افغانستان در آستانه یک قحطی بی‌سابقه

اگر نتایج این پیوند موفقیت آمیز باشد، امیدها برای پیوند اعضای حیوان به انسان در افرادی که دارای نارسایی اندام‌های حیاتی هستند بسیار بالا خواهد رفت. این عمل جراحی ۸ ساعته در بیمارستانی در بالتیمور در ایالت مریلند انجام و حال بیمار مساعد گزارش شده است.

دکتر بارتلی گریفیت، پزشک جراح این عمل و رئیس بخش پیوند قلب مرکز پزشکی مریلند گفت عمل تا‌کنون موفقیت‌آمیز بوده و حال بیمار خوب است و ما خیلی هیجان زده‌ایم، اما در مورد نتایج قطعی آن هنوز کاملا مطمئن نیستیم به این دلیل که این اولین بار است چنین عملی انجام می‌شود.

به گفته یک سازمان غیرانتفاعی هماهنگ‌کننده پیوند عضو در آمریکا، سال گذشته بیش از ۴۱ هزار آمریکایی عمل پیوند عضو داشته‌اند که بیش از نیمی از آنها پیوند کلیه بوده است.

اما کمبود شدیدی در تامین اعضای بدن وجود دارد و هر روز حدود ۱۲ نفر که در لیست انتظار دریافت عضوند جان خود را از دست می‌دهند. سال گذشته حدود ۳۸۱۷ بیمار آمریکایی جراحی پیوند قلب انسانی داشتند که بیش از هر زمان دیگری بوده، اما تقاضا همچنان بیشتر از عرضه است.

دانشمندان با تلاش بسیار سعی کرده‌اند ژن‌ خوک‌ها را به گونه‌ای ویرایش کنند که اعضای بدن آنها با بدن انسان سازگاری داشته باشد. پیوند قلب تنها چند ماه پس از آن انجام شد که جراحانی در نیویورک با موفقیت کلیه یک خوک اصلاح شده ژنتیکی را به فردی که دچار مرگ مغزی شده بود پیوند زدند.

پژوهشگران امیدوارند این‌گونه پشرفت‌های علمی دوران جدیدی را در دنیای پزشکی رقم بزند و دیگر کمبودی در تامین اندام‌های حیاتی برای بیمارانی که منتظر انجام عمل پیوند اعضا هستند وجود نداشته باشد. هم‌اکنون بیش از نیم میلیون آمریکایی منتظر دریافت پیوند کلیه و سایر اندام‌هایند

کارشناسان پزشکی معتقدند این روش جدید درهای زیادی را باز می‌کند، اما نباید این را از نظر دور داشت که هنوز موانع زیادی وجود دارد تا بتوان این شیوه را به طور گسترده به مرحله اجرا درآورد.

به عقیده کارشناسان، رسانه‌ها ممکن است در مورد پوشش این‌گونه رویدادها اندکی بزرگنمایی کنند، اما واقعیت این است که زمان زیادی طول می‌کشد تا درمان‌هایی از این دست به طور آسان در دسترس قرار بگیرند.

خانواده بیمار، که دیوید بنت نام دارد و پزشکان می‌گویند او به این دلیل خطر انجام این عمل آزمایشی را پذیرفت که بدون پیوند قلب جان خود را از دست می‌داد و پیشتر همه راه‌های درمان دیگر را امتحان کرده بود. از طرفی حال بنت آنقدر وخیم بود که واجد شرایط جراحی پیوند با قلب انسان نبود.

هنوز نمی‌توان در مورد بهبودی بیمار با قطعیت نظر داد. به گفته کارشناسان، بنت هنوز به یک دستگاه بای پس قلب-ریه متصل است، که او را قبل از عمل زنده نگه می‌داشت، اما به گفته کارشناسان، این برای کسی که عمل پیوند قلب انجام داده غیرعادی نیست.

قلب جدید بنت هم‌اکنون کار می‌کند و پزشکان گفته‌اند به زودی می‌توان او را از دستگاه خارج کرد. وضعیت او برای ردیابی هرگونه علائمی که نشان بدهد بدن او قلب را نمی‌پذیرد به دقت رصد می‌شود. ۴۸ ساعت اول که بسیار حساس است، بدون هیچ‌گونه مشکلی سپری شده است.

فرآیند پیوند اعضای حیوانات به انسان پیشینه‌ای طولانی دارد. تلاش برای استفاده از پوست و خون حیوانات یه صدها سال پیش بازمی‌گردد.

