قول‌وقرارهای سال ۲۰۲۲؛ چرا نباید به خودتان سخت بگیرید

طبق آخرین پژوهش‌ها، رابطه «اروتیک» بیش از آنکه یک عمل جسمی باشد، یک وضعیت روحی است. روزنامه گاردین در گزارشی به گوشه‌هایی از این تحقیق پرداخته است.

در پژوهشی جدید به‌نام «سکس باشکوه» دکتر پگی کلاین‌پلتس، روانشناس و سکس‌تراپیست و همکارانش در دانشگاه اتاوا کانادا دریافتند که در حالی که منابع زیادی درباره سکس بد و اینکه چگونه آن را بهتر کنیم وجود دارد، تقریبا هیچ چیز این‌چنینی به سکس عالی اختصاص داده نشده است. اینکه اینطور سکس چه حسی دارد؟ چه‌ کسی آن را تجربه می‌کند و آنچه آن را تبدیل به سکس عالی می‌کند چیست؟

برای پاسخ به برخی از این سوالات، تیم محققان شرکت‌کنندگانی از سراسر جهان را از تمامی سنین، جنسیت و گرایش جنسی پیدا کردند. نقطه مشترک همه آنان این بود که گفته بودند که در مقطعی از زندگی‌شان، سکس شگفت‌انگیزی را تجربه کرده‌اند.

در خلال چندین مصاحبه، تیم پژوهشگران کم‌کم به شکل‌وشمایلی از اینکه «بهترین سکس ممکن» چطور به نظر می‌رسد و چه حس‌وحالی دارد، دست یافتند. بنا بر گفته این محققان، یکی از اولین یافته‌های حیرت‌آور، شباهت عجیب‌وغریب در توصیف افراد بود که پژوهشگران را مطمئن کرد که همه آنها از یک تجربه یکسان سخن می‌گویند. چرا که فارغ از هر گونه تفاوت در سکسی که شرکت‌کنندگان تجربه آن را داشتند، در نهایت همه آنان احساسات مشابهی را حس کرده بودند؛ احساساتی همچون ذوب شدن تام‌وتمام در لحظه، پیوند عمیق عاطفی با شریک جنسی‌ و خواهان و پذیرای اینکه احساساتشان را کمی به خطر بیندازند.

امیلی نگاسکی، آموزگار مسائل جنسی، می‌گوید که برای عشاقی که بر روی آنان پژوهش انجام شد، سکس به راهی برای شناخت بهتر خود و شریکشان تبدیل شده بود. راهی برای بازی و کشف یکدیگر، راهی برای آسیب‌پذیر بودن یکی با دیگری و رهسپار شدن به دل یک ماجرا. نگاسکی اشاره کرد که برای بسیاری، این راه به داشتن حسی بهتر درباره خودشان و رضایت کلی از زندگیشان رسید. حسی که حقیقتا نیرومند است.

با در نظر داشتن این پژوهش پیشگام، گاردین به سراغ تیم محققان و دیگر متخصصان در این زمینه رفت تا از آنها بپرسد افراد چطور می‌توانند سکس بهتری داشته باشند.

حضوری تمام‌وکمال داشته باشید

اگر کسی مراقبه کردن را تمرین کرده باشد می‌داند که حرف زدن از پرت نشدن حواس، با وجود انواع سروصداهای زندگی مدرن، از عمل کردن به آن آسان‌تر است. تحقیقات پژوهشگران دانشگاه ویرجینیا نشان می‌دهد که از هر ده نفر، یک نفر هنگام سکس گوشی خود را چک می‌کند.

اما راه‌هایی برای بهتر حضور داشتن وجود دارد. روبی رِر، آموزگار مسائل جنسی، باور دارد که افراد می‌توانند خود را برای این مهارت آموزش دهند. توصیه او این است که افراد چند لحظه مکث کنند تا بافت زمینی که بر آن قدم می‌گذارند، نشستن هوا روی پوستشان و یا رنگ خاصی در آسمان را احساس کنند.

او معتقد است اگر افراد این استعداد را در خود پرورش دهند، هر آنچه می‌بینند، می‌شنوند، می‌بویند و یا می‌چشند می‌تواند به کمکشان بیاید و به این شکل، به همراه بردن آنها به به محیط جنسی برایشان آسان‌تر می‌شود.

تعریفتان از سکس را گسترده‌ کنید

به‌باور روبی رر، اگر افراد بتوانند خود را از قیدوبند مفاهیم سنتی درباره اینکه چه چیزی سکس محسوب می‌شود و چه چیزی سکس حساب نیست، رها کنند ممکن است همراه یکدیگر به احساسی رضایت‌بخش‌تر دست یابند. رر افزود که شخصا لمس قسمت‌هایی از بدن شریک جنسی، مثلا پا یا شکم، به‌گونه‌ای که بتوانند بافت آن را بپرستد، دوست دارد. البته که این تجربه‌ای اروتیک است که از دایره دیکته‌شده سنتی بیرون است، اما به خود او مزه می‌دهد.

