ایراناینترنشنال
بورس تهران پس از شصت روز تعطیلی در آستانهی بازگشایی مرحلهای قرار گرفته است. اما مدل اعلامشده از سوی سازمان بورس، چند ایراد اساسی دارد و سرنوشت بازار، کماکان به مسیر مذاکرات با آمریکا گره خورده است.
بورس تهران شصت روز است که تعطیل است. معاملات متوقف، نمادها بسته و میلیونها سهامدار حقیقی در انتظار لحظهای هستند که بتوانند داراییشان را جابهجا کنند.
رییس سازمان بورس اعلام کرده است بازگشایی بازار ظرف ۱۰ تا ۱۲ روز آینده و به شکل مرحلهای انجام خواهد شد؛ در فاز نخست فقط نماد شرکتهایی باز میشود که مستقیما از جنگ آسیب ندیدهاند و نمادهای فولادی و پتروشیمی که ضربه خوردهاند، همچنان بسته میماند.
تردیدی نیست که بازگشایی یک پتروشیمی آسیبدیده که تولیدش متوقف شده و هزینه و زمان بازگشتش به وضعیت عادی مشخص نیست، موجب سقوط آن نماد میشود و تصویری هیجانی و ناپایدار از قیمت به دست میدهد. اما این رویکرد، چند ایراد اساسی دارد.
تفاوت بازار سالم با ساختار حکمرانی ایران
در یک بازار سرمایه سالم، هنگام آسیب جدی به شرکت، نهاد ناظر معاملات را موقتا متوقف میکند. اما بلافاصله بعد، شرکت را ملزم به افشای دقیق میزان خسارت، مدت توقف تولید، وضعیت بیمه و برنامه تامین مالی میکند.
در مرحله بعد، با حضور بازارگردان و در صورت لزوم تنظیم دامنه نوسان، به بازار اجازه رسیدن به قیمت جدید داده میشود. سیاستگذار نیز به موازات این روند، اطمینان حاصل میکند که نقدینگی کافی در نظام مالی وجود داشته باشد، کارگزاریها و بانکها در شرایط مناسبی قرار گیرند و ابزارهای استاندارد حمایت از بازار فعال بمانند.
این فرایند طراحی شده است تا قیمت سهام با واقعیت جدید شرکت به تعادل برسد، حتی اگر قیمت جدید به معنای سقوط ارزش آن سهم باشد. هدف اول، حفظ اعتبار و سلامت بازار، و هدف دوم، دادن فرصت بازسازی به شرکت آسیبدیده است.
ساختار حکمرانی در ایران این منطق را برنمیتابد. تصمیمگیری هیاتی، پنهانکاری، و نگاه امنیتی به اطلاعات اقتصادی باعث شده میزان دقیق خسارت وارد بر فولاد مبارکه، فولاد خوزستان، واحدهای پتروشیمی و دیگر شرکتهای بورسی در دسترس عموم قرار نگیرد.
به موازات این، سیاستگذار قیمت سهام را به یک شاخص حیثیتی-امنیتی تبدیل و افت شاخص کل را معادل ضعف نظام تلقی میکند.
ماحصل این نگاه، بنبستی است که دو ماه است بازار سرمایه را اسیر کرده: نمادها بسته میمانند تا قیمت سقوط نکند، اما بستن طولانی بازار اعتماد سرمایهگذار و تهمانده اعتبار بورس را نیز با خود میبرد و خروج سرمایه را تشدید میکند. هر چه سیاستگذار زمان طولانیتری مردم را در وضعیت عدم قطعیت نایتی نگه دارد، سرمایهگذاران در خروج از این بازار مصممتر میشوند.
