یک شهروند با ارسال ویدیویی به ایران اینترنشنال روایت میکند که با ادامه تجمعات اعتراضی دانشآموزان شهرکرد به حضوری شدن امتحانات، در تاریکی شب، ماموران حکومت با شوکر به یک نوجوان معترض حمله کردند.
بر اساس ویدیوها و گزارشهای رسیده به ایراناینترنشنال، گروهی از دانشآموزان ۳۱ اردیبهشت با بر زمین نشستن و تحصن جلو ساختمان استانداری در شهرکرد، شعارهایی چون «امتحان حضوری نمیخواهیم» و «حمایت، حمایت» سردادند.
در هفتههای اخیر صدها دانشآموز در پیامهایی به ایراناینترنشنال به وضعیت بلاتکلیفی درباره وضعیت برگزاری امتحانات نهایی خود و انتقاد از احتمال برگزاری حضوری آزمونها اشاره کرده بودند.
امیر احسانی، معاون وزارت آموزش و پرورش، ۲۹ اردیبهشت گفت اختیار تصمیمگیری درباره نحوه برگزاری حضوری یا غیرحضوری امتحانات دانشآموزان متوسطه به شورای تامین و استانداران استانها تفویض شده است.
بر اساس تصمیم وزارت آموزش و پرورش، آزمونهای دانشآموزان دوره ابتدایی در سراسر کشور به صورت غیرحضوری و مجازی برگزار خواهد شد.
رسانههای ایران اشاره کردند تا امروز آزمونهای خرداد پایههای هفتم تا دهم چند استان مانند بوشهر، زنجان، مرکزی، فارس و کردستان به صورت غیرحضوری برگزار میشود و ملاک نمره، عملکرد و ارزشیابی فعالیتهای طول سال تحصیلی دانشآموزان خواهد بود.
این تصمیم و در عینحال نامعلوم بودن وضعیت امتحانات شماری دیگر از استانها، موجی از اعتراض را در میان دانشآموزان برانگیخته است.
یک دانشآموز پایه دهم در استان مرکزی، ۳۰ اردیبهشت در پیامی به ایراناینترنشنال گفت امتحانات مدارس این استان حضوری بود اما دانشآموزان و خانوادههایشان به وزارت آموزش و پرورش اعتراض و مقابل ساختمان ادارهکل تجمع کردند و همین باعث شد درباره موضوع «تجدیدنظر» شود.
فضای پرتنش چهار ماهه، آموزش آنلاین بیکیفیت و امتحان حضوری
بخش بزرگی از پیامهایی که دانشآموزان در هفتههای گذشته برای ایراناینترنشنال ارسال کردهاند به افت کیفیت آموزش در ماههای اخیر بهدلیل قطع اینترنت و تدریس مجازی بسیار نامطلوب اشاره دارد.
یک دانشآموز در پیامی گفت: «ما فقط دو ماه مهر و آبان رفتیم مدرسه! اول با آلودگی هوا مدرسه تعطیل شد، بعد کمبود گاز و منابع پیش آمد، بعد اعتراضات دی ماه و پس از آن هم جنگ اتفاق افتاد. در تمام این مدت آموزش با بدترین کیفیت ممکن، آنلاین بود. حالا چطور رویشان میشود امتحانات پایههای ۱۱ و ۱۲ که استرس خیلی بیشتری تحمل کردند را حضوری کنند؟»
دهها نوجوان در پیامهایی مشابه اشاره کردند در این کلاسهای آنلاین «هیچ چیز یاد نگرفتهاند».
یک دانشآموز کلاس هشتم گفت معلمها صبح به صبح در کلاسهای آنلاین از دانشآموزان میخواهند «حاضری» بزنند و بعد میروند، اما الان به شاگردانشان گفتهاند «به ما ربطی ندارد که چیزی یاد نگرفتید، باید امتحان بدهید».
دانشآموز دیگری از اراک گفت در سه ماه تدریس مجازی، معلمها به ارسال فیلم آموزشی بسنده میکردند.
برخی دیگر نیز به اینترنت ضعیف، کند بودن اپلیکیشنهای آموزش آنلاین و بیتوجهی آموزگاران به یادگیری دانشآموزان اشاره کردند.
مخاطبی در همین زمینه گفت دانشآموزان در کلاس آنلاین حضور دارند ولی اگر نباشند هم معلم متوجه نمیشود؛ یادگیری صرفا وابسته به نظارت والدین است.
مخاطبان ایراناینترنشنال به تاثیر ناامیدی عمومی، گرانی، بیکاری والدین و وضعیت بلاتکلیفی حاکم بر کشور نیز بر افت تحصیلی نوجوانان پرداختند.
