«سر به سر»؛ وقتی مردان حجاب دارند
محمد عبدی
نویسنده و منتقد فیلم
«سر به سر» ساخته قصیده گلمکانی فیلم تازه‌ای است از سینمای زیرزمینی ایران که در جشنواره تورنتو به نمایش درآمد و به زودی در جشنواره بوسان در کره جنوبی هم نمایش خواهد داشت.
نویسنده و منتقد فیلم
«سر به سر» ساخته قصیده گلمکانی فیلم تازه‌ای است از سینمای زیرزمینی ایران که در جشنواره تورنتو به نمایش درآمد و به زودی در جشنواره بوسان در کره جنوبی هم نمایش خواهد داشت.
فیلم با یک ایده ساده و در ابتدا جذاب آغاز می‌شود: اگر مردها به جای زن‌ها حجاب داشته باشند، چه می‌شود؟
فیلم داستان فیلمبرداری یک فیلم را دنبال می‌کند، زمانی که یک فیلمساز زن که در جشنواره‌های خارجی مطرح شده، در یک پروژه مخفیانه، چند بازیگر مرد را به فیلمبرداری دعوت کرده و از آنها خواسته که بدون تماس با دنیای بیرون، به‌طور دائم با حجاب در جلو دوربین باشند و حتی زمانی که فیلمبرداری‌ای وجود ندارد حجاب از سر برندارند.
در عین حال او به‌طور مخفی در حال فیلمبرداری از اتفاقات و حرفهای روزمره آنهاست که به شکلی خارج از فیلمنامه و فیلمبرداری اصلی است، اما این فیلمساز قصد دارد در واقع این تصاویر مخفیانه را به فیلم تبدیل کند.
از این جهت فیلم در واقع به یک فیلم در فیلم تبدیل می‌شود که در چند سطح در حال رخ دادن است و فیلمساز می‌خواهد عامدانه آنها را با هم ترکیب کند اما نوع نگاه فیلمساز و نوع اجرا بسیار بافاصله و تصنعی است و نمی‌تواند در خلق موقعیت و فضا موفق عمل کند.
همه چیز به تصویری شعاری بدل می‌شود که در آن دیالوگ‌ها و صحنه‌ها نه قصد روایت سینمایی بلکه گفتن حرف و پیام‌هایی را دارد که می‌تواند برای تماشاگر خارجی جذاب باشد.
در نتیجه این نگاه همه چیز فیلم فدای قصه ممنوعه‌اش می‌شود و از روایت و ساختار سینمایی خبری نیست و همه چیز سرد، کند و آماتوری پیش می‌رود؛ از بازی‌ها تا فیلمنامه و کارگردانی.
شخصیت‌ها به شدت یک بعدی‌اند و فیلمساز توانایی نفوذ در آنها را ندارد. شخصیت اصلی فیلم که یک فیلمساز زن است، بسیار یک‌سویه و تک‌بعدی خلق شده و تماشاگر کوچک‌ترین احساس همذات‌پنداری با او ندارد.
نوع حرف زدن او، رفتار خشن و غیرحرفه‌ای‌اش و همین‌طور جملات شعاری‌ای که به طور مرتب بر زبان می‌آورد و قصد دارد با مقایسه وضعیت زنان با مردان، به شخصیت‌هایش درس اخلاق بدهد، یکی از غیرقابل‌باورترین شخصیت‌های فیلم در سینمای زیرزمینی این سال‌هاست که هیچ توجیه و دلیل درستی برای این رفتارش نمی‌توان یافت.
در عین حال فیلمساز می‌خواهد از هر نکته‌ای که می‌تواند جشنواره‌پسند باشد در این شخصیت استفاده کند: فیلمساز زن، چهره شناخته شده در جشنواره‌ها، اکتیویستی که دستگیر شده و ... اما فراموش می‌کند که پیش از همه آنها با یک انسان با گوشت و پوست و استخوان روبه‌رو است که رفتار و گفتارش باید معنا پیدا کند و بتواند برای تماشاگر باورپذیر باشد.
