گزارش داده بود که ایالات متحده و جمهوری اسلامی بر سر یک طرح سهصفحهای برای پایان دادن به جنگ در حال مذاکره هستند و یکی از محورهای مورد بحث این است که آمریکا در ازای تحویل گرفتن ذخایر اورانیوم غنیشده ایران، ۲۰ میلیارد دلار از داراییهای مسدودشده این کشور را آزاد کند.
بهنوشته آکسیوس در این هفته بهطور پیوسته پیشرفتهای در مذاکرات حاصل شده، هرچند همچنان شکافهای قابلتوجهی باقی مانده است. توافق بر اساس این شرایط میتواند به پایان جنگ منجر شود، اما ممکن است واکنش منفی جناحهای تندرو مخالف در حکومت ایران را در پی داشته باشد.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، پنجشنبه گفت که مذاکرهکنندگان آمریکایی و ایرانی احتمالا این آخر هفته برای دور دوم مذاکرات بهمنظور نهایی کردن توافق دیدار خواهند کرد.
به گفته یک منبع آگاه از تلاشهای میانجیگری، انتظار میرود این مذاکرات در اسلامآباد و احتمالا روز یکشنبه برگزار شود.
پاکستان میانجی این مذاکرات است و مصر و ترکیه نیز در پشت صحنه از آن حمایت میکنند.
یکی از اولویتهای اصلی دولت ترامپ این است که اطمینان حاصل کند ایران به ذخایر نزدیک به دو هزار کیلوگرم اورانیوم غنیشده خود که در تاسیسات زیرزمینی هستهای نگهداری میشود، دسترسی نداشته باشد؛ بهویژه ۴۵۰ کیلوگرم اورانیومی که تا خلوص ۶۰ درصد غنیسازی شده است.
در مقابل، حکومت ایران به پول نیاز دارد.
بهنوشته آکسیوس طرفین در حال مذاکره درباره سرنوشت این ذخایر، میزان داراییهایی که باید آزاد شود و همچنین شرایط استفاده حکومت ایران از این پول نیز گفتوگو میکنند.
دو منبع که نام آنها اعلام نشده به آکسیوس گفتند که آمریکا در مراحل ابتدایی مذاکرات آماده بود شش میلیارد دلار برای خرید غذا، دارو و سایر اقلام بشردوستانه در اختیار حکومت ایران قرار دهد، اما جمهوری اسلامی درخواست آزادسازی ۲۷ میلیارد دلار را کرده بود.
بهگفته این منابع، رقم مورد بحث اخیر میان آمریکا و جمهوری اسلامی ۲۰ میلیارد دلار است. یکی از مقامهای آمریکایی گفت این رقم پیشنهاد آمریکا بوده است. مقام آمریکایی دیگر طرح «پول در برابر اورانیوم» را «یکی از موضوعات متعدد در حال بررسی» توصیف کرد.
در همین حال، آمریکا از جمهوری اسلامی خواسته است تمام مواد هستهای خود را به ایالات متحده منتقل کند، در حالی که ایران تنها با «رقیقسازی» آن در داخل کشور موافقت کرده است.
بهنوشته آکسیوس، بر اساس یک پیشنهاد مصالحه که اکنون در حال بررسی است، بخشی از اورانیوم با غنای بالا به یک کشور ثالث، نه لزوما آمریکا، منتقل میشود و بخشی دیگر تحت نظارت بینالمللی در ایران رقیق خواهد شد.
آکسیوس در گزارش خود افزوده است که یادداشت تفاهم سهصفحهای که دو طرف بر سر آن مذاکره میکنند، شامل یک توقف «داوطلبانه» در غنیسازی اورانیوم از سوی جمهوری اسلامی نیز میشود.
آمریکا در دور قبلی مذاکرات خواستار توقف ۲۰ ساله غنیسازی شد، در حالی که تهران پیشنهاد پنج سال را مطرح کرد. میانجیها همچنان در تلاش برای کاهش این فاصله هستند.