اطلاعرسانی شفاف باید خیلی پیشتر از این آغاز میشد. زمان مورد نیاز برای بازگشایی یک پتروشیمی، هیچ تاثیری در مذاکره با آمریکا ندارد. طرف مقابل اولویتها و خواستههای مشخصی دارد، تخمینهای خود را از وضعیت در اختیار دارد، میداند کدام نقاط را هدف قرار داده، اهمیت هر هدف چقدر بوده، و احتمالا با تصاویر ماهوارهای فرایند بازسازی را دنبال میکند. از این رو چنین اطلاعرسانی ارزش امنیتی-نظامی ندارد، اما سهامدار حق دارد بداند داراییاش چقدر آسیب دیده و چه آیندهای در انتظارش است.
با این مقدمه، سه سناریو برای آیندهی بازگشایی و سرنوشت بورس تهران قابل ترسیم است.
سناریو اول: توافق جامع با آمریکا
سناریو نخست، دستیابی به توافق جامع با آمریکا و رفع عمده تحریمهاست. در خوشبینانهترین حالت، ایران به سیستم مالی جهانی متصل میشود، صادرات نفت و پتروشیمی از محدودیت خارج شده، و مسیر ورود سرمایه خارجی تدریجا گشوده میشود. بازگشایی بورس در چنین فضایی میتواند نقطه شروع اصلاحاتی باشد که دو دهه روی کاغذ مانده: گذار از بازار دستوری به قیمتگذاری آزاد، کاهش سرکوب مالی در نظام بانکی، و شفافسازی ترازنامهی دولت.
شرکتهای صادراتمحور مانند فولاد، پتروشیمی و مس از دسترسی مجدد به بازارهای هدف سود میبرند و حاشیه سودشان به قیمتهای جهانی نزدیک میشود. بانکها فرصت مییابند ترازنامهشان را بازبینی کنند و به جای تسهیلات تکلیفی، وارد اعتبارسنجی مشتری شوند. سرمایهگذار خارجی که دستکم دو دهه از بازار ایران فاصله گرفته، تدریجا بازمیگردد و این بازگشت، ابزاری تازه برای انضباطبخشی به قواعد بازار خواهد بود. ارزش ریالی سهام ممکن است در کوتاهمدت افت کند، اما ارزش دلاری شرکتها بازسازی میشود.
تحقق این سناریو مستلزم هماهنگی گسترده همهی دستگاهها در داخل کشور است. اگر دولت با روش فعلی پیش برود و قیمتگذاری دستوری، دخالتهای گسترده سیاسی و تقسیم سود اجباری را حفظ کند، حتی رفع تحریم هم بورس تهران را نجات نخواهد داد.
سناریو دوم: توافق محدود نظامی و منطقهای
سناریو دوم، توافق محدود در سطح مسائل نظامی و منطقهای است. آتشبس برقرار میشود، تهدید حمله مجدد کاهش مییابد، اما چارچوب تحریمها پابرجا میماند و افق روشنی برای ورود سرمایه خارجی شکل نمیگیرد. این سناریو در شرایط فعلی محتملتر به نظر میرسد.
بازگشایی بازار در این حالت، آغاز یک بحران جدید خواهد بود. شرکتهای بزرگ صادراتمحور، بهویژه فولاد و پتروشیمی، در فاز نخست قابل معامله نخواهند بود. صنایع پاییندستی که به فولاد و پتروشیمی وابستهاند، با کمبود مواد اولیه و جهش قیمت روبرو میشوند. صنعت خودرو که پیش از جنگ نیز زیانده بود، با اختلال زنجیره تامین و زیان انباشته دست و پنجه نرم میکند.
همزمان در نبود ورودی ارزی، دولت به تامین مالی تورمی رو میآورد و برای بازسازی و پرداخت یارانه، پول بیپشتوانه چاپ میکند یا از بانکها قرض میگیرد؛ بانکهایی که خود با تنفس مقرراتی سرپا هستند و به تزریق سنگین سرمایه نیاز دارند.
با احتساب تورمهای بالای پیش رو، این پرسش مطرح میشود که یک شرکت بورسی اصولا باید چه میزان ارزش خلق کند تا سودآور باقی بماند؟ بهویژه اگر زنجیره تولیدش مختل شده، زیرساختش آسیب دیده، و کمبود برق در تابستان و کمبود گاز در پاییز در انتظارش باشد.