دانشآموزی از تهران گفت: «شرایط زندگی خیلی سخت شده، فشارهای روانی بالاست؛ مخصوصا برای دانشآموزان پایههای یازدهم دوازدهم؛ واقعا نامردی است که در این شرایط امتحانی بگیرند که روی کنکور هم تاثیر میگذارد.»
یک دانشآموز کنکوری دیگر یادآوری کرد نوجوانهایی در موقعیت او، مجبورند با شرایط پرفشار و پر اضطراب کنونی درس بخوانند چون در غیر اینصورت «آیندهای برایش باقی نمیماند».
دانشآموز پایه نهمی از همدان نیز گفت در این وضعیت بلاتکلیفی و پر اضطراب دچار ریزش مو شده است.
یک دانشآموز مقطع دوازدهم رشته ریاضیفیزیک تاکید کرد از زمان کشتار دی به بعد، وضع درس خواندن بسیاری از دانشآموزان دیگه بازدهی قبل را ندارد؛ چون «نه انگیزهای مانده و نه امیدی».
شهروندی که خود را کارمند اورژانس اجتماعی معرفی کرد، از موج بزرگ رهاشدن بیماران اعصاب و روان و سالمندان از سوی خانوادهها خبر داد.
او گفت با توجه به گرانی داروهای اعصاب و روان و پیدا نشدن داروها، به نظر میرسد شماری از خانوادهها دیگر توان نگهداری بیماران و سالمندان را ندارند و آنها را به امید مراقبتهای دولتی و عمومی، رها میکنند.
شهروندی از شیراز یادآوری کرد هزینه بخشی از درمان و داروهای یک بیمار مبتلا به سرطان ماهانه ۱۰ میلیون تومان است.
به گفته او، داروهای براتیگا و زولادکس تحت پوشش بیمه هستند، اما بیمه فقط حدود ۳۰ درصد مبلغ آنها را پرداخت میکند.
در پی افزایش هزینههای درمان، مهدی پیرصالحی، رییس سازمان غذا و دارو، در مصاحبه با خبرگزاری ایلنا گفت قیمت دارو بهدلیل تورم و افزایش قیمت سایر کالاها در حال رشد است؛ بنابراین بیمهها باید این پوشش را فراهم کنند.
او وعده داد برای رفع کمبودهای دارویی، «مذاکراتی با بانک مرکزی» انجام شده و وعدههایی برای تامین ارز و ریال به شرکتهای دارویی و تجهیزات پزشکی داده شده است.
شهروندی از کرمانشاه نوشت: «خرج دارو و درمان مادر بیمارم هر روز بیشتر میشود. فردا باید ۱۱۰ میلیون تومان به بیمارستان پرداخت کنم. فقط برای تامین هزینههای درمان مادرم، مجبورم در ۲۴ ساعت، ۴۸ ساعت کار کنم.»
شهروندی نیز یادآوری کرد پدرش پارکینسون دارد و هر ماه با بیمه، حدود ۴۰ تا ۵۰ میلیون تومان هزینه درمانش میشود.
مخاطبی دیگر خبر داد قطره چشمی زالاتان که برای بیماران مبتلا به گلوکوم یا فشار چشم تجویز میشود و باید بهطور مداوم مصرف شود، دیگر در داروخانهها موجود نیست.
اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال حاکی از افزایش چشمگیر قیمت داروهای بیماران مبتلا به سرطان، انسولین و همچنین مکملهای دارویی از ابتدای اردیبهشت سال جاری است.
بررسی حدود ۲۰۰ قلم دارو نشان میدهد این افزایش قیمت به ۳۸۰ درصد هم رسیده است.
یک شهروند خود را بیمار مبتلا به سرطان خون AML (لوسمی میلوئید حاد) معرفی کرد و گفت در روند درمانش، هر سه ماه یک بار باید آزمایش مغز و استخوان بدهد.
او گفت سه ماه پیش هزینه جواب آزمایش پنج میلیون تومان بود ولی در نوبت جدید مراجعه مبلغ ۱۳ میلیون پرداخت کرده است.
این شهروند با اشاره به هزینههای کمرشکن درمان، گفت: «من بیکارم و این پول را قرض کردم. نمیدانم نوبتهای بعدی را قرار است چطور سر کنم.»
علی جعفریان، جانشین وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، هشتم اردیبهشت گفته بود حدود ۷۰ درصد از قیمت تمامشده دارو به نرخ ارز آزاد وابسته است که اثر مستقیمی بر بازار دارویی دارد.