از سوی دیگر ما به دل هیچ‌کدام از شخصیت‌های مرد فیلم هم نفوذ نمی‌کنیم. آنها مانند یک ماشین یک رشته دیالوگ‌های معمول و شعاری را با اجرایی ضعیف تکرار می‌کنند و اعمال و رفتار آنها مانند یک علامت سوال بزرگ جلوی تماشاگر- لااقل ایرانی- قد علم می‌کند.
شورش یکی از آنها و درآوردن لباسش که قرار است به پیچ داستانی و نکته مهمی در فضای فیلم بدل شود، به یک ترفند شعاری دیگر بدل می‌شود که قرار است به زور به وضعیت زنان ایران و مشکلات آنها اشاره کند، چیزی که فیلم از ابتدا تا انتها به شکلی ساده‌انگارانه به آن می‌پردازد، بی‌آن‌که قدرت نفوذ، تحلیل و واشکافی این مشکلات را داشته باشد.
برعکس فیلمساز با طرح مساله به‌صورت دیالوگ‌های شعاری و تاکید بر آنها به شکلی رو، از فضای موجود استفاده می‌کند تا در برابر چشم تماشاگر خارجی، به‌عنوان فیلمی جسارت‌آمیز که درباره تبعیض‌های موجود در ایران ساخته شده، مورد تحسین قرار بگیرد.
همین‌جاست که فیلم در سینمای زیرزمینی ایران- که در این سال‌ها قد کشیده و فیلم‌های درخوری را به سینمای ایران اضافه کرده؛ فیلم‌هایی که در کنار ثبت و ضبط وضعیت اجتماعی/سیاسی ایران و تن ندادن به سانسور، ارزش‌های سینمایی قابل تقدیری دارند و در وهله اول «فیلم» هستند تا یک بیانیه سیاسی- تنها به زیرزمینی بودنش دل خوش می‌کند و «سینمایش» را فراموش می‌کند.
همه چیز- چه اجرا و چه فیلمنامه و چه حرفهای ممنوعه‌ای که قرار است گفته شود و فضا بسازد و درباره وضعیت اجتماع ایران و تبعیض‌ها حرف بزند- در سطح می‌ماند و در نهایت با فیلمی روبه‌رو هستیم که در یک ایده جذاب یک خطی اولیه خلاصه می‌شود و از آن فراتر نمی‌رود؛ و چه حیف.
«تهران؛ زیر پوست» مستند تازه‌ای است از افسانه سالاری، فیلمساز ایرانی ساکن پاریس که این روزها در جشنواره جهانی تورنتو، بزرگ‌ترین جشنواره فیلم آمریکای شمالی، به نمایش درآمده است.
فیلم به دل دو کلینیک جراحی‌های زیبایی نفوذ می‌کند و با مصاحبه و تصویر کردن مراجعان و همین‌طور دو جراح زیبایی، تصویری از این اپیدمی در ایران به نمایش می‌گذارد، جایی که عمل‌های زیبایی از بینی تا برداشت چربی، از بزرگ کردن سینه تا شکل دادن باسن، در جهان کمتر مشابهی دارد.
فیلم سعی دارد خاستگاه این نیاز و علاقه مفرط زنان ایران به این نوع جراحی‌ها را به تصویر بکشد، با آن‌که بسیاری از آنها از نظر ظاهر نیاز چندانی به آن ندارند و بیشتر به قول خودشان به خاطر نوعی «چشم و هم‌چشمی» تن به این کار می‌دهند.
فیلمساز با چند تن از مراجعان حرف میزند که آنها نه با میل و علاقه خودشان، بلکه به‌خاطر درخواست دیگران، از جمله درخواست شوهر، یا در برخی موارد انتظار جامعه و اطرافیان تن به این کار داده‌اند تا از قافله عقب نمانند.
از اینجا فیلم به روایت غمگینی از جامعه‌ای بدل می‌شود که در آن زیباتر به نظر رسیدن از هر چیزی مهم‌تر به نظر می‌رسد، آن هم به شکلی اغراق‌آمیز و بیمارگونه.
فیلمساز اما عامدانه می‌خواهد موضع نگیرد و تنها به روایت این موقعیت بپردازد، موقعیتی که خودش می‌گوید پس از بازگشت به ایران پس از ۱۵ سال زندگی در پاریس، حس کرده که چهره شهر با این جراحی‌های زیبایی عوض شده و حتی او به محض رسیدن به ایران با انواع و اقسام پیشنهاد از طرف آشنایان برای جراحی بینی و دیگر اعضای صورتش روبه‌رو شده است.
