مسعود پزشکیان، رییس دولت جمهوری اسلامی، در سفر به بلاروس و دیدار با رییسجمهور این کشور، با اشاره به تحریمها گفت: «ما هیچچیزی از آنهایی که تصور میکنند میتوانند ما را تحریم کنند، کم نداریم.»
او افزود: «یکجانبهگرایی که در دنیا شکل گرفته و کارهایی که ایالات متحده و دوستان آنها دارند انجام میدهند و میخواهند با زور نگاهها و باورهای خودشان را به کشورهای دیگر مسلط بکنند و این برای ما و قطعا برای شما قابل قبول نیست.»
این وبسایت چهارشنبه ۲۹ مرداد در مطلبی تحلیلی به راهبردهایی پرداخت که جمهوری اسلامی برای فریب غربیها و واداشتن آنها به پذیرش خواستههایشان به کار میگیرد و نوشت رهبران حکومت، در هنر صبر، تعلل و فرصتطلبی مهارت یافتهاند و منتظر لحظه مناسب برای ضربهزدن هستند.
به گفته این سندیکا، هرچند حکومت تضعیف شده، اما هنوز ضربه مهلکی نخورده است، بنابراین تا زمانیکه در قدرت بماند، غرب، اسرائیل و متحدان عرب میانهرویشان در معرض خطر خواهند بود.
باور تهران به پیروزی با استفاده از «گذر زمان و پافشاری»
رهبران جمهوری اسلامی پیوسته در حال آزمودن و سنجیدن دشمنان خود هستند و باور دارند که گذر زمان و پافشاری سرانجام آنها را به پیروزی میرساند.
به گفته نویسنده مطلب، تفاوت در نگرش به مذاکره میان ایرانیها و غربیها بازتاب همین نگاه است.
بر اساس این گزارش، برای غربیها، مذاکره به معنای مصالحه و رسیدن به نتیجهای برد-برد است؛ هر دو طرف چیزی به دست میآورند و هر دو قویتر از میز مذاکره برمیخیزند. اما برای ایرانیها، مذاکره تنها زمانی رخ میدهد که یک طرف از پیش پیروز شده باشد. در این صورت، برنده شروط را دیکته میکند و بازنده باید بپذیرد.
نویسنده افزود از این رو، زمانی که جمهوری اسلامی شاهد تمایل رهبران غربی به مذاکره پیش از رسیدن به پیروزی قاطع است، آن را نشانه ضعف میداند؛ اعترافی به این موضوع که طرف مقابل اراده یا توان تحمیل شرایط را ندارد.
این ذهنیت بر چگونگی تفسیر رویدادهایی مانند جنگ ۱۲ روزه اثر میگذارد؛ از دیدگاه تهران، چون اسرائیل و آمریکا نه اراده و نه توان نابودی جمهوری اسلامی را نداشتند، پس این به مثابه پیروزی است.
سندیکای خبر یهود توضیح داد مقامهای جمهوری اسلامی توافقهای امضاشده را «ابزارهایی موقت» میدانند، نه «تعهداتی الزامآور» و در همین راستا ممکن است برای «دلجویی و راضی نگه داشتن» دیگران پای سندی را امضا کنند، اما به ندرت قصد اجرای آن را دارند.
به نوشته این وبسایت، توافقها از نگاه مقامهای جمهوری اسلامی پلهای برای رسیدن به پیروزی نهایی است، نه مصالحهای متقابل. در فرهنگ سیاسی ایران، مصالحه نوعی تحقیر است؛ سرنوشتی بدتر از مرگ.
تنها هراس حکومت از «قدرت و اراده واقعی برای استفاده از آن» است
نویسنده مطلب با اشاره به سیاستهای تهران برای تحت تاثیر قرار دادن غرب در مذاکرات هستهای، نوشت جمهوری اسلامی «اغلب خود را مهربان و همدل» نشان میدهد و در هنر «ابراز صمیمیت و صادق نشان دادن خود برای خلع سلاح غربیها» استاد است.
این رویکرد در کاریکاتورهای سیاسی و طنز رسانههای وابسته به حکومت نیز برای تقویت تصویر «ایرانِ پیروز» به کار گرفته میشود.
رسانههای حکومتی در جریان مذاکرات برجام نیز رهبران آمریکا از جمله جان کری و باراک اوباما را به تمسخر گرفتند. پای شکسته کری با عصاهای بزرگتر نشان داده شد تا ضعف او را برجسته کنند. رنگ پوست اوباما هم تیرهتر کشیده شد تا «عیوب» را پررنگ کنند.
