ادامه درگیری‌های نیروهای اسرائیلی و فلسطینیان در کرانه باختری

بارسلونا، صدرنشین گروه H، در یک بازی دشوار با نتیجه ۱-۲ مقابل پورتو به برتری رسید تا صعود خود به دور حذفی مسابقات را تضمین کند. کانسلو و فلیکس گل‌های بارسلونا را به ثمر رساندند. په‌په هم در شب آرام طارمی گل پورتو را وارد دروازه میزبان کرد.

دورتموند با برتری ارزشمند سه بر یک برابر میلان در سن‌سیرو، به مرحله حذفی مسابقات صعود کرد. پاری‌سن‌ژرمن هم در برابر نیوکسل با تساوی ۱-۱ متوقف شد تا تکلیف تیم دوم صعودکننده از گروه F به هفته آخر کشیده شود.

در گروه E نیز اتلتیکو مادرید با پیروزی ۱-۳ مقابل فاینورد، ضمن صعود به دور بعدی، یاران علیرضا جهانبخش را به لیگ اروپا فرستاد. لاتزیو نیز با پیروزی برابر سلتیک، دیگر تیم صعودکننده از این گروه لقب گرفت.

شهادت برخی گروگان‌های آزاد شده در روزهای اخیر، تصویر کوچکی از آنچه بر این افراد گذشته است به مردم سراسر جهان نشان می‌دهد.

سی‌ان‌ان در گزارشی به گفت‌وگو با بستگان برخی گروگان‌های آزاد شده در مورد روایتشان از هفت هفته اسارت به دست حماس پرداخته است.

آدوا آدار: مادربزرگم کاهش وزن داشته

آدوا آدار درباره یافا، مادربزرگ ۸۵ ساله‌اش به سی‌ان‌ان گفت که او در اولین مبادله گروگان‌ها با بازداشت‌شدگان فلسطینی آزاد شد.

به گفته آدار، از خانواده او خواسته شده است از یافا سوال نکنند و اجازه دهند او هر آنچه را که راحت است به اشتراک بگذارد چون این احساس که مجبور است به سوالات پاسخ دهد او را تحت فشار می‌گذارد.

آدوا گفت مادربزرگش در طول این هفت هفته مانند سایر گروگان‌ها کاهش وزن داشته است زیرا در طول دوره اسارت، غذای کمی به آن‌ها داده‌اند.

مراو مور راویو: به آن‌ها فقط نان پیتا می دادند

کرن مندر، مادرش و پسر ۹ ساله‌اش روزهای اسارت را با خوردن نان پیتا پشت سر گذاشتند.

مراو مور راویو، از بستگان کرن مندر به سی‌ان‌ان گفت: «مندر و مادرش هر دو به دلیل نداشتن غذای کافی، بین شش تا هشت کیلوگرم وزن از دست داده‌اند.»

او افزود: «آن‌ها غذا می‌خورده‌اند اما نه به طور مرتب. به آن‌ها فقط برنج و نان می‌داده‌اند.»

به دنبال حملات ارتش اسرائیل به غزه، این منطقه گرفتار یک بحران بشردوستانه شد. طی حدود دو ماه اخیر، بیشتر مردم غزه به دنبال رفع نیازهای اولیه خود از جمله پیدا کردن پناهگاه، غذا و آب و فرار از جنگ بوده‌اند.

در سه روز اول آتش‌بس، حماس در مجموع ۵۸ گروگان را در مقابل ۱۱۷ زندانی فلسطینی آزاد کرد.

روونگرون ویچانگن: برادرم شکنجه نشده

با وجود آزار و اذیت‌هایی که برخی گروگان‌ها از روزهای اسارتشان بیان می‌کنند، برای برخی دیگر، شرایط قابل تحمل بوده است؛ از جمله برای ویتون فوم، گروگان تایلندی آزاد شده.

روونگرون ویچانگن، خواهر او گفته است که برادرش پس از آزادی از دست حماس، سالم به نظر می‌رسد: «چهره برادرم بسیار خوشحال بود و به نظر می‌رسد خوب است. او شکنجه نشده و غذای خوبی نیز به او داده‌اند. از او بسیار خوب مراقبت شده است. به نظر می‌رسد برادرم در یک خانه نگهداری می‌شده نه داخل تونل.»

