مطالب بیشتر
طبق اطلاعات رسیده به ایران اینترنشنال کنفدراسیون فوتبال آسیا در نامهای به فدراسیون فوتبال خبر داده تیمهای تراکتور، استقلال و سپاهان، نمایندههای فوتبال ایران در لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان آسیا نمیتوانند در ایران از رقبای آسیایی خود میزبانی کنند.
مطابق این گزارش، نامه لغو میزبانی به فدراسیون فوتبال ایران ایمیل شده، اما به نظر میرسد در پی قطع کامل اینترنت در ایران پس از شروع انقلاب ملی ایرانیان، مسئولان فدراسیون فوتبال به آن دسترسی ندارند و یا هنوز نتوانستهاند به این نامه پاسخ بدهند.
این دومین بار در دو سال گذشتهاست که میزبانی تیمهای ایرانی گرفته میشود.
تراکتور روز دهم فوریه ۲۰۲۶، ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ در لیگ نخبگان آسیا باید از السد قطر میزبانی کند.
استقلال هم در همین تاریخ، میزبان الحسین اردن است و روز بعد، ۲۲ بهمن، هم سپاهان باید از الاهلی قطر میزبانی کند.
روزبه اسفندیاری، پزشک و پزشک سابق اورژانس تهران، در گفتوگو با ایران اینترنشنال، با اشاره به تصاویر تکاندهنده از مجروحان اعتراضات، درباره وضعیت امدادرسانی و توصیههای حیاتی به معترضان و شهروندان در ایران هشدار داد.
او در ابتدای صحبتهایش از شهروندانی که دارای گروه خونی اُ مثبت یا اُ منفی هستند خواست برای کمک به مجروحان، به مراکز انتقال خون مراجعه کنند.
اسفندیاری همچنین تاکید کرد در تهران، مجروحان تا حد امکان و در صورتی که آسیب آنها تهدیدکننده حیات نیست، از مراجعه به برخی بیمارستانهای دولتی خودداری کنند و بهجای آن به مطب پزشکان یا کلینیکهای خصوصی مراجعه داشته باشند.
به گفته او، پیش از قطع اینترنت نیز شماری از پزشکان تلاش کرده بودند مسیرهای امنتری برای درمان مجروحان معرفی کنند.
این پزشک با اشاره به شرایط سرکوب، هشدار داد مراجعه به برخی مراکز درمانی میتواند برای مجروحان خطرناک باشد و افزود در صورت آسیب چشمی، مراجعه به بیمارستانهایی مانند فارابی و لبافینژاد توصیه نمیشود.
او همچنین فهرستی از بیمارستانهایی را نام برد که افراد دارای جراحتهای ناشی از تیراندازی یا ضربوجرح، بهتر است تا حد امکان از مراجعه به آنها پرهیز کنند.
فرزین ندیمی، پژوهشگر ارشد امور دفاعی و امنیتی در موسسه واشینگتن، درباره اقدامات احتمالی دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، علیه جمهوری اسلامی گفت ترامپ تلاش دارد «عنصر غافلگیری» را حفظ کند و بهصورت علنی درباره ماهیت اقدام احتمالی سخن نگوید.
به گفته ندیمی، دامنه این گزینهها میتواند از اقدامات غیرجنبشی آغاز شود؛ از جمله جنگ الکترونیک و سایبری فشرده برای از کار انداختن زیرساختهای ارتباطی و مخابراتی مورد استفاده نیروهای سرکوب، اخلال در ابزارهای شناسایی و جابهجایی اطلاعات، و نفوذ به پخش صداوسیمای ایران برای ارسال پیامهای مستقیم به مردم و نمایش ویدیوهای روشنگرانه.
او افزود چنین اقداماتی پیشتر نیز با ابزارهای ویژه انجام شده و اکنون امکان اجرای آنها از مسیر ماهوارهای وجود دارد.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، خطاب به معترضان ایرانی گفت: «به شما میگویم به اعتراضات خود ادامه دهید.»
او همچنین هشدار داد: «قاتلان معترضان در ایران بهای سنگینی خواهند پرداخت.»
رییسجمهوری آمریکا با اشاره به سرکوب اعتراضات افزود: «مقامات ایرانی تلاش میکنند تعداد واقعی کشتهشدگان اعتراضات را پنهان کنند.»
ترامپ در ادامه خطاب به معترضان تاکید کرد: «کمک در راه است تا به شما برسد.»
ترامپ تاکید کرد: «ایران را دوباره بزرگ میکنیم.»
