بر اساس نتایج یک مطالعه جدید، ممکن است تعداد سیارات فراخورشیدی شبیه به زمین که قابلیت زندگی دارند، کمتر از حد انتظار باشد. به طور خاص، از ۳۰ منظومه بررسیشده، ۱۱ منظومه دارای منطقه قابل سکونتی هستند که بهشدت تحت تاثیر حضور سیارات غولپیکر قرار دارند.
این موضوع یک چالش جدی برای ماموریت برنامهریزیشده «رصدخانه جهانهای زیستپذیر» یا اچ.دبلیو.او (HWO) در دهه ۲۰۴۰ است.
هدف اصلی ماموریت رصدخانه جهانهای زیستپذیر، شناسایی سیارات فراخورشیدی شبیه به زمین در منطقه زیستپذیر ستارگانشان با استفاده از روش تصویربرداری مستقیم است.
این منطقه مکانی است که شرایط برای وجود آب مایع و احتمالا حیات مناسب باشد.
این رصدخانه قادر خواهد بود ترکیبات جوی سیارات فراخورشیدی مانند اکسیژن، متان و دیاکسید کربن را که ممکن است نشانگر وجود حیات باشد، با دقت بالا بررسی کند.
در این مطالعه منظومههای سیارهای که قرار است در فهرست اهداف اولیه رصدخانه جهانهای زیستپذیر قرار گیرند، در اطراف ۱۶۴ ستاره بررسی شدند.
تحلیل پایداری مدارهای این سیارات نشان میدهد که برخی از این منظومهها به دلیل حضور سیارات غولپیکر ممکن است قادر به حفظ مدارهای پایدار خود نباشند.
روش شناسایی سیارات فراخورشیدی
روش تصویربرداری مستقیم که در ماموریت رصدخانه جهانهای زیستپذیر مورد استفاده قرار میگیرد، یکی از روشهای متعدد برای شناسایی سیارات فراخورشیدی است.
دانشمندان برای شناسایی سیارات در منظومههایی که درخشش ستاره مانع مشاهده آنها میشود، با استفاده از تاجنگار نور ستاره را مسدود میکنند.
روشهای دیگری همچون گذر، سرعت شعاعی و میکرولنزینگ گرانشی هم برای شناسایی سیارات وجود دارد، اما تصویربرداری مستقیم امکان تحلیل دقیقتری از ترکیبات جوی و ویژگیهای سطحی سیارات فراهم میکند.
نتایج و آینده رصدخانه جهانهای زیستپذیر
این مطالعه نشان میدهد که فهرست فعلی اهداف رصدخانه جهانهای زیستپذیر نیاز به پالایش بیشتر دارد و ممکن است این رصدخانه به جای ستارگان نزدیک و روشن، بر اهداف دورتر و کمنورتر تمرکز کند.
این مساله ممکن است نیاز به تلسکوپهای بزرگتری را ایجاد کند تا اهداف مورد نظر به دقت بررسی شوند.
استفان کین، نویسنده اصلی این پژوهش، تاکید کرد که با یادگیری بیشتر درباره منظومههای سیارهای نزدیک، شانس موفقیت ماموریت رصدخانه جهانهای زیستپذیر به شدت افزایش خواهد یافت.
با توجه به یافتههای این مطالعه، ماموریت رصدخانه جهانهای زیستپذیر با چالشهای جدیدی روبرو است، اما همچنان یکی از ماموریتهای هیجانانگیز بشر در دهههای آینده محسوب میشود.
وبسایت کانورسیشن بر اساس گزارش سرویس تغییرات آب و هوایی کوپرنیک اتحادیه اروپا نوشت که از ژوئن ۲۰۲۳ تا ژوئن ۲۰۲۴، میانگین دمای هوا در سطح اقیانوسها به طور متوسط ۰/۲۵ درجه سانتیگراد بالاتر از رکوردهای ثبت شده در سالهای قبل بوده است.
نکته قابل توجه این است که دمای هوای ژوییه ۲۰۲۴ تنها ۰/۰۴ درجه سانتیگراد کمتر از ژوییه سال پیش ثبت شد.