از سوی دیگر تعدادی از گروگان‌ها با جراحات جدی در بیمارستان بستری شده‌اند.

دکتر شلومی کودیش: آلما به مراقبت پزشکی دسترسی نداشته

مرکز پزشکی سوروکا در اسرائیل به سی‌ان‌ان گفت که این مرکز، آلما آوراهام ۸۴ ساله را که روز پنجم آذر از غزه آزاد شد در بخش مراقبت‌های ویژه بستری کرده است.

به گفته دکتر شلومی کودیش، رییس این مرکز درمانی، آلما پس از چند هفته عدم دسترسی به مراقبت پزشکی در اسارت حماس، اکنون در شرایطی ناپایدار قرار دارد.

ایال نوری: خاله‌ام شرایط وحشتناکی را تجربه کرده

یکی دیگر از گروگان‌های آزاد شده آدینا موشه ۷۲ ساله است که به گفته ایال نوری، خواهرزاده‌اش، «شرایط وحشتناکی» را در طول دوره اسارت تحمل کرده است.

نوری به سی‌‌ان‌ان گفت: «موشه کم‌کم قدرت خود را به‌دست می‌آورد اما مسلما بعد از گذراندن بیش از هفت هفته در مکانی پنج طبقه زیر زمین، کمی ضعیف است.»

نوری گفت: «به آن‌ها فقط کمی برنج و مقداری کنسرو لوبیا می‌دادند که آن‌ها در بیشتر مواقع برای جلوگیری از معده درد از خوردنش اجتناب می‌کردند.»

او افزود: «ناگفته نماند که آن‌ها به هیچ امکانات مناسب بهداشتی‌ای مانند حمام دسترسی نداشته‌اند. در نتیجه حدود هفت هفته نتوانسته‌اند دوش بگیرند.»

یلنا مگید: رونی در پی یافتن راه فرار چهار روز پنهان شد

رونی کریبوف، گروگان آزاد شده روسی-اسرائیلی و اولین مرد بالغی است که پس از اسارت در روز هفتم اکتبر به دست حماس آزاد شد.

آزادی‌ او به صورت رسمی بخشی از معامله گروگان‌ها بین اسرائیل و حماس نبود.

یلنا مگید، خاله کریبوف، روز دوشنبه درباره شرایط خواهرزاده‌اش در غزه با ایستگاه رادیویی کان اسرائیل گفت‌وگو کرد. او شرح داد که این جوان ۲۵ ساله چطور برای فرار تلاش کرده است: «رونی به من گفت آن‌ها را در ساختمانی که هنگام بمباران فرو ریخته بود نگه می‌داشتند و او موفق به فرار از آنجا شده بود اما پس از چند روز پنهان شدن، دوباره به دست حماس دستگیر و به اسارت برده شد.»

او گفت: «خواهرزاده‌ام سعی کرده بود به مرز برسد. من فکر می‌کنم چون وسیله‌ای برای تشخیص محل دقیق نگه‌داری‌اش در اختیار نداشته، نمی‌دانسته باید به کدام سمت برود. رونی در پی یافتن راه فرار به مدت چهار روز پنهان شده بود.»

به گفته مگید، سر کریبوف به دلیل فرو ریختن ساختمان مصدوم شده اما اکنون شرایط بهتری دارد.

روایت آزادشده‌ها نشان می‌دهد برخی گروگان‌ها هنگام اسیر شدن می‌دانسته‌اند عزیزانشان در حمله هفتم اکتبر کشته شده‌اند.

امری موغ: خواهرم می‌دانست همسر و دخترش به دست حماس قصابی شدند

امری موغ، برادر یکی از گروگان‌های اسرائیلی که روز یک‌شنبه همراه دو فرزندش آزاد شد، گفت خواهرش می‌دانسته که همسر و دخترش چگونه به دست حماس قصابی شده‌اند.

موغ در ویدیویی کوتاه که از سوی انجمن خانواده‌های گروگان‌ها و مفقودشدگان منتشر شد، گفت: «خواهرم چن گلدشتاین-موغ و سه فرزند او آگام، گل و تل به خانه خود بازگشتند و در شرایط خوبی هستند.»