او گفت: «ایران کشوری بزرگ بود تا وقتی که این هیولاها آمدند و آن را تصرف کردند.»
بازی امروز میان استقلال و فولاد هرمزگان در حالی برگزار شد که جمهوری اسلامی دستکم ۱۲ هزار ایرانی را به قتل رسانده است. این حجم از قتلعام جوانان وطن، دوران حاضر را به خونبارترین و خشونتبارترین فصل در تاریخ مدرن ایران تبدیل کرده است.
رژیم با تداوم قطع اینترنت، به دنبال خفه کردن فریاد قربانیان و جلوگیری از افشای حقیقت است. آنها میخواهند وسعت واقعی این کشتار از چشم جهانیان پنهان بماند. در این فضای تاریک و مبهم، رژیم تلاش میکند به ما و دنیا القا کند که شرایط «عادی» است.
برگزاری مسابقات فوتبال در میانه این جوی خون، چیزی جز یک «نمایشِ عادیسازی» نیست، حتی اگر بازیکنان بعد از گل مانند بازی امروز خوشحالی نکنند.
رژیم میخواهد از ساقهای فوتبالیستها، ابزاری برای پروپاگاندا بسازند؛ تصویری کاذب که در آن زندگی طبق روال معمول ادامه دارد. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا ورزشکاران، و به طور مشخص فوتبالیستها، میخواهند بازیچه و عروسک خیمهشببازیِ این نمایش فریبکارانه باشند؟
مسئولیت تاریخی ورزشکار
تاریخ به ما آموخته است که وقتی ملتی در چنگال رنج و سرکوب است، ورزش نمیتواند جزیرهای بیتفاوت باقی بماند. بازیکنان فوتبال صرفاً فوتبالیست نیستند؛ آنها افراد شناخته شده شهر خود هستند که در برابر مردمی که به آنها هویت دادهاند، مسئولیت اخلاقی دارند.
دویدن در فضایی که بوی خون میدهد، مشارکت در یک دروغ بزرگ است.
تا زمانی که ابعاد واقعی این سرکوب مشخص نشده و آمران و عاملان این فجایع پاسخگو نشدهاند، فوتبال چه ارزشی دارد؟ بازیکنان در برابر قضاوت تاریخ قرار دارند؛ آنها باید میان «ابزارِ دستِ قدرت بودن» و «ایستادن کنار ملت»، یکی را انتخاب کنند.
پژواک ایستادگی در تاریخ ورزش
در طول تاریخ، بزرگترین ورزشکاران کسانی بودند که دریافتند تریبون آنها متعلق به مردم است، نه حکومتها:
تحریم المپیک نازیها: در سال ۱۹۳۶، هزاران ورزشکار المپیک برلین را تحریم کردند و بسیاری برای دفاع از آزادی، جان خود را در سنگرهای مقاومت فدا کردند.
انزوای رژیم آپارتاید: برای دههها، ورزشکاران جهان از بازی در برابر تیمهای آفریقای جنوبی خودداری کردند. همین انزوای ورزشی، کمر رژیم تبعیض نژادی را شکست و ثابت کرد که «ورزش به روال عادی» تنها باعث جریتر شدن سرکوبگران میشود.
اعتراض به اشغالگری: در سال ۱۹۵۶، چندین کشور المپیک ملبورن را در اعتراض به سرکوب قیام مجارستان توسط شوروی تحریم کردند؛ آنها حاضر نشدند با حکومتی که دستش به خون معترضان آلوده بود، رقابت کنند.
ایثار ماندگار محمدعلی: اسطورهای چون محمدعلی کلی، سالهای طلایی حرفه و عناوین جهانی خود را فدا کرد تا در کنار مظلومان بایستد. او با صراحت اعلام کرد که وفاداریاش به ستمدیدگان است، نه به قدرت حاکم.
امروز، تاریخ ایران در خیابانها و با خون نوشته میشود، نه بر تابلوی نتایج ورزشگاهها. روزی که پردههای قطعی اینترنت برافتد و ما با ابعاد سهمگین جنایات روبرو شویم، نام شما در کدام سمت تاریخ ثبت خواهد شد؟
در کشوری که رژیم به فرمان رهبرش علی خامنهای فرزندانش را در تاریکی به قتل میرساند، هیچ فوتبالی «عادی» نیست. زمان آن فرا رسیده است که بازی را متوقف کنید؛ تا روزی که عدالت برقرار شود و عاملان این ویرانی به دست قانون سپرده شوند.
