واکنش مدال‌آوران المپیک؛ اعدام صالح محمدی لکه‌ای سیاه بر پیکره ورزش
صالح محمدی پنج‌شنبه ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، به همراه دو نفر دیگر اعدام شد؛ اقدامی که موجی از خشم و اندوه را میان مدال‌آوران المپیک برانگیخت.
صالح محمدی پنج‌شنبه ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، به همراه دو نفر دیگر اعدام شد؛ اقدامی که موجی از خشم و اندوه را میان مدال‌آوران المپیک برانگیخت.
شبکه خبری فاکس‌نیوز در گزارشی ویژه، واکنش‌های گسترده ورزشکاران المپیک به اعدام صالح محمدی، کشتی‌گیر ۱۹ ساله ایرانی، را بررسی کرد.
صالح محمدی متولد ۲۰ اسفند ۱۳۸۵ بود. او شهریور ۱۴۰۳ با دوبنده تیم ملی کشتی آزاد ایران، مدال برنز جام بین‌المللی سایتی‌یف را در کراسنویارسک روسیه به دست آورد.
یک فاجعه انسانی
برندون اسلی، قهرمان وزن ۷۴ کیلوگرم کشتی آزاد المپیک سیدنی، که در آن مسابقات بووایسار سایتی‌یف را شکست داد، با ابراز تاسف عمیق به فاکس‌نیوز گفت: «من به‌عنوان کسی که دو بار به ایران سفر کرده و از نزدیک شاهد عزت و قلب مهربان مردم این کشور بوده‌ام، از شنیدن خبر اعدام این نوجوان کشتی‌گیر قلبم به درد آمد. تماشای اعدام یک ورزشکار نوجوان از سوی حکومت غیرقابل‌باور است. دعای من همراه خانواده صالح محمدی و تمام کسانی است که از این ظلم رنج می‌برند.»
تایلر کلاری، قهرمان آمریکایی شنای ۲۰۰ متر کرال پشت المپیک ۲۰۱۲ لندن، این اقدام را نتیجه یک فرایند قضایی ناعادلانه خواند و افزود: «ما المپین‌ها عمر خود را در کنار ورزشکارانی می‌گذرانیم که نماد نظم و آزادی هستند. اعدام یک کشتی‌گیر پس از یک دادگاه نمایشی، یادآور ماهیت خشونت‌بار این حکومت است. این لحظات نشان می‌دهد که چرا ایستادگی در برابر چنین رفتارهایی ضروری است.»
روزی سیاه برای جامعه ورزش
کیلی همفریز، قهرمان سه دوره المپیک زمستانی در رشته بابسلد، به فاکس‌نیوز گفت: «کشتن یک نوجوان تنها به جرم اعتراض، منزجرکننده است؛ اما کشتن نوجوانی که به دلیل قهرمان بودن و تبدیل شدن به نماد کشورش هدف قرار گرفته، فاجعه‌بارتر است. این روزی سیاه برای جامعه ورزش است و تفاوت میان آزادی ما در آمریکا و وضعیت ورزشکاران در ایران را نشان می‌دهد. من ممکن است در فضای مجازی با نظرات مخالف روبه‌رو شوم، اما هرگز بابت ابراز عقیده، نگران جانم نیستم.»
فراخوان بین‌المللی برای پاسخگو کردن جمهوری اسلامی
کیتی اولاندر، از دیگر المپین‌های حاضر در این گزارش، بر لزوم اقدام بین‌المللی تاکید کرد. اولاندر گفت: «این ورزشکاران هیچ خطایی مرتکب نشدند. آن‌ها نماینده کشورشان بودند، اما به‌جای حمایت، در برابر سیستمی رها شدند که بویی از عدالت نبرده است. سکوت دیگر جایز نیست و نهادهای بین‌المللی باید بابت این شکست در محافظت از جان ورزشکاران پاسخگو باشند.»