او گفت: «آن‌ها تمام این مدت می‌دانستند نداو و ‌یم در خانه به دست حماس کشته شده‌اند ... در حالی که خودشان به عنوان گروگان به غزه برده شدند.»

‌یم ۲۰ ساله و نداو ۴۸ ساله بودند که به دست نیروهای حماس کشته شدند.

یاییر روتم: مادرم را از خواهرم جدا کردند

گروگان دیگر، هیلا روتم شوشانی ۱۳ ساله روز شنبه توسط حماس آزاد شد اما مادرش رایا هنوز در اسارت حماس است.

یاییر روتم، برادر رایا به سی‌ان‌ان گفت قرار بود مادر و خواهرش با هم آزاد شوند و هیچ دلیلی برای جدا کردن آن‌ها وجود ندارد.

ارتش اسرائیل در واکنش به این موضوع اعلام کرد جدا کردن این مادر و دختر، نقض شرایط معامله از سوی حماس است.

جاناتان کانریکوس، سخنگوی نیروهای دفاعی اسرائیل به سی‌ان‌ان گفت وقتی در مورد مادر هیلا سوال کردیم، آن‌ها گفتند نمی‌دانند او کجاست. ادعایی که یایر، برادر هیلا آن را رد می‌کند.

یک منبع دیپلماتیک در مورد مذاکرات روز دوشنبه اسرائیل و حماس به سی‌ان‌ان گفت: «حماس ادعا می‌کند بیش از ۴۰ گروگان را در اختیار ندارد.»

این مساله موانعی بر سر راه تمدید آتش‌بس ایجاد می‌کند زیرا طبق توافق، در ازای آزادی تعدادی از زندنیان فلسطینی، تمام گروگان‌های ربوده شده به دست حماس باید آزاد شوند. بنابراین حماس برای تحویل دادن گروگان‌ها باید آن‌ها را در اختیار داشته باشد.

سی‌ان‌ان پیش از این و قبل از شروع روند آزاد کردن گروگان‌ها در روز جمعه سوم آذر، گزارش کرده بود حدود ۴۰ تا ۵۰ تن از گروگان‌ها به وسیله گروه جهاد اسلامی فلسطین یا گروه‌ها و افراد دیگر نگه‌داری می‌شوند.

مسابقات ووشو قهرمانی جهان در حالی بدون حضور تیم ایران برگزار شد که مسئولان فدراسیون ووشو در مصاحبه‌های مختلف از عدم صدور ویزا توسط دولت آمریکا برای ورزشکاران ایران به انتقاد پرداختند اما حالا مشخص شده بسیاری از اعضای این کاروان با عناوین جعلی قصد سفر به این کشور را داشتند.

یکی از این موارد، درج نام علی رغبتی، مشاور وزیر ورزش، به عنوان پزشک تیم بود. همچنین نام حامد عبدالملکی، مسئول روابط عمومی فدراسیون، به عنوان رهبر تیم معرفی شده است.

جلالی در این خصوص به ایران اینترنشنال، گفت: «از آنجایی که تیم‌های ورزشی ایرانی نمی‌توانند به عنوان تیم آزاد در مسابقات شرکت کنند و حتما باید زیر نظر وزارت ورزش باشند، افرادی که ویزای آنها هم صادر شده بود، به دلیل رد شدن ویزای همراهان تیم، موفق به شرکت در مسابقات نشدند.»

جلالی در این رابطه در اینستاگرام خودش نوشته بود: «مسابقات جهانی جای بازیکنان و مربیان و داوران است. حالا چرا وقتی سهمیه وجود دارد، بازیکن را از لیست اعزام حذف می‌کنند ولی از تعداد نفرات همراه، حذف نمی‌کنند؟ پس این مسابقات برای سفر رفتن مسئولین است.»

او این‌طور ادامه داده: «پزشک یک تیم مگر نباید تحصیلات پزشکی داشته باشد؟ وقتی آفیسرهای سفارت می‌فهمند فردی [علی رغبتی] دروغ می‌گوید، چرا باید به همراهان تیم ویزا دهد؟»

ارتش اسرائیل اعلام کرد ۱۲ گروگان شامل ۱۰ اسرائیلی و ۲ تایلندی، که شامگاه سه‌شنبه توسط حماس در غزه آزاد شدند، همراه با نیروهای ویژه این ارتش در داخل خاک اسرائیل حضور دارند.