در دهه ۱۹۶۰ کلیه‌های شامپانزه به برخی از بیماران انسانی پیوند زده شد، اما طولانی‌ترین مدت زندگی یک گیرنده عضو ۹ ماه بود. در سال ۱۹۸۳ نیز قلب یک نوع میمون به نام بابون به یک نوزاد پیوند زده شد، اما او نیز ۲۰ روز بعد فوت کرد.

اما خوک نسبت به دیگر حیوان‌ها برای تامین اعضای پیوندی ویژگی‌های بهتری دارد زیرا پرورش آن آسان‌تر است و در عرض شش ماه به اندازه یک انسان بالغ رشد می‌کند. هم‌اکنون دریچه‌های قلب خوک به طور منظم به انسان پیوند زده می‌شود و برخی بیماران مبتلا به دیابت سلول‌های پانکراس خوک دریافت کرده‌اند. از پوست خوک نیز به عنوان پیوند موقت برای بیماران سوختگی استفاده شده است.

این دو فناوری اخیر، یعنی ویرایش ژن و شبیه‌سازی، برای پیشگیری از عدم سازگاری اندام‌های خوک با بدن انسان به کار گرفته می‌شوند و پیشرفت قابل توجهی در دنیای پزشکی به حساب می‌آیند.

اما طولی نکشید که در هند افرادی که همنام با ویروس بودند در سانه‌های اجتماعی از تجربه‌های خود به عنوان همنامان این ویروس کشنده، حرف زدند. روزنامه واشینگتن‌پست که با برخی از این افراد گفت‌‌و‌گو کرده در مقاله‌ای به این موضوع پرداخته است.

این هم شاید یکی از بدبیاری‌های عجیب و غریب باشد که کسی نامش با یک ویروس مرگبار مانند کووید-۱۹ یکی باشد. کووید کاپور یک شهروند هندی از شهر بنگلور است که می‌گوید از زمان تصمیم سازمان بهداشت جهانی برای نامگذاری ویروس کرونا به کووید-۱۹ زندگی‌اش طور دیگری شده است. کووید کاپور برای اولین بار در فوریه سال ۲۰۲۰ و بلافاصله پس ازاینکه سازمان بهداشت جهانی ویروس کرونا را کووید-۱۹ نامید، در توییتی نوشت: «کووید کاپور هستم و من یک ویروس نیستم.»

کووید کاپور نمی‌دانست که سه سال بعد هنوز باید از همین جمله استفاده کند و کارهای ساده روزمره مانند خریدن قهوه در استارباکس (در این کافه نام خریدار روی لیوان نوشته می‌شود) و یا رفتن به هتل و نشان دادن پاسپورت خود در فرودگاه دیگر هرگز مانند گذشته نخواهد بود.

کووید یک نام در زبان سانسکریت است که به معنی «دانشمند یا دانش‌اندوز» است. در ادبیات ودایی و در دعاهای آیین هندو به این نام اشاره شده است. اما این نام در همه‌گیری ویروس کرونا کاملا معنای جدیدی پیدا کرده و زندگی را برای افرادی که دارای این نام هستند به کلی تغییر داده است. بسیاری از این افراد از به سخره گرفته شدن نامشان خسته شده‌اند؛ تا جایی‌که تعدادی از آنها در شبکه‌های اجتماعی با هم ارتباط برقرار کرده‌اند تا درباره تجربه‌های مشترکشان صحبت کنند.

کاپور درباره تجربه زندگی به عنوان کسی که با ویروس کشنده کووید-۱۹ همنام است به واشینگتن‌پست گفت: «زندگی کاملا سرسام‌آور بوده است.» اما کاپور سعی کرده تجربه‌هایش را به صورت طنز بیان کند. او در یکی از شوخی‌هایش به دنبال‌کنندگان توییتر خود گفت که از سال ۱۹۹۰- سال تولدش- کووید داشته است. و یا وقتی ماموران فرودگاه پاسپورتش را در حین سفر به سری‌لانکا با دقت چک می‌کردند او فقط می‌توانست با آنها بخندد.

