رجب طیب اردوغان، رییس جمهوری ترکیه، با عضویت سوئد و فنلاند در ناتو مخالفت کرده است. او دلیل مخالفت با پیوستن هلسینکی و استکهلم به ناتو را حمایت این کشورها از آنچه «گروههای تروریستی خطرناک» میداند، عنوان کرده است.
اردوغان طی روزهای گذشته بارها بر موضع ترکیه تاکید کرده و موافقت با پیوستن این دو کشور اسکاندیناوی به ناتو را منوط به پذیرش شروط ترکیه درباره گروههای «پ.ک.ک» و «ی.پ.گ» کرده است. اردوغان شروط خود را بهروشنی بیان نکرده، اما پیشتر از استرداد اعضای چنین گروههایی سخن گفته شده بود. او همچنین از سوئد خواسته تا به تحریم تسلیحاتی آنکارا که از سال ۲۰۱۹ اجرایی شده، پایان دهد.
اردوغان طی روزهای اخیر مستقیما در تماسهای تلفنی با ماگدالنا اندرسون، نخستوزیر سوئد و سائولی نینیسته، رییسجمهور فنلاند از این دو کشور خواسته تا برای رفع نگرانیهای ترکیه گام محکمی بردارند.
او همچنین در گفتوگوی تلفنی با ینس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو، گفت که ترکیه از سیاست درهای باز ناتو حمایت میکند، اما موافقت آنکارا با پیوستن استکهلم و هلسینکی به ناتو را منوط به همکاری این دو کشور در زمینه تروریسم و رفع نگرانیهای امنیتی ترکیه دانست.
بیگمان لحظه پیوستن سوئد و فنلاند به ناتو آغاز تغییر جهتی مهم برای دو کشوری است که دههها موضع «بیطرفی» اتخاذ کرده بودند. اما آنچه اعضای ناتو را غافلگیر کرد تلاش ترکیه برای مسدود کردن روند عضویت سوئد و فنلاند در ناتو بود.
نگاهی کلی به انگیزه ترکیه
یکی از پیامدهای جنگ اوکراین، پایان عصر «بیطرفی» برای کشورهایی است که بر روی مصونیت حاصل از نپیوستن به پیمانهای امنیتی، حساب باز کرده بودند؛ اما حالا سایه نظامی همسایه بزرگتر بر سرشان سنگینی میکند. سانا مارین، نخستوزیر فنلاند، پیشتر گفته بود که روسیه آن همسایهای که فنلاند تصور میکرد، نیست.
حالا که درخواست رسمی سوئد و فنلاند برای پیوستن به ناتو تحویل داده شده، ترکیه با عضویت این دو کشور در ناتو مخالفت کرده است. کریستوف بلوث، استاد تاریخ نظامی در دانشگاه بردفورد بریتانیا، بر این باور است که ممکن است اردوغان با چنین اقدامی، بهدنبال امتیاز گرفتن بهعنوان بخشی از مذاکرات صلح روسیه و اوکراین باشد.
ترکیه خود را بهعنوان یک میانجیگر احتمالی بین روسیه و اوکراین قرار داده است. این تا حدودی بهدلیل ارتباط اقتصادی و نظامی این کشور با هر دو کشور و تنگنایی است که آنکارا برای موضعگیری برای دفاع از اوکراین یا روسیه، در آن قرار گرفته است.
همچون بسیاری دیگر کشورها، ترکیه روابط تجاری مستحکمی با هر دو کشور روسیه و اوکراین دارد و هر دو را شرکای تجاری مهمی برای آنکارا میداند. ترکیه همچنین تا حدودی خود را در موقعیتی ایدهآل بهعنوان یک میانجی در مذاکرات صلح روسیه و اوکراین تصور میکند.
بلوث میگوید اردوغان با نگرانی نظارهگر امپراطوری ولادیمیر پوتین است که در نزدیکی مرزهای این کشور چنبره زده و محتاطانه، روابط خود با روسها را پس از یک دوره سرشاخ شدن دو کشور در دوره جنگ داخلی سوریه، بازسازی کرده است.
دودلی ترکیه درباره عضویت سوئد و فنلاند در ناتو همچنین میتواند نشات گرفته از تمایل این کشور برای نمایش قدرت خود در ناتو باشد؛ درخواست عضویت کشورها در ناتو تنها در صورتی انجامشدنی است که هر ۳۰ کشور عضو با آن موافق باشند.