در چارچوب این یادداشت تفاهم، جمهوری اسلامی اجازه خواهد داشت راکتورهای تحقیقاتی هستهای برای تولید ایزوتوپهای پزشکی داشته باشد، اما متعهد میشود که تمام تاسیسات هستهای خود را روی زمین مستقر کند و تاسیسات زیرزمینی موجود از چرخه خارج شوند.
این یادداشت تفاهم همچنین به تنگه هرمز میپردازد، اما منابع گفتهاند که در این زمینه همچنان اختلافات قابلتوجهی وجود دارد، اگرچه ترامپ جمعه اعلام کرد که جمهوری اسلامی پذیرفته است که دیگر از تنگه هرمز بهعنوان یک سلاح استفاده نکند و از این پس هرگز آن را نبندد.
آکسیوس در گزارش خود تاکید کرده که مشخص نیست که این سند به برنامه موشکهای بالستیک و حمایت جمهوری اسلامی از نیروهای نیابتی منطقهای نیز پرداخته شده است یا خیر.
اسرائیل و جمهوریخواهان تندرو در واشینگتن پیشتر خواستار گنجاندن این موضوعات در هرگونه مذاکره با جمهوری اسلامی شده بودند.
جمهوریخواهان و خود ترامپ نیز پیشتر از باراک اوباما بهدلیل آزادسازی دهها میلیارد دلار دارایی ایران در توافق هستهای سال ۲۰۱۵ انتقاد کرده بودند. دولت ترامپ ممکن است بر محدود کردن نحوه استفاده از داراییهای آزادشده تاکید کند.
یکی از مقامهای آمریکایی به آکسیوس گفت: «حکومت ایران پیش آمده است، اما نه به اندازه کافی. باید دید چه چیزی لازم است تا آنها بیشتر پیش بیایند.»
او افزود: «ایران بهوضوح این ۲۰ میلیارد دلار و حتی بیشتر را میخواهد. آنها میخواهند نفت خود را با قیمتهای بازار آزاد و بدون تحریم بفروشند. میخواهند در نظام مالی جهانی مشارکت داشته باشند. اما در عین حال میخواهند برنامه سلاح هستهای خود را حفظ کنند. میخواهند گروههایی مانند حماس را تامین مالی کنند و حاضر نیستند به اندازهای که ما میخواهیم از این موارد دست بکشند.»
آنا کلی، سخنگوی کاخ سفید، گفت مذاکرات با جمهوری اسلامی «سازنده» بوده اما آمریکا «از طریق رسانهها مذاکره نخواهد کرد».
او افزود: «منابع ناشناس که ادعا میکنند از جزئیات مذاکرات حساس دیپلماتیک خبر دارند، اما نمیدانند درباره چه صحبت میکنند.»
لیندسی گراهام، سناتور جمهوریخواه، به فاکسنیوز گفت ترامپ مستقیما با مقامات جمهوری اسلامی گفتوگو کرده و اوضاع در یکی از تماسهای اخیر «هیجانانگیز» بوده است.
ترامپ پنجشنبه به خبرنگاران گفت حکومت ایران در جریان مذاکرات پذیرفته است که به «یک بیانیه بسیار بسیار قوی مبنی بر نداشتن سلاح هستهای» متعهد شود.
او همچنین گفت تهران موافقت کرده ذخایر اورانیوم غنیشده خود را به آمریکا تحویل دهد.
ترامپ گفت: «ما بسیار به توافق نزدیک هستیم. اگر توافقی حاصل نشود، درگیری از سر گرفته خواهد شد.»
او همچنین تاکید کرد در صورت لزوم آماده است آتشبس را فراتر از تاریخ ۲۱ آوریل تمدید کند.
میانجیهای پاکستانی، مصری و ترکیهای جمعه ۲۸ فروردین در حاشیه یک نشست دیپلماتیک در ترکیه با مقامهای سعودی جلسهای چهارجانبه برگزار خواهند کرد.
این نشست بر تلاشها برای دستیابی به توافق میان آمریکا و جمهوری اسلامی متمرکز خواهد بود.
آنها نشان دادند که قهرمان و پهلوان واقعی کسی است که در روزهای سخت، مدال شرافت را با ایستادن در کنار مردم به گردن میآویزد.