در چنین دورههایی، شرکتهایی که کمترین وابستگی را به زیرساخت فیزیکی آسیبدیده دارند، یا فعالیتشان مبتنی بر خدمات، داراییهای مالی یا زنجیره تامین داخلی کمریسکتر است، وضعیت باثباتتری را تجربه میکنند. در مقابل، نمادهایی که وابستگی بالایی به خطوط تولید سنگین، زیرساختهای انرژی، حملونقل یا تاسیسات صنعتی دارند، بازگشتشان به شرایط عادی زمانبر خواهد بود.
سرمایهگذار حقیقی که ماههاست در گردابی از اضطرابهای گوناگون زندگی کرده و هنوز در جریان دقیق زیان وارده به پورتفوی خود قرار نگرفته، طبیعی است که روز بازگشایی را فرصت خروج از بازار ببیند. صندوقهای سرمایهگذاری که با موج ابطال واحدها روبرو میشوند، مجبورند در همین صفهای فروش بایستند و این فروش اجباری، فشار قیمت را چند برابر میکند. بازار با انباشت سفارشهای فروش بازگشایی میشود و هر خبر منفی موج تازهای از سقوط راه میاندازد.
سناریو سوم: ادامه و تشدید درگیری
در سناریو سوم، مذاکرات به نتیجه نمیرسد و درگیریها ادامه مییابد یا تشدید میشود. در این حالت چیزی جز سقوط در انتظار بازار نیست. در این سناریو، تعطیلی بورس ادامه خواهد یافت و این تعطیلی طولانی عملا به معنای پایان بورس تهران با روش مدیریتی و سیاستگذاری فعلی خواهد بود.
سیاستگذار گمان میکند تعطیلی بازار از سقوط قیمتها جلوگیری کرده است. اما اعتبار بازار در ذهن سرمایهگذار سقوط میکند و اهمیت کانالهای جایگزین سرمایهگذاری بالا میرود؛ از خرید دلار و طلا در بازار آزاد گرفته تا مسکن و حتی تلفن همراه، یا فرار سرمایه به کشورهای همسایه.
اقتصاد ایران پیش و پس از جنگ
اقتصاد ایران پیش از جنگ اخیر وضعیتی بحرانی داشت. ظرفیت تولید صنعتی با فرسودگی ماشینآلات، ناترازی انرژی و تحریم محدود شده بود. اعتماد نهادی در پایینترین سطح چهار دهه گذشته قرار داشت. صنایع کلیدی از فولاد و پتروشیمی گرفته تا خودرو و بانکها، یا زیانده بودند یا به یارانه پنهان وابسته.
جنگ در اقتصادی با این ویژگیها عمدتا نقش شتابدهنده بحران موجود را ایفا میکند و سطح عدمقطعیت را به جایی میرساند که سیاستگذار توان مدیریتش را ندارد.
ابزارهایی که سیاستگذار در بازگشایی میتواند به کار گیرد، از جنس محدودیت دامنه نوسان، محدودیت فروش، تزریق نقدینگی هدفمند، حضور بازارگردان، در بهترین حالت شوک را توزیع میکنند و از مدیریت ریسک کوتاهمدت فراتر نمیروند. این ابزارها جای افشای صادقانه خسارت، نظر حسابرس و برنامهی بازسازی را نمیگیرند.
بازگشایی بورس تهران بهتنهایی هیچ گرهی از مشکلات اقتصاد باز نخواهد کرد. در خوشبینانهترین سناریو، بازگشایی میتواند بخشی از یک بسته بزرگتر اصلاحات ساختاری باشد که با توافق سیاسی همراه است و مسیر ورود سرمایهی خارجی را میگشاید. در دو سناریو دیگر، بازگشایی عملا به شتابگیری چرخه بحران کمک میکند.