پیشتر یک پزشک به ایراناینترنشنال گفته بود هزینه داروها به اندازهای بالا رفته که بسیاری از بیمارها دیگر توانایی ادامه روند درمانی را ندارند و حتی گاهی وقتی در داروخانه با قیمت جدید داروها مواجه میشوند، نسخههایشان را نمیگیرند.
بیمارانی که کم میشوند
یک دندانپزشک در پیامی به ایراناینترنشنال گفت: «تعداد بیمارانم کمتر شده و بیشتر آنها به دلیل بیپولی ترجیح میدهند دندان خود را بکشند.»
در کنار هزینه درمان بیماران خاص و خدمات دهان و دندان، طیف گستردهای از داروهای عمومی نیز به شدت گران شدهاند.
مخاطبی از شهرستان شاهین دژ، گفت بسته ۶۰ عددی قرص امگا ۳ در عرض یک ماه از ۳۰۰ هزار تومان به ۹۰۰ هزار تومان رسیده است.
مخاطبی دیگر اشاره کرد ۳۰۷ هزار تومان برای یک سرم شستوشو و یک قوطی قرص ویتامین د۳ هزینه کرده است.
در کنار این هزینههای سنگین، پیامها حاکی از فشار روانی ناشی از بحران معیشتی و بیکاری است.
مخاطبی از جزیره کیش گفت صنعت گردشگری و هتلداری دچار «فروپاشی» شده و او و همکارانش، چهار ماه است حقوق نگرفتهاند.
در پیامی دیگر، دانشجویی که دانشگاهش در شهری دیگر است، نوشت برای کمک به تامین مخارج خانواده همزمان با تحصیل کار میکند و افزود: «به عنوان یک جوان ۲۰ ساله، انگار بار ۴۷ سال زندگی روی دوشم است.»
بر اساس گزارش شهروندان، هزینههای معمول زندگی در ماههای اخیر به شکل قابل توجهی افزایش یافته و حتی خریدهای روزمره و ساده نیز برای بسیاری از شهروندان به چالشی جدی تبدیل شده است.
مخاطبی با اشاره به یارانه سه میلیون تومانی یک خانواده سه نفره، گفت قیمت یک حلب روغن جامد پنج کیلویی به سه میلیون و ۴۰۰ هزار تومان رسیده است.
شهروندی از تهران نیز در پیامی مشابه نوشت یارانه ۴۰۰ هزار تومانی پول یک کیلو مرغ هم نمیشود.
به گفته او، کالابرگ یک میلیون تومان است، اما با این مبلغ حتی پنج کیلوگرم سبزیجات و میوه هم نمیشود خرید.
در روزهای اخیر برخی نمایندگان مجلس شورای اسلامی نیز تاکید کردند ارزش واقعی کالابرگ با توجه به گرانیها بین ۶۰ تا ۷۰ درصد کاهش یافته است.
شهروندان میگویند با آن که مبلغ یک میلیون تومانی کالابرگ دیگر در بازار ایران ارزشی ندارد اما درآوردن همین پول برای برخی اقشار مانند کارگران، زحمت زیادی دارد.
شهروندی در پیامی نوشت: «یک بسته برنج یک کیلویی، یک بسته بال مرغ، شش عدد تخممرغ و یک روغن کوچک خریدیم؛ مجموع آن شد دو میلیون و ۱۰۰ هزار تومان.»
خبرگزاری ایلنا اواسط اردیبهشت گزارش داده بود تورم سالانه اقلام خوراکی، بر اساس دادههای رسمی، بین ۱۱۷ تا ۱۶۵ درصد است.
فرامرز توفیقی، فعال کارگری، همان زمان در گفتوگو با ایلنا این عدد را «عجیب» خواند اما یادآوری کرد دادههای میدانی نشان میدهند تورم واقعی خوراکیها در عرض یک سال بیش از ۲۰۰ درصد بوده است.
توزیع عادلانه گرانی؛ از نان و تخممرغ تا بستنی و کیک تولد
بسیاری از شهروندان به افزایش شدید قیمت مواد غذایی و اقلام روزمره اشاره کردند و گفتند تقریبا هیچ جنسی نیست که دستکم سه برابر گران نشده باشد.
شهروندی نوشت برای پنج عدد نان لواش به همراه یک کیسه پلاستیکی، ۵۵ هزار تومان پرداخت کرده است.