به‌عقیده او، که اگر افراد خود را از ایده‌های این‌چنینی که ابتدا بایستی هم را ببوسند، بعد پیش‌نوازش کنند، سپس سکس داشته باشند و در نهایت لحظه اوج را تجربه کنند جدا کنند، ناگهان دری به سوی بازی و اکتشاف به روی آنها گشوده می‌شود. همچنین حضور در لحظه با بدن شریک جنسی و اینکه چطور می‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند ممکن است حتی آنان را بیشتر هیجان‌زده کند.

امیلی نگاسکی هم نظر مشابهی دارد. به‌عقیده او، فرهنگ عامه‌ درباره باید و نباید سکس و چگونگی سکس خوب، به‌شکل باورنکردنی محدود است. نگاسکی گفت که به افراد گفته می‌شود که سکس محصول لحظه‌ای خودجوش و فوران ناگهانی شهوت، روش‌های آمیزش جنسی جورواجور، شاید کمی پیش‌نوازش، قطعا دخول، بعد لحظه اوج جنسی و سپس پایان است.

نگاسکی تاکید می‌کند که هیچ‌کدام از اینها واقعی نیست. چرا که سکس می‌تواند هر چیزی باشد. شاید فقط بوسیدن یا یک مکالمه طولانی اروتیک، لمس، حمام کردن با شریک جنسی‌تان، هر چیزی تا وقتی در دایره رضایت شما جای بگیرد و درد ناخواسته‌ای بر شما تحمیل نکند، سکس است.

کلاین‌پلتس نیز در تحقیقاتش شاهد موارد این‌چنینی با مراجعانش بوده است. او می‌گوید که افرادی که سکس رضایت‌بخش دارند، باورهای کلیشه‌ای درباره چگونگی سکس داشتن را دور انداخته‌‌اند و سپس چیزی را آفریده‌اند که بیشتر به قدوقامت خود آنها می‌خورد.

البته اینکه هر چیزی می‌تواند سکس محسوب شود به این معنی نیست که هر چیزی ما را برمی‌انگیزد. ایان کرنر، رواندرمانگر، بر این باور است که کلید داشتن بهترین سکس در زندگی، وقت گذاشتن برای درگیر شدن با ژرف‌ترین خیال‌های اروتیکمان است.

کرنر افزود که همه افراد چنین خیال‌هایی را در سر می‌پرورانند، اما اگر از افراد درباره آنها بپرسید، بیشتر آنها برای جواب دادن به شما به تقلا می‌افتند. به‌توصیه کرنر، آگاهی فرد به این خیال‌های اروتیک، در نهایت او را را به داشتن سکسی رضایت‌بخش‌تر رهنمون می‌شود.

به‌توصیه کرنر، افراد باید از زندگی امروزه در عصر طلایی محتواهای جنسی، به‌نفع خودشان استفاده کنند و دریابند چه چیزی آنان را تحریک می‌کند. پس از یافتن حال‌وهوایی که آنها را برمی‌انگیزد، می‌توانند آن را به دیگران منتقل کنند و تجارب جنسی‌شان را در تطابق با آنچه دلخواهشان است بسازند.

دلسوز خود باشید

بیشتر ما خیال‌های اروتیکی در سر می‌پرورانیم که به زبان آوردن آنها کار ساده‌ای نیست؛ چرا که می‌ترسیم دست رد به سینه‌مان بخورد. اما اگر ترس را کنار بگذاریم، ژرفایی شگفت‌انگیز، آگاهی‌به‌خود و پیوند، انتظارمان را می‌کشد. بنا بر استدلال نگاسکی، اولین گام به سوی آزادانه از این امیال سخن گفتن، دلسوز خود بودن است؛ انداختن نگاه مهربانانه به ابعادی از خودتان که اگرچه نگران آنهایید، باید بپذیرید که در عین ترسناک به نظر آمدن، حقیقی‌‌اند. دعوت فردی که به او اعتماد داریم به دل این حقیقت، می‌تواند تجربه‌ای بی‌اندازه رهایی‌بخش باشد.

صادق باشید

صداقت به خرج دادن درباره اینکه چه چیزی در اتاق خواب شما را سر شوق می‌آورد، می‌تواند معذب‌کننده باشد. به‌ویژه اگر این تمایلات خارج از «هنجار» باشد. نگاسکی می‌گوید که اگر هیچوقت چیزی راجع به آنها نگویید ممکن است هیچ‌وقت رضایت انجام آن نصیبتان نشود.