این تفاوت ناچیز نشان میدهد هنوز کاهش چشمگیری در دمای کره زمین رخ نداده است.
بر اساس این گزارش، ژوییه ۲۰۲۳ خود ۰/۲۸ درجه سانتیگراد گرمتر از رکورد پیشین در ژوییه ۲۰۱۹ بود.
بالاترین دمای ثبتشده در تاریخ اندازهگیریهای جهانی به دسامبر ۲۰۲۳ تعلق دارد.
در این ماه، میانگین دمای کره زمین ۱/۷۸ درجه سانتیگراد بالاتر از میانگین دوران پیش از انقلاب صنعتی و ۰/۳۱ درجه سانتیگراد فراتر از رکورد پیشین به ثبت رسید.
این دادههای آماری گویای واقعیتی نگرانکننده است. اگرچه اکنون بازه زمانی ۱۳ ماهه ثبت دماهای بیسابقه به پایان رسیده اما روند کلی افزایش دمای کره زمین همچنان ادامه دارد و جهان با چالش فزاینده گرمایش مواجه است.
گرمایش زمین در دهههای اخیر بهطور مداوم رکوردهای میانگین دمای جهانی را شکسته اما شکستن این رکوردها به میزان یک چهارم درجه برای چندین ماه متوالی، پدیدهای نادر است.
عوامل ایجاد موج گرمای بیسابقه
عوامل متعددی در افزایش بیسابقه دمای زمین نقش داشتهاند اما مهمترین عامل، تغییرات آب و هوایی ناشی از سوزاندن سوختهای فسیلی است.
برای درک بهتر وضعیت کنونی، باید به ۱۵۰ سال قبل برگشت. دوره ۱۸۵۰ تا ۱۹۰۰ به عنوان دوره مرجع برای مقایسه گرمایش جهانی مدرن استفاده میشود. این دوره قبل از انتشار گسترده گازهای گلخانهای مرتبط با صنعتی شدن است.
بر اساس این مقیاس، ژوییه ۲۰۲۴ با ثبت ۱/۴۸ درجه سانتیگراد افزایش دما، گرمتر از دوره مشابه پیش از صنعتی شدن بود.
از این میزان، حدود ۱/۳ درجه سانتیگراد به روند کلی گرمایش جهانی در دهههای اخیر نسبت داده میشود.
پدیده النینو نیز نقش به سزایی در این افزایش دما داشته است.
این رخداد اقلیمی که در اقیانوس آرام اتفاق میافتد، توانایی بالا بردن دمای هوا در سراسر کره زمین را دارد.
اگر چه پدیده النینو سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ میلادی قدرتمند بود اما به تنهایی نمیتواند علت شکسته شدن چشمگیر رکوردهای دمایی در سال گذشته باشد و شدت این پدیده به حدی نبود که بتواند تمام این افزایش دما را توجیه کند.
پژوهشها نشان میدهند که خورشید نیز سهم کوچکی در این گرمایش دارد.
در حال حاضر، خورشید در مرحلهای از چرخه ۱۱ ساله لکههای خورشیدی قرار دارد که طی آن مقدار بیشتری انرژی به سمت زمین گسیل میکند.
از سوی دیگر، متان به عنوان یکی از گازهای گلخانهای مهم، نقش قابل توجهی در این روند دارد.
این گاز که از منابع متعددی از جمله صنعت سوختهای فسیلی، دامداری و تالابها تولید میشود، در دهه اخیر با سرعتی بیشتر از دهه پیش از آن در جو زمین انباشته شده است.
همچنین میتوان به تلاشها برای کاهش آلودگی هوا اشاره کرد. جالب اینکه این اقدامات زیستمحیطی گرچه با هدف بهبود کیفیت هوا انجام میشوند، میتوانند به شکلی غیرمستقیم به گرم شدن بیشتر جو زمین منجر شوند.
افزایش دما تاثیرات مخربی بر اکوسیستمهای جهان داشته است.
تابستان ۲۰۲۳ شاهد آسیبهای جدی به صخرههای مرجانی در دریای کارائیب و فراتر از آن بود و به دنبال آن، سفید شدن شدید مرجانها در سراسر دیواره مرجانی بزرگ استرالیا رخ داد.