مخاطبی دیگر با اشاره به هزینه تغذیه خانوادهها گفت یک خانواده معمولی اگر بخواهند هر روز صبح، ظهر و شب تخممرغ مصرف کنند، باید ماهانه به طور میانگین هشت تا ۱۰ میلیون تومان هزینه کنند.
شهروندی از تهران فاکتور خرید خود را برای ایراناینترنشنال فرستاد و توضیح داد خرید ۱۱ قلم جنس شامل چند عدد تخممرغ، یک بسته کوچک چای، یک سطل کوچک ماست، چند بسته بیسکوییت، چند کنسرو سبزیجات، ذرت و نخودفرنگی، دو میلیون و ۵۸۰ هزار تومان هزینه داشته و قیمتها «نسبت به قبل از عید چند برابر شده» است.
همزمان با افزایش قیمتها، مسعود پزشکیان، رییس دولت جمهوری اسلامی، چهارشنبه ۳۰ اردیبهشت با اشاره به بحران اقتصادی، مردم را به «اسراف و افزایش بیرویه توقعات» متهم و آنها را دعوت به «صرفهجویی» کرد.
او ۲۹ اردیبهشت هم بدون ارائه راهکار، گفت «حتما گرانی خواهیم داشت» و به مردم تاکید کرد باید «سختی جنگ» را بپذیرند.
در سالهای گذشته نیز شماری از مقامهای جمهوری اسلامی در مواجهه با گرانی و تورم در ایران، شهروندان را به «صرفهجویی»، «مقاومت» و حذف برخی مواد خوراکی و تفریحات روزمره از زندگی خود تشویق کرده بودند.
با این حال حتی پیش از جنگ و قبل از گرانیهای افسارگسیخته فعلی نیز بخش بزرگی از شهروندان، گوشت، مرغ، لبنیات و برخی دیگر از اقلام غذایی را از سبد خرید خود حذف کرده بودند.
فرزاد طلاکش، دبیرکل فدراسیون طیور ایران، ۲۹ اردیبهشت از کاهش ۲۵ درصدی مصرف مرغ در کشور و همچنین کاهش ۵۰ هزار تُنی میزان تولید ماهانه آن خبر داد.
مخاطبانی از شهرهای ماهشهر و بوشهر به قیمت بالای مرغ، کاهش عرضه در فروشگاهها و ناتوانی شهروندان در خرید این محصول اشاره کردند.
شهروندی از استان بوشهر نیز با اشاره به فشار معیشتی، برای ایراناینترنشنال نوشت: «همه چیز گران شده است. حتی نمیتوان یک بستنی خرید. کل درآمد را باید فقط برای نیازهای ضروری نگه داشت.»
شهروندی دیگر یادآوری کرد: «رفتم بقالی و سه قلم جنس شامل لوبیا، نخود و کشمش خریدم، شد ۷۰۰ هزار تومان.»
به گفته شهروندان، یک خرید ماهانه ساده دستکم ۱۱ میلیون تومان هزینه دارد.
یک مخاطب نیز با اشاره به اینکه قیمت یک کیک تولد کوچک یک کیلویی به یک میلیون تومان رسیده است، گفت: «دیگر حتی این خوشحالی کوچک را هم نمیتوان داشت.»
فشار بر کارگران، بازنشستهها و مستاجران
بخش دیگری از پیامهای رسیده به ایراناینترنشنال به فشار اقتصادی بر کارگران، بازنشستهها و مستاجران اختصاص دارد.
شهروندی نوشت: «ما بازنشستهها با این حقوقهای پایین داریم له میشویم. حتی نمیتوانیم به درمان خودمان برسیم.»
دهها مخاطب یادآوری کردند پایه حقوق ۱۶ میلیون تومانی کارگران، حتی کفاف اجاره مسکن را هم نمیدهد، چه رسد به خرید روزمره یا گذران زندگی در حداقلیترین شکل ممکن.
با این حال فشارها تنها مربوط به کارگران نمیشود و بخش بزرگی از حقوقبگیران با بحران اقتصادی دست و پنجه نرم میکنند.
مخاطبی که خود را کادر درمان معرفی کرد، از افزایش سنگین هزینه مسکن خبر داد و نوشت: «سال گذشته بعد از ازدواجم، آپارتمانی با ۸۰۰ میلیون تومان رهن و ۱۰ میلیون تومان اجاره گرفتم. امسال صاحبخانه گفته باید یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان رهن به همراه ۲۵ میلیون تومان اجاره پرداخت کنم.»
بسیاری از شهروندان در هفتههای اخیر، وضعیت اقتصادی کنونی را «له شدن زیر بار فقر و گرانی» توصیف کردهاند.