به‌توصیه یک آموزگار مسائل جنسی، با به کارگیری یک «شیوه»، مکالمه در این باره را پیش بکشید. اول به دیگری بگویید که می‌خواهید از چیزی حرف بزنید، سپس توضیح دهید که حرف زدن درباره آن شرم‌زده و مضطربتان می‌کند و توضیح دهید که چرا چنین احساساتی در شما ایجاد می‌کند.

یک دلیل ممکن است این باشد که دیگران در گذشته واکنش بدی به حرف شما نشان داده‌اند و می‌ترسید که این فرد هم شما را به این دلیل رد کند. پس از آنکه که فرد مقابل دریافت که پیش بردن این گفت‌وگو برای شما چه حسی دارد، می‌توانید حرف زدن درباره آن را شروع کنید.

از ذهنتان کار بکشید

همانطور که علم داشتن به اینکه درباره اینکه چه چیزی از نظر اروتیک درگیرمان می‌کند، سودمند است، یافتن تمایلاتمان هم به ما کمک می‌کند خرد و تخیلمان را به کار بگیریم. ایان کرنر بر این باور است که این روزها قطحی برانگیختگی ذهنی آمده است. او می‌گوید که افراد این زمانه، به تازگی یک برخورد و یا رابطه، به‌عنوان یک محرک روانی اتکا می‌کنند.

اما کرنر بر این باور است که به‌جای وابستگی به انواع خاصی از اعمال جسمی برای اینکه ما در حال‌وهوای سکس داشتن قرار دهد، سکس در درجه اول، به‌عنوان خیالی اروتیک و در ذهن روی می‌دهد. او افزود که بزرگسالان اغلب تواناییشان برای بازی‌های ایفای نقش را از دست می‌دهند و باید آن را دوباره بازیابی کنند.

کرنر افزود که این می‌تواند خیال‌‌پردازی‌های این‌چنینی باشد که مثلا خود را شخصیت اصلی داستانی تصور کنید یا در طول روز درباره سکسی که شب می‌خواهید به سراغ آن بروید، رویاپردازی کنید. کرنر تاکید می‌کند که این‌دست تحریکات سرچشمه روانی دارد. برانگیختگی که بیش از آنکه حاصل تحریک جسمی باشد، برآمده از افکار جنسی است.

از اول ارتباط برقرار کنید

به‌باور کرنر برقراری ارتباط شفاف پیرامون سکس، از همان ابتدای رابطه، بسیار کمک خواهد کرد. این یعنی بازخورد بدهید و همچنین پذیرای آن باشید؛ اگر شریک جنسی شما شرمگین شد و یا حالت تدافعی به خود گرفت با او دلسوزانه برخورد کنید.

به‌عقیده کرنر اگر بتوانید سکس دلخواهتان را تصور کنید نصف راه را رفته‌اید و همین برای شفاف بودن شما با فرد دیگر درباره نیازهایتان سودمند است.

برنامه‌ریزی کنید

شاید این گفته متناقض به‌نظر برسد، اما در عین حال که سکس خودجوش بهترین است، اختصاص دادن زمانی به آن در تقویمتان، کلید ایجاد بستری برای وقوع آن سکس آتشین و خودجوش است.

به‌عقیده کلاین‌پلتس، سکس عملی نیازمند «قصد داشتن» است؛ مثل این است که به دیگری بگویید که من می‌خواهم با تو بودن را به اولویت زندگی‌ام تبدیل کنم. پس اگر بخواهید آن را درست انجام دهید، تلاش و کوشش می‌طلبد. البته که نباید مثل کار به نظر برسد، اما قطعا زمان و انرژی می‌برد.

تست کرونای من مثبت شده؛ حالا چه کنم؟
اگر هنگامی که در جمع افرادید پیام مثبت شدن تست کرونایتان دریافت کردید بلافاصله و در سریع‌ترین حالت ممکن خود را قرنطینه کنید؛ حتی اگرعلایم ابتلا را نداشته باشید. سازمان مهار و پیشگیری از بیماری‌ها در آمریکا توصیه می‌کند که تا ده روز پس از مثبت شدن تست کوویدتان در قرنطینه بمانید.

چطور خود را قرنطینه کنم؟

اگر همخانه دارید و یا با خانواده زندگی می‌کنید، تا حد امکان از افراد و همچنین حیوانات فاصله بگیرید و به‌قول یک متخصص دور خود یک پیله بتنید.

قرنطینه کردن خودتان در خانه با دیگران ممکن است سخت باشد، اما تمام تلاشتان را بکنید. در اتاقتان بمانید و حتی برای صرف غذا از آن خارج نشوید. کسی باید ترجیحا غذایتان را دم در اتاق شما بیاورد و اگر خانه بیش از یک دستشویی دارد، یکی باید به فرد مبتلا اختصاص داشته باشد. اگر فرد مبتلا کودک و یا سالمند و محتاج کمک است، باید بیمار و فردی که از او پرستاری می‌کند هر دو ماسک بزنند. پنجره‌های خانه را برای تهویه باز بگذارید.