اگرچه سالهای النینو به طور معمول با مرگ و میر گسترده در صخرههای مرجانی همراه است اما روند کلی تغییرات آب و هوایی، تهدید بلندمدتتری برای این اکوسیستمهای حساس محسوب میشود.
پدیده لانینا
شواهد کنونی نشان میدهند اقیانوس آرام احتمالا در حال ورود به فاز «لانینا» است؛ پدیدهای که نقطه مقابل النینو به شمار میرود.
با توجه به این تغییر، کارشناسان پیشبینی میکنند دمای کره زمین روندی کاهشی در پیش بگیرد.
با این حال احتمال اینکه دما به سطح پیش از سالهای ۲۰۲۳-۲۰۲۴ میلادی بازگردد، چندان زیاد نیست.
یک سناریوی محتمل این است که دمای کره زمین برای چند سال در حدود ۱/۴ درجه سانتیگراد بالاتر از سطح پیش از صنعتی در نوسان باشد؛ تا زمانی که رویداد بزرگ بعدی النینو، احتمالا در اوایل دهه ۲۰۳۰، جهان را به بالای ۱/۵ درجه سانتیگراد برساند.
این مساله نگرانیهای جدی را در مورد «توافق پاریس» ایجاد میکند که هدف آن محدود کردن گرمایش زمین به ۱/۵ درجه سانتیگراد است.
انتظار میرود پیامدهای تغییرات آب و هوایی فراتر از این سطح به شدت افزایش یابد.
با این حال خبرهای امیدوار کنندهای نیز وجود دارد: گذار از سوختهای فسیلی در بخشهایی مانند تولید برق آغاز شده و انرژیهای تجدیدپذیر سهم فزایندهای از تقاضای انرژی را تامین میکنند.
این انتقال اما به اندازه کافی سریع نیست.
در حالی که انتظار میرود عناوین خبری مربوط به رکوردشکنی دمای جهانی در آینده به سر خط خبرها برگردند، این روند میتواند با اقدامات جدی برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای متوقف شود.
گزینههای متعددی برای تسریع گذار به اقتصاد کمکربن وجود دارد و پیگیری این راهکارها بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر میرسد.
خبرگزاری رویترز روز شنبه ۲۷ مرداد گزارش داد که در پی این آتشسوزی، ابرهای دود در بالای شهر لندن قابل مشاهده بود.
آتشنشانی لندن اعلام کرد که حدود ۱۲۵ آتشنشان را پس از دریافت تماس وقوع حریق درست قبل از ظهر شنبه به محل حادثه اعزام کرده است.
این سازمان در بیانیهای نوشت: «خدمه در حال مهار شعلههای آتش واقع در بخشی از سقف ساختمان هستند.»
هنوز علت آتشسوزی مشخص نیست.
پلیس بریتانیا گفت که هیچ گزارشی از مجروح شدن کسی گزارش نشده است.
سامرست هاوس، واقع در ساحل رودخانه تیمز در مرکز لندن، پیشتر یک کاخ سلطنتی بوده که اکنون یک مرکز هنری، فرهنگی و سرگرمی است.
گالری کورتولد که شاهکارهای قرون وسطی تا قرن بیستم را در خود جای داده، در ضلع شمالی ساختمان قرار دارد.
حساب متعلق به سامرست هاوس در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «به دلیل آتشسوزی در بخش کوچکی از سامرست هاوس، این مرکر در حال حاضر بسته است.»
قدمت بنای سامرست هاوس به سال ۱۵۴۷ باز میگردد.
این کاخ محل سکونت پرنسس الیزابت قبل از تاجگذاری و دریافت عنوان ملکه الیزابت اول در سال ۱۵۵۸ بود.
در سال ۱۶۶۶ یک آتشسوزی بزرگ بسیاری از بناهای شهر لندن را ویران کرد، اما آتش درست در نزدیکی بنای سامرست هاوس متوقف شد.
در اواخر قرن بیستم، این ساختمان به مرکزی برای هنرهای تجسمی تبدیل شد.