فیلم در عین حال به پس‌زمینه وقایع سیاسی/اجتماعی می‌پردازد و می‌خواهد از دل وقایع امروز ایران و یأس‌ها و نومیدی‌ها، به دلایل این اپیدمی دردناک برسد.
او برای این کار رجوع می‌کند به یادداشت‌هایی از زنان و دخترانی که طی سال‌های مختلف با برخوردهای تبعیض‌آمیز و زننده با بدن‌شان روبرو شده‌اند.
این یادداشت‌ها هر از گاه در بین صحنه‌های کلینیک ظاهر می‌شوند و چهره‌های گوناگونی را از دهه‌های مختلف جامعه ایران ترسیم می‌کنند که در آن بدن زن همواره مساله بوده است.
برای مثال یادداشتی از دهه شصت می‌گوید که چطور یک دختر ده ساله از معلم‌اش شنیده که اگر نوک سینه‌های تازه درآمده‌اش از زیر لباس دیده شود، در آن دنیا او را از سینه‌هایش آویزان خواهند کرد، برای همین دست از غذا خوردن برداشته تا سینه‌هایش کوچک و کوچک‌تر شوند تا در آن دنیا از آن آویزان نشود!
«زن، زندگی، آزادی» هم در فیلم نقش مهمی دارد و به چرخش مهمی در مساله زن، بدن او و حجاب اشاره می‌کند.
در طول فیلم چندین بار به این جنبش بازمی‌گردیم و برخی یادداشت‌ها هم آشکارا به آن اشاره دارند، از جمله دختری که می‌گوید در جنبش زن، زندگی، آزادی عکس بی‌حجاب خود را برای اولین بار منتشر کرده و یکی از مردان فامیل زیرش نوشته:« حالا که می‌خواستی لخت بشی لااقل چند کیلو وزن کم می‌کردی!».
فیلمساز سعی دارد این نگاه مردانه و خواسته‌هایش را بکاود و در فیلمی زنانه به تصویر بکشد، جایی که رفته‌رفته خودش به مراجعان علاقه‌مند می‌شود و در صحنه‌ای به یکی از آنها می‌گوید: «ابتدا خیلی مخالف بودم، اما الان فکر می‌کنم برای بعضی‌ها پانسمان روی زخم است.»
فیلمساز سعی دارد این زخم‌ها را تصویر کند و از زخم اجتماعی به زخم روی بدن می‌رسد: با فیلمی روبه‌رو هستیم که در آن خون و خون‌ریزی، بریدن واضح اعضای بدن، تیغ جراحی و بیهوشی تمام فیلم را در برگرفته است.
از اولین صحنه تا آخرین، با سکانس‌های تکان‌دهنده‌ای از عمل جراحی روبه‌رو هستیم که حتی تماشای فیلم را گاه مشکل می‌کند.
فیلمساز از ابتدا تا انتها با این سوال درگیر است: این همه خون و مصیبت و درد و رنج، به حاصلش می‌ارزد؟ در این راه صراحت غریبی هم دارد، دائم در حال نمایش بدن‌هایی است که خودخواسته دریده می‌شوند و این ضرب‌المثل رایج را به خاطر می‌آورند که «بکش، ولی خوشگلم کن!»
هشتاد و سومین دوره جشنواره جهانی فیلم ونیز، شامگاه شنبه ۲۱ شهریور به کار خود پایان داد و لاله مرزبان بازیگر فیلم «مراقب» جایزه بهترین بازیگر زن بخش افق‌ها را از آن خود کرد.
مرزبان در این فیلم که تازه‌ترین ساخته محسن قرایی است، نقش دختر جوانی را بازی می‌کند که به قصد مدل شدن می‌خواهد به ترکیه سفر کند اما پدر سنتی او که یک زندان‌بان است او و سایر اعضای خانواده را در خانه زندانی می‌کند تا او به این سفر نرود.
فیلم فضایی تمثیلی دارد و در آن خانه رو به ویرانی آنها که یک زندان‌بان آن را کنترل می‌کند، آشکارا به نمادی از ایران بدل می‌شود.
