روزنامه گاردین در تحلیلی نوشت دونالد ترامپ که زمانی جیمی کارتر را به دلیل بحران گروگان‌گیری ایران نماد ضعف آمریکا می‌دانست، اکنون خود با توافق با جمهوری اسلامی در موقعیتی مشابه قرار گرفته و ممکن است سرنوشت میراث سیاسی‌اش به تصمیم‌های تهران گره بخورد.
گاردین در تحلیلی به قلم رابرت تیت نوشت جنگی که ترامپ با هدف «حل نهایی پرونده ایران» آغاز کرد، نه‌تنها به نتیجه مورد انتظار او نرسید، بلکه او را در موقعیتی قرار داده است که شباهت زیادی به وضعیت جیمی کارتر در جریان بحران گروگان‌گیری سال ۱۳۵۸ دارد. نویسنده یادآوری می‌کند که نخستین ورود ترامپ به عرصه سیاست نیز با انتقاد از عملکرد کارتر در قبال اشغال سفارت آمریکا در تهران آغاز شد؛ زمانی که او معتقد بود دولت آمریکا باید با حمله نظامی به بحران پایان می‌داد.
به نوشته گاردین، ترامپ در آغاز جنگ تصور می‌کرد این درگیری به سرعت پایان خواهد یافت و حتی پس از کشته شدن علی خامنه‌ای از مردم ایران خواست علیه حکومت قیام کنند. اما این اتفاق رخ نداد و جنگ، به جای تضعیف جمهوری اسلامی، به گفته نویسنده، به تقویت مشروعیت داخلی آن انجامید. گاردین معتقد است یادداشت تفاهم اخیر میان تهران و واشینگتن، که در آن دو طرف متعهد به احترام به حاکمیت و عدم مداخله در امور داخلی یکدیگر شده‌اند، نشان می‌دهد ترامپ از موضع تغییر حکومت به پذیرش بقای جمهوری اسلامی رسیده است.
این روزنامه همچنین از سردرگمی مخالفان جمهوری اسلامی در خارج از کشور، از جمله [شاهزاده] رضا پهلوی، سخن می‌گوید و در عین حال تأکید می‌کند شکاف ایجادشده در میان حامیان ترامپ اهمیت بیشتری دارد. به نوشته گاردین، حامیان جریان «اول آمریکا» از همان ابتدا با جنگ مخالف بودند، زیرا آن را مغایر وعده ترامپ برای پایان دادن به «جنگ‌های بی‌پایان» می‌دانستند. در مقابل، جمهوری‌خواهان تندرو نیز معتقدند ترامپ بدون کسب امتیازهای راهبردی، اهرم فشار آمریکا بر برنامه هسته‌ای ایران را از دست داده و تنها به بازگشایی تنگه هرمز رضایت داده است.
نویسنده با اشاره به سرمقاله نیویورک‌تایمز با عنوان «رییس‌جمهوری ترامپ این جنگ را باخت»، استدلال می‌کند [حکومت] ایران می‌تواند همان نقشی را در میراث سیاسی ترامپ ایفا کند که بحران گروگان‌گیری در دوران جیمی کارتر ایفا کرد. او همچنین یادآور می‌شود که حتی رونالد ریگان نیز در ماجرای «ایران-کنترا» و جورج دبلیو بوش با وجود جنگ‌های افغانستان و عراق، از رویارویی مستقیم با [حکومت] ایران پرهیز کردند؛ اما ترامپ با افتخار مدعی بود کاری را انجام داده که هیچ رییس‌جمهوری پیش از او جرات انجامش را نداشت.
گاردین در پایان می‌نویسد آینده سیاسی ترامپ اکنون به سرنوشت مذاکرات نهایی درباره برنامه غنی‌سازی اورانیوم ایران وابسته است. به اعتقاد نویسنده، بی‌اعتمادی عمیق میان دو طرف همچنان پابرجاست و بسیاری از مقام‌های ایرانی نگران‌اند پیشنهادهای آمریکا تنها مقدمه‌ای برای ازسرگیری حملات نظامی باشد. در عین حال، جمهوری اسلامی این بار برخلاف بحران گروگان‌گیری سال ۱۳۵۸، ابزار بسیار قدرتمندتری برای اعمال فشار در اختیار دارد؛ کنترل تنگه هرمز، آبراهی که می‌تواند بر اقتصاد جهانی تاثیر بگذارد. نویسنده نتیجه می‌گیرد همان‌گونه که بحران گروگان‌گیری سرنوشت سیاسی کارتر را تحت تاثیر قرار داد، اکنون نیز آینده سیاسی ترامپ تا حد زیادی به تصمیم‌های تهران گره خورده است.
