مطالب بیشتر
فرزین ندیمی، پژوهشگر ارشد امور دفاعی و امنیتی در موسسه واشینگتن، درباره اقدامات احتمالی دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، علیه جمهوری اسلامی گفت ترامپ تلاش دارد «عنصر غافلگیری» را حفظ کند و بهصورت علنی درباره ماهیت اقدام احتمالی سخن نگوید.
به گفته ندیمی، دامنه این گزینهها میتواند از اقدامات غیرجنبشی آغاز شود؛ از جمله جنگ الکترونیک و سایبری فشرده برای از کار انداختن زیرساختهای ارتباطی و مخابراتی مورد استفاده نیروهای سرکوب، اخلال در ابزارهای شناسایی و جابهجایی اطلاعات، و نفوذ به پخش صداوسیمای ایران برای ارسال پیامهای مستقیم به مردم و نمایش ویدیوهای روشنگرانه.
او افزود چنین اقداماتی پیشتر نیز با ابزارهای ویژه انجام شده و اکنون امکان اجرای آنها از مسیر ماهوارهای وجود دارد.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، خطاب به معترضان ایرانی گفت: «به شما میگویم به اعتراضات خود ادامه دهید.»
او همچنین هشدار داد: «قاتلان معترضان در ایران بهای سنگینی خواهند پرداخت.»
رییسجمهوری آمریکا با اشاره به سرکوب اعتراضات افزود: «مقامات ایرانی تلاش میکنند تعداد واقعی کشتهشدگان اعتراضات را پنهان کنند.»
ترامپ در ادامه خطاب به معترضان تاکید کرد: «کمک در راه است تا به شما برسد.»
ترامپ تاکید کرد: «ایران را دوباره بزرگ میکنیم.»
او گفت: «ایران کشوری بزرگ بود تا وقتی که این هیولاها آمدند و آن را تصرف کردند.»
بازی امروز میان استقلال و فولاد هرمزگان در حالی برگزار شد که جمهوری اسلامی دستکم ۱۲ هزار ایرانی را به قتل رسانده است. این حجم از قتلعام جوانان وطن، دوران حاضر را به خونبارترین و خشونتبارترین فصل در تاریخ مدرن ایران تبدیل کرده است.
رژیم با تداوم قطع اینترنت، به دنبال خفه کردن فریاد قربانیان و جلوگیری از افشای حقیقت است. آنها میخواهند وسعت واقعی این کشتار از چشم جهانیان پنهان بماند. در این فضای تاریک و مبهم، رژیم تلاش میکند به ما و دنیا القا کند که شرایط «عادی» است.
برگزاری مسابقات فوتبال در میانه این جوی خون، چیزی جز یک «نمایشِ عادیسازی» نیست، حتی اگر بازیکنان بعد از گل مانند بازی امروز خوشحالی نکنند.
رژیم میخواهد از ساقهای فوتبالیستها، ابزاری برای پروپاگاندا بسازند؛ تصویری کاذب که در آن زندگی طبق روال معمول ادامه دارد. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا ورزشکاران، و به طور مشخص فوتبالیستها، میخواهند بازیچه و عروسک خیمهشببازیِ این نمایش فریبکارانه باشند؟
مسئولیت تاریخی ورزشکار
تاریخ به ما آموخته است که وقتی ملتی در چنگال رنج و سرکوب است، ورزش نمیتواند جزیرهای بیتفاوت باقی بماند. بازیکنان فوتبال صرفاً فوتبالیست نیستند؛ آنها افراد شناخته شده شهر خود هستند که در برابر مردمی که به آنها هویت دادهاند، مسئولیت اخلاقی دارند.
دویدن در فضایی که بوی خون میدهد، مشارکت در یک دروغ بزرگ است.
تا زمانی که ابعاد واقعی این سرکوب مشخص نشده و آمران و عاملان این فجایع پاسخگو نشدهاند، فوتبال چه ارزشی دارد؟ بازیکنان در برابر قضاوت تاریخ قرار دارند؛ آنها باید میان «ابزارِ دستِ قدرت بودن» و «ایستادن کنار ملت»، یکی را انتخاب کنند.
پژواک ایستادگی در تاریخ ورزش
در طول تاریخ، بزرگترین ورزشکاران کسانی بودند که دریافتند تریبون آنها متعلق به مردم است، نه حکومتها:
تحریم المپیک نازیها: در سال ۱۹۳۶، هزاران ورزشکار المپیک برلین را تحریم کردند و بسیاری برای دفاع از آزادی، جان خود را در سنگرهای مقاومت فدا کردند.
انزوای رژیم آپارتاید: برای دههها، ورزشکاران جهان از بازی در برابر تیمهای آفریقای جنوبی خودداری کردند. همین انزوای ورزشی، کمر رژیم تبعیض نژادی را شکست و ثابت کرد که «ورزش به روال عادی» تنها باعث جریتر شدن سرکوبگران میشود.
اعتراض به اشغالگری: در سال ۱۹۵۶، چندین کشور المپیک ملبورن را در اعتراض به سرکوب قیام مجارستان توسط شوروی تحریم کردند؛ آنها حاضر نشدند با حکومتی که دستش به خون معترضان آلوده بود، رقابت کنند.