کاپور در توییتی نوشت: «زندگی یک لیموی ترش به سوی من (و همه ما که همنام ویروس کووید-۱۹ هستیم) پرتاپ کرد اما من تصمیم گرفتم همه چیز را به شوخی بگیرم و با آن لیموناد درست کنم. بخش خنده دار و غم‌انگیز این است که این ماجرا تمامی نخواهد داشت و من احتمالا تا آخر عمرم باید با این موارد روبرو شوم.»

وقتی تدروس آدانوم، رییس سازمان جهانی بهداشت، نام جدید ویروس را در فوریه ۲۰۲۰ اعلام کرد، گفت کارشناسان در انتخاب نام ملاحظات بسیاری را در نظر گرفته‌اند. او گفت: «ما باید نامی انتخاب می‌کردیم که به موقعیت جغرافیایی، حیوان، فرد یا گروهی از افراد اشاره نمی‌کرد و همچنین قابل تلفظ و مرتبط با بیماری می‌بود.»

با این حال به نظر می‌رسد سازمان بهداشت جهانی توجهی به این گروه خاص از افراد نداشته است. کووید جین ۲۸ ساله از شهر ایندور هند یکی از دیگر از این افراد است. او به واشینگتن پست گفت: «سال اول اوضاع خیلی خنده‌دار بود.» خیلی زود یکی از دوستانش در سال ۲۰۲۰ به او گفت همنام ویروس جدیدی است که همه درباره آن حرف می‌زنند.

جین که در دسامبر همان سال ازدواج کرد، گفت: «دوستانم [به شوخی] می‌گفتند کووید در زمان کووید ازدواج می‌کند و ما همه می‌خندیدیم.» کووید جین حالا اغلب ترجیح می‌دهد در جمع از نام همسرش و یا یک نام مستعار استفاده کند تا خود را کمتر در معرض تمسخر و شوخی ناخواسته قرار دهد. جین می‌گوید برای دوری از جلب توجه از حروف اول نامش و یا از نام حیوان خانگی‌اش در فروشگاه‌ها و کافه‌ها استفاده می‌کند و این برای او که نامش را خیلی دوست دارد و دارای یک معنی عمیق است بسیار دشوار است. پدر جین که یک پروفسور است این نام را برای او انتخاب کرده است.

جین یک‌بار در پاسخ به تبریک سال نو این پیام را دریافت کرد: « ما ترجیح می‌دهیم که هیچ تبریک سال نویی از کووید-۱۹ دریافت نکنیم.»

کووید سوناوان، ۳۴ ساله، از ناگپور در ایالت ماهاراشترا در هندوستان نیز تجربه‌های مشابهی داشته و می‌گوید با اینکه جنبه‌های طنزآمیز قضیه را درک می‌کند، اما این شوخی‌ها برایش خوشایند نیست؛ به ویژه وقتی از طرف کسانی باشد که از دایره دوستان او خارج‌اند.

اما ماجرا در این جا ختم نمی‌شود و کووید تنها اسمی نیست که برای دارندگان این نام دردسرساز شده است. هنرمندی به نام اوماریون (Omarion)، که نام اصلی او عمری اسماعیل گرندبری است، اخیرا در توییتر برای رفع هرگونه ابهام در مورد نام خود و سویه اومیکرون (omicron )، در حال تبریک سال نو به طرفدارانش به شوخی گفت: «من یک هنرمند و نوازنده‌ام، نه یک سویه ویروس.»

مقام‌های شرکت هواپیمایی آمریکایی دلتا نیز که از نامگذاری یکی از سویه‌های ویروس به نام دلتا بسیار ناخشنود بود از به کار بردن این نام پرهیز می‌کردند. مدیر اجرایی این شرکت در یک برنامه تلویزیونی گفت: «من این گونه را سویه لعنتی می‌نامم نه دلتا.»

آبجوی کرونا یکی از اولین مواردی بود که تحت تاثیر این نامگذاری‌ها قرار گرفت. در حالی‌که مردم در سراسر جهان برای درک ارتباط بین آبجوی کرونا و ویروس کرونا عباراتی مانند «ویروس آبجو» و «ویروس کرونای آبجو» را در گوگل جستجو می‌کردند، مجله اقتصادی فوربس در مقاله‌ای نوشت: «ویروس کرونای جدیدی که در ووهان چین کشف شده با آبجوی کرونا فرق دارد.»

دوستان کووید کاپور نیز برای مزاح عکسی از او در رسانه‌های اجتماعی منتشر کردند که او در حال نوشیدن آبجوی کروناست و در کپشن آن نوشتند: « کووید در حال نوشیدن کرونا است.»