این سندیکا هشدار داد باوجود ضربات چشمگیر اسرائیل و آمریکا در جنگ ۱۲ روزه، تهران «زمان» را متحد خود میداند؛ صبر میکند تا غرب بیعلاقه شود و عقبنشینی کند. اگر چنین شود، جمهوری اسلامی میتواند دوباره با سلاح هستهای و منابع تازه بازگردد و آمریکا، اسرائیل و متحدان عرب سنی را تهدید کند. غرب باید این «شکاف فرهنگی و راهبردی» را بشناسد.
به گفته نویسنده مطلب، تنها راهحل پایدار، حمایت از مردم ایران برای رهایی از جمهوری اسلامی است. در غیر این صورت، بازی طولانی تهران ممکن است در نهایت سه دشمن اصلیاش یعنی آمریکا و غرب، اسرائیل و جهان عرب سنی را از پا درآورد.
این سندیکا افزود: «آنچه برای ما غیرقابل تصور است، از نگاه تهران کاملا شدنی به نظر میرسد.»
صفحه فارسی وزارت امور خارجه آمریکا، سهشنبه ۲۸ مرداد با انتشار مطلبی در شبکه اجتماعی ایکس با محکومیت شرایط غیرانسانی در این زندانها، نوشت گزارشها مبنی بر ازدحام بیش از حد، امکانات غیر بهداشتی، کمبود آب تمیز و محرومیت از مراقبت های پزشکی، نشاندهنده بدرفتاری سیستماتیک است.
وزارت امور خارجه آمریکا تاکید کرد که رفتار خشونتآمیز با زندانیان هنگام انتقال و یا استفاده از شکنجه روانی، نقض فاحش حقوق بشر است.
ایالات متحده همچنین از جمهوری خواست شرایط انسانی را تضمین کند، مراقبتهای پزشکی ارائه دهد و نظارت مستقل بر بازداشتگاههای خود را امکانپذیر کند.
وزارت امور خارجه آمریکا در پایان از جامعه بینالمللی نیز خواست که جمهوری اسلامی را در قبال این سوءاستفادهها پاسخگو قرار دهند.
ایراناینترنشنال در هفتههای گذشته در گزارشهای مختلف نسبت به شرایط زنان و مردان محبوس در زندانهای قرچک ورامین و تهران بزرگ پرداخت و نوشت گزارشها از وضعیت نامناسب، طاقتفرسا و غیرانسانی آنها در این زندانها حکایت دارد.
در آخرین نمونه از این گزارشها، ایراناینترنشنال گزارش داد که مسئولان زندان قرچک با وجود موارد متعدد مرگ زندانیان در ماههای گذشته، همچنان از ارائه خدمات ضروری به زندانیان بیمار و اعزام آنها به مراکز درمانی خودداری میکنند و برای ارائه خدمات و اعزام زندانیان، از آنها درخواست پول میکنند.
در این گزارش آمده بود مسئولان بهداری زندان همچنان نسبت به ارائه خدمات درمانی بیتوجهیهای مداوم نشان میدهند بهطوری که جان بسیاری از زندانیان در معرض خطر مرگ قرار گرفته است.
زنان زندانی سیاسی که پس از حمله اسرائیل به زندان اوین به بخش قرنطینه زندان قرچک منتقل شدند نیز با مشکلات بسیاری در این زندان مواجهاند و در وضعیتی نامناسب نگهداری میشوند.
زندان تهران بزرگ، یکی از بزرگترین و پرجمعیتترین زندانهای ایران، در سالهای اخیر همواره بهدلیل شرایط نامناسب نگهداری زندانیان، تراکم بالای جمعیت، کمبود امکانات اولیه و ناکارآمدی زیرساختها مورد انتقاد گسترده نهادهای حقوقبشری و خانواده زندانیان قرار گرفته است.
گزارشهای متعددی از این زندان حاکی از نبود بهداشت کافی، کیفیت پایین غذا، دسترسی محدود به خدمات درمانی و نقض مکرر حقوق اولیه زندانیان بوده است.
پیش از این در ۱۷ مرداد صدها تن از زندانیان سیاسی مرد که پس از حمله اسرائیل به زندان اوین به زندان تهران بزرگ منتقل شده بودند، به اوین بازگردانده شدند.
با این حال، دهها زندانی سیاسی دیگر به همراه هزاران زندانی متهم به جرائم عمومی همچنان در این زندان در وضعیتی طاقتفرسا بهسر میبرند و از ابتداییترین حقوق خود محروم هستند.