اگر از نقطه‌ای از خانه و یا دستشویی با بقیه اعضای خانواده‌ مشترکا استفاده می‌کنید، هر بار که اتاقتان را ترک می‌کنید ماسک باکیفیت بزنید و اگر در اتاقی همراه آنهایید، آنها هم باید ماسک بزنند. هر بار پس از استفاده از سرویس بهداشتی مشترک، صندلی توالت فرنگی، دستگیره‌های در حمام‌دستشویی، شیرهای آب، پمپ بطری مایع دستشویی و کلید برق را ضدعفونی کنید. در توالت فرنگی را پیش از سیفون کشیدن بگذارید و هواکش دستشویی را روشن کنید. در مناطق مشترک خانه، پنجره‌ها را باز بگذارید تا هوا جریان داشته باشد.

افرادی که با شما زندگی می‌کنند باید احتیاط به خرج دهند اما لازم نیست از ابتلا به کرونا بترسند. به‌ویژه اگر واکسینه کامل باشند. به‌گفته یکی از متخصصان، اینطور نیست که اگر کسی در خانه شما به کرونا مبتلاست شما هم ۱۰۰ درصد آن را بگیرید؛ حتی اگر فرد بیمار به سویه‌های مسری‌‌تر کوویدـ۱۹ مبتلا باشد.

مهم‌ترین توصیه در این زمینه آن است که افراد هوای آلوده‌به‌ویروس شخص مبتلا را تنفس نکنند. اگر دستگاه تصفیه هوا دارید آن را داخل یا بیرون اتاق بیمار بگذارید.

اگر به کرونا مبتلا شدید همچنان می‌توانید برای پیاده‌روی بیرون بروید، اگر ساکن شهرید و از کنار مردم گذر می‌کنید، ماسک بزنید و از آنها فاصله بگیرید.

می‌توانم بفهمم که به سویه اومیکرون مبتلا شده‌ام یا سویه دیگر؟

نه. در بسیاری موارد نمی‌توانید بفهمید که به چه سویه‌ای مبتلا شده‌اید و نتیجه آزمایشتان هم معمولا نوع سویه‌ای که به آن مبتلا شده‌اید را به شما اطلاع نمی‌دهد. دستورالعمل‌های قرنطینه، رصد مراحل بیماری و درمان، فارغ از این که اومیکرون گرفته باشید یا سویه دیگر، یکی است.

به چه کسی مثبت شدن آزمایشم را خبر بدهم؟

خوب فکر کنید که در چه مکان‌هایی وقت گذرانده‌اید و با چه کسانی در تماس بوده‌اید. به کارفرمایتان خبر دهید که تست شما مثبت شده است تا بتوانند کسانی که با شما در تماس بوده‌اند را ردیابی کنند. دست‌کم تا دو روز قبل از پیدایش علایمتان و یا دریافت جواب آزمایشتان به عقب بازگردید و هر کسی را که با او بیش از ۱۵ دقیقه و با فاصله کمتر از دو متر در تماس بوده‌اید، مطلع کنید. اینکه به دیگران بگویید کرونا گرفته‌اید خجالت ندارد.

اگر به بیماری‌های پیش‌زمینه‌ای مانند فشار خون و دیابت مبتلایید، حتما دکترتان را در جریان مثبت شدن جواب آزمایشتان قرار دهید.

اگر جواب تست کرونای مثبت متعلق به یک کودک است با پزشک کودکان تماس بگیرید. اگر کودکتان دانش‌آموز است، با مدرسه او تماس بگیرید و به پدر و مادر هر کودکی که با فرزند شما بازی کرده، مهمانی رفته و غیره خبر دهید.

کی می‌توانم از قرنطینه خارج شوم؟

مرکز مهار و پیشگیری از بیماری‌ها در آمریکا توصیه می‌کند که فارغ از اینکه واکسینه‌اید یا نه، ۱۰ روز در قرنطینه بمانید.پس از ۱۰ روز خوب است که یک خودتست سریع کوویدـ۱۹ یا همان تست «آنتی‌ژن» بگیرید تا بدانید هنوز بیماری‌تان مسری است یا نه. برخی پزشکان متخصص تست آنتی‌ژن را به تست «پی‌سی‌آر» ترجیح می‌دهند. چرا که تست پی‌سی‌آر می‌تواند روزها و یا حتی ماه‌ها پس از بهبود شما و در حالی که دیگر قادر به سرایت دادن بیماری نیستید، مثبت شود.

اما اگر علایمتان ادامه یافت با پزشک مشورت کنید. در قرنطینه بمانید. شاید بد نباشد یک تست دیگر از خود بگیرید.

ممکن است عفونت در بدن افرادی که سیستم ایمنی ضعیف و یا بیماری زمینه‌ای دارند بیشتر بماند. بنا بر نتیجه آزمایش این افراد، پزشک ممکن است توصیه کند تا ۲۰ روز در قرنطینه بمانند.