به گفته مرکز پیشگیری و کنترل بیماری اروپا، در زمانی که همه‌گیری کرونا رسما به نام کووید-۱۹ شناخته شد، هند تنها سه مورد ابتلا گزارش کرده بود. حالا بر اساس داده‌های دانشگاه جان هاپکینز، صدها نفر جان خود را در هند بر اثر این ویروس از دست داده‌اند و بیش از ۳۵ میلیون مورد ابتلا در این کشور ثبت شده است. شیوع سویه بسیار مسری اومیکرون باعث افزایش موارد ابتلا در سراسر هند شده، به گونه‌ای که برخی ایالت‌ها دوباره محدودیت‌هایی مانند مقررات منع آمد و شد را برای جلوگیری از گسترش ویروس اعمال می‌کنند.

شاید همانطور کووید کاپور خودش هم باور دارد باید تا مدت‌ها با این مشکل زندگی کند.

یافته‌های این تحقیق در نشریه «سلامت عموم لانست» منتشر شده است.‌

گاردین به گوشه‌هایی از این پژوهش پرداخته است که در پی می‌آید.

متخصصان با تکان‌دهنده خواندن نتایج این پژوهش گفته‌اند پیداست که خطر زوال عقل جدی است و با افزایشی پرشتاب، آینده سلامت و مراقبت اجتماعی در هر جمع، کشور و قاره را تهدید می‌کند.

به‌گفته محققان این پژوهش، افزایش قابل‌توجه شمار مبتلایان به زوال عقل، که نرخ ابتلای آنان در سال ۲۰۱۹، ۵۷ میلیون مورد تخمین زده شده بود، در درجه اول به‌دلیل افزایش و پیری جمعیت است. با وجود این، عوامل گوناگونی در ابتلا به دمانس دخیل است که چاقی مفرط، مصرف دخانیات و قند خون بالا از جمله آنهاست و به افزایش شمار مبتلایان بدین عارضه دامن خواهد زد.

گرچه از یک سو انتظار می‌رود پیشرفت‌ها در زمینه دسترسی به آموزش در دنیا شمار موارد ابتلا به دمانس در جهان را تا نیمه قرن بیست‌ویکم تا ۶/۲ میلیون تن کاهش دهد؛ از سوی دیگر پیش‌بینی می‌شود سیر کنونی چاقی مفرط، دیابت و سیگار کشیدن، شمار مبتلایان به زوال عقل را تا زمان مشابه ۶/۸ میلیون نفر افزایش دهد.

این تحقیق با نام «بار جهانی بیماری»، اولین پژوهشی است که پیش‌بینی‌ از وضعیت این عارضه برای بزرگسالان ۴۰ سال‌به‌بالا و در ۱۹۵ کشور در سراسر جهان ارائه می‌دهد.

بر اساس یافته‌های این تحقیق، تا سال ۲۰۵۰، شمار موارد ابتلا به زوال عقل در هر کشور افزایش خواهد یافت؛ اما بیشترین افزایش موارد با ۳۶۷ درصد در شمال آفریقا و خاورمیانه و سپس با ۳۵۷ درصد در آفریقای سیاه خواهد بود. کشورهای قطر، امارات متحده عربی و بحرین به‌ترتیب، شاهد بیشترین موارد ابتلا بدین عارضه خواهند بود.

در مقابل، کمترین افزایش موارد ابتلا با نرخ ۵۳ درصد در مناطق پردرآمدتر آسیا-اقیانوسیه و با ۷۴ درصد در اروپای غربی خواهد بود. کشور ژاپن با ۲۷ درصد افزایش، کمترین میزان بالا رفتن موارد ابتلا به دمانس در جهان را خواهد داشت.

یکی از متخصصان این حوزه، که در انجام پژوهش مذکور مشارکتی نداشته است، گفت که اعداد و ارقام آمده در این تحقیق، وسعت تکان‌دهنده ابتلا به زوال عقل در سراسر جهان را نمایان می‌کند. او تاکید کرد که جهان نیازمند حرکتی جمعی برای مقابله با ۳ برابر شدن شمار مبتلایان به زوال عقل است؛ چرا که دمانس، تنها افراد را درگیر نمی‌کند، بلکه می‌تواند تمام خانواده، شبکه دوستان و عزیزان بیمار را نابود کند.

