خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، اذعان کرد در آنچه که مستند وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی درباره «تصاویر و اطلاعات اختصاصی بهدست آمده از اسرائیل» خوانده شده، از عکسهای آرشیوی موجود در اینترنت استفاده شده است.
فارس این اقدام را «کجسلیقگی» خواند و نوشت چنین رویکردی موجب شده «تا بهانهای به دست رسانههای معاند بیفتد و تصاویر استفادهشده در مستند را آرشیوی و کل مستند را ساختگی بخوانند».
به گفته این رسانه وابسته به سپاه پاسداران، در «مستند وزارت اطلاعات»، عنوان «عکس اختصاصی» برای «تمامی تصاویر از جمله تصاویر آرشیوی» مورد استفاده قرار گرفته است.
فارس «رسانههای ضدایرانی» را متهم کرد که با «برجسته کردن یک بیدقتی تدوینی» و «تمسخر استفاده از عکس آرشیوی» میکوشند «کل پروژه عظیم ضربه اطلاعاتی ایران را بهکلی زیر سوال ببرند».
وزارت اطلاعات در مستندی که دوم مهر با عنوان «نهانخانه عنکبوت» از صدا و سیمای جمهوری اسلامی پخش شد، اسناد و اطلاعاتی را به نمایش گذاشت که به گفته این وزارتخانه، از دستگاه اطلاعاتی اسرائیل و در ارتباط با برنامه هستهای این کشور به دست آمده است.
این برنامه شامل مجموعهای از تصاویری بود که وزارت اطلاعات آنها را منتسب به تاسیسات هستهای و دیگر مراکز حساس اسرائیل، از جمله سایت دیمونا، خواند.
افزون بر این، جزییاتی درباره افراد دخیل در برنامه هستهای اسرائیل نیز ارائه شد.
اسماعیل خطیب، وزیر اطلاعات، در سخنانی در این مستند از «نفوذ بزرگ» در اسرائیل و دستیابی به «گنجینهای از اطلاعات فوق محرمانه» این کشور خبر داد و آن را «محصول ماهها طراحی پیچیده، استقرار لایههای عملیاتی و اجرای موفق مراحل متعدد عملیات اطلاعاتی در دل ساختار دشمن» توصیف کرد.
با این حال، از زمان انتشار این مستند، آنچه بیش از همه در میان کارشناسان، رسانهها و کاربران شبکههای اجتماعی بازتاب یافته، استفاده از تصاویر آرشیوی و ارائه آنها بهعنوان عکسهای اختصاصی وزارت اطلاعات بوده است.
به همین دلیل، این مستند که با تبلیغات گسترده رسانههای حکومتی در خصوص انتقال «میلیونها صفحه» اسناد تسلیحاتی اسرائیل به ایران انتشار یافت، با واکنشهای انتقادی و تمسخرآمیز گسترده روبهرو شده است.
۱۷ خرداد و تنها چند روز پیش از آغاز جنگ ۱۲ روزه، صدا و سیما گزارش داد دستگاه اطلاعاتی حکومت ایران به «انبوهی از اطلاعات و اسناد راهبردی و حساس» از داخل اسرائیل، از جمله هزاران سند مربوط به طرحها و تاسیسات اتمی این کشور، دست یافته است.
همان زمان، کارشناسان امنیتی اسرائیل در گفتوگو با ایراناینترنشنال اظهارات مقامهای جمهوری اسلامی مبنی بر دستیابی به اطلاعات و اسناد حساس از اسرائیل را اغراقآمیز و بخشی از یک عملیات جنگ روانی دانستند.
هرچند جمهوری اسلامی در جریان نبرد با اسرائیل متحمل شکستهای گسترده اطلاعاتی و نظامی شد و شمار قابل توجهی از فرماندهان ارشد خود را از دست داد، در ماههای اخیر کوشیده است با ارائه روایتی متفاوت از این رخداد، خود را «پیروز» میدان نبرد معرفی کند.
برخی تحلیلگران انتشار مستند وزارت اطلاعات را نیز در همین چارچوب ارزیابی میکنند و آن را تلاشی تبلیغاتی برای بازسازی وجهه آسیبدیده نظام در عرصه داخلی و منطقهای میدانند.
زندانیان سیاسی زن محبوس در زندان قرچک ورامین در بیانیهای که نسخهای از آن پنجشنبه سوم مهرماه بهدست ایراناینترنشنال رسید، اعلام کردند که رشیدی از بدو ورود به زندان به صرع مبتلا بود، بارها دچار تشنجهای شدید شد و با وجود اطلاع کامل مسئولان زندان، بدون اعزام به بیمارستان و بستری مناسب، به بند بازگردانده شده بود.
امضاکنندگان این بیانیه، رشیدی را «سرشار از میل به زندگی و آزادی» توصیف کرده و نسبت به بهخطر افتادن جان زندانیان دیگر در قرچک و دیگر زندانهای ایران هشدار دادهاند.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی، صبح سوم مهرماه و هشت روز پس از گزارش ایراناینترنشنال درباره قطع امید پزشکان از نجات جان رشیدی که پس از مدتها محرومیت از درمان از زندان قرچک به بیمارستان منتقل شد، گزارش داد که او جان خود را از دست داده است.