لاله مرزبان با اشک‌هایی در چشم با خطاب قرار دادن مردم ایران که «زیر سخت‌ترین فشارها زندگی می‌کنند»، جایزه‌اش را به زنان ایران تقدیم کرد که برای آزادی‌های کوچک بهای سنگینی پرداخت کرده‌اند و«امروز بیش از هر زمان دیگری به تعقیب رویاها، شجاعت و امید خود ادامه می‌دهند و اطمینان دارم یک روز رویاهای ما به واقعیت بدل خواهد شد.»
در انتها هم با چند جمله فارسی گفت:« می‌خواهم یک چیزی بگویم: می‌دانم سخت‌ترین روزهای زندگی‌مان را داریم تجربه می‌کنیم، اما نباید امیدمان را از دست بدهیم.»
برندگان جوایز اصلی
هیات داوران به ریاست مگی گیلنهال جایزه بهترین فیلم را به «زن ناشناس» ساخته می الطوخی، کارگردان مصری- دانمارکی، اهدا کرد.
گیلنهال در ابتدای جشنواره از عدم حضور زنان در بخش مسابقه انتقاد کرده بود و حالا تنها فیلمی که در بخش مسابقه به تنهایی توسط یک کارگردان زن ساخته شده، جایزه اصلی جشنواره را آن خود کرد.
فیلم در فضای پس از جنگ دوم جهانی در دانمارک می‌گذرد و داستان زن خدمتکاری را می‌گوید که حالا قصد دارد با صاحب خانه ازدواج کند، اما بساط دستگیری آنهایی که با نازی‌ها همکاری کرده‌اند داغ است. فیلم فضای متشنج و غریبی را تصویر می‌کند که در آن گناهکار و بیگناه با هم مجازات می‌شوند.
جایزه بهترین کارگردان به ایلیا خرژانوفسکی برای فیلم «دائو» رسید؛ فیلم درخشانی که داستان یک فیزیکدان اصالتا یونانی را روایت می‌کند که در روسیه مجبور به ساخت بمب اتم می‌شود. فیلم در فضایی متفاوت و غریب با صراحت تمام تصویری ترسناک و تکان‌دهنده از دهه بیست تا شصت شوروی را ترسیم می‌کند.
جایزه بزرگ داوران به فیلم «عشق ممکن» ساخته لی چانگ دونگ از کره جنوبی رسید، فیلمی که داستان دو خانواده از دو طبقه مختلف را روایت می‌کند.
جایزه بهترین فیلمنامه به فیلم «یک سرباز کوچک» ساخته استفان بریزه رسید و جایزه ویژه داوران به مستند سیاسی «نازا» ساخته یووال آبراهام و راشل زور.
جایزه بهترین بازیگر مرد همان‌طور که خیلی‌ها انتظار داشتند به جان مالکوویچ برای فیلم «اسب وحشی ۹» ساخته مارتین مکدونا رسید.
بازی فوقالعاده او در نقش یک مامور سالخورده سازمان سیا که به استقبال مرگ می‌رود، به نظر می‌رسد که جایزه اسکار امسال را هم از آن او خواهد کرد.
جایزه بهترین بازیگر زن به ماتیلد آرسل برای فیلم «زن ناشناس» رسید؛ بازیگری که برای اولین بار بر پرده سینما ظاهر شده است.
«کمی نور» و کشتار دی
سینمای ایران پس از چهار سال به بخش مسابقه ونیز بازگشت: «کمی نور» تازه‌ترین ساخته علی عسگری نماینده سینمای زیرزمینی ایران در جشنواره ونیز بود؛ فیلمی که بدون حجاب اجباری و بدون مجوزهای دولتی ساخته شده و اولین فیلم ایرانی است که درباره کشتار ۱۸ و ۱۹ دی حرف میزند.
علی عسگری پیشتر چند بار در جشنواره ونیز شرکت داشت، اما این اولین بار بود که فیلمی از او در بخش مسابقه به نمایش درآمد.