اگر با کسی که تست کرونایش مثبت شده در تماس بوده‌ام، چه کنم؟

بر اساس دستورالعمل‌های مرکز مهار و پیشگیری از بیماری‌ها در آمریکا، اگر واکسینه کامل‌اید، نیازی ندارید خود را پس از تماس با فرد مبتلا قرنطینه کنید، مگر اینکه این اشخاص علامت‌دار بوده باشند. با این حال اشخاصی که واکسینه کامل‌اند باید ۵ تا ۷ روز پس از تماس با فرد آلوده تست بدهند. همچنین بایدتا ۱۴ روز پس از تماس با فرد مبتلا و یا تا زمانی که نتیجه منفی آزمایششان بیاید، در محیط‌های سربسته عمومی ماسک بزنند.

من کوویدـ۱۹ گرفته‌ام. آیا ممکن است دوباره مبتلا شوم؟

بله. احتمال ابتلای دوباره وجود دارد. البته اگر واکسن زده باشید، از ایمنی بهتری برخوردار خواهید بود. پژوهش‌های اولیه نشان می‌دهد که پادتن حاصله از عفونت پیشین به کوویدـ۱۹ به‌خودی‌خود سپر محکمی در برابر سویه اومیکرون کرونا نیست.

به‌گفته یک پزشک، برخی پس از ابتلا به کرونا از ایمنی خوبی برخوردار می‌شوند و دوباره به آن مبتلا نمی‌شوند، اما بعضی دیگر می‌توانند بار دیگر مبتلا و به‌شدت بیمار شوند.

تنهایی یکی از نگرانی‌های اصلی در حوزه سلامت عمومی است و می‌تواند احتمال مرگ فردی که با آن دست و پنجه نرم می‌کند را تا ۴۵ درصد، بیش از آلودگی هوا، چاقی مفرط و سوءمصرف الکل، افزایش دهد.

پژوهش جدید نخستین تحقیق در ارزیابی تاثیر محیط‌‌زیست بر تنهایی و متکی به داده‌هایی زمان‌واقعی است که به‌جای اتکا به حافظه افراد برای به یاد آوردن احساساتشان در لحظه‌ای خاص، از طریق برنامه‌‌ای روی گوشی‌های هوشمند جمع‌آوری شده است.

بر اساس این داده‌ها، ازدحام احساس تنهایی در افراد را به‌طور متوسط تا ۳۹ درصد افزایش می‌داد، اما هنگامی که افراد می‌توانستند درختان یا آسمان را ببینند و یا چهچهه پرندگان را بشنوند، احساس تنهایی‌شان تا ۲۸ درصد کاهش می‌یافت. حس «شمول اجتماعی» هم احساس تنهایی را تا ۲۱ درصد کم می‌کرد و هنگامی که این حس با حضور در طبیعت همراه می‌شد، ثاثیرات مثبت آن تا ۱۸ درصد بیشتر تقویت می‌شد.

به‌گفته تیم انجام‌دهنده پژوهش، نتیجه این تحقیق نشان می‌دهد که باید اقدامات خاصی باید در زمینه افزایش شمول اجتماعی و در ارتباط با طبیعت، به‌ویژه در شهرهای پرجمعیت، اعمال شود.

وقت‌گذرانی در طبیعت سلامت بیشتر را به ارمغان می‌آورد. به‌عنوان مثال در بریتانیا، ایجاد مسیرهای پیاده‌روی در پارک‌های جنگلی، دست‌کم ۱۸۵ میلیون پوند در سال به‌نفع خدمات سلامت روان این کشور شده است. محیط‌های طبیعی در شهرها، می‌تواند احساس تنهایی در فرد را با ایجاد احساس تعلق به یک مکان، و یا ایجاد فرصت بیشتر برای برقراری روابط اجتماعی، کاهش دهد.

این تحقیق تازه همچنین باور رایج درباره شهرها که همواره محیط‌هایی بد برای سلامت روان و تنهایی معرفی شده‌اند به چالش کشیده است. به‌باور یکی از اعضای تیم تحقیق در کینگز کالج لندن در بریتانیا، مواردی همچون طبیعت و شمول اجتماعی، احساس تنهایی را واقعا کاهش می‌دهد. یکی دیگر از اعضای تیم پژوهش که بر معماری اجتماعی متمرکز است نیز گفت که سلامت زیست‌محیطی و سلامت عمومی با هم یکی‌اند.

داده‌های این پژوهش جدید با استفاده از برنامه‌ای به‌نام «اِربَن مایند» از شهرنشینان سراسر جهان جمع‌آوری شده است. این برنامه‌به‌مدت دو هفته و در سه‌ زمان تصادفی در طول روز و طی ساعات بیداری، از کاربران میخواست که به سوالات ساده‌ای درباره تنهایی، ازدحام، شمول اجتماعی و تماس با طبیعت پاسخ دهند.