پرسش پیش روی سیاستگذار امروز در ظاهر فنی است و در عمل سیاسی: آیا حاضر است قیمت واقعی دارایی سهامداران را بپذیرد، یا با پنهانکاری و تعلیق، هزینه را به تعویق میاندازد تا در نهایت بزرگتر شود.
مارک ای. تیسن، ستوننویس سیاسی واشنگتنپست در این یادداشت نوشت: «مقامهای جمهوری اسلامی تصور کردهاند که ترامپ بیش از آنها به توافق نیاز دارد.»
به گفته تیسن، تمدید آتشبس از سوی ترامپ به تهران فرصت داد تا «یک پیشنهاد واحد» ارائه کند، اما جمهوری اسلامی این اقدام را نشانهای از تمایل آمریکا به پرهیز از بازگشت به درگیری تعبیر کرده است.
در این یادداشت آمده است هدف تهران طولانی کردن مذاکرات است، با این امید که هرچه توقف عملیات نظامی بیشتر ادامه پیدا کند، احتمال از سرگیری آن کمتر شود.
او تاکید کرده ترامپ باید این تصور را از بین ببرد و اگر تهران چنین نکند، ترامپ باید عملیات نظامی را از سر بگیرد و حملات را متوجه رهبرانی کند که در برابر توافق مقاومت میکنند.
تیسن نوشت: «اگر رژیم ایران واقعا میان جناحی که توافق میخواهد و جناحی که نمیخواهد دچار شکاف شده، راهحل ساده است: جناحی را که توافق نمیخواهد، بکشید.»
پس از انتشار این تحلیل، دونالد ترامپ همین جمله را عینا در شبکههای اجتماعی بازنشر کرد.
به گفته تیسن، حکومت ایران پس از نزدیک به ۴۰ روز حملات مداوم، هم از نظر نظامی آسیب دیده و هم اکنون زیر فشار اقتصادی محاصره دریایی آمریکا قرار دارد.
تیسن در ادامه تاکید کرد جمهوری اسلامی هنوز شکست نخورده، اما در وضعیت دشواری قرار دارد؛حملات آمریکا و اسرائیل بخش زیادی از توان نظامی تهاجمی تهران را از بین برده، اما آتشبس زمانی برقرار شد که هنوز حدود ۱۴ روز دیگر برای تکمیل فهرست اهداف تعیینشده باقی مانده بود و اگر آتشبس برقرار نشده بود، آمریکا احتمالا تا حالا آن عملیات را کامل کرده بود.
در بخش پایانی، نویسنده پیشنهاد کرده اگر جمهوری اسلامی همچنان شروط ترامپ را نپذیرد، ترامپ باید آن ۱۴ روز باقیمانده را در اختیار فرمانده سنتکام بگذارد، محاصره دریایی را حفظ کند، مسیر تنگه هرمز را برای همه کشتیها به جز کشتیهای ایرانی با زور باز کند و سپس به مقامهای باقیمانده جمهوری اسلامی اولتیماتوم بدهد.
در این یادداشت آمده است اگر تهران باز هم شروط آمریکا را نپذیرد، ترامپ میتواند بدون توافق اعلام پیروزی کند و به مردم ایران برای کنار زدن حکومتی که تضعیف شده، چراغ سبز بدهد.
شبکه خبری بلومبرگ پنجشنبه سوم اردیبهشت در گزارشی به بررسی کاهش قیمت مسکن در دبی پرداخت.
بر اساس این گزارش، قیمت خانهها در دبی برای نخستین بار از زمان همهگیری کرونا کاهش یافته است.
کارشناسان معتقدند این افت قیمت، نتیجه مستقیم جنگ آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی و کاهش اعتماد سرمایهگذاران است.
طبق شاخص قیمت مسکن که موسسه مشاوره املاک ولیواسترت (ValuStrat) تهیه کرده است، قیمتها در ماه مارس نسبت به ماه قبل از آن ۵.۹ درصد کاهش یافته است.