او اشاره کرد که هزینه محنت‌بار دمانس برای فرد مبتلا با پیامدهای اقتصادی و اجتماعی نیز همراه است. او از دولت‌ها در سراسر جهان خواست هم‌اکنون و در آینده، اقدامات بیشتری برای حفاظت از جان افراد به عمل آورند.

زوال عقل در حال حاضر یکی از بزرگترین دلایل ناتوانی و وابستگی سالمندان در سراسر جهان است. هزینه‌های این عارضه در جهان، در سال ۲۰۱۹ تا بیش از یک تریلیون دلار برآورد شد.

اگرچه دمانس اغلب افراد پرسن‌وسال‌تر را درگیر می‌کند، اما بخشی اجتناب‌ناپذیر از روند سالمندی نیست و پیشگیری و به تعویق انداختن ۴۰ درصد موارد ابتلا به آن ممکن است. برای این امر باید از قرار دادن فرد در معرض ۱۲ عامل شناخته‌شده دخیل در ابتلا به این عارضه جلوگیری شود. عواملی همچون کم‌سوادی، فشار خون بالا، اختلالات شنوایی، مصرف دخانیات، چاقی مفرط میانسالی، افسردگی، بی‌تحرکی، دیابت، انزوای اجتماعی، مصرف بی‌رویه الکل، آسیب به سر و آلودگی هوا از آن جمله است.

تیم پژوهشگران این تحقیق با اشاره به یافته‌هایشان، خواستار تلاش برای کاهش عوامل موثر در زوال عقل، از طریق ایجاد تغییرات در سبک زندگی با گنجاندن آموزش، رژیم غذایی و ورزش و در کنار آن، خواهان کشف درمان‌هایی موثر برای کند شدن روند بیماری و شناسایی دیگر عوامل موثر در ابتلا بدین عارضه شده‌اند تا از هزینه‌های آتی این بیماری برای جهان کاسته شود.

اِما نیکولز، پژوهشگر و نگارنده اصلی این تحقیق در دانشگاه واشینگتن، گفت که بیشترین تاثیرگذاری، با کاهش عوامل اصلی دخیل در ابتلا به دمانس در هر کشور ممکن است. او افزود که برنامه‌هایی بومی و کم‌هزینه برای حمایت از رژیم غذایی سالم‌تر، ورزش بیشتر، ترک سیگار و دسترسی بهتر به آموزش، از این جمله است.

یک موسسه خیریه در بریتانیا به نام بیت (‌Beat ) که در زمینه اختلال تغذیه فعالیت می‌کند می‌گوید این مشکل حتی در بین افرادی که کمبود وزن ندارند نیز رو به افزایش است. روزنامه بریتانیایی گاردین در مقاله‌ای به این موضوع پرداخته است.

مقام‌ها و متخصصان تغذیه موسسه‌ خیریه بیت (‌Beat )، در مورد افزایش آمنوره هیپوتالاموس هشدار داده‌اند. آمنوره هیپوتالاموس وضعیتی است که بدن به دلیل کمبود انرژی وارد وضعیت« حفظ بقا» می‌شود و این امر باعث قطع قاعدگی در زنان می‌شود. قطع قاعدگی یک اختلال برگشت‌پذیر است که از استرس مربوط به کاهش وزن، ورزش بیش از حد و آسیب‌های روانی (Trauma) ناشی می‌شود.

مارتا ویلیامز، هماهنگ کننده مشاوره بالینی در موسسه خیریه «بیت» (‌Beat ) گفت این بیماری در حال گسترش است و اغلب در افرادی دیده می‌شود که کمبود وزن ندارند و شاخص توده بدنی آنها پایین است.

ویلیامز در ادامه گفت با اینکه آمار دقیقی در این زمینه وجود ندارد اما اکثر زنانی که دیگر پریود نمی‌شوند دچار کمبود وزن جدی نیستند و برخی از آنها وزن سالمی دارند اما رژیم‌های غذایی سخت و محدودی دارند.

زنان اغلب با متوقف شدن قاعدگی خود با پزشک مشورت می‌کنند، اما به گفته ویلیامز بسیاری از پزشکان عمومی از تشخیص علت اصلی باز می‌مانند و برای بازگشت قاعدگی، قرص‌های ضد بارداری تجویز می‌کنند.