ارتش اسرائیل نوشت که نیروهای آن گروگان‌های آزاد شده را تا انجام ارزیابی اولیه پزشکی و تا زمانی که به خانواده‌هایشان ملحق شوند، را همراهی خواهند کرد.

ماجد الانصاری، سخنگوی وزارت خارجه قطر گفت که گروگان‌های که حماس آزاد کرده، شامل یک خردسال و ۹ زن، از جمله یک شهروند اتریشی، دو آرژانتینی و یک شهروند فیلیپینی است.

به گفته الانصاری، ۳۰ زندانی فلسطینی نیز در چارچوب توافق بین اسرائیل و حماس آزاد و به صلیب سرخ تحویل داده شده‌اند.

آفاق خسروی‌زند (رحیمیان) که از تاریخ ۲۲ آبان به دلیل عفونت شدید ریه در بخش آی‌سی‌یو بستری شده بود، روز سه‌شنبه ۳۰ آبان از دنیا رفت.

پس از درگذشت این شهروند بهائی و صادر نشدن اجازه دفن او در «گلستان جاوید تهران»، آرامگاه متعلق به بهائیان، از خانواده رحیمیان خواسته شد پیکر مادرشان را در گورستان خاوران دفن کنند.

فرزندان خسروی‌زند از این کار سر باز زدند و در اطلاعیه‌ای اعلام کردند پیکر مادرشان را برای «حفظ استقلال جامعه بهائی»، «احترام به حریم آرامگاه خاوران» و «میل مادرشان به یادگیری»، به دانشکده پزشکی دانشگاه تهران اهدا کردند.

محروم شدن پیروان آیین بهائی در ایران از حق کفن و دفن با رعایت مراسم خود و در آرامگاه خودشان، یکی از نمونه‌های سرکوب و آزار جامعه بهائیان به دست جمهوری اسلامی است.

آن‌ها همواره از دفن اجباری درگذشتگان خود در محل گورهای دسته‌جمعی خاوران خودداری کرده‌اند.

فعالان جامعه بهائی و سازمان‌های حقوق بشری در یک سال گذشته گزارش‌های متعددی داده‌اند که بر اساس آن‌ها مقام‌های جمهوری اسلامی مانع دفن پیکر بهائیان در «گلستان جاوید تهران»، آرامگاه متعلق به بهائیان شده‌اند و برخی از درگذشتگان بهائی را بدون اطلاع خانواده‌هایشان در آرامگاه خاوران دفن کرده‌اند.

آرامگاه خاوران محل دفن پیکر اعدام‌شدگان دهه ۶۰ و به ویژه قربانیان اعدام‌های گسترده سیاسی در سال ۶۷ است.

فعالان بهائی معتقدند دفن پیکر بهائیان در آرامگاه خاوران از سوی حکومت نه‌ تنها با هدف آزار بهائیان بلکه به منظور مخدوش کردن آثار دفن جمعی اعدام‌شدگان در این آرامگاه صورت می‌گیرد.

زندانیان سیاسی: آفاق با بی‌عدالتی و خشونت در ستیز بود

۱۴ زن زندانی سیاسی در نامه‌ای که نسخه‌ای از آن به دست ایران‌اینترنشنال رسیده، از ۱۵ فروردین ۱۳۶۳ که خبر تیرباران رحیم رحیمیان، همسر آفاق خسروی‌زند را به او دادند به عنوان روزی یاد کردند که «آفاقِ جوان ناگهان با روی دیگر زندگی مواجه شد».

مهوش ثابت، فریبا کمال‌آبادی، نرگس محمدی، گلرخ ایرایی، سپیده کشاورز، مهوش عدالتی، سپیده قلیان، فائزه هاشمی، ناهید تقوی، شکیلا منفرد، محبوبه رضایی، رضوانه خان‌بیگی، زهرا توحیدی و هدا توحیدی امضاکنندگان این نامه هستند.

به گفته آن‌ها، «آن روز سرد و سخت زندگی» تا آخرین نفس همراه آفاق بود.