ترکیه همچنین میتواند بهدنبال گرفتن امتیازاتی از سوئد قبل از ارائه موافقت خود برای عضویت دو کشور اسکاندیناوی در ناتو باشد.
نگاهی موشکافانهتر به دلایل ترکیه
اردوغان کشورهای اسکاندیناوی را «مهمانخانه تروریستها» خوانده است. ترکیه مدتهاست سوئد را به پناه دادن به هواداران فتحالله گولن، روحانی ترک و چهره مخالف حکومت، متهم کرده است. برخی منتقدان میگویند که گولن پشت کودتای سال ۲۰۱۶ ترکیه برای براندازی اردوغان بوده، اما گولن همواره چنین اتهامی را تکذیب کرده است.
مساله دیگر این است که سوئد فروش سلاح به ترکیه را از سال ۲۰۱۹ بهدلیل «دستدرازی» نظامی این کشور به سوریه متوقف کرده است. ترکیه همچنین سوئد را به عدم استرداد ۳۳ عضو حزب کارگران کردستان، «پ.ک.ک» متهم کرده است.
اما بهجز متاثر شدن از مسائل داخلی، ترکیه خود را بر سر دوراهی بینالمللی نیز یافته است. این کشور شریک اوکراین و ناتوست اما روابط دشوار ولی در عین حال مهم خود را با روسیه هم دارد. روسیه و ترکیه بهویژه در کشورهایی همچون ارمنستان، گرجستان و آذربایجان همکاری اقتصادی و «منطقهای» دارند، در نتیجه آنکارا و مسکو هر دو از ثبات اقتصادی و احتمالا کاهش درگیری نظامی در منطقه سود میبرند.
ترکیه روابط اقتصادی مهمی با روسیه دارد و به گاز طبیعی این کشور وابسته است. خطلوله «ترکاستریم» که از سال ۲۰۲۰ آغاز به کار کرد یک راه صادرات جایگزین برای گاز روسیه از طریق دریای سیاه است که اوکراین را بهعنوان یک کشور بینراهی دور میزند.
روابط نظامی میان روسیه و ترکیه نیز طی زمان پیشرفت داشته است. ترکیه سامانه دفاعی اس-۴۰۰ را از این کشور خریده و در نظر دارد هواپیماهای نظامی روسی هم بخرد. ایندست روابط ترکیه با روسیه موجب اعمال تحریمهای آمریکا علیه این کشور و اختلاف آنکارا با ناتو نیز شده است.
ترکیه با اوکراین نیز روابط نزدیکی دارد. آنکارا پیش از حمله روسیه به اوکراین قرارداد تجارت آزاد با کییف امضا کرد و جایگاه خود را بهعنوان شریکی کلیدی محکم کرد.
ترکیه همچنین همکاری نظامی قابلتوجهی با اوکراین دارد که فرستادن تکنولوژی نظامی پراهمیت به اوکراین از آن جمله است. کشتیهای نظامی ترکیه در نیروی دریایی اوکراین استفاده میشود و پهپادهای ساخت ترکیه هم نقش مهمی در میدانهای نبرد در اوکراین ایفا کرده و برای نابود کردن خودروهای زرهی روسیه مورد استفاده قرار گرفته است.
گرچه اردوغان سفر هیات دو کشور اسکاندیناوری برای گفتوگو درباره عضویتشان در ناتو را رد کرده، سوئد و فنلاند همچنان خوشبیناند، چرا که ترکیه برای مذاکره در این باره چراغ سبز نشان داده است. به عقیده برخی کارشناسان، بهنظر میرسد اردوغان در این میان تنها فرصتطلبی پیشه کرده و امیدوار است تا از چنین موقعیتی برای گرفتن امتیازاتی از این دو کشور اسکاندیناوی برای ترکیه سود ببرد.
اما اگر ترکیه از خود انعطاف نشان ندهد، ممکن است وضعیت به گونهای پیش برود که سوئد و فنلاند به اعضای «دفاکتو» ناتو تبدیل شوند که بدون عضویت کامل، میتوانند از تضمین امنیتی این اتحاد بهرهمند شوند. در همین حال، ترکیه میتواند بیش از پیش در ناتو منزوی شود و تمام منافع سیاسی را که اخیرا از حمایت از اوکراین به دست آورده، پس از سالها به سر بردن در حاشیه ناتو، از دست بدهد.