ویلیامز در ادامه گفت توصیه‌های دولتی در دوران قرنطینه برای اینکه افراد روزی یک ساعت ورزش کنند نیز به این معضل افزوده و این تاکید بیش از اندازه به احتمال زیاد برای افرادی که توانایی حفظ تعادل در میزان ورزش کردن خود را نداشته‌اند آسیب‌رسان بوده است.

او افزود رسانه‌های اجتماعی می‌تواند از عواملی باشد که بر این روند تاثیر می‌گذارند، زیرا برخی زنان با انتشار عکس‌های ویرایش‌شده‌ای از بدن خود انتظارات غیرواقعی از ظاهر افراد ایجاد می‌کنند. ویلیامز گفت از طرفی اینفلوئنسرهای تناسب اندام به دنبال کنندگان خود می‌گویند که در یک روز چه چیزهایی می‌خورند و چه مقدار کالری دریافت می‌کنند، که این به مشکلات اختلال تغذیه در افراد می‌افزاید.

اما برخی زنان با استفاده از تجربه‌های خود در زمینه اختلال تغذیه و قطع عادت ماهانه، سعی دارند در این‌باره اطلاع‌رسانی کنند. یکی از این زنان کلوئی هاجکینسون است که با تکیه بر تجربه خود به دخترانی که از اختلال آمنوره و قطع عادت ماهانه رنج می‌برند کمک می‌کند. وقتی کلوئی مصرف قرص‌های ضد بارداری را قطع کرد عادت ماهانه او بازنگشت اما پزشکان به او می‌گفتند که تاخیر در عادت ماهانه طبیعی است. با این حال او می‌دانست که قطع عادت ماهانه‌اش به دلیل کم‌خوری است، اما چون شاخص توده بدنی او پایین نبود پزشکان مشکل او را جدی نمی‌گرفتند.

کلوئی با مراجعه به یک متخصص تغذیه متوجه شد که استروژن بدنش پایین است و توانست با تغذیه درست و ورزش متعادل دوباره قاعده شود.

رنه مک گرگور، متخصص اختلالات تغذیه، گفت در ۱۲ ماه گذشته ۱۰۰۰ ساعت وقت را صرف گفت‌وگو با مراجعه‌کنندگانی کرده که عادت ماهانه آنها قطع شده و ۹۵ درصد آنها آمنوره هیپوتالاموس داشته‌اند. رنه می‌‌گوید «این یک مشکل بزرگ است، بزرگتر از آن چیزی که افراد جامعه درک کنند، به ویژه به این دلیل که همواره -به اشتباه- این باور پذیرفته شده که وقتی زنان بیش از اندازه ورزش می‌کنند عادت ماهانه آنها متوقف می‌شود.»

او گفت که این مشکل اغلب به درستی تشخیص داده نمی‌شود و به زنان گفته می‌شود عادت ماهانه‌ آنها به این دلیل که بدنشان دارد خود را با ترک قرص ضد بارداری تنظیم می‌کند بازنگشته است. او می‌گوید یک متخصص زنان به یکی از مراجعه کنندگانش گفته چون در حال حاضر قصد بارداری ندارد نداشتن عادت ماهانه مشکلی ندارد نه به این دلیل که قطع عادت ماهانه تاثیر بسیار گسترده‌تری بر سلامت روحی/ روانی و جسمی زنان دارد.

جنین در حال پرورش، برای اعلام نیاز روبه‌رشد خود برای تامین غذا، باید با مادر ارتباط برقرار کند. مواد مغذی از طریق عروق خونی جفت به جنین می‌رسد؛ جفت عضوی است که سلول‌هایی از مادر و جنین، هر دو، را در خود دارد.

حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد جنین‌ها رشد مساعدی در رحم ندارند؛ که این خود با رشد ناکافی عروق خونی در جفت همراه است؛ این عروق‌ خونی بین اواسط و اواخر حاملگی به‌شکل قابل‌توجهی بسط می‌یابد و در پایان دوره بارداری، به طولی معادل با تقریبا ۳۲۰ کیلومتر می‌رسد.

در این تحقیق جدید، پژوهشگران دانشگاه کمبریج با استفاده از موش‌هایی که مهندسی ژنتیکی شده‌اند نشان دادند که جنین چگونه با علامت دادن، رشد عروق خونی موجود در جفت را تقویت می‌کند. این پیام فرستادن جنین، تغییراتی در دیگر سلول‌های جفت هم ایجاد می‌کند که اجازه می‌دهد مواد مغذی بیشتری از مادر و از طریق جفت، به جنین برسد.

