سیانان در گزارشی نوشت دولت آمریکا پس از اجرای عملیات بازداشت نیکلاس مادورو، رییسجمهوری ونزوئلا رهبران کنگره و روسای کمیتههای کلیدی را در جریان جزئیات این اقدام قرار داده است.
به گفته یک منبع آگاه، این اطلاعرسانی «پس از وقوع عملیات» انجام شده و نه پیش از آن؛ رویهای که با برخی عملیاتهای نظامی پیشین آمریکا تفاوت دارد.
بر اساس توضیحی که دولت ترامپ ارائه کرده، مبنای حقوقی این اقدام اختیارات رییسجمهوری ذیل اصل دوم قانون اساسی ایالات متحده است؛ اصلی که فرماندهی کل نیروهای مسلح را به رییسجمهوری میسپارد.

در طول یک هفته از آغاز اعتراضها در ایران، دونالد ترامپ تاکنون دو بار درباره آنها اظهارنظر مستقیم کرده است.
او روز اول حکومت ایران را بهخاطر شلیک به معترضان محکوم کرد و روز ششم تهدید کرد اگر کشتار معترضان ادامه یابد، نیروهای آمریکایی برای نجات مردم ایران وارد عمل خواهند شد.
این سریعترین و صریحترین واکنش رییسجمهوری از آمریکا به موج اعتراضها در ایران در ۴۵ سال گذشته بوده، اما تاثیرگذاری این موضعگیری به گامهای بعدی گره خورده است.
آزمون اصلی برای دولت آمریکا این خواهد بود که آیا این موضع به اقدامات عملی دیپلماتیک و فشارهای نظامی ملموس منجر میشود یا در حد یک پیام بازدارنده و نمادین باقی میماند.
متن کامل این تحلیل نوشته بزرگمهر شرفالدین را اینجا بخوانید

عبدالحسین خسروپناه دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی اعلام کرد: «هردستی که بخواهد در امنیت ملی ما دخالت کند، قطع میشود.»
او گفت: «ترامپ بهتر است به جای دخالت در امور سایر ملتها، فکری به حال خودش بکند. او سعی میکند با اظهارنظر درباره ایران افکار عمومی را منحرف کند.»
دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی همچنین عنوان کرد: «اگر دشمن بخواهد درباره ایران کوچکترین دخالتی بکند، دست او قطع خواهد شد. ورود به مسائل ایران، بدون شک آشوبی را در جان خود آنها ایجاد میکند که توان مدیریت آن را نخواهند داشت.»
یک منبع آگاه به شبکه سیانان گفت ایالات متحده پیش از اجرای عملیات خود در ونزوئلا، کلمبیا را در جریان نگذاشته است.
به گفته این منبع، مقامهای کلمبیایی از احتمال برنامه آمریکا برای بازداشت نیکولاس مادورو، رییسجمهوری ونزوئلا، اطلاع کلی داشتند، اما از زمان و شیوه اجرای آن بیخبر بودند.
بر اساس این گزارش، دولت کلمبیا در واکنش به تحولات اخیر، نیروهایی را به مرز مشترک با ونزوئلا اعزام کرده است؛ اقدامی که به گفته منبع یادشده هم با هدف آمادگی انسانی و هم برای مهار فعالیتهای ارتش آزادیبخش ملی کلمبیا انجام میشود؛ گروهی که مداخله آمریکا در ونزوئلا را محکوم کرده است.
کلمبیا که از متحدان امنیتی نزدیک واشینگتن در آمریکای جنوبی به شمار میرود، پیشتر نیز بر عدم مداخله در امور داخلی کشورها تاکید کرده بود.
پس از آنکه وزیر خارجه این کشور در آبانماه خروج مذاکرهشده مادورو از قدرت را «سالمترین گزینه» توصیف کرده بود، دولت کلمبیا توضیح داد این اظهارنظر به معنای حمایت از کنارهگیری مادورو نیست و بوگوتا قصد دخالت در امور داخلی ونزوئلا را ندارد.
کولبرنیوز بیانیه مشترک شماری از تشکلهای مستقل را منتشر کرد که در آن از اعتراضات سراسری اقشار مردم حمایت شده است.
در بخشی از بیانیه اعتراضات بازتاب «وضعیت به شدت بحرانی زندگی تودهها، گسترش فقر، تورم افسارگسیخته و نابرابریهای غیرقابل تحمل» توصیف شده است.
امضاکنندگان بیانیه تاکید کردند: «با گذشت هرچه بیشتر از عمر جمهوری اسلامی کارگران، معلمان، زحمتکشان شهر و روستا، زنان، جوانان و ملتهای تحت ستم به این نتیجه رسیدهاند که تحت این حاکمیت نه رفاه اجتماعی در دسترسی است نه آیندهای روشن و قابل تصور.»
آنان افزودند: «جمهوری اسلامی سیاستها و عملکرد حاکمیت عامل موثر در تشدید بحرانها است. حاکمیت هرگونه مطالبه را تهدیدی علیه بقای خود میداند و به همین دلیل ابتداییترین خواستهها را با سرکوب، بازداشت و کشتار پاسخ میدهد.»