با چنین شرایطی، نگرانی بسیار از اینکه اوکراین ماهها و حتی سالها یک میدان جنگ خونین اروپا و منبع بیثباتی قارهای و جهانی باقی بماند، بیشتر شده است.
دو مساله انرژی و امنیت غذایی در زمره نخستین نگرانیهاست. حمایت گسترده اروپا از اوکراین، در حالی که جهان همچنان از زیر بار همهگیری کوویدـ۱۹ قد راست و با اثرات تغییرات اقلیمی دست و پنجه نرم میکند، بار اقتصادی بر دوش جهان را سنگینتر میکند و در صورت تصمیم روسیه برای دامن زدن به تنش، احتمال درگیری گستردهتر نیز بالاتر میرود.
از یک سو، ولادیمیر پوتین، رییسجمهوری روسیه، نشانهای از تمایل برای شدت بخشیدن به حمله و بسیج عمومی سربازان نشان نداده و از سوی دیگر، عقبنشینی هم نکرده است. ولودیمیر زلنسکی، رییسجمهوری اوکراین، هم میگوید اوکراین نهتنها روسیه را شکست میدهد بلکه شبهجزیره کریمه و نقاطی دیگر از اوکراین که روسیه کنترل آنها را از سال ۲۰۱۴ در دست گرفته را هم از چنگ روسیه در میآورد.
ایان کلی، یک دیپلمات کهنهکار بازنشسته و سفیر اسبق آمریکا در گرجستان، پیدا کردن راهحلی حاصل از مذاکره در وضعیت فعلی جنگ اوکراین را بسیار دشوار توصیف کرد. کلی گفت که هیچیک از طرفین جنگ حاضر به توقف آن نیست. او محتملترین نتیجه در چنین شرایطی را به درازا کشیدن جنگ برای سالها ارزیابی کرد که اوکراین را به «زخمی چرکین» در قلب اروپا تبدیل میکند.
بنا بر پیشبینی ایان کلی، اوکراین بههیچوجه عقب نخواهد نشست چرا که فکر میکند برنده میدان خواهد بود.
کلی همچنین گفت اهمیتی ندارد که خطای محاسباتی پوتین درباره توان اوکراین برای مقابله و اتحاد و عزم متحدان ناتو تا چه حد بوده باشد، پوتین به هر صورت نمیتواند شکست و یا هر سناریویی جز چیزی که با توسل به آن بتواند ادعای پیروزی کند، بپذیرد. کلی عقب نشستن پوتین از جنگ اوکراین را «خودکشی سیاسی» خواند.
بنا برگفته مقامهای آمریکا، کمک این کشور به اوکراین تنها برای قادر ساختن اوکراین برای دفاع از خود نیست بلکه برای تضعیف روسیه تا حدی است که دیگر تهدیدی به شمار نرود. بایدن اخیرا گفت که پوتین در حال حاضر در جنگ اوکراین گیر کرده و راه گریزی از آن ندارد و بایدن به این فکر است که درباره آن چه میتوان کرد.
آوریل هاینز، مدیر اطلاعات ملی آمریکا، اخیرا هشدار داد که پوتین برای یک درگیری طولانی در اوکراین آماده میشود و ممکن است در ماههای آینده این جنگ شدیدتر و غیرقابل پیشبینیتر شود.
هاینز در نشست کمیته خدمات دفاعی سنا گفت: «ارزیابی جامعه اطلاعاتی آمریکا این است که پوتین در حال آماده شدن برای یک درگیری طولانی در اوکراین است و احتمال دارد در آن اهدافی فراتر از تصرف دونباس را در سر داشته باشد.»
او افزود: «پوتین در حال حاضر بین بلندپروازیهای خود و تواناییهای نظامی روسیه دچار تناقض شده است.»
هاینز خاطرنشان کرد روسیه در کوتاهمدت قصد دارد استانهای دونتسک و لوهانسک، واقع در شرق اوکراین را به تصرف کامل درآورد و پس از شکستن مقاومت نیروهای اوکراینی درآن منطقه، خرسون را نیز تصرف کند و از طرف دیگر منابع آبی کریمه را نیز تحت کنترل بگیرد.
پس چه باید چه کرد؟
امانوئل مکرون، رییسجمهوری فرانسه، روی توافقی حاصل مذاکره، با حفظ وجهه هر دو کشور، حساب باز کرده است.