بیش از ۷۵۰ کاربر به حدود ۱۷ هزار سری سنجش، با سوالاتی همچون «آیا در میان اطرافیانتان از پذیرش برخوردارید؟» یا «آیا هم‌اکنون می‌توانید درختی را ببینید؟» پاسخ دادند.

هنگامی که پژوهشگران سن، قومیت، تحصیلات و شغل شرکت‌کنندگان در این ارزیابی‌ها را در نظر گرفتند، منافع ارتباط با طبیعت و شمول اجتماعی برای کاهش احساس تنهایی، به‌شکل آشکاری مشخص بود.

یکی از پژوهشگران حوزه سلامت کاربردی که در این تحقیق مشارکتی نداشته است گفت که دسترسی به محیط‌های طبیعی می‌تواند روابط اجتماعی و پیوندها را تقویت کند و تحقیق مذکور بر شواهد در دست که حاکی از کشش مردم به محیط‌های طبیعی و فواید آن بر سلامت اجتماعی است، صحه ‌می‌گذارد.

او افزود که گرچه در این تحقیق، آشنا بودن طبیعتی که فرد با آن ارتباط برقرار می‌کند مورد بررسی قرار نگرفته، اما احتمالا این نیز عاملی موثر است؛ چرا که افراد تمایل دارند معمولا روانه محیطی شوند که پیش‌تر هم در آن بوده‌اند. این احساس آشنایی خود با احساس پیوستگی بیشتر به محیط و احتمالا با فواید مربوط به سلامت روان، مرتبط است.

یکی از اعضای تیم‌ تحقیق گفت که با توجه به افزایش شهرها، باید زیستگاه‌های شهری که ساکنانشان بتوانند در آنها رشد کنند و ببالند ایجاد شود و طبیعت باید به‌عنوان یکی از اجزاء مهم آن در نظر گرفته شود. چرا که روح مردم با طبیعت عجین است.

خیلی‌ها هم از دست دادن کارشان، نامشخص بودن وضعیت اقتصادی و بی‌ثباتی مالی را از سر گذرانده‌اند.

اما آیا به‌عنوان انسان توانایی تاب آوردن چنین فشارهایی را داریم؟

دکتر دنیس چارنی، روانپزشک مقیم نیویورک می‌گوید دهه‌ها پژوهش نشان می‌دهد که پاسخ به این سوال «بله» است. hو معتقد است اگر راه‌ورسم دوام آوردن را بلد نیستیم، می‌توانیم آن را یاد بگیریم.

چارنی کتاب «سرسختی: علم چیرگی بر بزرگترین چالش‌های زندگی» را به‌همراه نویسنده دیگری و در همین زمینه نوشته است.

راه‌های زیر برخی ویژگی‌های شخصیتی و رفتار افراد مقاوم است که توانستند از بدترین وقایعی که زندگی پیش پایشان می‌گذاشت جان سالم به در ببرند و ببالند.

۱-مثبت بمانید

چارنی بر این باور است که خوش‌بینی خصیصه کلیدی افراد مقاوم است. البته که این، صرفا گفتن جملاتی مثل «قادرم هر آنچه بخواهم بکنم» نیست. چارنی می‌گوید به‌جای آن، بکوشید «خوش‌بین واقع‌گرا» باشید.

دکتر چارنی بر این باور است که افراد خوش‌بین هم به جنبه‌های منفی مشکلاتی که با آن روبه‌رو می‌شوند دقت می‌کنند، اما آنچه آنان را از بدبین‌ها متمایز می‌کند این است که در آن نقطه گیر نمی‌کنند. چارنی بر این باور است که خوش‌بین‌ها از آنچه از دست داده‌اند دست برمی‌دارند و بر مسائلی که می‌توانند حلشان کنند تمرکز می‌کنند.

۲-از چالش‌هایتان بیاموزید

چارنی می‌گوید که گرچه بر اساس علم برخی ژن‌ها در خوش‌بینی و سرسختی افراد نقش دارد اما ژن تعیین‌کننده سرنوشت نیست.

او گفت برخی افراد بیش از دیگران توانایی مدیریت استرس را دارند؛ اما تجربه هم مهم است و تجربه گذراندن هر چالشی در زندگی به کار عبور از چالشی دیگر، ولو جدید و تازه، می‌آید.

او تاکید کرد که چنین خصیصه‌ مهمی می‌تواند به بزرگسالان و کودکان آموزش داده شود.

۳-الگوی مقاومت داشته باشید

به‌باور چارنی، شناختن افرادی که می‌توانید آنها را برای استقامتشان در فائق آمدن بر چالش‌های زندگی تحسین کنید، از دیگر ویژگی‌های کلیدی افراد مقاوم است. الگوهای شما می‌توانند اعضای خانواده، دوست، معلم و غیره‌وغیره باشند و نیاز نیست آنها را دیده باشید تا بتوانید از تجاربشان درس بگیرید.