فیلم از جوایز سهمی نداشت، اما در مجموع نظرات مثبت منتقدان را جلب کرد. ورایتی، هالیوود ریپورتر و دیگر نشریات بزرگ صنعت سینما به استقبال فیلم رفتند و رقص گروه تولید فیلم در انتهای نمایش آن در تالار اصلی جشنواره، لحظه‌ای به یادماندنی را در ونیز امسال رقم زد، رقصی کردی که در ارتباط با صحنه انتهای فیلم هم هست.
گروه بازیگران زن فیلم شامل صدف عسگری و فروزان جمشیدنژاد بدون حجاب بر روی فرش‌های قرمز جشنواره ظاهر شدند.
فیلم داستان پزشکی را روایت می‌کند که در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی به زخمی‌ها پناه می‌دهد، اما ماموران به مطب او حمله‌ور می‌شوند و دستگیرش می‌کنند. حالا یک روز از زندگی او را پس از این ماجرا می‌بینیم که با وثیقه آزاد شده و در یأس و نومیدی می‌خواهد خودش را بکشد.
دوربین سرد و با فاصله فیلمساز این شخصیت را دنبال می‌کند تا در دیدار با برادر و دو خواهرش آنها را از تصمیم خود مطلع کند و از آنها بخواهد که به او کمک کنند تا موضوع را به مادرش هم بگوید.
فیلم سعی دارد در دوران استیصال پس از کشتار و بین دو جنگ، تصویری از تهران امروز باشد، زمانی که همه با چسب زدن به شیشه‌ها منتظر حمله دوم هستند. فیلم با تأسی به «طعم گیلاس» عباس کیارستمی سعی دارد در اوج نومیدی و بلاتکلیفی معنای زندگی را در چیزهای کوچک و دم‌دست آن سراغ کند.
۲۱ شهریور به مناسبت صدمین سال ورود سینما به ایران در تقویم ثبت شد، اما این روز با تاریخ ورود نخستین دوربین، نخستین فیلمبرداری یا نخستین نمایش عمومی فیلم مطابقت ندارد و انتخاب آن، به چهارمین جشن سینمای ایران در سال ۱۳۷۹ بازمی‌گردد.
تاریخی نمادین برای ۱۰۰ سالگی
سینما در ایران ۱۲۶ ساله شد. سال ۱۳۷۹، سینماگران ایرانی صدمین سال آشنایی با این هنر-صنعت را گرامی داشتند. چهارمین جشن بزرگ سینمای ایران که به همت خانه سینما برگزار شد، در ۲۱ شهریور همان سال به این مناسبت اختصاص یافت. پس از آن، این تاریخ با عنوان «روز سینما» وارد تقویم رسمی شد و برگزاری جشن سالانه سینما نیز به تثبیت آن کمک کرد.
مبنای محاسبه ۱۰۰ سالگی، سال ۱۲۷۹ خورشیدی بود؛ سالی که مظفرالدین شاه قاجار در سفر اروپا با تصاویر متحرک آشنا شد و دستور خرید دستگاه سینماتوگراف را داد.
با این حال، در منابع تاریخ سینمای ایران رویداد مشخصی مانند ورود دوربین، فیلمبرداری یا نمایش عمومی فیلم در روز ۲۱ شهریور ۱۲۷۹ ثبت نشده است. در نتیجه، ۲۱ شهریور تاریخی نمادین است که در جریان جشن ۱۰۰ سالگی سینمای ایران انتخاب شد، نه سالروز دقیق ورود سینما به ایران.
نخستین تصاویر چگونه ثبت شدند؟
مظفرالدین شاه در بهار ۱۲۷۹، هنگام سفر به اروپا، با سینما به عنوان پدیده‌ای نوظهور آشنا شد و از میرزا ابراهیم‌خان عکاس‌باشی خواست تا دستگاه فیلمبرداری را خریداری کند.
عکاس‌باشی در مرداد همان سال (تابستان ۱۲۷۹) از جشن گل در اوستند بلژیک فیلم گرفت؛ تصاویری که از آنها به‌عنوان نخستین فیلمبرداری یک ایرانی یاد می‌شود.
دستگاه سینماتوگراف سپس به ایران رسید و برای ثبت صحنه‌هایی از دربار، باغ‌وحش سلطنتی و مراسم مذهبی به کار رفت.