مکرون چند روز پیش گفت جهان نباید فراموش کند که باید بر روی بنا کردن صلح متمرکز باشد. او تاکید کرد جهان باید این کار را بر سر میز مذاکره با همراهی اوکراین و روسیه انجام دهد، اما روسیه و اوکراین پایان گفتوگو و مذاکره را مشخص خواهند کرد. مکرون افزود که چنین امری در انکار، از خود راندن دیگری و تحقیر محقق نخواهد شد.
مقامهای آمریکا چندان اطمینانی به نحوه پایان جنگ ندارند. اما باور دارند که دستِ آخر جنگ در دست اوکراین خواهد بود.
ند پرایس، سخنگوی کاخ سفید، راهبرد آمریکا را همراهی برای پیروز بیرون آمدن اوکراین از این جنگ خواند. پرایس گفت که اوکراین پیروزی را برسر مذاکره محقق خواهد کرد و آمریکا بهدنبال آن است که موقعیت اوکراین بر سر میز مذاکره را، از راه تحمیل هزینه بر روسیه، ارتقا دهد.
اما به عقیده برخی تحلیلگران، تردیدهایی درباره آنچه «اوکراین پیروز» خوانده میشود، وجود دارد. برخی مقامهای اروپا، بهویژه در استونی، لتونی و لیتوانی، کشورهای حوزه بالتیک، که عضو ناتو و در مرز با روسیهاند، بهطورخاصی از مقاصد احتمالی مسکو در آینده بیمناکاند.
برای کشورهای حوزه بالتیک و دیگر کشورها در جبهه شرقی ناتو، تهدید روسیه تهدیدی حقیقی است و خاطرات اشغال و سلطه شوروی در آنها همچنان زنده است. این کشورها بر این باورند که هر امتیاز دادنی به روسیه در اوکراین، پوتین را تنها جسورتر میکند تا هر چه بیشتر غرب را به عقب براند.
گابریلیوس لندسبرگیس، وزیر خارجه لیتوانی در مصاحبه با آسوشیتدپرس گفت که کشورهای حوزه بالتیک هنوز از مرحله پایانی جنگ حرف نمیزنند. او هشدار داد هر اعطای سرزمینی به روسیه در اوکراین، جهان را از حاکمیت مبتنی بر قانون، به دنیایی تحت حاکمیت قانون جنگل میبرد.
لندسبرگیس پیشنهاد داد که کشورهای غربی بیانیههایی عمومی صادر کنند درباره اینکه پیروزی که از آن سخن میگویند چه میتواند باشد. او گفت این کشورها باید مفهوم «پیروزی» که بر زبان میآورند و پیروزی واقعی را روشن کنند و بگویند در چه حالتی اوکراین پیروز میدان محسوب خواهد شد.
وزیر خارجه لیتوانی آشکارا از برکناری پوتین بهعنوان رییسجمهوری روسیه سخن گفته است که ورای موضع آمریکا و رهبران ناتوست. بهعقیده او، تغییر رژیم در مسکو تنها راه حفظ امنیت اروپا و غرب در طولانی مدت است.
لندسبرگیس گفت که برای او راحت است بگوید راه، تغییر رژیم در روسیه است و درباره آن باز و صریح سخن بگوید. او گفت شاید بهصراحت سخن گفتن در این باره برای آمریکا بسیار دشوارتر باشد او تاکید کرد که چنین مسئلهای بسیار مهم است و زمان آن باید در نهایت برسد.
نشریه فوربس به پاسخ به همین سوال پرداخته و نوشته قدم نهادن سربازان اوکراینی بر خاک روسیه ممکن است موجب منحرف شدن نیروهای روسیه از حملات اصلیشان در جنوب اوکراین، شرمساری دولت روسیه و تقویت روحیه اوکراین شود. چنین اقدامی همچنین «انتقام شیرین» در نبردی خواهد بود که تقریبا تمام بهای آن را قلمرو اوکراین پرداخته است.
با وجود این، به نوشته فوربس، قدم گذاشتن نیروهای اوکراین بر خاک روسیه خطایی فاحش خواهد بود که موجب هدر رفتن نیروی نظامی اوکراین و تحریک مسکو برای استفاده از سلاح شیمیایی و هستهای میشود و توجیه مسکو درباره اینکه حمله به اوکراین، دفاع روسیه از خودش بوده است را تقویت میکند. از آن مهمتر، خطر محرومیت اوکراین از حمایت کشورهای غربی را به دنبال دارد. غرب بهدنبال افزایش تنش و به راه انداختن جنگ جهانی سوم نیست.