از اسطورههای بازنشسته تا ستارههایی که اموالشان توقیف شد و نوجوانانی که رویاهایشان زیر چکمههای سرکوب و طناب دار پرپر شد، همگی بخشی از هویت جنبشی شدند که خواستار تغییرات بنیادین و پایان دادن به دههها ظلم و بیعدالتی جمهوری اسلامی است.
ورزشکاران ایرانی در این صد روز ثابت کردند که بخش جداییناپذیر از پیکره جامعه هستند.
آنها با درک این موضوع که ایستادن در «سمت درست تاریخ» به معنای همراهی با مطالبات بهحق مردم است، هزینههای سنگینی را از بازداشت و توقیف اموال تا اهدای جان، به جان خریدند.
حضور دوگانه ورزشکاران، در قالب جانفشانیهای میدانی و حمایتهای معنوی، ورزش ایران را به یکی از اصلیترین سنگرهای انقلاب ملی ایرانیان تبدیل کرده است.
مدالهای سرخ؛ از شلیک مستقیم تا طناب دار
هزینه این انقلاب برای جامعه ورزشی بسیار سنگین بود. خون قهرمانانی بر زمین ریخت که یا در خیابان سینه خود را سپر کردند یا در بیدادگاههای حکومتی، جانشان به قربانگاه برده شد.
صالح محمدی؛ ستارهای که اعدام شد
یکی از تکاندهندهترین پردههای سرکوب ورزشکاران، اعدام صالح محمدی، کشتیگیر ۱۹ ساله تیم ملی بود.
صالح که متولد ۲۰ اسفند ۱۳۸۵ بود، تنها چند ماه پیش از بازداشت، در شهریور ۱۴۰۳ با دوبنده تیم ملی کشتی آزاد ایران در مسابقات بینالمللی «سایتییف» روسیه خوش درخشید و مدال برنز را به گردن آویخت.
اما جمهوری اسلامی این امید آینده کشتی ایران را بدون طی کردن مراحل دادرسی عادلانه، به اتهام مشارکت در قتل دو مامور فراجا در ۱۸ دی ۱۴۰۴، در سحرگاه ۲۸ اسفند به دار آویخت.
صالح محمدی نخستین ورزشکار بازداشتشده این انقلاب بود که اعدام شد؛ قهرمانی که بهجای سکوی افتخار، بر سکوی اعدام ایستاد تا نامش به عنوان نماد مظلومیت ورزشکاران معترض در تاریخ ثبت شود.
جاویدنام مسعود ذاتپرور؛ نماد شرافت و پهلوانی
در میان بدنسازان، جاویدنام مسعود ذاتپرور، قهرمان دو دوره فیزیک کلاسیک جهان، به نماد اصلی شرافت و پهلوانی تبدیل شد.
سکوت هادی چوپان در برابر کشته شدن همرشتهایهای خود از جمله ذاتپرور، عرشیا براری، محمدحسین وثوقی و عرفان بزرگی، خشم عمومی بزرگی را برانگیخت.
در حالی که ذاتپرور پیش از این برای قهرمانی چوپان از «اشک شوق» نوشته بود، چوپان با بیتفاوتی و «تقدیر» خواندن جانباختن جوانان، محبوبیت خود را از دست داد.
این موضوع منجر به شکلگیری کارزار گستردهای شد که طی آن، باشگاهداران تصاویر هادی چوپان را از دیوار سالنهای ورزشی پایین کشیدند و عکس جاویدنام مسعود ذاتپرور را به عنوان الگوی واقعی پهلوانی جایگزین کردند.
رویاهای پرپرشده در مستطیل سبز و استخر
در اراک، علی نوری، فوتبالیست ۱۶ ساله آکادمی بهمن، در حالی که رویای تشویق شدن در استادیومهای بزرگ را در سر داشت، با گلوله سرکوبگران کشته شد.
همبازیانش در مراسم چهلم او، نامش را به سبک استادیومی فریاد زدند: «قرار بود یه استادیوم اسمتو صدا بزنه، الان یه دنیا اسمتو میدونن.» او در آخرین پیامش نوشته بود: «اگه روز آزادی من نبودم، تو بهجای من قشنگ برقص.»
