گزارش تجارت دریایی بریتانیا: هفت نفتکش از ۲۵ آبان در تنگه هرمز هدف حمله قرار گرفتند
مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا در گزارش هفتگی، یکشنبه اول آذر اعلام کرد که از ۲۵ آبان تاکنون هفت نفتکش در تنگه هرمز هدف حمله قرار گرفتهاند و سطح تهدید امنیتی در این آبراه همچنان «شدید» ارزیابی میشود.
بر اساس این گزارش، سه نفتکش در روزهای ۲۹ و ۳۰ آبان، هنگام خروج از تنگه هرمز، در فاصله ۸ تا ۱۷ مایل دریایی از خصب عمان با پرتابههای ناشناس هدف قرار گرفتند. دو نفتکش دچار آتشسوزی شدند، اما گزارشی از تلفات خدمه منتشر نشده است.
این مرکز اعلام کرد که حملات، تلاش برای حمله و اقدامات مزاحمتآمیز سپاه پاسداران علیه کشتیهای تجاری، از جمله پرواز پهپادها، رصد هدفمند شناورها و تماسهای رادیویی، همچنان ادامه دارد.
تجارت دریایی بریتانیا اعلام کرد که ادعای جمهوری اسلامی درباره برخورد نفتکشها با مین دریایی، تاکنون از سوی هیچ نهاد رسمی تایید نشده است.
این گزارش همچنین اعلام کرد که محاصره دریایی آمریکا در دریای عمان ادامه دارد. بر اساس آمار فرماندهی مرکزی آمریکا، سنتکام، تا ۲۰ آبان نزدیک به ۱۵۰ کشتی تجاری تغییر مسیر دادهاند و پنج کشتی نیز در جریان اجرای محاصره از حرکت بازماندهاند.
بعد از ۱۲ سال زندگی مشترک و داشتن یک فرزند، تصمیم به جدایی میگیرند، مراحل طلاق توافقی را طی میکنند و ظهر یک روز تابستانی، طلاقشان به ثبت میرسد. اما بیرون از دفترخانه، زن و مرد به همان خانهای بازمیگردند که مدتها پیش از طلاق، اتاقهایش میان آنها تقسیم شده بود.
پدر به اتاق پسر ۱۰ سالهشان نقل مکان کرده است و مادر در اتاقی میماند که پیشتر با همسرش مشترک بود.
این حکایت برخی زوجها در ایران است که از یکدیگر جدا شدهاند، رابطه زناشوییشان پایان یافته است، اما بحران مسکن اجازه نمیدهد زندگی مشترک را بهطور کامل پشت سر بگذارند.
حکم طلاق صادر شده، زندگی مشترک به پایان رسیده است و زن و مرد دیگر خود را همسر یکدیگر نمیدانند، اما همچنان هر شب به یک خانه برمیگردند؛ نه از سر آشتی، نه برای بازسازی رابطه، بلکه چون هیچکدام توان پرداخت هزینه خانهای جداگانه را ندارند.
در تهران، گرانی مسکن ممکن است جدایی را هم به تصمیمی نیمهتمام تبدیل کند.
مسکن؛ کالایی دور از دسترس
تازهترین دادههای بازار مسکن تهران در آبان ۱۴۰۵ از ادامه افزایش قیمتهای پیشنهادی حکایت دارد.
بر اساس بررسی ۴۳ هزار و ۳۰۷ آگهی فروش آپارتمان در تهران، در فاصله ۲۲ تا ۲۹ آبان، قیمت پیشنهادی هر مترمربع مسکن به حدود ۳۰۰ میلیون تومان رسیده است.
این رقم در مقایسه با ماه قبل ۱۲.۵ درصد افزایش نشان میدهد.
افزایش قیمتها در شرایطی رخ میدهد که قدرت خرید خانوارها همچنان محدود است و بازار معاملات مسکن نیز با رکود روبهروست.
فشار بازار تنها به خرید خانه محدود نیست. بر اساس آخرین گزارش مرکز آمار ایران درباره مهر ۱۴۰۵، تورم نقطهبهنقطه اجاره مسکن به ۳۳.۴ درصد رسیده است. به این معنا که شاخص اجارهبها نسبت به مهر سال گذشته بیش از یکسوم افزایش داشته است.
تورم ماهانه اجاره هم در همین ماه ۳.۵ درصد گزارش شده است.
هرچند رشد اجارهبها در مقایسه با تورم عمومی کمتر است، این موضوع به معنای کاهش هزینه اجاره نیست.