سینما در این مرحله سرگرمی تازه‌ای در محدوده دربار بود و مردم به آن دسترسی نداشتند.
نمایش عمومی فیلم چند سال بعد شکل گرفت. میرزا ابراهیم‌خان صحاف‌باشی در حدود سال ۱۲۸۳ یکی از نخستین سالن‌های عمومی نمایش فیلم را در خیابان چراغ‌گاز تهران راه‌اندازی کرد. فعالیت این سالن در پی مخالفت‌های مذهبی و سیاسی دوام چندانی نداشت، اما راه را برای گسترش سینما در شهرهای ایران باز کرد.
روزی که از تقویم رفت و برگشت
جایگاه روز سینما در تقویم از مناقشه‌های فرهنگی و سیاسی در جمهوری اسلامی دور نماند.
در سال ۱۳۹۱، هم‌زمان با بالا گرفتن اختلاف دولت محمود احمدی‌نژاد و خانه سینما، نام این مناسبت از متن اصلی تقویم حذف و به بخش ضمیمه منتقل شد، تا اینکه «روز سینما» از سال ۱۳۹۴ بار دیگر به متن تقویم رسمی بازگشت.
۲۱ شهریور اکنون بیش از آن که یادآور یک روز دقیق در تاریخ ورود یا نمایش فیلم باشد، مناسبت حرفهای و فرهنگی سینمای ایران است. سینمایی که از سرگرمی دربار قاجار به یکی از مهم‌ترین ابزارهای هنری و اجتماعی کشور تبدیل شد و تاریخ آن با موفقیت‌های جهانی، سانسور، بحران‌های صنفی و رخدادهایی چون فاجعه سینما رکس پیوند خورد.
بیش از ۳۰ هزار هوادار سلین دیون شامگاه شنبه ۲۱ شهریور در پاریس گرد هم می‌آیند تا پس از چهار سال، شاهد بازگشت این خواننده سرشناس کانادایی به صحنه باشند.
روزنامه گاردین جمعه ۲۰ شهریور گزارش داد هزاران نفر دیگر که موفق به تهیه بلیت نشده‌اند، با شرکت در برنامه‌های کارائوکه در سراسر فرانسه، ثبات نسبی وضعیت جسمانی دیون و ازسرگیری فعالیت هنری او را جشن می‌گیرند.
کارائوکه نوعی سرگرمی است که در آن افراد با پخش موسیقی بی‌کلام، متن ترانه را از روی صفحه نمایش می‌خوانند.
شهرداری پاریس شامگاه ۲۰ شهریور برنامه‌ای رایگان برای ۱۰ هزار نفر در فضای باز در شمال این شهر برگزار کرد. شرکت‌کنندگان ترانه‌های مشهور دیون، از جمله «قلبم ادامه خواهد داد»، را دسته‌جمعی خواندند.
این ترانه که در فیلم «تایتانیک» پخش شد، یکی از پرفروش‌ترین تک‌آهنگ‌های تاریخ با صدای یک خواننده زن است.
امانوئل گرگوار، شهردار پاریس، گفت این برنامه بزرگ خیابانی برای تجلیل از دیون به‌عنوان «هنرمندی مردمی» و چهره‌ای وحدت‌آفرین در فرانسه برگزار شده است.
او افزود: «موسیقی قدرتی منحصربه‌فرد برای نزدیک کردن مردم به یکدیگر و ساختن جامعه دارد.»
از کافه پدر تا شهرت جهانی
دیون در خانواده‌ای ۱۴ فرزندی در شهری کوچک نزدیک مونترال، در استان فرانسوی‌زبان کبک کانادا، بزرگ شد و آواز خواندن را از دوران کودکی در کافه‌پیانوی پدرش آغاز کرد.
گاردین نوشت زندگی پرفرازونشیب دیون، از کودکی در خانواده‌ای فقیر تا رسیدن به شهرت جهانی، در محبوبیت گسترده او نقش داشته است.
این خواننده ۵۸ ساله هواداران بی‌شماری در فرانسه دارد و ترانه‌های فرانسوی‌زبانش همواره از محبوب‌ترین قطعات در برنامه‌های کارائوکه این کشور بوده‌اند.