تا بدین مرحله از جنگ، نشانهای از اینکه اوکراین حمله سربازانش به روسیه را در نظر گرفته باشد، وجود ندارد. با وجود این، در نبردی مانند جنگ اوکراین که واقعیت آنچه میگذرد بارها و بارها مخالف با پیشبینی متخصصان نظامی از آب درآمده است، هر چیزی ممکن است.
بهگزارش اوکراین، ضدحمله این کشور در شهر خارکیف، واقع در شمالشرق اوکراین، تا مرز روسیه پیش رفته است. وزارت دفاع اوکراین اخیرا ویدیویی منتشر کرده که سربازان اوکراینی را با حالتی پیروزمندانه در کنار یک علامتگذاری مرزی با روسیه که به رنگ زرد و آبی پرچم اوکراین درآمده است، نشان میدهد.
این ویدیو، نتیجه ضدحملهای است که نیروهای روسیه را از یکقدمی خارکیف، دومین شهر بزرگ اوکراین، به عقب راند. مرز اوکراین-روسیه تنها ۲۶ کیلومتر با شهر خارکیف اوکراین، و شهر بلگورود روسیه تنها ۵۰ کیلومتر از شمال شرق خارکیف فاصله دارد.
نخستین مرحله حمله روسیه به اوکراین، بهقصد اشغال دو شهر کییف، پایتخت و خارکیف صورت گرفت. اما به گزارش فوربس، مقاومت سرسختانه نیروهای اوکراینی و تاکتیک ضعیف و لجستیک اشتباه روسیه، نقشه این کشور را نقش بر آب کرد. مسکو پس از آن، برنامه حملاتش را از شمال اوکراین به جنوب این کشور متمرکز کرد که هدف از آن تصرف تمام منطقه دونباس و ساحل دریای سیاه، از جمله بنادر خرسون و ماریوپل بود.
چرخش روسیه به سمت جنوب اوکراین با موفقیتی جزئی و بهقیمت تضعیف نیروهای این کشور در شمال همراه بوده است؛ سربازان روسیه در شمال، کمکم تحتفشار از اطراف خارکیف عقب نشستند. بنا بر تخمین نیروهای اطلاعاتی بریتانیا، روسیه تاکنون یکسوم نیروهای زمینی اعزامی برای جنگ اوکراین را از دست داده است. نشانههایی مبنی بر آن وجود دارد که آرایش صف اول سربازان روسیه آنچنان تحلیلرفته است که نیروهایی سراسیمه چینش و به نبرد فرستاده میشوند.
با وجود تمامی این مسائل، طبق گزارش فوربس، بسیاری متخصصان نظامی غربی بر این باورند که حمله به قلمرو روسیه برای اوکراین فاجعه به بار خواهد آورد.
اول اینکه از چنین اقدامی، هیچ منفعت نظامی جز ترتیب دادن یک حمله نظامی نمادین علیه روسیه حاصل نمیشود. ارتش اوکراین در این جنگ عملکرد فوقالعادهای داشته است و عملکرد روسیه هم بد بوده است؛ با تمامی اینها، حقیقت این است که اوکراین توان مقابله با شمار نیروهای روسیه و برخی تسلیحاتش را ندارد. ارتش اوکراین آنقدر قوی نیست که در آن واحد هم از منطقه دونباس، در شرق اوکراین و دریای سیاه دفاع کند و هم با حمله به خاک روسیه، به این کشور فشار مضاعف وارد کند.
یک سرهنگ بازنشسته ارتش آمریکا و متخصص در زمینه لجستیک ارتش روسیه در مصاحبه با فوربس گفت اگر اوکراین وارد شهر بلگورود روسیه شود، جبهههای جنگ با روسیه را گسترش خواهد داد که این خود احتمال ضدحملات روسی و محاصره احتمالی نیروهای اوکراین را در پی خواهد داشت؛ که این گرچه به ایجاد تاخیر در رسیدن روسیه به اهدافش خواهد انجامید اما همچنین موجب بر هم خوردن آرایش جنگی مهم ارتش اوکراین میشود.