رحیم رحیمیان به دلیل بهائی بودن تیرباران شد و ماموران هرگز پیکرش را به خانواده تحویل ندادند.

احتمال می‌رود پیکر او در آرامگاه خاوران به خاک سپرده شده باشد.

مصادره خانه و تمامی وسایل متعلق به این خانواده بهائی، ریختن کتاب‌های درسی دو پسر خردسال در چمدانی که اجازه داده بودند آفاق با خود از خانه خارج کند و ترک خانه بی‌مجالی برای سوگواری، بخشی از رنجی است که این زندانیان از زندگی این زن بهائی روایت کرده‌اند.

امضا‌کنندگان این نامه، آفاق خسروی‌زند را زنی با استقامت توصیف کردند که ناملایمات زندگی او را از «مدارِ مدارا» خارج نکرد و با ضعف و زبونی و بی‌عدالتی و خشونت در ستیز بود.

آن‌ها با اشاره به اینکه آفاق معنای «سلب حق حیات» را زندگی کرده و درد آن را با تمام وجود کشیده بود، او را انسانی توصیف کردند که قدرت روحی‌اش از عشق بی‌کرانش به حق‌ حیات سرچشمه می‌گرفت.

در این نامه به زندانی شدن کامران و کیوان رحیمیان، دو پسر آفاق و عروسش فاران حسامی، در سال ۱۳۹۰ اشاره شده و آمده که وقتی آن‌ها زندانی شدند، آفاق سرپرستی دو نوه خردسالش، ژینا و آرتین را بر عهده گرفت.

بر اساس این نامه، آفاق سال‌ها این دو کودک را برای دیدن والدینشان به زندان اوین و زندان گوهردشت می‌برد.

کامران رحیمیان و همسرش فاران حسامی در سال ۱۳۹۰ به دلیل تدریس در دانشگاه مجازی بهائیان ایران بازداشت و چهار سال زندانی شدند.

کیوان رحیمیان، مترجم و روان‌شناس نیز پس از تحمل پنج سال حبس به‌ اتهام تدریس به جوانان محروم از تحصیل بهائی، در سال ۱۳۹۶ از زندان رجایی شهر کرج آزاد شد.

به گفته نویسندگان این نامه، کامران رحیمیان صاحب نوآوری در گسترش مکتب روان‌شناسیِ «ارتباط بدون خشونت» در ایران است.

این زنان زندانی در ادامه به دلیل بستری شدن آفاق در بیمارستان پرداخته و نوشتند: «آفاق پس از دستگیری مجدد پسرش کیوان و بی‌خبری و دوریِ دوباره از او، در بستر بیماری افتاد و عصر ۲۷ آبان ۱۴۰۲ در کشاکش آخرین نبردش در حالی‌ که تصویر زندان اوین دوباره به قاب زندگی‌اش بازگشته بود، درگذشت.»

مسوولان زندان پیش از درگذشت آفاق و با وجود وضعیت وخیم او، با مرخصی‌ پسرش کیوان رحیمیان که از ۲۷ تیر ۱۴۰۲ به‌صورت بلاتکلیف در زندان اوین بود، موافقت نکردند.

این زندانی عقیدتی در نهایت روز چهارم آذر برای سه روز و به منظور شرکت در مراسم ترحیم مادرش با تودیع قرار وثیقه به مرخصی اعزام شد.

این ۱۴ زن زندانی سیاسی در پایان نامه‌شان ضمن تسلیت به خانواده و نزدیکان آفاق خسروی‌زند، خطاب به آن‌ها نوشتند: «امیدواریم رهایی او از رنج و محنت این زندگی و حیاتِ سراسر استقامت و پربارَش سبب تسلای خاطر شما باشد.»

منابع غیررسمی می‌گویند بیش از ۳۰۰ هزار شهروند بهائی در ایران زندگی می‌کنند اما قانون اساسی جمهوری اسلامی تنها ادیان اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتی‌گری را به رسمیت می‌شناسد.

بهائیان بزرگ‌ترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند که از زمان انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ و استقرار جمهوری‌ اسلامی به طور سیستماتیک هدف آزار و اذیت قرار دارند.