مبارزه با یک بیماری نادر و درمان‌ناپذیر
دیون سال ۲۰۲۲ اعلام کرد به «سندرم شخص سفت»، نوعی اختلال نادر خودایمنی و درمان‌ناپذیر دستگاه عصبی، مبتلا شده است.
این بیماری می‌تواند به سفتی عضلات، گرفتگی‌های شدید و دشواری در حرکت منجر شود.
او پس از تشخیص بیماری، مدتی از اجرای زنده کناره گرفت و بعدها گفت گرفتگی‌های عضلانی ناشی از آن به اندازه‌ای شدید بوده که دنده‌هایش را شکسته است. دیون همچنین افزود گاهی حتی قادر به راه رفتن نبوده است.
او در مستند «من سلین دیون هستم» که سال ۲۰۲۴ منتشر شد، گوشه‌ای از درد و رنج ناشی از این بیماری، از جمله تشنج، را به تصویر کشید.
جزییات مجموعه کنسرت‌های دیون در سالن «پلنیتود» منطقه لادفانس در غرب پاریس محرمانه نگه داشته شده است. این سالن بزرگ‌ترین محل سرپوشیده برگزاری کنسرت در اروپاست.
این خواننده به هوادارانی که مقابل هتلش منتظر بودند، گفت برای مراقبت از سلامتی خود احتیاط می‌کند و تنها برای شرکت در تمرین‌ها از هتل خارج می‌شود. او از فاصله‌ای امن با هوادارانش احوال‌پرسی کرد.
دیون افزود کنسرت‌های پیش‌رو از اجراهای معمول او طولانی‌تر خواهند بود و به حاضران توصیه کرد کفش راحت بپوشند.
استقبال میلیونی و رونق اقتصاد پاریس
دیون معمولا در فرانسه بیشتر ترانه‌های فرانسوی‌زبانش را اجرا می‌کند. آلبوم «D’eux» او که سال ۱۹۹۵ منتشر شد، پرفروش‌ترین آلبوم فرانسوی‌زبان تاریخ است.
با این حال، چون در حال حاضر تنها پاریس میزبان کنسرت‌های اوست و بسیاری از علاقه‌مندان از آمریکای شمالی و دیگر نقاط جهان به این شهر می‌آیند، ترانه‌های انگلیسی‌زبان نیز بخشی از برنامه خواهند بود.
حدود ۹ میلیون نفر در ماه آوریل برای شرکت در قرعه‌کشی پیش‌فروش بلیت‌ها نام‌نویسی کردند و تمام بلیت‌ها نیز به‌سرعت به فروش رفت.
مقام‌های منطقه پاریس پیش‌بینی می‌کنند ۱۶ اجرای دیون در ماه‌های سپتامبر و اکتبر، همراه با چند کنسرت دیگر در ماه مه که بلیت‌های آنها نیز فروخته شده است، تا ۸۰۰ میلیون یورو به رونق اقتصاد محلی کمک کنند.
شور و هیجان ناشی از بازگشت این خواننده کانادایی ممکن است درآمد هتل‌ها، رستوران‌ها و مراکز گردشگری منطقه را از عواید کنسرت‌های پیشین تیلور سوئیفت و بیانسه فراتر ببرد.
استقبال هواداران تنها به خرید بلیت محدود نمانده است. بخش ویژه محصولات سلین دیون در فروشگاه بزرگ گالری لافایت مشتریان فراوانی دارد و برخی علاقه‌مندان حتی پیش از آغاز ساعت کاری فروشگاه در محل حاضر می‌شوند.
«کمی نور» ادامه‌ای است بر فیلم‌های پیشین علی عسگری، از «ناپدید شدن» تا «کمدی الهی» که با همان سبک و سیاق به شکل زیرزمینی سعی دارد چهره نادیده‌ای از اجتماع امروز ایران را ثبت کند؛ در این فیلم تهران پس از کشتار دی ماه برای اولین بار در فیلمی ایرانی روایت می‌شود.
فیلم بی‌توجه به سانسور و محدودیت های رایج، تصویری عریان از تهران بین دو جنگ (جنگ ۱۲ روزه و جنگ ۴۰ روزه) را روایت می‌کند که در آن یکنواختی، انفعال و بلاتکلیفی به اوج می‌رسد و دوربین فیلمساز سعی دارد از دل نومیدی به جست‌و‌جوی امید بپردازد.