مستاجران همچنان برای تمدید قرارداد یا یافتن خانه جدید باید هزینه بیشتری بپردازند. این وضعیت تامین مسکن مستقل را برای خانوارهای کمدرآمد دشوارتر میکند.
در چنین شرایطی، تامین هزینه دو خانه پس از طلاق برای برخی زوجها دشوار است و ممکن است آنها را ناچار کند با وجود پایان زندگی مشترک، همچنان زیر یک سقف بمانند.
یکی از این زوجها در گفتوگو با ایران اینترنشنال، افزایش اجارهبها و هزینههای زندگی را دلیل اصلی تصمیم خود برای ادامه همخانگی پس از طلاق دانست.
سودابه (نام مستعار)، کارمند بانک، گفت سالها به طلاق فکر کرده بود، اما نگرانی از تامین هزینههای زندگی، بهویژه هزینه مسکن مستقل، سبب شده بود تردید کند.
او افزود اجاره خانهای مستقل برای هر دو نفر دشوار و در عمل غیرممکن بود و حالا پس از رسمی شدن طلاق، مثل دو همخانه در همان خانه زندگی میکنند.
به گفته سودابه، این شکل از زندگی نهتنها هزینههای آنها را کم کرده، بلکه دردسرهای یافتن خانه برای افراد مجرد را هم از میان برداشته است، اما در عینحال مشکلات خودش را هم دارد.
سودابه حفظ حریم خصوصی و جنبههای روانی شرایط جدید برای فرزندانش را از مهمترین چالشهای این سبک زندگی دانست.
او که در خانوادهای سنتی بزرگ شده است، گفت: «به غیر از اعضای نزدیک فامیل کسی از جدایی ما خبر ندارد و پذیرش این وضع برای آنها دشوار و غیرقابل قبول است.»
سودابه امیدوار است که این شرایط موقتی باشد و آنها بتوانند به زودی خانهای کوچکتر، اما مستقل از هم اجاره کنند.
ادامه زندگی زیر یک سقف پس از طلاق میتواند پیامدهای روانی و اجتماعی برای هر دو طرف داشته باشد.
از دست رفتن حریم خصوصی، محدود شدن استقلال فردی، دشواری در آغاز روابط عاطفی تازه و تداوم تنشهای حلنشده میتواند فشار روانی مضاعفی بر زن و مرد وارد کند.
این وضعیت برای فرزندان پیچیدهتر است. کودکانی که با وجود جدایی رسمی والدین، همچنان شاهد زندگی مشترک ظاهری آنها هستند، ممکن است در درک شرایط تازه دچار سردرگمی شوند و میان امید به آشتی و پذیرش جدایی بلاتکلیف بمانند.
در چنین فضایی، نبود مرزهای روشن و تداوم اختلافها میتواند احساس امنیت روانی کودکان را نیز تحت تاثیر قرار دهد.
همخانگی پس از طلاق تنها یکی از شکلهای تازه سکونت در سایه بحران مسکن در ایران است.
در سالهای اخیر، همخانگی چند خانواده در یک واحد مسکونی به یکی از راههای مقابله با هزینههای سنگین مسکن تبدیل شده است.
این خانوادهها که گاهی هیچ نسبت خویشاوندی با یکدیگر ندارند، برای تامین اجارهبها، پرداخت اقساط وام مسکن یا مقابله با افزایش هزینههای زندگی، ناچارند بهطور اشتراکی در یک خانه زندگی کنند.
در روایتی در شبکههای اجتماعی، زنی از زندگی دو خانواده در یک خانه در جنوب تهران گفته است. به گفته او این خانوادهها برای جدا کردن فضای زندگیشان، یک خانه را با استفاده از یک پرده تقسیم کردهاند، اما آشپزخانه، حمام و سرویس بهداشتی همچنان میان آنها مشترک است.
این تصویر، نمونهای از سازگاری اجباری خانوادهها با هزینههای سنگین مسکن است. در سایه این بحران، برخورداری از حریم خصوصی به امکانی پرهزینه تبدیل شده است.
در جریان بررسی لایحه برنامه هفتم توسعه در مرداد ۱۴۰۲، گزارش مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی درباره وضعیت مسکن در ایران از شکلگیری هشت نوع بیخانمانی بهعنوان پیامد بحران مسکن و ناکامی سیاستهای تامین سرپناه خبر داده بود.
در این گزارش، علاوه بر پدیدههایی مانند پشتبامخوابی، موتورخانهخوابی، ماشینخوابی، گورخوابی و اتوبوسخوابی، خانهبهدوشی، شغلگزینی سرپناهجویانه و «همخانگی دو یا چند خانواده در یک واحد مسکونی» از مصادیق بیخانمانی معرفی شدهاند.