۴-خوب و بدتان را بشناسید

سال‌ها تحقیقات چارنی نشان داد که داشتن قوه تشخیص خوب و بد نیز از ویژگی‌های مهم افراد سرسخت است.

چارنی می‌گوید لازم نیست تشخیص خوب و بد در وجود شما وابسته به مذهب و یا معنویت باشد؛ خداناباورانی‌اند که قوه تشخیص بسیار قدرتمندی برای انجام کار درست دارند.

۵-هدفمند باشید

تحقیقات نشان می‌دهد که داشتن شور و یا هدف در زندگی هم برای مقاوم شدن مهم است. دانستن اینکه با زندگی‌تان چه می‌کنید و بتوانید برای آن توجیهی اخلاقی بیابید، از خصایص کلیدی سرسختی است. چارنی گفت که بشردوستی از ویژگی‌های بسیار بارز افراد مقاوم است. کمک به دیگران، به شما احساس هدفمندی می‌دهد که به باقی بخش‌های زندگی‌تان هم تسری می‌یابد.

۶- شوخ‌طبع باشید

شوخ‌طبعی در مواقع استرس شدید می‌تواند بسیار کمک‌حال باشد. چارنی به‌نقل از کسانی که در چنین مواقعی به شوخ‌طبعی متوسل شده‌اند گفت که این خصیصه می‌تواند در تیره‌وتارترین زمان به یاری‌تان بیاید و در بدترین مواقع، موجب احساس پیوند با دیگران و خوشی شود.

۸-حلقه حمایت داشته باشید

داشتن شبکه‌ای از دوستان و اعضای خانواده از دیگر رموز مقاومت است. هر کسی باید در هنگام سختی از نوعی حمایت برخوردار باشد.

۹- منعطف باشید

جورج بونانو، استاد روانشناسی بالینی عقیده دارد که افراد می‌توانند با به خرج دادن انعطاف بیشتر، مقاوم‌تر شوند. این انعطاف یعنی توانایی استفاده از ابزار و شیوه‌هایی گوناگون برای فائق آمدن بر چالش‌‌های زندگی.

بونانو افزود که پرسیدن سوالاتی همچون «چه اتفاقی در حال رخ دادن برای من است؟چرا باید اینجا باشم؟» برای تمرکزبخشی به ذهن در مواقع دشواری کمک می‌کند و پس از پرسش این سوال‌ها باید به‌دنبال ابزار موردنظر در جعبه ابزار گشت.

بونانو گفت که اگر ابزاری که برداشته‌ایم به ما کمکی نکرد، کمی تغییرش را می‌دهیم و یا ابزار دیگری برمی‌داریم. این همان چیزی است که آن را انعطاف می‌نامیم.

چارنی می‌گوید برای مدیریت چالش‌هایتان در زندگی، همواره در حال آموختن از الگوها و تجربیات پیشین‌ خودید و این‌ها همه قسمتی از رشد «جعبه ابزار» شما برای رویارویی با چالش کنونی‌تان است.

بر اساس این پژوهش، میکروب‌های موجود در خاک و اقیانوس در سراسر دنیا در حال تکامل یافتن به گونه‌ای‌اند که پلاستیک‌خواری کنند.

نتایج به‌دست‌آمده این پژوهش که مستنداتی از تاثیرات قابل اندازه‌گیری آلودگی پلاستیکی در سطح دنیا به دست می‌دهد در نشریه اکولوژی میکروبی به چاپ رسیده است.

در این تحقیق، با بررسی ۲۰۰ میلیون ژن موجود در نمونه‌های دی‌ان‌ای یافت‌شده در محیط‌زیست، ۳۰ هزار آنزیم مختلف پیدا شد که قادر به تجزیه ۱۰ نوع گوناگون پلاستیک‌اند.

این پژوهش نخستین ارزیابی با مقیاسی گسترده و در سطح جهانی است که به توانایی بالقوه باکتری‌ها برای تجزیه پلاستیک پرداخته و دریافته است که از هر چهار ارگانیسم یا موجود جاندار بررسی‌شده، یکی صاحب آنزیم مناسبی برای تجزیه پلاستیک است. پژوهشگران همچنین دریافتند که شمار و انواع آنزیم‌های کشف‌شده با میزان و نوع آلودگی پلاستیکی در نقاط مختلف دنیا همخوانی دارد.

هر ساله میلیون‌ها تن پلاستیک در محیط‌زیست دور ریخته می‌شود و آلودگی آن کره زمین را از قله اورست تا اعماق اقیانوس فرا گرفته است. این است که کاهش میزان پلاستیک، همچون جمع‌آوری صحیح و مدیریت زباله، حیاتی است.