در طول یک هفته از آغاز اعتراضها در ایران، دونالد ترامپ تاکنون دو بار درباره آنها اظهارنظر مستقیم کرده است. او روز اول حکومت ایران را بهخاطر شلیک به معترضان محکوم کرد و روز ششم تهدید کرد اگر کشتار معترضان ادامه یابد، نیروهای آمریکایی برای نجات مردم ایران وارد عمل خواهند شد.
این سریعترین و صریحترین واکنش رییسجمهوری از آمریکا به موج اعتراضها در ایران در ۴۵ سال گذشته بوده، اما تاثیرگذاری این موضعگیری به گامهای بعدی گره خورده است.
آزمون اصلی برای دولت آمریکا این خواهد بود که آیا این موضع به اقدامات عملی دیپلماتیک و فشارهای نظامی ملموس منجر میشود یا در حد یک پیام بازدارنده و نمادین باقی میماند.
در سال ۱۳۸۸، باراک اوباما، رییسجمهوری پیشین آمریکا، در واکنش به اعتراضهای جنبش سبز ایران با احتیاط عمل کرد.
او در آن مقطع نامه دومی برای علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، ارسال کرده و هنوز پاسخی دریافت نکرده بود.
اوباما نگران بود که حمایت علنی از معترضان، دیپلماسی پنهان و کانال محرمانهای را که در پی ایجاد آن با خامنهای برای حلوفصل پرونده هستهای بود، تضعیف کند.
همزمان، مشاوران او هشدار میدادند حمایت آشکار آمریکا ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد؛ چرا که معترضان میتوانستند به «عامل خارجی» متهم شوند و این امر به حکومت بهانهای دهد تا جنبش را با شدت بیشتری سرکوب کند.
این دو نگرانی در مورد ترامپ دستکم در مقطع کنونی چندان موضوعیت ندارد. از یکسو، در حال حاضر کانال دیپلماسی فعال و معناداری میان ایران و آمریکا وجود ندارد که موضعگیری تند واشینگتن بتواند آن را تضعیف یا مسدود کند.
از سوی دیگر، مقامهای جمهوری اسلامی نیز سالهاست معترضان را عوامل دشمن خواندهاند، از جمله خامنهای در سخنرانی ۱۳ دی درباره اعتراضها، و این برچسب را از معنا خالی کردهاند.
همچنین به نظر نمیرسد معترضان از حمایت خارجی یا اتهام وابستگی به کشورهای دیگر واهمه داشته باشند.
اوباما سالها بعد اذعان کرد رویکرد محتاطانهاش در قبال جنبش سبز اشتباه بوده و تاکید کرد دولت ایالات متحده باید از جنبشهای مردمی آزادیخواه در هر نقطهای از جهان حمایت کند.
واکنش سریع و صریح ترامپ نشان میدهد او فعلا از چنین اشتباهی مصون مانده است.
تجربه دولت اوباما همچنین نشان میدهد که صرف اتخاذ یک موضع تند کافی نیست. در یکی از مقاطع حساس تحولات خاورمیانه، دولت اوباما موضعی قاطع و هشدارآمیز علیه دولت سوریه اتخاذ کرد، اما در نهایت به آن عمل نکرد.
پیامد این عقبنشینی، از نظر اعتبار و بازدارندگی، بهمراتب پرهزینهتر از یک موضعگیری محتاطانه بود.
این در حالی است که اوباما سال ۲۰۱۲ هشدار داده بود استفاده حکومت بشار اسد از سلاحهای شیمیایی «خط قرمز» آمریکا به شمار میرود.
اما یک سال بعد پس از حمله شیمیایی اسد با راکتهای حاوی سارین در منطقه غوطه که به کشته شدن صدها غیرنظامی انجامید، ایالات متحده دست به حمله نظامی نزد.
اوباما در آن زمان تلاش کرد از مسیری دیپلماتیک بحران را کنترل کند و در نهایت با توافقی بینالمللی توانست سلاحهای شیمیایی اعلامشده دولت اسد را جمعآوری کند.
این اقدام استفاده از سلاح شیمیایی در سوریه را کاهش داد اما پایان نداد، و جایگاه اوباما و دولت آمریکا را در میان مخالفان سوری بهشدت تضعیف کرد.
ترامپ اما میداند تهدید بیعمل، هم قدرت او و هم نمایش قدرت آمریکا را مخدوش میکند.
ترامپ در دو مورد تهدیدهای خود را در مورد ایران عملی کرده است: اول با کشتن قاسم سلیمانی دقیقا شش سال پیش در دی ماه ۱۳۹۸ و دوم با حمله به تاسیسات هستهای ایران تقریبا ۲۰۰ روز پیش.
۱۳ دی، ترامپ تهدیدهای اخیر خود علیه دولت نیکلاس مادورو، رییسجمهوری ونزوئلا، را عملی کرد. ترامپ اعلام کرد ایالات متحده یک حمله گسترده علیه ونزوئلا انجام داده و مادورو را به همراه همسرش بازداشت و از کشور خارج کرده است.
تاریخ نشان داده موفقیت موضعگیریهای آمریکا در ترکیبی از واکنش سریع و صریح و عمل به آن نهفته است و به نظر میرسد ترامپ به این آگاه است.
واکنشهای سریع مقامهای جمهوری اسلامی به تهدید ترامپ در حمایت از معترضان ایرانی نشان میدهد آنها نیز حداقل این تهدید را جدی گرفتهاند.