مرکز پژوهشهای مجلس این وضعیت را از پیامدهای دشوار شدن دسترسی خانوارهای کمدرآمد و مستاجران به مسکن مناسب دانسته و از ناکامی سیاستهای تامین مسکن در پاسخ به نیاز گروههای آسیبپذیر سخن گفته است.
بحران مسکن در ایران حالا تنها به ناتوانی در خرید خانه یا دشواری پرداخت اجاره محدود نمیشود، بلکه میتواند شکل زندگی خانوادگی، روابط میان افراد و حتی امکان پایان دادن به یک رابطه را تغییر دهد.
برای برخی، جدایی دیگر به معنای ترک خانه و آغاز زندگی مستقل نیست، بلکه به تقسیم اتاقها، فاصله گرفتن پشت درهای بسته و ادامه زندگی در فضایی مشترک تبدیل شده است.
این وضعیت علاوه بر فشار اقتصادی، میتواند هزینههای روانی و اجتماعی نیز به خانواده تحمیل کند؛ از دشوارتر شدن فرایند سازگاری با طلاق برای زن و مرد تا قرار گرفتن کودکان در معرض ابهام، تنش و تعارضهای حلنشده والدین.
طلاقْ ثبت شده، اما خانه هنوز مشترک است. گاهی آنچه زندگی مشترک را ادامه میدهد، نه علاقه و نه تصمیم به بازگشت، بلکه ناتوانی در پرداخت هزینه جدایی است.
خودروهای سوخته در روستای کفر مالک، نزدیک رامالله، اول آذر۱۴۰۵
گادی آیزنکوت، رهبر حزب یاشار و مامور تشکیل دولت اسرائیل، با محکوم کردن حملات شهرکنشینان اسرائیلی به روستاهای فلسطینی در کرانه باختری، این حملات را «تروریسم یهودی» خواند.
خبرگزاری رویترز به نقل از ساکنان این روستاها گزارش داد شهرکنشینان بامداد یکشنبه اول آذر خودروهای فلسطینیان را به آتش کشیدند و روی دیوارها «شعارهای نژادپرستانه» نوشتند.
به گزارش خبرنگاران این رسانه، در روستاهای اطراف رامالله آثار آتشسوزی بر خودروهای فلسطینیان دیده میشد. روی دیوارها نیز شعارهایی از جمله «انتقام» به چشم میخورد.
تاکنون کسی مسئولیت حملات را بر عهده نگرفته و گزارشی از زخمی شدن ساکنان منتشر نشده است.
خشونتها در کرانه باختری پس از حمله هفتم اکتبر ۲۰۲۳ حماس به اسرائیل شدت گرفته است.
در دوران نخستوزیری بنیامین نتانیاهو، شهرکسازی اسرائیل در کرانه باختری بهسرعت گسترش یافته است. نهادهای سازمان ملل و شماری از کشورهای جهان شهرکسازیها را «غیرقانونی» میدانند، هرچند اسرائیل با این ارزیابی مخالف است.
خودروی سوخته در دیر ابومشعل، نزدیک رامالله، اول آذر ۱۴۰۵
انتقاد آیزنکوت از ۲ وزیر کابینه نتانیاهو
آیزنکوت اول آذر در واکنش به خشونتهای اخیر در کرانه باختری گفت: «گروههای افراطی که خودروها و خانهها را به آتش میکشند، ثبات منطقه را تضعیف میکنند، جان مردم را به خطر میاندازند و به امنیت ملی و روابط خارجی اسرائیل آسیب جدی میزنند.»
او افزود سیاستهای ایتامار بنگویر و بتسالل اسموتریچ، دو وزیر ملیگرای کابینه نتانیاهو، «منطقه را به آستانه هرجومرج کشانده و مقامها هنوز برای مقابله با این بحران اقدامی نکردهاند».
پلیس اسرائیل اول آذر از آغاز تحقیقات خود درباره خشونتهای اخیر در کرانه باختری خبر داد.
ارتش این کشور نیز این حملات را محکوم کرد و گفت پس از دریافت گزارشها و تصاویری از آتش زدن خودروها و شعارنویسی روی دیوارها، نیروهای ارتش و پلیس به مناطق دیر السودان، دیر ابومشعل، کفر مالک و التوانی اعزام شدند.
بنگویر در واکنش به سخنان آیزنکوت در شبکه ایکس نوشت او با محکوم کردن این حملات، خود را به احزاب عرب «فروخته است».
