در پی اختلاف نظر آمریکا و بریتانیا درباره جنگ در ایران، دونالد ترامپ در یک جدال لفظی تازه در شبکههای اجتماعی، از نخستوزیر بریتانیا خواست حفاری نفت و گاز داخلی را گسترش دهد. همزمان، رویکرد کییر استارمر نسبت به انسداد تنگه هرمز با انتقاد سیاستمداران بریتانیایی روبهرو شده است.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری ایالات متحده، شامگاه سهشنبه ۲۵ فروردین در شبکه اجتماعی تروثسوشال نوشت: «اروپا بهشدت به انرژی نیاز دارد، با این حال بریتانیا از بهرهبرداری از نفت دریای شمال که یکی از بزرگترین منابع در جهان است، خودداری میکند. فاجعهبار!!!»
او افزود: «نروژ نفت خود در دریای شمال را به دو برابر قیمت به بریتانیا میفروشد. آنها دارند ثروت هنگفتی به جیب میزنند. بریتانیا، که از نظر دسترسی به منابع انرژی در دریای شمال موقعیت بهتری نسبت به نروژ دارد، باید حفاری کند. حفاری کنید، عزیزم، حفاری کنید!!!»
این اظهارات تازهترین حمله لفظی رییسجمهوری آمریکا به کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا بهشمار میرود، در حالی که این دو همچنان بر سر رویکرد ترامپ به جنگ در خاورمیانه با یکدیگر اختلاف دارند.
استارمر در روزهای گذشته بارها اظهار کرده که به محاصره دریایی ایران از سوی آمریکا نخواهد پیوست و از سوی دیگر بر ایجاد سازوکار دیگری با مشارکت کشورهای اروپایی برای پایان دادن به انسداد تنگه هرمز تاکید کرده است.
رسانه دیلیمیل این موضع بریتانیا را نشانهای از افزایش تنشها میان این کشور با دیگر اعضای ناتو، بهویژه ایالات متحده، ارزیابی کرده و نوشته است که همه اینها در حالی رخ میدهد که به نظر میرسد درگیریها در خاورمیانه ادامه خواهد یافت و همزمان ارتش اسرائیل برای آمادگی جهت درگیریهای بیشتر با جمهوری اسلامی «سطح بالاتری از آمادهباش» را اعلام کرده است.
جورج رابرتسون، دبیرکل پیشین ناتو و عضو مجلس اعیان بریتانیا که چهرهای کلیدی در حزب کارگر این کشور به شمار میآید، سهشنبه از سیاستهای دفاعی و نظامی دولتی که همحزب اوست انتقاد کرد.
او با اشاره به موضع استارمر در مخالفت با تامین بودجه دفاعی، هشدار داد که مواضع دفاعی دولت امنیت ملی بریتانیا را در معرض خطر قرار داده است.
برنارد جنکین، نماینده محافظهکار پارلمان بریتانیا، نیز پیشتر سیاست کنونی بریتانیا را «زمان صلح» نامید و از استارمر بابت در پیش گرفتن چنین سیاستی انتقاد کرد. او در نشست کمیته ارتباطات مجلس عوام این کشور گفت: «ما همگی متفقالقول هستیم که دولت در وضعیت جنگی نیست و باید خیلی سریع به آن برسد. چرا اکنون در وضعیت جنگی قرار ندارد؟ به نظر میرسد شما در صلح هستید در حالی که ما در واقع در جنگ به سر میبریم.»
هفته گذشته، تونی بلر، رهبر حزب کارگر و نخستوزیر پیشین بریتانیا، نیز از رویکرد کشورش به جنگ در ایران انتقاد کرد و گفت که این جنگ «آسیبپذیری ساختاری» بریتانیا در برابر شوکهای جهانی سوختهای فسیلی را آشکار کرده است.
بریتانیا و فرانسه قرار است جمعه ۲۸ فروردین، یک نشست ویدیویی درباره وضعیت تنگه هرمز برگزار کنند. به گفته رویترز این نشست در سطح رهبران کشورها برگزار میشود و پیش از برگزاری نشست اصلی، دیپلماتهای ارشد جلساتی برای هماهنگی ترتیب خواهند داد.
سخنگوی دولت بریتانیا گفت: «این اجلاس، کار را به سمت یک طرح هماهنگ، مستقل و چندملیتی برای حفاظت از کشتیرانی بینالمللی پس از پایان درگیری پیش خواهد برد.»
