به گزارش فارنپالیسی، جنگ در ایران الجزایر را در موقعیتی پیچیده قرار داده است؛ جایی که این کشور باید میان همسویی تاریخی با تهران و منافع اقتصادی ناشی از افزایش تقاضای انرژی در غرب توازن برقرار کند.
این گزارش مینویسد در آغاز درگیریها - همزمان با حملات آمریکا و اسرائیل که به کشته شدن علی خامنهای انجامید - واکنش الجزایر محتاطانه بود. الجزیره با وجود اعلام حمایت از «برادران عرب» خود، از محکوم کردن آمریکا خودداری کرد؛ رویکردی که به نوشته روزنامه الجزایری «لو ماتن دالژری» نشاندهنده تمایل این کشور به پرهیز از ورود مستقیم به یک بحران چندوجهی است.
بر اساس این گزارش، روابط الجزایر و حکومت ایران طی دههها بر پایه اشتراک در ایدئولوژی «مقاومت» و تلاش برای گسترش نفوذ در غرب آفریقا شکل گرفته است. همچنین حمایت حکومت ایران از استقلال صحرای غربی - که برای الجزایر اهمیت راهبردی دارد - یکی از محورهای این نزدیکی بوده است. این در حالی است که مراکش در سال ۲۰۱۸ روابط خود با تهران را قطع کرد و حکومت ایران را به حمایت از جبهه «پولیساریو» متهم ساخت.
جبهه پولیساریو سازمانی سیاسی نظامی در صحرای غربی است. این گروه در سال ۱۹۷۳ به عنوان یک گروه مقاومت علیه تسلط استعماری اسپانیا بر صحرای غربی و با هدف استقلال این منطقه ایجاد شد. پولیساریو پس از خروج اسپانیا در سال ۱۹۷۶ از این منطقه و تقسیم آن بین مراکش و موریتانی به مخالفت با این دو کشور پرداخت.
با این حال، فارنپالیسی تاکید میکند که الجزایر در شرایط تغییرات ژئوپلیتیک، در حال بازتعریف سیاستهای خود و «تنوعبخشی به گزینهها» است. یک دیپلمات الجزایری به «میدلایستآی» گفته است که این کشور به دنبال کاهش وابستگی به غرب و اجتناب از درگیری در دوره ریاستجمهوری دونالد ترامپ است.
در همین حال، افزایش قیمت انرژی فرصتی برای الجزایر فراهم کرده است. این کشور که دومین دارنده ذخایر گاز در آفریقا پس از نیجریه است، در حال حاضر بخش قابلتوجهی از نیاز گازی اروپا، از جمله حدود ۳۰ درصد مصرف ایتالیا و اسپانیا را تامین میکند.
به نوشته فارنپالیسی، مقامهای اروپایی از جمله جورجیا ملونی و خوزه مانوئل آلبارس در دیدار با عبدالمجید تبون، رییسجمهوری الجزایر، خواستار افزایش واردات گاز شدهاند؛ درخواستی که الجزایر آن را با پیشنهاد افزایش ۱۵ تا ۲۰ درصدی قیمتها همراه کرده است.
این گزارش همچنین به چالشهای زیرساختی اشاره میکند و مینویسد ظرفیت صادراتی الجزایر، بهویژه از طریق خط لوله «ترنسمد»، به دلیل فرسودگی تجهیزات و افزایش مصرف داخلی محدود شده است.
در بعد ژئوپلیتیک، فارنپالیسی مینویسد رقابت میان الجزایر و مراکش در منطقه ساحل و غرب آفریقا تشدید شده است؛ بهویژه پس از آنکه دولت ترامپ در سال ۲۰۲۰ حاکمیت مراکش بر صحرای غربی را به رسمیت شناخت. در مقابل، الجزایر با امضای توافقهای انرژی با کشورهایی مانند ساحل عاج و سرمایهگذاری در نیجر و بورکینافاسو تلاش کرده نفوذ خود را افزایش دهد.
در نهایت، این گزارش هشدار میدهد که با کاهش نقش شبکههای امنیتی حکومت ایران در منطقه، الجزایر در برابر خشونتهای فزاینده در منطقه ساحل آسیبپذیرتر شده است؛ هرچند برخی تحلیلگران این شرایط را فرصتی برای تقویت همکاریهای امنیتی منطقهای میدانند.
به نوشته فارنپالیسی، الجزایر اکنون در نقطهای قرار دارد که باید میان حفظ روابط سنتی با تهران و بهرهبرداری از فرصتهای جدید اقتصادی و ژئوپلیتیک، توازن دقیقی برقرار کند.