حمله اوکراین به روسیه آسیب چندانی به اقدامات جنگی روسیه نیز وارد نخواهد کرد. میک رایان، یک ژنرال بازنشسته استرالیایی در مصاحبه با نشریه فوربس گفت ورود اوکراین به خاک روسیه را از نظر نظامی، فایده اندکی دارد. رایان افزود که روسیه کشوری پهناور، با زیرساخت شبکه وسیع نظامی است و تهاجم مختصر نیروهای اوکراین، تقریبا هیچ تاثیر نظامی نخواهد داشت.
راهبرد موثرتر برای ارتش اوکراین در حوالی خارکیف، چرخش به سمت جنوب و اقدام به محاصره و منزوی کردن سربازان روس در اطراف شهر ایزیوم، در حدود ۱۳۰ کیلومتری جنوب شرق خارکیف خواهد بود.
بهباور استیون هورل، پژوهشگر سیاسی اتاق فکر «تحلیل سیاست اروپایی» در واشینگتن، ارتش اوکراین هنگامی که نیروهای دشمن را به داخل مرزهای روسیه به عقب براند به هدف «محلی» خود دست یافته است. او در مصاحبه با فوربس گفت که بهتر است انرژی اوکراین صرف حمله به نیروهای روس داخل اوکراین شود.
هورل تاکید کرد که ارتش اوکراین با محاصره نیروهای روس قادر به آزادسازی دونباس خواهد بود و نه با تغییر جهت دادن و قدم گذاشتن به خاک روسیه در آن سوی مرز. او هدف اوکراین را بیرون راندن سربازان روس، نه خجالت دادن پوتین، عنوان کرد.
ولادیمیر پوتین، رییسجمهوری روسیه، تا همین جای جنگ هم با عملکرد ارتش این کشور دچار شرمساری شده است. او همچنین از تحریک احساس اشتیاق به جنگ در میان مردم روسیه و ارتش بازمانده و به نظر میرسد که بهشکلی «جبری» به سرنوشت روسیه تن داده باشد. اما حمله هر نیروی خارجی به روسیه، برای کشوری که حملات چنگیز خان مغول، ناپلئون و هیتلر را از سر گذرانده ، موضوعی جدی خواهد بود. پروپاگانداگران پوتین از هیچگونه بهرهبرداری از تصاویر پرچم افراشته اوکراین در شهری کوچک در روسیه، دریغ نخواهند کرد.
در مقابل، هدف حمله قرار دادن اهداف در روسیه با استفاده از سلاحهای دوربرد و آتش توپخانه، تجهیزات جنگی هوایی و پهپاد، ممکن است آنچنان تحریکآمیز نباشد. روسیه اخیرا ادعا کرد که بالگردهای اوکراین مخازن سوخت این کشور در بلگورود را در ماه آوریل هدف حمله قرار داده است؛ ادعایی که اوکراین آن را رد کرد.
اوکراین در پی خریداری پهپاد «امکیو-۹ ریپر» ایالات متحده است که میتواند تا مسافتی تا مسکو، پایتخت روسیه، را هدف بگیرد. استیون هورل بر این باور است که نیروهای روس داخل اوکراین، اهدافیاند که ارتش اوکراین باید بر آنها معطوف باشد و برای بیرون راندن سربازان مسکو، کییف باید بهجای اتکا به نیروهای زمینیاش به «حملات عمیق» متوسل شود.
در نهایت، هرگونه تصمیم اوکراین برای حمله به خاک روسیه باید یک عامل را پیش از هر عامل دیگر در نظر بگیرد؛ اینکه چنین اقدامی، در غرب چه واکنشی به دنبال خواهد داشت. اوکراین بدون انبوه کمک نظامی و حمایت سیاسی آمریکا، بریتانیا و اعضای ناتو جان به در نمیبرد و نخواهد برد.
به نوشته فوربس، غرب بین حمایت از اوکراین و احتمال ایجاد افزایش تنش با روسیه، خط پررنگی کشیده است. روسیه بزرگترین زرادخانه هستهای جهان را دارد و برای مثال، میتواند با حمله به مسیر تدارکات نظامی اوکراین در لهستان، موجب پخش شدن جنگ شود.
میک رایان میگوید که ارتش اوکراین همین حالا نیز ثابت کرده از ارتش روسیه بهتر فکر میکند، بهتر میجنگد و میتواند آنها را شکست بدهد و نیازی به قدم گذاشتن به داخل خاک روسیه برای اثبات دوباره تواناییهایش نخواهد داشت.