استارمر دوشنبه به نمایندگان مجلس گفته بود که ابتکار عمل بریتانیا و فرانسه شامل «برنامهریزی نظامی برای تضمین کشتیرانی» و همچنین تلاشهای دیپلماتیک خواهد بود.
همزمان روزنامه بریتانیایی گاردین در گزارشی نوشت که جمهوری اسلامی میکوشد با نزدیک شدن به اروپا و فعالسازی کانالهای دیپلماتیک با اروپا، از شکاف فزاینده میان آمریکا و متحدانش بهره ببرد و فشار بیشتری بر واشینگتن برای عقبنشینی در جنگ وارد کند.
بر اساس این گزارش، عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، با هدف افزایش فشار بر آمریکا برای امتیازدهی در مناقشه جاری، پایتختهای اروپایی را در جریان جزییات پیشنهادهایی قرار داده که تهران در مذاکرات اسلامآباد درباره ذخایر اورانیوم و چشمانداز مدیریت تنگه هرمز مطرح کرد.
امانوئل مکرون، رییسجمهوری فرانسه، نیز در روزهای گذشته نشان داده است به رویکرد «زمان صلح» لندن بیش از رویکرد واشینگتن نزدیک است. او سهشنبه از گفتوگوی خود با دونالد ترامپ و مسعود پزشکیان خبر داد و در شبکه اجتماعی ایکس نوشت که در گفتوگو با رهبران دو کشور خواستار ازسرگیری مذاکرات با هدف «رفع سوتفاهمها و جلوگیری از ورود به مرحلههای جدیدی از تنش» شده است.
بر اساس پژوهشی که از سوی انجمن علوم اعصاب آمریکا منتشر شد، مغز انسان بهطور مداوم اطلاعاتی مانند تصاویر، صداها و فضاهای آشنا را با پیامدهای بعدی آنها پیوند میدهد.
این فرآیند که «یادگیری تداعیگر» نام دارد، به افراد کمک میکند بر پایه تجربههای قبلی، سریعتر تصمیم بگیرند و از خطر دوری کنند.
با این حال، پژوهشگران میگویند این سیستم در همه افراد به یک شکل عمل نمیکند.
این تحقیق توضیح میدهد که چگونه سازوکارهای طبیعی یادگیری در مغز، در بعضی افراد بهجای کمک به تصمیمگیری بهتر، به تداوم انتخابهای نامطلوب منجر میشود.
نقش نشانهها در تصمیمگیری نادرست
به گفته جوزپه دی پلگرینو، سرپرست این مطالعه از دانشگاه بولونیا، افراد از نظر میزان اتکا به نشانههای محیطی برای تصمیمگیری تفاوت چشمگیری با یکدیگر دارند.
برخی افراد هنگام تصمیمگیری بهشدت به تصاویر و صداهای اطراف خود وابستهاند، در حالی که گروهی دیگر انعطافپذیری بیشتری دارند و کمتر تحت تاثیر این محرکها قرار میگیرند.
به گفته پژوهشگران، مشکل زمانی بروز میکند که معنای این نشانهها دستخوش تغییر میشود.
برای نمونه، اگر یک محیط یا صدای آشنا که پیشتر با پاداش همراه بوده، بهتدریج به پیامدهای پرخطر یا نامطلوب منجر شود، مغز همه افراد نمیتواند این تغییر را بهدرستی ثبت کند.
در افرادی که حساسیت بالایی به نشانهها دارند، مغز در «بهروزرسانی» این آموختهها ناتوان میماند و همچنان بر اساس الگوهای قدیمی واکنش نشان میدهد.
در نتیجه این افراد، حتی پس از تجربه شکست یا زیان، همان انتخابهای قبلی را تکرار میکنند.
پیوند نشانهها با اعتیاد و اضطراب
در این شرایط، نشانههای محیطی بهجای آنکه راهنمایی مفید باشند، به عامل اصلی هدایت رفتار تبدیل میشوند و ترک عادتهای زیانبار را دشوارتر میکنند.
این یافتهها میتواند به درک بهتر الگوهای رفتاری در اعتیاد، اختلالات وسواسی و اضطراب کمک کند.
تیم تحقیقاتی قصد دارد این نوع الگوی یادگیری را در میان افراد دارای اختلالات بالینی مورد بررسی قرار دهد.
هدف آنها یافتن پاسخ روشنتری برای این پرسش است که آیا حساسیت بیش از حد به نشانههای محیطی میتواند یکی از دلایل اصلی تداوم الگوی تصمیمگیریهای پرخطر در این گروهها باشد.