همچنین مجتبی ترشیز، بازیکن سابق نساجی و تراکتور، در لحظاتی دراماتیک در شهرک اندیشه، بدن خود را سپر همسرش آرزو مدنی کرد تا او را نجات دهد و خود جان باخت.
میلاد (مهدی) لواسانی، مربی فوتبال، در حالی که ویدیویی از شعار «جاوید شاه» خود در نارمک ثبت میکرد، هدف گلولههای جنگی قرار گرفت.
در قرچک نیز امیر یکتایی یگانه، استعداد ۱۶ ساله فوتبال، جانش را فدای میهن کرد. در گرگان، آرنیکا دباغ، شناگر نوجوان، بهجای رکورد ملی، مدال ابدی شجاعت را به دست آورد.
خواهرش نوشت: «امسال میخواستی رکورد ملی بزنی، نشدی اما مدال جهانی برایمان آوردی.»
از «درد نان» تا «آزادی»؛ موج بیسابقه حمایت قهرمانان
در جبهه حمایتهای اجتماعی، چهرههای شاخص ورزش ایران تریبون انعکاس درد مردم شدند. رسول خادم، جهانپهلوان کشتی، با استعارهای تاریخی از فیلم «مرگ یزدگرد» گفت که مردم از پند سیر شده و بر نان گرسنهاند.
او سرطان وطن را نابرابری دانست. علی دایی، اسطوره فوتبال، با انتقاد از رانتخواری آقازادههایی چون «هکتور» و تورم افسارگسیخته، برای مردم اشک ریخت و مدیریت کشور را به چالش کشید.
دایی صراحتا اعلام کرد که اگر کسی از بیتالمال دزدیده، همین مسئولان و صادرکنندگانی هستند که دلارها را بازنمیگردانند.
در کنار این اسطورهها، چهار چهره ورزشی با مواضعی شجاعانه، خشم دستگاههای امنیتی را برانگیختند و هزینه دادند.
علیرضا فغانی، داور بینالمللی که پس از اعتراض صریح به کشتار مردم، با توقیف اموالش از سوی قوه قضاییه روبهرو شد، گفت قرار ما با سرکوبگران نه دادگاه و بخشش، بلکه رقص بر گور آنهاست. او نوشت: «برای بقای کثیف خودتون، جون عزیزانمون رو بلعیدید.»
سردار آزمون، مهاجم تیم ملی که با خالکوبی «از خون جوانان وطن» کنار مردم ایستاد، در پی آن با کشتن شخصیت از سوی رسانههای سپاه، توقیف اموال و اخراج از تیم ملی مواجه شد. او تاکید کرد: «به عنوان یک ورزشکار، همیشه کنار مردم کشور میمانم.»
رشید مظاهری، دروازهبان، شجاعانه و صریحا راس هرم قدرت را مسئول جنایات دانست و اعلام کرد فرماندهی خامنهای بر این خاک به پایان رسیده است.
سروش رفیعی، کاپیتان پرسپولیس، با انتقاد از مجریان صداوسیما بابت نمک پاشیدن روی زخم مردم، از سوی مدیران انتصابی باشگاه با تهدید به اخراج روبهرو شد.
او گفت: «دردهای بزرگ آدم را لال میکنند.» اکنون آینده سروش در پرسپولیس در هالهای از ابهام است و رسانههای سپاه خواهان اخراج او از تیم هستند.
صدای بیصدایان
بخش بزرگی از بدنه ورزش ایران در این صد روز به اشکال مختلف همبستگی خود را با مردم نشان دادند.
مجتبی محرمی با صراحتی بیسابقه از گرسنگی مردم و علاقهاش به هویت ملی سخن گفت و اعلام کرد که شاه فقید به او خدمت کرده است.
مهدی مهدویکیا هشدار داد که قطع اینترنت به معنای خاموش کردن حقوق بشر است و از جامعه جهانی خواست که صدای مردم ایران را بشنوند.
محمد خاکپور و محمد طلایی نیز برچسب «اغتشاشگر» را برای مردمی که زیر بار گرانی له شدهاند، نپذیرفتند. طلایی نوشت: «فریادی که از سر فقر بلند میشود، اغتشاش نیست، به ستوه آمدن است.»