این نخستین روند نزولی از سال ۲۰۲۰ تاکنون محسوب میشود. اگرچه با وجود این ریزش، قیمتها همچنان در سطحی هستند که حدود شش ماه پیش بودند.
تاثیر تنشهای منطقهای بر بازار
رونق بیسابقه بازار املاک دبی در سالهای اخیر نتیجه سرمایهگذاری خارجی و مهاجرت ثروتمندان بوده و قیمتها از سال ۲۰۲۰ تاکنون بیش از ۷۰ درصد رشد کرده است، اما اکنون، رشد و ثبات این بازار تحت تاثیر جنگ میان جمهوری اسلامی، ایالات متحده و اسرائیل قرار گرفته است.
آمارهای موسسه ریدین (REIDIN) نشان میدهد ارزش معاملات مسکن در ماه مارس با افتی نزدیک به ۲۰ درصد، به حدود ۳۷.۲ میلیارد درهم (۱۰.۱ میلیارد دلار) رسیده است.
همچنین تعداد معاملات از حدود ۱۶ هزار فقره در ماه قبل، به ۱۳ هزار فقره کاهش یافته است.
لوئیس هاردینگ، مدیرعامل مجموعه بترهومز، در این باره گفت: «بازار بهسرعت به دوران اوج خود باز نخواهد گشت و ما انتظار داریم قیمتها کاهش یابد. با توجه به اینکه احتمالا رشد جمعیت مانند سالهای گذشته نخواهد بود و همزمان تعداد زیادی واحد مسکونی جدید آماده تحویل هستند، با کاهش تقاضا روبهرو خواهیم شد.»
خوشبینی انبوهسازان
با وجود این کاهش، انبوهسازان بزرگ دبی همچنان با احتیاط، خوشبین هستند.
سیاستهایی مانند ویزای طلایی باعث شده است دبی به مقصدی بلندمدت برای زندگی تبدیل شود و این موضوع به پایداری بازار کمک میکند.
کاترالاندا بنغاطی، مدیرعامل هلدینگ بنغاطی، به تلویزیون بلومبرگ گفت: «هنوز نقدینگی در بازار وجود دارد و رفتار کلی بازار نسبتا پایدار به نظر میرسد.»
با این حال، ریسکها همچنان پابرجاست؛ بهویژه در بخش پیشفروش، که حدود سهچهارم معاملات دبی را تشکیل میدهد.
فروش در این بخش در ماه مارس ۱۳ درصد کاهش یافته که نشاندهنده احتیاط سرمایهگذاران است.
ساهیل خوسلا، مدیرعامل توسعه سوهو، معتقد است: «در بازار نگرانیهایی دیده میشود و بخش پیشفروش بهدلیل ماهیت سرمایهگذاری، زودتر از بقیه آسیب میبیند. اما نگران سقوط آزاد قیمتها نیستیم، زیرا تعداد مصرفکنندگان واقعی، کسانی که برای سکونت خرید میکنند، بیش از هر زمان دیگری است.»
در نهایت، اگرچه سازندگان همچنان با ارائه مشوقهای جدید سعی در حفظ تقاضا دارند، اما آینده بازار مسکن دبی بهشدت به ثبات منطقه و احساس امنیت سرمایهگذاران گره خورده است.
دیکرو پنجشنبه سوم اردیبهشت در مصاحبه با خبرگزاری رویترز گفت کمبود کود شیمیایی که بهدنبال اختلال در تردد کشتیهای باری در تنگه هرمز تشدید شده، از هماکنون به کاهش بهرهوری در بخش کشاورزی انجامیده است.
نخستوزیر پیشین بلژیک هشدار داد این روند احتمالا در ماههای آینده بر میزان تولید محصولات کشاورزی اثر منفی خواهد گذاشت: «ناامنی غذایی طی چند ماه آینده به اوج خود میرسد و نمیتوان کار زیادی برای مقابله با آن انجام داد.»