در سوی دیگر، یوسف جبارین، رهبر «فهرست مشترک»، بزرگترین ائتلاف احزاب عرب در پارلمان اسرائیل، از مواضع بنگویر و اسموتریچ انتقاد کرد و گفت این حملات «پیامد مستقیم گسترش اشغالگری و سیاست دولتی است که خشونت علیه فلسطینیان را به اتفاقی روزمره تبدیل کرده است».
اسموتریچ که در کابینه نتانیاهو مسئولیت وزارت دارایی را بر عهده دارد، خواهان گسترش شهرکسازی و الحاق کرانه باختری به خاک اسرائیل است.
در انتخابات سراسری پنجم آبان، ائتلاف حامی نتانیاهو با وجود کسب نتیجهای بهتر از حد انتظار، اکثریت خود را در کنست از دست داد. این ائتلاف ۵۳ کرسی به دست آورد و حزب یاشار و متحدانش ۴۸ کرسی کسب کردند.
از مجموع ۱۲۰ کرسی پارلمان، ۱۹ کرسی دیگر در اختیار احزاب عرب است.
اسحاق هرتزوگ، رییسجمهوری اسرائیل، ۱۷ آبان آیزنکوت را مامور تشکیل دولت کرد، اما رییس پیشین ستاد کل ارتش اسرائیل تاکنون نتوانسته است حمایت لازم را برای تشکیل ائتلاف به دست آورد.
اگر آیزنکوت با نتانیاهو بر سر تشکیل دولت وحدت ملی به توافق نرسد، احتمالا برای کسب اکثریت پارلمانی به حمایت احزاب عرب نیاز خواهد داشت.
در صورتی که هیچ طرفی موفق به تشکیل دولت نشود، سال آینده بار دیگر انتخابات برگزار خواهد شد.
نتانیاهو پس از انتخابات کوشید با متهم کردن احزاب عرب به تقلب، نتیجه رایگیری را زیر سوال ببرد. عربها حدود یکپنجم جمعیت اسرائیل را تشکیل میدهند.
او ۱۳ آبان گفت اسلام افراطی هم از بیرون مرزهای اسرائیل، از طریق جمهوری اسلامی و نیروهای نیابتی آن، و هم از درون، از طریق احزاب اسلامگرای حامی «تروریسم»، این کشور را تهدید میکند.
ترکیه میزبان سیویکمین کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل (کاپ۳۱) در آنتالیا
مذاکرات اقلیمی سازمان ملل متحد (کاپ ۳۱) در آنتالیا بدون اجماع بر سر متن نهایی پایان یافت. اختلاف بر سر اشاره به سوختهای فسیلی، قوت زبان علمی و حمایت مالی از کشورهای آسیبپذیر، باعث شد اتحادیه اروپا و چند کشور دیگر، با پیشنویس توافق، مخالفت کنند.
خبرگزاری رویترز یکشنبه اول آذر گزارش داد کشورها بر سر سرعت گذار به انرژی پاک، نقش جذب کربن و تامین مالی کشورهای در حالتوسعه، اختلاف داشتند.
مراد کوروم، رییس کاپ ۳۱، گفت برخی طرفها با متن مخالفند و تصمیمها تصویب نشدهاند.
انتقادها از حذف سوختهای فسیلی
نماینده کشور وانواتو گفت متن پیشنهادی با الزامات حقوق بینالملل، خواستههای علم و نیاز فوری جوامع آسیبپذیر، سازگار نیست.
او افزود دولتش نمیتواند متنی را بپذیرد که درخواست محدود کردن گرمایش زمین به ۱.۵ درجه سانتیگراد را تضعیف کند یا عبور موقت از این حد را بدون مسیر معتبر و سریع برای بازگشت به زیر آن، عادی جلوه دهد.
این نماینده گفت سکوت متن درباره سوختهای فسیلی، عامل اصلی بحران اقلیمی، پذیرفتنی نیست.
او افزود: «اجماع نباید هرگز به بهای بقا، حاکمیت و آینده نسلهای بعدی مردم ما به دست آید.»
نماینده عراق نیز با ابراز نگرانی از آنچه «منحرف شدن از توافق پاریس» خواند، گفت در مذاکرات عباراتی مطرح شده که با روح این توافق ارتباطی ندارد.
مذاکرهکننده ارشد اقلیمی بریتانیا گفت کشورش تا آخرین لحظه برای رسیدن به نتیجهای متوازن و معتبر تلاش کرده، اما متن روی میز با فوریت عبور از آستانه گرمایش ۱.۵ درجه، ابعاد بحران اقلیمی و پیامدهای آن برای آسیبپذیرترین جوامع جهان تناسب ندارد.
