ارتش اسرائیل اعلام کرد که هزار عضو حزبالله از زمان دور جدید درگیریها کشته شدهاند.
ارتش اسرائیل اعلام کرد که حزبالله در ۲۴ ساعت گذشته حدود ۱۳۰ راکت به سمت اسرائیل شلیک کرد که بیشتر آنها رهگیری شده یا در مناطق باز فرود آمدند و برخی به شهرها اصابت کردند و چند نفر به طور سطحی زخمی شدند.
دختر خانم ستوده، پنجشنبه ۱۳ فروردین گفت لوازم الکترونیکی، از جمله لپتاپ و گوشیهای نسرین ستوده و همسرش، رضا خندان، ضبط شده است.
بر اساس این گزارش، تا زمان تنظیم این خبر، هیچ تماسی از سوی ستوده برقرار نشده و خانواده او از نهاد بازداشتکننده و محل نگهداریاش اطلاعی ندارند.
نسرین ستوده از شناختهشدهترین وکلای حقوق بشر در ایران است که در سالهای گذشته بهدلیل فعالیتهای حقوقی و مدنی خود بارها بازداشت و زندانی شده است.
او ۱۱ فروردین در گفتوگویی با ایرانوایر، تصویری بیواسطه از شرایط تهران در جریان جنگ ارائه کرد و گفت: «شهر، شهر رها شده است. شهری که در موقع حمله، نه آژیر خطری در آن به صدا در میآید نه پناهگاهی هست.»
ستوده همچنین با انتقاد از وضعیت حکمرانی جمهوری اسلامی گفت: «حکومتی که میخواست نابخردانه از انرژی هستهای برای تولید برق استفاده کند، به دلیل لجاجت احمقانهاش کل برق کشور را در معرض نابودی قرار داده است. حکومتی که نیم قرن شعار مرگ بر این کشور و آن کشور سر داد، ما را در معرض مرگ قرار داده است.»
این وکیل حقوق بشری درباره آثار جنگ بر زندگی شهروندان نیز گفت: «هر چند در جنگ ایران و عراق ما کمتر خبر از نزدیکان داشتیم که کشته داده باشند یا خانههایشان آسیب دیده باشد، اما این بار بسیاری از نزدیکانمان با تخریب خانه یا شکسته شدن شیشهها در اثر موج انفجار روبهرو هستند. درست مثل جریان ۱۸و ۱۹ دی»
به گفته ستوده، «سوال این است که آیا جلب اعتماد جهان راحتتر از این همه درگیری نیست؟ آنچنان که بسیاری از کشورها پس از جنگ جهانی دوم به تصمیم کشورهای دیگر برای جلب اعتمادشان تمکین کردند».
او همچنین در توصیف فضای زندانهای جمهوری اسلامی گفت: «ماموران کمی در زندان حضور دارند. بیشتر آنها رفتهاند و افراد کمی فقط برای آب و غذا دادن به زندانیان ماندهاند. مقامات برخلاف قانون از آزاد کردن زندانیان در زمان جنگ خودداری میکنند. آنها فقط از جان خود مراقبت میکنند.»
این وکیل حقوق بشری، بهمن ماه ۱۴۰۴ در مصاحبه با نشریه فرانسوی لوپوئن، خواستار مداخله بینالمللی در ایران به دلایل بشردوستانه شد و بر «مسئولیت حفاظت» از مردم تاکید کرد.
ستوده در مصاحبه با این نشریه فرانسوی گفت: «همه ما هنوز در شوک هستیم و از خود میپرسیم یک حکومت چگونه اینچنین بیمحابا به کشتار و خشونت دست میزند؟»
ستوده در ادامه صحبتهای خود گفت: «ضربه نهایی، اعدامهای انجامشده در مراکز بازداشت و نمایش عمومی اجساد متعدد بود. صحنههایی از جسدها که در کیسههای سیاه کنار هم در فضای باز گذاشته شده بودند، از تلویزیون دولتی پخش شد.»
در یک نمونه از همین اعدامهای فراقضایی، اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهد علی حیدری، معترضی که شامگاه ۱۸ دی در جریان اعتراضات در مشهد مجروح و بازداشت شد و ۳۳ روز در وضعیت ناپدیدسازی قهری قرار داشت، حدود یک ماه پس از بازداشت با شلیک تیر مستقیم ماموران امنیتی به پیشانیاش در بازداشتگاه به قتل رسیده است.
با آغاز جنگ، تمامی رقابتهای داخلی در ایران متوقف شد. اما آنچه بیش از همه ساختار ورزش را تحت تاثیر قرار داده، بخشنامه وزارت ورزش است که حضور تیمهای ملی و باشگاهی در «کشورهای متخاصم» را ممنوع کرده است.
این دستور، مستقیما بازی تراکتور با شبابالاهلی در لیگ نخبگان آسیا را تحت تاثیر قرار داده است؛ مسابقهای که قرار است کمتر از ۲ هفته دیگر در جده عربستان سعودی برگزار شود.
آیا تراکتور به جده میرود؟
پرونده باشگاه تراکتور تبریز اکنون به پیچیدهترین گره دیپلماتیک فوتبال ایران تبدیل شده است.