او همچنین به بحران انرژی و کاهش حوالههای مالی اشاره کرد و ادامه داد: «حتی اگر جنگ همین فردا پایان یابد، این پیامدها از پیش شکل گرفتهاند و بیش از ۳۰ میلیون نفر را دوباره به فقر خواهند کشاند.»
کاهش حوالههای مالی به معنای کاهش مبالغی است که مهاجران برای خانوادههای خود ارسال میکنند؛ وضعیتی که به افت درآمد خانوارها و وخامت شرایط معیشتی آنان منجر میشود.
بخش قابل توجهی از کود شیمیایی جهان در خاورمیانه تولید میشود و حدود یکسوم از عرضه جهانی آن از تنگه هرمز عبور میکند.
پیشتر بانک جهانی، صندوق بینالمللی پول و برنامه جهانی غذای سازمان ملل هشدار دادند جنگ ایران باعث افزایش قیمت مواد غذایی میشود و فشار بیشتری بر آسیبپذیرترین اقشار جهان وارد میکند.
وضعیت تنگه هرمز و جریان انرژی جهانی به یکی از محورهای اصلی بحران خاورمیانه تبدیل شده است.
روزنامه نیویورکتایمز پیشتر گزارش داد پس از حملات جمهوری اسلامی، تردد روزانه در تنگه هرمز از ۱۳۰ کشتی به ۸ کشتی رسیده است.
کاهش ۰.۵ تا ۰.۸ درصدی تولید ناخالص داخلی جهان
رییس برنامه توسعه سازمان ملل در ادامه اعلام کرد پیامدهای غیرمستقیم مناقشه ایران تاکنون بین ۰.۵ تا ۰.۸ درصد از تولید ناخالص داخلی جهان را از بین برده است.
دیکرو افزود: «آنچه ساختنش دههها طول میکشد، میتواند در عرض ۸ هفته جنگ نابود شود.»
این بحران همچنین روند ارائه کمکهای بشردوستانه را با اختلال مواجه کرده است؛ منابع مالی کاهش یافته، در حالی که نیازها در مناطقی که پیشتر نیز با بحرانهای شدید دستوپنجه نرم میکردهاند، از جمله سودان، نوار غزه و اوکراین، افزایش یافته است.
رییس برنامه توسعه سازمان ملل در همین رابطه گفت: «ناچار خواهیم شد به برخی افراد بگوییم متاسفیم، اما امکان کمک به شما را نداریم. افرادی که برای ادامه زندگی به این کمکها وابستهاند، این حمایت را از دست میدهند و در وضعیت آسیبپذیرتری قرار میگیرند.»
این اظهارات در حالی مطرح میشوند که چشمانداز جنگ ایران و مذاکرات تهران و واشینگتن در هالهای از ابهام قرار دارد.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، اول اردیبهشت آتشبس موقت با تهران را تمدید کرد، اما محاصره تنگه هرمز و بنادر جنوبی ایران از سوی ارتش ایالات متحده همچنان ادامه دارد.
رهبران ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا، شامگاه پنجشنبه سوم اردیبهشت در حالی در شهر نیکوزیا، پایتخت قبرس، برای یک نشست غیررسمی گرد هم میآیند که قاره اروپا با جدیترین چالشهای امنیتی و اقتصادی دهههای اخیر روبهرو شده است.
فعالسازی ماده ۴۲.۷؛ پاسخ به حمله پهپادی به قبرس
رهبران حاضر در این نشست، امشب درباره بازنگری در ماده ۴۲.۷ پیمان اتحادیه اروپا، که مربوط به دفاع متقابل است، گفتوگو میکنند.
نیکوس کریستودولیدس، رییسجمهوری قبرس، پیش از شروع این اجلاس با صراحت اعلام کرد که اروپا برای پاسخ به حملات نظامی، به یک «دستورالعمل عملیاتی» روشن و واحد نیاز دارد.