او افزود متن، در زمانی که باید اجرای تعهدها سرعت بگیرد، از پشتوانه علمی عقبگرد میکند و به «کمترین مخرج مشترک» بسنده کرده است؛ حال آن که توافق باید «جاهطلبی جمعی و جسورانهای را برای اقدام اقلیمی» نشان میداد.
سیگرون یرلو آسلاند، وزیر اقلیم نروژ، گفت پیشنویس از توافقهایی که پیشتر حاصل شدهاند عقبتر است.
او تاکید کرد نروژ همچنان به تسریع گذار انرژی، افزایش تامین مالی اقلیمی و سازگاری با تغییرات اقلیمی متعهد است، اما دو تصمیم پیشنهادی رییس اجلاس را نمیپذیرد و با تصویب آنها مخالف است.
سمیرا ناوا، وزیر اقلیم دانمارک، گفت اختلاف اتحادیه اروپا بر سر تامین مالی سازگاری با تغییرات اقلیمی نبود و اروپا حاضر بود آن بخش را بپذیرد.
او افزود مساله اصلی کاهش انتشار گازهای گلخانهای، حذف سوختهای فسیلی از متن و ضعیف بودن زبان علمی آن است.
گروه کشورهای کمترتوسعهیافته نیز گفت برای دستیابی به نتایجی معنادار که اولویتهای آسیبپذیرترین کشورها را در نظر بگیرد، تلاش کرده است.
این گروه هشدار داد: «نمیتوانیم عقبگرد را بپذیریم.»
نماینده جزایر مارشال گفت این کشور از همه طرفها ناامید شده و پاسخ ارائهشده به عبور از آستانه گرمایش، بدترین پاسخ ممکن و در جهت تقویت نفت و گاز بوده است.
او گفت: «ما مجبور به پذیرش راهحلهای ساختگی نخواهیم شد. آیندهمان را برای منافع سوختهای فسیلی به خطر نمیاندازیم و نتیجهای را که امنیت و آینده ما را تهدید کند، نمیپذیریم.»
اختلاف بر سر نقش نفت و گاز
نماینده روسیه، گفت اگر عرضه نفت و گاز سریعتر از تقاضا کاهش یابد، نتیجه کاهش انتشار نخواهد بود، بلکه کمبود، شوک قیمتی، روی آوردن به سوختهای آلایندهتر و فقر انرژی خواهد بود. پیامدهایی که به گفته او، ابتدا گریبان فقیرترین گروهها را میگیرد.
او افزود روسیه با هرگونه عبارتی درباره سوختهای فسیلی مخالف است.
نماینده عربستان سعودی گفت: «ما معتقدیم تغییرات اقلیمی به همه راهحلها نیاز دارد.»
او افزود حذف راهحلهای مشخص از روی میز منطقی نیست.
سخنگوی هیات اتحادیه اروپا گفت این اتحادیه توافق نهایی یا «پیمان آنتالیا» را نمیپذیرد؛ اگر در آن حتی اشارهای به سوختهای فسیلی، عامل اصلی تغییرات اقلیمی، نشده باشد.
او افزود اروپا با عقبگرد در مذاکرات و توافقی که به «سبزنمایی سوختهای فسیلی» منجر شود، همراه نخواهد شد.
این سخنگو گفت پیشنویسهای ارائه شده به بحران اقلیمی پاسخ نمیدهند و اتحادیه اروپا نمیتواند آنها را بپذیرد.
ژانلوک کروکه، وزیر اقلیم بلژیک، نیز متن را «غیرقابل قبول» خواند و گفت: «این پایان چندجانبهگرایی نیست، اما باید شهامت نه گفتن را داشت.»
رییس اجلاس: تصمیمها تصویب نشدند
رییس کاپ ۳۱ گفت ریاست اجلاس نهایت تلاش خود را کرده و متن را به کشورها تحمیل نکرده است.
او افزود: «روشن است که طرفهایی در این سالن با این متن مخالفند. میپذیریم که درباره این سند اجماع وجود ندارد. بنابراین این تصمیمها تصویب نشدهاند.»
کاپ ۳۱ در حالی بدون توافق بر سر متن نهایی پایان یافت که در هفتههای پیش از اجلاس نیز اختلاف بر سر نقش سوختهای فسیلی و تامین مالی، محور اصلی مذاکرات بود.
مسعود پزشکیان، رییس دولت جمهوری اسلامی، در سخنرانی خود در اجلاس گفته بود حملات نظامی و تخریب زیرساختها میتواند انتشار گازهای گلخانهای را افزایش دهد.
