این سیاست همزمان شد با سیاست استفاده از اسلامگرایی علیه هند در کشمیر و بعدا، از طریق لشکر طیبه، در داخل هند و تا حدودی علیه گسترش انقلاب ایران در منطقه با ایجاد گروههای فرقهگرا مانند سپاه صحابه علیه شیعیان پاکستان به وسیله ژنرال محمد ضیاالحق، رییسجمهوری وقت این کشور.
پاکستان بر اساس یک ایده، یعنی مسلمان بودن، به عنوان یک کشور تاسیس شد ولی تجربه نشان داد که تنها باور مشترک دینی نمیتواند بنیان محکم برای تشکیل یک کشور باشد و به همین دلیل بنگالیها علیه سلطه پنجاب قیام کردند که در اثر آن کشور بنگلادش در سال ۱۹۷۱ تشکیل شد.
ذوالفقار علی بوتو، نخستوزیر وقت پاکستان، به معیارهای سکولار برای حکومتداری و تشکیل نظام سیاسی بر مبنای حقوق شهروندی روی آورد تا بتواند حقوق برابر برای اقوام مختلف در این کشور را نهادینه کند و برابری قومی و شهروندی را بنیان تازه برای موجودیت این کشور قرار دهد.
ضیاالحق که بعد از جدا شدن بنگلادش از پاکستان از فروپاشی کشور نگران بود به ترویج و تقویت هویت اسلامی، یعنی همان بنیانی که پاکستان بر اساس آن تشکیل شده بود متوصل شد و موج اسلامگرایی و ظهور قارچوار گروههای اسلامی و فرقهگرا به عنوان بازوهای امنیتی و ابزارهای استراتژیک این کشور به وسیله ضیاالحق به راه افتاد.
اشغال افغانستان به وسیله اتحاد جماهیر شوروی سابق و راهاندازی پروژه جهاد علیه شوروی از پاکستان به افغانستان با سرازیر شدن میلیاردها دلار کمکهای تسلیحاتی به پاکستان و از طریق این کشور، به افغانستان، اهمیت تازه به پروژه اسلامگرایی و پرورش افراطیگری از سوی ضیاالحق بخشید.
دهها هزار مدرسه دینی در مناطق مختلف پاکستان به خصوص در مناطق قبایلی هممرز با افغانستان با امکانات مالی خارجی و مدیریت سرویس اطلاعات ارتش پاکستان ایجاد شد.
صدها هزار افراطی مذهبی و جنگجویانی که در گروههای مختلف تروریستی جذب شدند از مناطق مختلف جهان در همین مدارس مغزشویی شده و برای جهاد در منطقه آموزش افراطیگری مذهبی دیدند.
عبدالمالک ریگی، بنیانگذار گروه جندالله که در دو دهه گذشته عملیاتهای مختلف را علیه نیروهای ایرانی رهبری میکرد و بعدا از سوی نیروهای ایرانی دستگیر و اعدام شد، در همین مدارس آموزش دیده بود.
آقای ریگی در پاکستان از آزادی عمل برخوردار بود، در رسانهها ظاهر میشد و با روزنامهها مصاحبه میکرد.
تعدادی از این گروهها علیه هند در کشمیر و افغانستان و بقیه برای تسویه حسابهای فرقهای علیه شیعیان و ملیگرایی پشتون و بلوچ در داخل پاکستان استفاده شدند.