مدیریت باشگاه با ارسال نامهای رسمی به کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC)، اعلام کرد که بهدلیل شرایط جنگی منطقه، ابهامهای جدی در مورد تضمین امنیت کامل در خاک عربستان سعودی وجود دارد و خواستار انتقال بازی به یک «کشور امن» شد.
محمدرضا زنوزی، مالک باشگاه تراکتور، با لحنی تند بر تصمیم خود پافشاری میکند.
او گفت: «تصمیم ما برای عدم سفر به عربستان قطعی و ثابت است. وقتی پیش از این به بهانههای واهی ایران را ناامن خواندند و ما را از حق میزبانی محروم کردند، حالا چطور انتظار دارند در شرایطی که منطقه درگیر جنگ است و عربستان امنیت ندارد، ما به آنجا برویم؟»
او همچنین تاکید کرد که اگر ایافسی با تغییر محل بازی موافقت نکند، این باشگاه شکایت خود را به دیوان حکمیت ورزش (CAS) و فیفا خواهد برد.
در سوی دیگر، هدایت ممبینی، دبیرکل فدراسیون، گفت که کنفدراسیون فوتبال آسیا علیرغم تمام رایزنیها، همچنان بر میزبانی سعودیها اصرار دارد و تضمینهای امنیتی لازم را داده است. حال باید دید در نهایت تراکتور راهی جده خواهد شد یا خیر.
لغو پروازها و سفرهای زمینی؛ از آنتالیا تا پناهندگی در استرالیا
وضعیت تیمهای ملی ایران تصویری از استیصال و فروپاشی است. لغو پروازها، ملیپوشان را به طی مسیرهای زمینی طولانی سوق داده است.
تیم ملی زنان پس از جام ملتهای آسیا در استرالیا، مسیری طولانی را از طریق ترکیه و مرز زمینی بازرگان طی کرد تا به کشور بازگردد؛ سفری که تحت تاثیر خبر پناهندگی دو بازیکن این تیم، عاطفه رمضانیزاده و فاطمه پسندیده، در استرالیا قرار داشت.
تیم ملی مردان نیز که برای آمادهسازی جام جهانی ۲۰۲۶ با اتوبوس به ترکیه رفت، در حالی برابر نیجریه شکست خورد و بر کاستاریکا غلبه کرد که فضای اردو کاملا سیاسی و جنگی بود.
ملیپوشان در مراسم آغاز مسابقه، کولهپشتیهایی به یاد دانشآموزان کشتهشده میناب و تصاویری از ویرانیهای جنگ در دست داشتند. در این میان سایه حذف سردار آزمون بهدلیل مواضع انتقادی و مصادره اموالش از سوی قوه قضاییه بر سر ملیپوشان بود.
لیگ برتر؛ زیستن با شرایط جنگی در تهران
مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال، رسما اعلام کرد که فوتبال ایران باید «زندگی با شرایط جنگی» را بیاموزد.
لیگ برتر، پرمخاطبترین رقابت داخلی که با ۶۲ بازی باقیمانده معلق شده، قرار است از اوایل اردیبهشت بهصورت متمرکز برگزار شود.
تهران با ورزشگاههای شهرقدس و دستگردی، محتملترین گزینه برای میزبانی از این رقابتهای سرد و بدون تماشاگر است تا شاید حداقل، قهرمان این فصل خونبار مشخص شود.
خلیج فارس؛ تردید در مدل «توسعه از طریق ورزش»
در سوی دیگر خلیج فارس، جنگ تیر خلاصی به پروژههای جاهطلبانه «چشمانداز ۲۰۳۰» زده است.
لغو مسابقات فرمول یک در بحرین و عربستان سعودی، و لغو فینالیسیمای بین آرژانتین و اسپانیا در دوحه، نشان داد که امنیت، کالایی است که حتی با میلیاردها دلار سرمایهگذاری تضمین نمیشود.
طبق گزارش شرکت مشاوره «نورثبورن»، بیش از ۱۰۰ رویداد بینالمللی در منطقه لغو شده است.
سایمون چادویک، تحلیلگر صنعت ورزش، به روزنامه گاردین گفت این بحران «شکنندگی» مدل ورزشی کشورهای عربی را برملا کرد.
مدلی که بر پایه میزبانی رویدادهای بزرگ و خرید ستارههایی چون رونالدو و بنزما بنا شده بود، اکنون در برابر بسته شدن حریم هوایی و تهدیدات موشکی به زانو درآمده است.
چشمانداز تیره؛ ورزش در وقت اضافه
سرمایهگذاری میلیارد کشورهای عربی برای توسعه صنعت ورزش و تلاش عربستان برای رساندن سهم ورزش به ۳ درصد از تولید ناخالص داخلی، اکنون با چالشی وجودی روبهرو است.
جنگ در بدترین زمان ممکن برای ورزش منطقه رخ داد؛ زمانی که خلیج فارس میرفت تا به قطب جدید ورزش جهان تبدیل شود.
اکنون، استادیومها در سکوتی مرگبار، در انتظار پایان نبردی هستند که برنده ورزشی نخواهد داشت.