به گزارش گاردین، با قدرت گرفتن احزاب ملیگرا و منتقد اتحادیه اروپا، نتیجه انتخابات پیش رو در چهار کشور از پنج عضو بزرگ این اتحادیه میتواند توان رهبران اروپا را برای تصمیمگیری مشترک، از جمله در خصوص بودجه و ادامه کمکها به اوکراین، به آزمون بگذارد.
این روزنامه یکشنبه اول آذر نوشت از پایان نوامبر ۲۰۲۶ تا پایان سال ۲۰۲۷، چهار کشور اسپانیا، فرانسه، لهستان و ایتالیا شاهد برگزاری انتخابات در سطح ملی خواهند بود.
این چهار کشور، در کنار آلمان، از نظر جمعیت و اندازه اقتصاد در میان پنج عضو بزرگ اتحادیه اروپا قرار دارند. نتایج انتخابات آنها میتواند بر ترکیب قدرت سیاسی و جهتگیریهای آینده اتحادیه اروپا تاثیر بگذارد.
در همین بازه زمانی، آلمان نیز انتخابات منطقهای برگزار خواهد کرد و شهروندان استونی، فنلاند، یونان و اسلواکی برای شرکت در انتخابات پارلمانی پای صندوقهای رای خواهند رفت.
اسپانیا نخستین میدان رقابت است
این دوره تعیینکننده هشتم آذر با انتخابات سراسری زودهنگام اسپانیا آغاز میشود. ائتلاف سوسیالیستی به رهبری پدرو سانچز، نخستوزیر اسپانیا، با احتمال شکست در برابر دو رقیب راستگرا روبهرو است.
«حزب مردم» که گرایش محافظهکارانه دارد و حزب راست افراطی «وُکس» هماکنون در برخی مناطق اسپانیا با یکدیگر دولت محلی تشکیل دادهاند.
در فرانسه، انتخابات ریاستجمهوری و پارلمانی در بهار ۲۰۲۷ برگزار میشود. مارین لوپن، نامزد حزب راست افراطی «اجتماع ملی»، در رقابت بر سر ریاستجمهوری با فاصله چشمگیری از ژانلوک ملانشون، سیاستمدار چپ افراطی، پیش است.
این در حالی است که رقیبان لوپن در احزاب جریان اصلی فرانسه نیز با اختلافهای عمیقی دستوپنجه نرم میکنند.
در لهستان، احزاب ملیگرا با وجود شکافهای اخیر، رویهمرفته از حمایت نزدیک به نیمی از رایدهندگان برخوردارند و بخت بالایی برای کنار زدن ائتلاف لیبرال دونالد توسک، نخستوزیر، دارند.
در ایتالیا نیز جورجا ملونی امیدوار است در انتخاباتی که باید تا پایان ۲۰۲۷ برگزار شود، برای دومین دوره به نخستوزیری برسد.
حزب او، «برادران ایتالیا»، ریشه در راست افراطی دارد و اکنون با فشار حزب تازهتاسیس «آینده ملی» روبهروست که مواضعی راستگرایانهتر از ملونی دارد.
در اواخر ۱۹۹۸، تونی بلر نخستوزیر بریتانیا و لیونل ژوسپن نخستوزیر فرانسه بودند و گرهارد شرودر تازه به صدراعظمی آلمان رسیده بود.
آن زمان اتحادیه اروپا ۱۵ عضو داشت و در ۱۳ کشور، احزاب چپ میانه هوادار همگرایی اروپایی، بهتنهایی یا در ائتلاف با احزاب دیگر، دولت را در دست داشتند.
رشد سریع اقتصاد به بهبود سطح زندگی مردم کمک میکرد و اتحادیه اروپا گسترش بهسوی شرق را آغاز کرده بود.
در واشینگتن نیز بیل کلینتون سیاست «راه سوم» را دنبال میکرد که در پی یافتن راهی میان سرمایهداری بازار آزاد و سوسیالیسم سنتی بود.
اکنون کمتر از سه دهه بعد، قدرت گرفتن راست افراطی ملیگرا میتواند به تضعیف اجماعی بینجامد که پس از جنگ جهانی دوم زمینه شکلگیری اتحادیه اروپا را فراهم کرد.
به ارزیابی تحلیلگران، رشد کند اقتصاد، سالمندتر شدن جمعیت، فشار بر بودجه دولتها و افزایش شدید هزینههای زندگی بهتدریج از حمایت شهروندان از احزاب سنتی چپ میانه و راست میانه کاسته است.