دکتر ایونل سندوویچی، از پژوهشگران تیم تحقیق گفت که جنین در حال رشد در رحم، از مادرش غذا می‌خواهد و عروق خونی سالم در جفت، برای غذارسانی به‌میزان درست و موردنیاز جنین، ضروری است.

سندوویچی گفت که محققان در این پژوهش، یکی از راه‌هایی که جنین برای ارتباط با جفت استفاده می‌کند تا از این عضو بخواهد عروق خونی را به‌قدر کافی گسترش دهد، پیدا کرده‌اند. او گفت که با از بین رفتن این ارتباط بین جنین و جفت، عروق خونی آن‌طور که باید وشاید بسط نمی‌یابد و جنین برای گرفتن غذایی که به آن نیاز دارد با مشکل مواجه می‌شود.

تیم پژوهشگران دریافتند که جنین علامتی موسوم به «آی‌جی‌اف۲» می‌فرستد که از طریق بند ناف به جُفت می‌رسد.

در جنین انسان، میزان آی‌جی‌اف۲ در بند ناف، تدریجا بین هفته ۲۹ بارداری و اواخر دوره حاملگی افزایش می‌یابد؛ میزان زیادی آی‌جی‌اف۲ با رشد بیش از حد و میزان کم آن با رشد ناکافی جنین در ارتباط است. نوزادانی که بزرگ‌جثه‌تر و یا کوچک‌جثه‌ترند، ممکن است با دشواری بیشتری به دنیا بیایند و یا حتی در بدو تولد بمیرند. در بزرگسالی نیز، احتمال ابتلای این دسته به دیابت و یا بیماری‌های قلبی بیشتر است.

دکتر سندوویچی گفتدر این پژوهش، تیم محققان نشان داده است که آی‌جی‌اف۲ مانند یک هورمون عمل می‌کند؛ جنین آن را ترشح می‌کند، سپس به داخل خون جنین می‌رود و از طریق بند ناف به جُفت می‌رسد تا آنجا به وظیفه‌اش عمل کند.

زمین رحم، خانه اول جنگ قدرت

یافته‌های این پژوهش به‌ویژه از آن رو جالب است که حاکی از جدالی است که داخل رحم روی می‌دهد.

در موش‌ها، واکنش به آی‌جی‌اف۲ در عروق خونی جفت به‌واسطه پروتئینی دیگر به‌نام «آی‌جی‌اف۲‌آر» رخ می‌دهد. هر دو ژنی که آی‌جی‌اف۲ و آی‌جی‌اف۲‌آر را تولید می‌کنند «نقش‌پذیر»‌اند، فرآیندی که در آن دگرگونی مولکولی روی ژن می‌تواند آن را روشن یا خاموش، یا به‌عبارت دیگر فعال و یا غیرفعال سازد. در نمونه اخیر، تنها کپی ژن آی‌جی‌اف۲ که از پدر به ارث می‌رسد و کپی ژن آی‌جی‌اف۲‌آر که از مادر به ارث برده می‌شود روشن و یا فعال است.

پژوهشگران در این تحقیق از موش‌ها استفاده کردند چرا که فیزیولوژی و زیست‌شناسی این حیوان با انسان‌ شباهت بسیار دارد که محققان را قادر می‌سازد که با شبیه‌سازی حاملگی در موش، فرآیند بارداری در انسان را بهتر متوجه شوند.

یکی دیگر از اعضای تیم محققان گفت که ژن پدر، عامل درخواست‌های جنین برای عروق خونی بزرگ‌تر و موادمغذی بیشتر است، در حالی که ٰژن مادر در جفت، می‌کوشد تا میزان غذایی که تامین می‌کند را کنترل کند. در اینجا جنگ قدرتی در جریان است که پنجه افکندن بین دو جنس را در حد ژنوم نشان می‌دهد.

نتایج این پژوهش به دستیابی به درکی بهتر از ارتباط بین جنین، جفت و مادر در زمان بارداری کمک می‌کند؛ همچنین می‌تواند دری به سوی اندازه‌گیری میزان آی‌جی‌اف۲ در جنین بگشاید و دیگر اینکه یافتن راه‌هایی برای استفاده از دارو، برای رساندن اندازه آی‌جی‌اف۲ به حالت معمول و رشد طبیعی عروق جفت را ممکن کند.