علی کریمی خطاب به یحیی گلمحمدی نوشت: «۴۳ساله افراد بیسواد که تو هیچ کاری تخصص ندارن جز اینکه خون مردم رو تو شیشه بکنن از همون بالا بالاها که گفتی برای مردم تصمیم میگیرن.» سرمربی پرسپولیس دیروز گفت: هیچکس نمیتواند مرا از اینجا تکان دهد مگر اینکه از آن بالابالاها دستور بدهند.
پس از خیزش انقلابی مردم در ایران، یحیی گلمحمدی به دلیل حمایت از اعتراضات مردمی بارها هدف آزار، اذیت و توهین حکومت و تلویزیون جمهوری اسلامی قرار گرفته است.
پیشتر ایران اینترنشنال مطلع شده بود در شب بازی پرسپولیس با تراکتور در هفته هفتم لیگ برتر، دهم مهر ۱۴۰۱ در هفته دوم خیزش سراسری، که همزمان با بازداشت حسین ماهینی و حمیدرضا علیعسگری دو بازیکن سابق پرسپولیس، بود، ماموران امنیتی ساعت ۱۲:۳۰ شب برای بازداشت علیرضا بیرانوند، کمال کامیابینیا و سروش رفیعی به هتل محل اقامت بازیکنان پرسپولیس مراجعه کردند که پس از پادرمیانی مدیران این باشگاه دستور بازداشت به صورت موقت لغو شد.
پس از آن کریم باقری مربی پرسپولیس به همراه سروش رفیعی، کمال کامیابینیا، علیرضا بیرانوند، فرشاد فرجی، میلاد سرلک، مرتضی پورعلیگنجی، سیامک نعمتی و حامد پاکدل به یکی از نهادهای امنیتی در مرکز شهر تهران احضار شدند تا درباره فعالیتهایشان در شبکههای اجتماعی در حمایت از خیزش سراسری مردم ایران، علی کریمی و حسین ماهینی بازجویی شوند و توضیح دهند.
گلمحمدی دیروز در نشست خبری پس از بازی پرسپولیس - آلومینیوم با اشاره به محدودیتهای که تنها به دلیل حضور او روی نیمکت پرسپولیس رخ میدهد و همچنین اتفاقاتی که برای او و بازیکنان در هفته هفتم لیگ برتر به دلیل حمایت از مردم معترض رخ داد گفت: «من از مردم عذر میخواهم اما در یکسال و نیم آینده که من سرمربی پرسپولیس باشم این تیم جام نخواهد آورد. هیچکس هم نمیتواند مرا از اینجا تکان دهد مگر اینکه از آن بالا بالاها دستور بدهند که مرا اخراج کنند.»
او گفت: «پرسپولیس از این جامهای فلزی بسیار دارد آقای تاج و مسئولین، من و تیمم در هفته هفتم جام شرافت را بردهایم و دیگر جام نمیخواهیم. این اتفاقاتی که درون و بیرون زمین برای پرسپولیس میافتد کاملا مشکوک است.»
یحیی گلمحمدی، سرمربی تیم فوتبال پرسپولیس در نشست خبری پیش از بازی تراکتور در هفته هفتم گفته بود: «در مورد بازی حرف خاصی ندارم چرا که این روزها حال دل خوبی نداریم. در شرایطی که مردم حال دل خوبی ندارند فوتبال دیگر معنایی ندارد. نمی توانم زیاد در مورد بازی و مسابقه صحبت کنم. هم بدون تماشاگر است و هم در روزهایی هستیم که اکثریت مردم با توجه به اتفاقاتی که رخ داده ناراحت هستند.»
لیونل مسی، اسطوره فوتبال جهان دو ماه پیش، ویترین افتخاراتش را کامل کرد و قهرمان جهان شد؛ تصاویری که از در جام جهانی ۲۰۲۲ ثبت شد، احتمالا برای دههها، نمادینترین تصاویر از جام جهانی خواهند بود، همانطور که کاپ در دست پله و مارادونا هنوز هم نماد نشستن بر قله جهان فوتبال است.
مسی در گفتگویش با رادیو اوربانا پلی درباره شباهت تصویری که از او و مارادونا با کاپ جام جهانی ثبت شده و جای خالی مارادونا گفت: «دوست داشتم دیهگو مارادونا جام را به من بدهد. عکسی که از من روی دستها گرفته شد واقعا زیبا درآمده. همه با دیدن این عکس یاد عکس تاریخی دیهگو افتادند. من هم خیلی خوشم آمد؛ چراکه معتقدم هرچه دارم را از کسانی گرفتهام که همیشه از من حمایت کردهاند. سرودی که هواداران میخواندند واقعا احساسیام کرده بود.»
اما یکی از تصاویر جنجالی مسی در جام جهانی قطر، شادی پس از گل در بازی مرحله یکچهارم نهایی مقابل هلند است.
حرکت مسی شخصیت کارتونی توپو جیجیو را تداعی میکرد: «همان لحظه به فکرم رسید. بعضی از بچههای همتیمی گفتند دیدی فنخال چه گفت؟ همین باعث شد تحریک بشوم و آن حرکت را بکنم. اتفاقی بود که افتاد. از آن کارم خوشم نمیآید. ولی ما در لحظاتی پرتنش بودیم و همه عصبی شده بودیم. بههیچوجه از قبل به این ماجرا فکر نکرده بودم. دوست ندارم که آن تصویر از من باقی بماند.»
عشقبازی مسی با جام پیش از اهداء آن، بسیار جلب توجه کرد. مسی درباره این صحنه گفت: «وقتی جام طلایی را آنجا دیدم نمیتوانستم از آن چشم بردارم. جام صدایم کرد و گفت بیا و بلندم کن. حالا میتوانی به من دست بزنی. وقتی در آن استادیوم زیبا جام را دیدم که میدرخشد، دیگر به هیچ چیز فکر نمیکردم جز آن لحظه جادویی.»
مسی بعد از جام جهانی تغییر کرده است؟ پاسخ لئو را بخوانید: «واقعیت این است که از آن روز همهچیز برای من و همه عوض شده. واقعا اتفاق بزرگی بود. حالا که مدتی گذشته، تازه میفهمیم چه ابعاد عظیمی داشت. ما به چیزی رسیدیم که بزرگترین رویایمان بود و من در طول دوران فوتبالیام میخواستم به آن برسم.»
او درباره ترانه «لا موسکا» که نوای هماهنگ آرژانتینی ها بعد از قهرمانی شد هم گفت: «قبل از جام جهانی هم گفته بودم خیلی دوستش دارم ولی آن روزها هنوز معروف نشده بود. هرچه گذشت، افراد بیشتری آن را زمزمه کردند و فریاد زدند. در جام جهانی همه این آهنگ را میخواندند؛ نه فقط آرژانتینیها. ریتم و ترانهاش جوری است که آدم را اسیر میکند.»