نیاز به این برنامه دفاعی زمانی به یک ضرورت فوری تبدیل شد که در جریان جنگ اخیر با جمهوری اسلامی، پایگاه هوایی راهبردی «راف آکروتیری» بریتانیا در سواحل جنوبی قبرس هدف حملههای پهپادی قرار گرفت.
مقامهای ارشد قبرس اعلام کردند این حملات را به احتمال زیاد حزبالله لبنان انجام داده است.
این پایگاه، در دو حمله جداگانه هدف قرار گرفت که در نخستین مورد، برخورد یک پهپاد ایرانی از نوع «شاهد» به باند فرودگاه، خسارتهایی بر جای گذاشت. پدافند هوایی، چند ساعت بعد توانست دو پهپاد دیگر را رهگیری و منهدم کند.
از آنجا که قبرس عضو ناتو نیست، دولت این کشور بر همکاری و تقویت توان دفاعی کشورهای عضو اتحادیه اروپا تاکید دارد.
از سوی دیگر، با توجه به اینکه دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، بارها ناتو را «ببر کاغذی» خوانده است، رهبران اروپا اکنون مصمم هستند تا بدون وابستگی کامل به چتر حمایتی آمریکا، از امنیت مرزهای خود محافظت کنند.
بحران انرژی؛ هزینه سنگین جنگ برای شهروندان اروپا
جنگ آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی، علاوه بر تبعات نظامی، ساختار اقتصادی اروپا را هم بهشدت به لرزه درآورده است.
بسته شدن تنگه هرمز و حمله به تاسیسات نفتی و گازی در خلیج فارس، باعث افزایش قیمت جهانی انرژی شده است.
بر اساس ارزیابی کمیسیون اروپا، افزایش قیمت سوخت از زمان شروع جنگ در ۹ اسفند، بیش از ۲۴ میلیارد یورو هزینه اضافی به اتحادیه اروپا تحمیل کرده است.
دان یورگنسن، کمیسر انرژی اتحادیه اروپا، با هشدار نسبت به وضعیت موجود گفت که قیمتها به این زودی به سطح قبلی بازنمیگردند و اروپا سالهای سختی در پیش دارد.
رهبران اروپا در این اجلاس، یک طرح حمایتی را بررسی میکنند که هدف آن حمایت از خانوادههای آسیبپذیر از طریق ارائه بنهای انرژی و کاهش مالیات است.
همزمان، دولت قبرس امیدوار است با بهرهبرداری از ذخایر گاز طبیعی خود در دریا، نقشی کلیدی در تامین انرژی پایدار و کاهش وابستگی کل اروپا به منابع خارجی ایفا کند.
آرایش جدید ژئوپلیتیک و کمک مالی به کییف
اتحادیه اروپا در حاشیه این اجلاس تلاش میکند با تقویت روابط خود با کشورهای منطقه، مانند مصر، اردن، لبنان و سوریه، یک جبهه متحد در برابر بیثباتیهای ناشی از اقدامات
جمهوری اسلامی ایجاد کند.
همچنین، این اتحادیه سرانجام فرایند اجرایی پرداخت وام بزرگ ۹۰ میلیارد یورویی به اوکراین را آغاز کرده است.
کشورهای مجارستان و اسلواکی که ماهها با پرداخت این وام مخالفت میکردند، اکنون از موضع خود کوتاه آمدند تا این بنبست دیپلماتیک شکسته شود.
کارشناسان معتقدند بازسازی خط لوله نفت «دروژبا» عامل اصلی تغییر نظر دولت مجارستان و همراهی آن با بستههای تحریمی جدید علیه روسیه بوده است.
رهبران اروپا امشب در قبرس تلاش میکنند تا ثابت کنند این اتحادیه میتواند از یک نهاد صرفا اقتصادی، به یک قدرت سیاسی و دفاعی متحد، منسجم و مستقل در سطح جهان تبدیل شود.