درحالیکه مسئولان زندان قرچک در ماههای گذشته با وجود نیاز حیاتی رشیدی به درمان، از ارائه خدمات پزشکی به او خودداری کرده بودند، خبرگزاری میزان محروم ساختن این زندانی سیاسی از دسترسی به خدمات پزشکی را رد کرد و نوشت او «پس از انجام اقدامات درمانی اولیه» در بهداری زندان، برای «انجام روند تکمیلی درمان» به بیمارستان اعزام شده بود.
زنان زندانی سیاسی در واکنش به گزارشهای قوه قضاییه جمهوری اسلامی درباره دلیل مرگ رشیدی اعلام کردند رشیدی «نه معتاد بود و نه از بیماری روانی مشخصی رنج میبرد» و «با اطلاع مسئولان امنیتی، سازمان زندانها، زندان اوین، زندان قرچک و بهداری قرچک» بیمار مبتلا به صرع شناخته میشد.
آنها تاکید کردند که رشیدی در دو ماه اخیر بارها در فاصلههای کوتاهمدت دچار تشنج شد اما هر بار پس از انتقال به بهداری، بدون رسیدگی اضطراری و اعزام برای بستری، به بند برگردانده شد.
امضاکنندگان این بیانیه تاکید کردند که رشیدی «تا روزهای واپسین مصرانه پیگیر وثیقه سه میلیارد تومانی» بود، اما خانواده نتوانست آن را تامین کند و «مسئولان قرچک، اوین و بازپرسی دادگاه کچویی با علم به وضعیت سلامت او، در نزدیک به پنج ماه برای تسهیل آزادیاش اقدامی نکردند».
این زندانیان با هشدار درباره اینکه «سمیههای دیگر همچنان در کنار ما و در سایر زندانهای جمهوری اسلامی در بند هستند و سلامتیشان در خطر است»، مرگ دو زندانی جرائم عمومی طی هفته گذشته در قرچک را شاهدی بر این وضعیت دانسته و خواستار آزادی هرچه زودتر زندانیان بالای ۶۰ سال و زندانیان با شرایط خطرناک سلامتی و پایان دادن به چرخه محرومیت از درمان و الزام به اعزام فوری زندانیان بیمار به مراکز تخصصی پزشکی شدند.
یک منبع آگاه نیز ۲۷ شهریور در خصوص وضعیت رشیدی به ایراناینترنشنال گفته بود: «او در ماههای گذشته چندین بار به بهداری زندان مراجعه کرد اما هر بار پزشک زندان به او گفته بود تمارض میکند و قرصهای اعصاب به او میدادند و از اعزامش به بیمارستان جلوگیری میکردند.»
انتشار این خبر با واکنشهای گسترده همراه شد و بسیاری مرگ رشیدی را «قتل تدریجی عامدانه» و نتیجه مستقیم سیاستهای قوه قضاییه و سازمان زندانها از طریق «بیتوجهی به درمان زندانیان» دانستند و خواستار محاکمه عاملان و آمران مرگ او شدند.
با ادامه واکنشها به مرگ رشیدی، زندانیان سیاسی اوین با صدور بیانیهای اعلام کردند که در اعتراض به مرگ این زندانی سیاسی، از حضور در آمار روزانه خودداری کردهاند.
آنها با بیان اینکه شامگاه سوم مهرماه در نافرمانی مدنی اعتراضی حیاط زندان را ترک نکرده و تا ساعت ۲۱ به داخل بند نمیروند، اعلام کردند با تجمع در حیاط زندان و سر دادن شعارهایی علیه نظام و مسئولان قضایی، مرگ رشیدی را «جنایت سازمانیافته» توصیف کرده و یاد او را گرامی داشتهاند.
این زندانیان در پایان بیانیهای که در کانال تلگرام مهدی محمودیان منتشر شد، سمیه رشیدی را نماد مقاومت و مظلومیت دانسته و اعلام کردند: «ما عهد میبندیم که یاد او و دیگر قربانیان این نظام سرکوبگر را زنده نگه داریم. این صدا خاموش نخواهد شد.»
در ساعتهای گذشته نیز بسیاری از سازمانها و مدافعان حقوق بشر از جمله سازمان حقوق بشر ایران، خبرگزاری هرانا، شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، نرگس محمدی و شیرین عبادی، در بیانیههایی جداگانه، مرگ رشیدی را بخشی از «کشتار خاموش» در زندانهای ایران دانستند و خواستار تعطیلی زندان زنان قرچک ورامین شد.
در سالهای گذشته شماری از زندانیان در ایران جان باختهاند و جمهوری اسلامی مسئولیتی در قبال این مرگها که بهدلیل فشار، شکنجه یا عدم ارائه خدمات پزشکی رخ داده، نپذیرفته است.
بر اساس گزارش سالانه هرانا، محرومماندن زندانیان سیاسی و عقیدتی از درمان مناسب در پنجسال گذشته نسبت به دوره پنجساله پیش از آن هشت برابر شده و تنها در سال ۲۰۲۴، دستکم در ۴۱۲ مورد مقامهای زندان از ارائهٔ خدمات پزشکی مناسب به زندانیان خودداری کردهاند.
زندان قرچک ورامین که بر اساس برآورد سازمانهای حقوقبشری، یکی از بدنامترین زندانهای جمهوری اسلامی برای زنان زندانی است، با ادامه سیاست «پول در برابر درمان»، جان بیش از هزار و ۲۰۰ زندانی محبوس در این زندان از جمله بیش از ۶۰ زندانی سیاسی هر روز بیش از پیش به خطر میافتد.