در حال حاضر، تجزیه و یا بازیافت بسیاری پلاستیک‌ها دشوار است. پس استفاده از آنزیم‌هایی برای تجزیه آنها به مواد سازنده‌شان، تولید محصولات جدید از مواد کهنه را ممکن و نیاز به تولید «پلاستیک بکر» را کم می‌کند. در همین راستا، تحقیقات اخیر بر ارائه آنزیم‌های جدیدی برای بررسی و به‌کارگیری در حوزه صنعت متمرکز است.

یکی از استادان دانشگاه فناوری چالمرز سوئد و از اعضای تیم پژوهش گفت که آنچه شاهد آن بوده‌اند عکس‌العمل محیط‌زیست به فشاری است که انسان به آن وارد کرده است. یک استاد دیگر این دانشگاه نیز افزود که پژوهشگران توقع پیدا کردن چنین میزان بالایی از آنزیم در زیستگاه‌های میکروبی و زیست‌محیطی گوناگون را نداشته‌اند و آنچه یافت شده، مایه حیرت است و وسعت مشکل آلودگی پلاستیکی در جهان را نشان می‌دهد.

انفجار تولید پلاستیک طی ۷۰ ساله گذشته که از ۲ میلیون تن به ۳۸۰ میلیون تن در سال رسیده است به میکروب‌ها فرصت داده تا در تطابق با پلاستیک تکامل یابند. پژوهش مذکور ابتدا با جمع‌آوری پایگاهی از داده از ۹۵ آنزیم میکروبی آغاز شد که که اغلب در باکتری‌های موجود در مراکز دفن زباله و محل‌های مشابه مملو از پلاستیک‌ یافت می‌شوند و قادر به تجزیه پلاستیک بودند.

تیم محققان سپس به دنبال آنزیم‌های مشابهی در نمونه‌های دی‌ان‌ای زیست‌محیطی در ۲۳۶ نقطه دیگر جهان که پژوهشگران دیگرانی آن را جمع‌آوری کرده بودند، گشت. حدود ۱۲ هزار آنزیم جدید در نمونه‌های به‌دست‌آمده از اقیانوس‌ها در ۶۷ نقطه و سه عمق متفاوت پیدا شد. نتایج نشان داد که آنزیم‌های تجزیه‌کننده در اعماق اقیانوس بیشترند که این خود با وجود زباله‌های پلاستیکی بیشتر در اعماق اقیانوس، مطابقت دارد. نمونه‌های خاکی هم که از۱۶۹ نقطه در ۳۸ کشور و ۱۱ زیستگاه گرفته شد، حاوی ۱۸ هزار آنزیم تجزیه‌کننده پلاستیک بود.

به‌گفته تیم انجام‌دهنده پژوهش، حدود ۶۰ درصد آنزیم‌های جدید یافت‌شده در هیچ طبقه‌بندی آنزیمی جای نمی‌گرفت که این خود حاکی از آن بود که این مولکول‌ها، پلاستیک را به اشکالی تجزیه می‌کنند که تا آن زمان ناشناخته مانده بود.

محققان گام بعدی‌شان را آزمایش بر روی آنزیم‌هایی که بهترین گزینه برای تجزیه پلاستیک‌اند عنوان کرده‌اند تا با بررسی آنها و مواد سازنده‌شان، توانایی‌ آنها برای میزان تجزیه پلاستیک را بسنجند.

اولین حشره پلاستیک‌خوار سال ۲۰۱۶ و در یک مرکز دفن زباله در ژاپن شناسایی شد. محققان سال ۲۰۱۸ و در تکاپو برای فهمیدن چگونگی این اتفاق، آنزیم را دستکاری و تصادفا نوعی از آن ساختند که حتی بهتر از آنزیم اولیه، بطری‌های پلاستیکی را تجزیه می‌کرد. دستکاری دوباره آنزیم در سال ۲۰۲۰ سرعت آن برای تجزیه پلاستیک را ۶ برابر کرد.

در سال ۲۰۲۰ آنزیم جهش‌یافته دیگری تولید شد که می‌توانست بطری‌های پلاستیکی در مراکز بازیافت زباله را طی تنها چند ساعت تجزیه کند. محققان آلمانی هم باکتری شناسایی کرده‌اند که از پلیمرهای شامل مواد سمی که اغلب در مراکز دفن زباله یافت می‌شود، تغذیه می‌کند.

محققان اخیرا با اتکا به نتایج آزمایشگاهی اعلام کردند که میزان ریزذره‌های پلاستیکی که به بشقاب انسان‌ها راه پیدا می‌کند به سلول‌های بدن آسیب وارد می‌کند. این هم دلیلی دیگر برای اثبات اینکه چرا مقابله با آلودگی پلاستیکی در جهان ضرورت دارد.