فیلم داستان پزشکی است به نام آرش که در مطبش به درمان معترضان زخمی دی ماه پرداخته، اما با حمله نیروهای دولتی مطب او تعطیل شده و آرش دستگیر شده است. حالا که او با وثیقه آزاد شده، قصد دارد به زندگی خودش پایان دهد، اما برای این کار عملی غیرمعمول را انتخاب می‌کند: مطلع کردن دو خواهر و برادرش از قصد خودکشی و کمک خواستن از آنها برای اطلاع دادن به مادرشان.
فیلم همان‌طور که خود فیلمساز اشاره دارد ادای دینی است به «طعم گیلاس» ساخته عباس کیارستمی. اینجا هم قرار است با مواجهه‌ای با مفهوم زندگی روبرو باشیم که در اثر برخوردهای ساده روزمره شکل می‌گیرد.
فیلم یک روز از زندگی آرش را روایت می‌کند و بدون بازگشت به گذشته، مختصری درباره اتفاقات پیش از آن، از جمله حمله به مطبش و دستگیری او، توضیح می‌دهد و جز آن به روایت حال اکتفا می‌کند؛ حال ساده‌ای که در آن گویی همه چیز متوقف شده و در انتظار مردم برای حمله دوم با چسب زدن به شیشه‌های پنجره متلور می‌شود و نوعی بلاتکلیفی را روایت می‌کند.
فیلم اما می‌خواهد از این سکون و سکوت به امید برسد. برای این منظور اما از سبک و سیاق معمول استفاده نمی‌کند.
مانند فیلم‌های قبلی این فیلمساز با دوربین عمدتا ثابت و ساکنی روبه‌رو هستیم که فقط به نظاره می‌نشیند. غالب نماها بلند هستند و دوربین گویی قصد و قدرت دخالت در احوال صحنه را ندارد. صحنه‌ها و اتفاقات سرد و تخت تصویر شده‌اند و تنها چند حرکت دوربین در طول فیلم توجه تماشاگر را به خود جلب می‌کند: یک بار زمانی که آرش برای اولین بار از هجوم نیروهای امنیتی به مطبش می‌گوید، دوربین آرام به صورت او نزدیک می‌شود و بار دیگر زمانی است که سرش را روی پای مادرش می‌گذارد. این دو حرکت احساسی عامدانه در تضاد با سبک و سیاق بقیه فیلم به نظر می‌رسد، همین‌طور حرکت دوربین از روی صورت آرش به روی صورت پر اشک مهسا، زمانی که برای اولین بار از تصمیم او مطلع می‌شود.
اما سبک و سیاق دوربین ایستا و نماهای بلند اجراهایی بسیار قوی را در جلو دوربین می‌طلبد تا بتواند سادگی نما را جبران کند و تماشاگر را با خودش همراه کند.
اینجا جایی است که فیلم گاه کم می‌آورد و به ویژه در اواسط فیلم، برخی صحنه‌ها خشک و بی‌روح می‌شوند. هر چند بخشی از این کار عامدانه صورت می‌گیرد و طبیعتا قرار نیست که با نوعی ملودرام روبرو باشیم، اما گاه نوع اجرای بازیگر اصلی طبیعی به نظر نمی‌رسد و نمی‌تواند باورپذیر باشد.
در واقع قرار است با نوعی رئالیسم خشک روبه‌رو باشیم که تنها به ثبت و ضبط واقعیت می‌پردازد، اما کار در جاهایی که اجرا واقعی به نظر نمی‌رسد با مشکل روبه‌رو می‌شود.
اما فیلم با یک پایان هوشمندانه تمام می‌شود، جایی که از شعار و نتیجه‌گیری فاصله می‌گیرد و به یک صحنه ساده پناه می‌برد که می‌تواند سرنوشت شخصیت اصلی را با تعبیرهای مختلفی روبه‌رو کند، هرچند کماکان در همه تعبیرها فیلم معنای زندگی را در لحظه‌های کوچک آن جست‌و‌جو می‌کند؛ حتی در لحظات نومیدی و بلاتکلیفی.