ایثار ماندگار محمدعلی: اسطورهای چون محمدعلی کلی، سالهای طلایی حرفه و عناوین جهانی خود را فدا کرد تا در کنار مظلومان بایستد. او با صراحت اعلام کرد که وفاداریاش به ستمدیدگان است، نه به قدرت حاکم.
امروز، تاریخ ایران در خیابانها و با خون نوشته میشود، نه بر تابلوی نتایج ورزشگاهها. روزی که پردههای قطعی اینترنت برافتد و ما با ابعاد سهمگین جنایات روبرو شویم، نام شما در کدام سمت تاریخ ثبت خواهد شد؟
در کشوری که رژیم به فرمان رهبرش علی خامنهای فرزندانش را در تاریکی به قتل میرساند، هیچ فوتبالی «عادی» نیست. زمان آن فرا رسیده است که بازی را متوقف کنید؛ تا روزی که عدالت برقرار شود و عاملان این ویرانی به دست قانون سپرده شوند.
جیسون رضاییان، روزنامهنگار آمریکاییایرانی و زندانی پیشین اوین، در یادداشتی همزمان با اوجگیری اعتراضات سراسری در ایران نوشت که برای نخستین بار از زمان خروجش از ایران در سال ۲۰۱۶، به بازگشت احتمالی به این کشور امیدوار شده است.
او با یادآوری آزادیاش در قالب تبادل زندانیان همزمان با اجرای توافق هستهای، تاکید کرد آن تجربه و سالها گزارشگری در ایران، تصویری روشن از رابطه «مختل و سمی» حکومت با جامعه به او داده است.
رضاییان اعتراضات کنونی را «الهامبخش و در عین حال دردناک» توصیف کرد و هشدار داد که شمار کشتهها احتمالا افزایش خواهد یافت.
به نوشته او، قطع ارتباطات موثرترین ابزار سرکوب بوده و اولویت فوری جامعه جهانی باید بازگرداندن دسترسی مردم ایران به اینترنت باشد؛ چالشی که از ۲۰۰۹ تاکنون حل نشده است.
رضاییان با انتقاد از سیاست «فشار حداکثری» که به گفتهاش هزینه اصلی را بر دوش مردم گذاشت، همزمان تاکید کرد که تعویق برنامهریزی برای دوران پس از جمهوری اسلامی نیز خطاست.
پنج سازمان سندیکایی فرانسه در بیانیهای مشترک، حمایت کامل خود را از اعتراضات جاری در ایران اعلام کردند؛ اعتراضاتی که به گفته این اتحادیهها در بستر فروپاشی اقتصادی، ابرتورم و گسترش انفجاری فقر شکل گرفته است.
در این بیانیه آمده است که جمهوری اسلامی در برابر «خشم برحق» و «بسیج گسترده مردمی»، به تشدید سرکوب، نقض نظاممند حقوق بشر و تعرض به آزادیهای بنیادین روی آورده است.
در این بیانیه تاکید شده که مطالبات اجتماعی و کارگری بهطور نظاممند جرمانگاری شده و دستگاه قضایی و امنیتی با ایجاد فضای رعب و وحشت در تلاش است هرگونه اعتراض جمعی را سرکوب کند.
اتحادیههای فرانسوی سرکوب اعتراضات را نقض آشکار تعهدات بینالمللی ایران، از جمله مقاولهنامههای بنیادین سازمان بینالمللی کار و میثاقهای بینالمللی حقوق بشر دانستهاند. آنها همچنین استفاده از دستگاه قضایی و امنیتی برای خاموشکردن اعتراضات را محکوم کردهاند.
در بخش دیگری از بیانیه، بر نقش محوری زنان در اعتراضات اخیر تاکید شده و آمده است که زنان نهتنها به دلیل مطالبات اقتصادی، بلکه در اعتراض به نقض آزادیهای بنیادین و تبعیض جنسیتی به خیابانها آمدهاند. اتحادیهها هشدار دادهاند که زنان با سرکوبی «خاص و بهویژه خشن» شامل بازداشتهای گسترده، خشونت جنسی و انواع خشونتهای جسمی روبهرو هستند.
اتحادیههای کارگری فرانسه ضمن اعلام همبستگی با کارگران و جامعه مدنی ایران، از دولت فرانسه، اتحادیه اروپا و نهادهای بینالمللی خواستهاند برای پایان فوری سرکوب و تضمین آزادیهای بنیادین اقدام کنند.
آنها خواستار توقف سرکوب اعتراضات اجتماعی و مدنی، آزادی همه بازداشتشدگان، رعایت تعهدات بینالمللی ایران و توقف فوری اعدامها شدهاند.
این اتحادیهها اعلام کردهاند که پیگیری این مطالبات را در سطوح ملی، اروپایی و بینالمللی ادامه خواهند داد.
پنج سازمان امضاکننده این بیانیه عبارتند از کنفدراسیون دموکراتیک فرانسوی کار، کنفدراسیون عمومی کار، کنفدراسیون متحده سندیکایی، اتحاد سندیکایی همبستگی و اتحاد ملی سندیکاهای مستقل.