موج اعتراضها به رهبری جوانان در اروپا از آشکارترین نشانههای این نارضایتی است.
اکنون نزدیک به یک نفر از هر چهار رایدهنده اروپایی از احزاب راست افراطی حمایت میکند. سهم این احزاب از آرا نسبت به میانه دهه ۱۹۹۰ تقریبا پنج برابر شده، هرچند کارنامه انتخاباتی آنها در همه کشورها یکسان نبوده است.
در حدود یک سال گذشته، «آلترناتیو برای آلمان» در انتخاباتی منطقهای در شرق آلمان به پیروزی تاریخی رسید، در حالی که حزب «آزادی» خیرت ویلدرس در هلند نزدیک به یکسوم کرسیهایش را از دست داد.
در مجارستان، حزب «فیدس» به رهبری ویکتور اوربان شکست سنگینی خورد و حمایت از «دموکراتهای سوئد» برای نخستین بار در ۱۶ سال گذشته کاهش یافت.
با این حال، پژوهشگران علوم سیاسی میگویند ورود دیدگاههای راست افراطی، بهویژه درباره مهاجرت، به جریان اصلی سیاست زمینهساز رشد این احزاب بوده است.
احزاب راست میانه نیز بهتدریج از مرزبندیهایی دست میکشند که زمانی مانع همکاریشان با راست تندرو بود.
حمایت اکثر اروپاییها از عضویت در اتحادیه
در حالی که احزاب ملیگرا در اروپا قدرت میگیرند، سهم اروپاییهایی که عضویت در اتحادیه اروپا را به سود کشورشان میدانند، به رقم بیسابقه ۷۴ درصد رسیده است.
در میان احزاب منتقد اتحادیه نیز تنها شمار اندکی خواهان خروج از آن هستند.
بیشتر این احزاب معتقدند تصمیمگیری در سطح اتحادیه از اختیار دولتهای ملی میکاهد و خواهان پیوندهای محدودتری میان کشورهای عضو هستند.
به ارزیابی گاردین، پیامد این انتخابات بیش از همه در شورای اروپا نمایان خواهد شد. در این شورا که رهبران ۲۷ کشور عضو را گرد هم میآورد، اکنون تنها سه نفر از سران دولتها به چپ میانه تعلق دارند.
اگر منتقدان اتحادیه در فرانسه، اسپانیا و لهستان به قدرت برسند، در کنار همتایانشان در چک، ایتالیا، رومانی، اسلواکی و اسلوونی اقلیتی قدرتمند تشکیل میدهند.
این گروه برای بازنویسی قوانین اتحادیه آرای کافی نخواهد داشت، ولی میتواند مانع توافق بر سر بودجه، پذیرش اعضای جدید یا ادامه کمک به اوکراین شود.
همکاری نزدیکتر کشورهای عضو در حوزههای دفاع، انرژی، امور مالی و فناوری نیز ممکن است به بنبست برسد.
به باور تحلیلگران، انتخابات فرانسه در میان رقابتهای پیش رو نقشی تعیینکننده دارد. لوپن میخواهد سهم فرانسه از تامین بودجه اتحادیه اروپا را ۱۱ میلیارد یورو کاهش دهد و با برگزاری همهپرسی، تقدم قوانین فرانسه بر قوانین اتحادیه را در قانون اساسی کشور بگنجاند.
بخشهایی از برنامه لوپن نیز با مقررات بازار واحد اروپا در تعارض است و اجرای آنها میتواند فرانسه را در برابر بروکسل قرار دهد.
همزمان با فرارسیدن سومین ماه پاییز، قطع برق در شماری از شهرهای ایران از سر گرفته شده است. مخاطبان ایراناینترنشنال از خاموشیهای چندساعته، قطع برق بدون اطلاع قبلی در طول روز و اختلال در زندگی روزمره میگویند.
آغاز آذر با خاموشیهای چندساعته
محمد اللهداد، مدیرعامل توانیر، ۳۰ آبان در جمع خبرنگاران از محدودیتهای برق خانگی و تجاری از ابتدای آذرماه بهدلیل کمبود سوخت خبر داد.
او گفت احتمال دارد برق مشترکان تا دو ساعت در روز قطع شود.
شهروندان از شهرهایی همچون اردبیل، اصفهان، تهران، شیراز، کرمانشاه، مشهد و یزد، در پیامهای خود به ایراناینترنشنال نوشتند قطع برق در این شهرها بدون ارائه هیچ جدول زمانبندی، آغاز شده است.