ستارههای دیگری چون مسعود شجاعی، اشکان دژاگه، فرهاد مجیدی و روزبه سینکی با استفاده از اعتبار بینالمللی خود، جهان را به تماشای وضعیت ایران فراخواندند. شجاعی نوشت: «این مردم مجرم نیستند، آنها خواهان آزادی و کرامت انسانی هستند.»
در این میان، جانباختگانی چون احمد خسروانی (بسکتبالیست دانشگاه شریف)، ریبین مرادی (فوتبالیست ۱۷ ساله سایپا) و معین بصیری (هوادار پرسپولیس) نشان دادند که ورزشگاههای ایران اکنون نه در سازههای بتنی، بلکه در هر کوچهای است که با خون این جوانان سرخ شده است.
در ستایش جانهای جاوید
اگرچه محدودیتهای نگارش اجازه نمیدهد شرح قهرمانی و جانفشانی تکتک ورزشکاران میهن را در این مجال بازگو کنیم، اما نام هر یک از آنها بهتنهایی فصلی از کتاب شجاعت ایران است.
آنها که بدنهای ورزیده خود را در برابر تیر تیره استبداد قرار دادند، پیروز واقعی این میدان هستند.
در پایان، یاد جاویدنامانی را گرامی میداریم که فراتر از میادین ورزشی، در قلب تاریخ وطن ماندگار شدند؛ از شایان اسداللهی، عرفان بزرگی، امیرمحمد کوهکن، رضا عظیمزاده، مسعود ذاتپرور، احمد خسروانی، ریبین مرادی، مجتبی ترشیز، شهرام مقصودی، میلاد (مهدی) لواسانی، افشین میارکیانی، سامان فتاحی، مبین قنبری، محمدرضا خانی، محمدجواد حیدری، امیررضا رجایی، محمدحسین پرنون، کامیاب احمدی، رهام سعادتی، امیرعباس مزروعی، ابوالفضل مهری، عرشیا براری، علی ایازی، هادی فروغ، علیرضا جواهریپی، علی محمدی، ماهان مردانی، امیرعلی دارابی، امیرمحمد کرمی، شایان (امیرحسین) شکاری، صهبا رشتیان، امیرحسین محمدزاده، عرشیا احمدپور، سارا بهبودی، حسن قاسمی، آرنیکا دباغ، شهاب فلاحپور، محمد حاجیپور، سپهر ابراهیمی، زهرا آزادپور، علیمحمد کردکاظمی، مهدی کاووسی، مسیح شاهوردی، یزدان افروغ، رضا کرمی، حسین یغمایی، ابوالفضل طاووسی، منصور شاهسواری، مسعود رنگرزانی (خورشیدوند)، پوریا بهاری مستعلی، حامد بصیری، احمد رمضانزاده، حسن کلهر، امیر طولابی، مهدی گنجدانش، رضا طاهرنژاد، آریا آرینخو، قاسم وکیلی، عرفان کاری، حمیدرضا شیرازی، یاشار سلطانیراد، عباس اسحاقی، علیرضا مقدسینیکو، مهدی اسکندریان، پوریا باقری، احمد اصغری، مهدی فتحی، ماهان حقیقی، محمدرضا انتظامی، سلیمان پرهیزکار، مهدی الهیاری، سبا (ونوس) نگهبان، ایمان بهداری، محمدامین عبدی، سحر فرد، امیرمحمد لطفی، مسعود رضایینو، میلاد افروخته، مهدی قدیمی، بابک صادقیمحسنی، دیانا بهادر، تانیا عباسی، سجاد شاقلانی، آروین سالمیراد، حمیدرضا حدادیشاندیز، علیرضا باقریمنجیلی، پژمان نوروزرجبی، مجید جلیلیان، امیر احمدوند، محمد علیزاده، عارف جعفرزاده، نیما تاجیک، پدرام خالویی، نادر مولوی، علیاصغر شیری، معین بصیری، شاهین آذرآتش، مهرداد مشتاقی، مهدی خلیلی، امیرعلی قنبرزاده، علی بهروز تا طاها سلیمانی.
یادشان مانا و راهشان پررهرو باد.