شهروندی از تهران نوشت: «این نخستین بار است که جمهوری اسلامی وعدهای داد و سر زمان معین آن را اجرایی کرد: یکم آذرماه ساعت هشت صبح برق ما قطع شد.»
خاموشیها به مدارس نیز رسیده است.
پیشتر، همزمان با آغاز موج سرما و بارندگی در شهرهای مختلف، شماری از دانشآموزان و والدین در پیامهایی به ایراناینترنشنال از روشن نشدن وسایل گرمایشی، از جمله شوفاژها، بهدلیل کمبود سوخت و سرمای شدید کلاسهای درس خبر داده بودند.
اکنون با ازسرگیری خاموشیها، دانشآموزان میگویند علاوه بر تحمل سرما، ناچارند در کلاسهای تاریک درس بخوانند.
دانشآموزی از مشهد نوشت: «امروز یکم آذرماه، در مدرسه هستیم و برق رفت. هوا ابری است و ما در تاریکی سر کلاس نشستیم تا درس بخوانیم.»
مخاطبی از تهران هم با انتقاد به توصیه مسعود پزشکیان، رییس دولت جمهوری اسلامی، مبنی بر خاموش کردن چراغها، نوشت: «آقای رییسجمهور میگویند برقها را خاموش کنید. در مدرسهها چطور با چراغ خاموش میشود درس خواند یا تدریس کرد؟»
از قطع آب و اینترنت تا قبضهای میلیونی برق
شماری از مخاطبان در پیامهای خود تاکید کردهاند پیامدهای خاموشی تنها به قطع برق محدود نمیشود، بلکه اختلال در دسترسی به آب و اینترنت نیز ابعاد گستردهتری به این بحران بخشیده و زندگی روزمره شهروندان را با مشکلات بیشتری روبهرو کرده است.
یکی از مخاطبان میگوید: «چرا کسی به قطع آب اشاره نمیکند؟ فقط میگویند قطع گاز و برق داریم، اما وقتی برق نباشد، آب هم قطعا نیست. حالا بماند که اینترنت هم اکثر مواقع قطع میشود.»
در کنار اختلال در دسترسی به خدمات عمومی، هزینههای سنگین برق نیز به یکی دیگر از محورهای اعتراض شهروندان تبدیل شده است.
مخاطبی از اراک پرسیده است: «کسی پاسخگو نیست که چرا در این فصل، سه میلیون تومان پول برق برای یک واحد ۷۰ متری صادر شده است؟»
شهروند دیگری با انتقاد از گرانی و محدودیت روزافزون خدمات و کالاهای اساسی خطاب به مردم نوشت: «دقت کردهاید جمهوری اسلامی خرید لباس، مواد غذایی، بسته اینترنتی و هر مایحتاج ساده انسانی را قسطی کرد؟ بنزین و گاز را گران و محدود کرده و دوباره دارد برق را قطع میکند؟»
او در ادامه افزود: «حکومت از ترس اعتراض مردم تمامی این کارها را انجام میدهد تا ما را ناچار به سکوت کند.»
تردید درباره توضیحات مسئولان
فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت، ۱۹ آبان از احتمال قطع گاز خبر داده بود و پزشکیان نیز ۳۰ آبان هشدار داد کمبود گاز و برق در زمستان مشکلساز خواهد شد.
توضیحات مقامهای جمهوری اسلامی درباره دلایل بازگشت خاموشیها با واکنشهای انتقادی شهروندان روبهرو شده است.
برخی از مخاطبان ایراناینترنشنال، سوءمدیریت و ناکارآمدی مسئولان را عامل اصلی بحران انرژی دانسته و دلایل اعلامشده از سوی مقامهای حکومتی را زیر سوال بردهاند.
مخاطبی با انتقاد شدید از عملکرد مدیران صنعت برق نوشته است: «مشکل نه جنگ است و نه تحریم، فقط بیسوادی و بیلیاقتی مدیران صنعت برق است که مدام از مدیریت مصرف حرف میزنند، اما از ضعف مدیریت خودشان چیزی نمیگویند.»
شهروند دیگری هم نوشته است: «جمهوری اسلامی عنوان میکند که قطعی برق بهخاطر کمبود سوخت نیروگاهها و از پیامدهای جنگ است، اما شاید بهتر باشد بگویند فروش منابع انرژی ایران به کشورهای همسایه، چنین کمبودی ایجاد کرده است.»
مخاطبی از شیراز هم با کنایه نوشته است: «برق و گاز ۹ هزار امامزاده را قطع کنید، مشکلات بیبرقی و بیگازی کشور حل خواهد شد.»