شناسایی نخستین ستاره سبزرنگ، اخترشناسان را شگفت‌زده کرد

خبرگزاری ایرنا گزارش داد علی مطلق، دبیر کمیته ملی پیشگیری و کنترل سرطان، گفته است سالانه ۱۵۶ هزار و ۴۶۷ مورد تازه سرطان در میان زنان و مردان شناسایی می‌شود.

او افزود ۳۸۹ هزار و ۴۶۶ بیمار تا پنج سال پس از تشخیص زنده می‌مانند و از هر ۱۰ بیمار، به‌طور میانگین یک نفر پیش از ۷۵ سالگی جان می‌بازد.

این رقم با برآورد سالانه ۲۰۰ هزار موردی که رییس انجمن رادیوانکولوژی در چهارم مهر اعلام کرد تفاوت دارد.

ایرنا روش محاسبه و دوره آماری را مشخص نکرده است اما این اختلاف به تنهایی نشانه کاهش ابتلا نیست.

• 

  رییس انجمن رادیوانکولوژی: سالانه حدود ۲۰۰ هزار مورد جدید سرطان در ایران شناسایی می‌شود

سرطان پستان؛ تشخیص دیرهنگام و انتظار طولانی

مطلق، سرطان‌های پستان، روده بزرگ و راست‌روده، معده، پروستات و ریه را پرتکرارترین انواع در ایران دانست.

به گفته او، سرطان پستان شایع‌ترین سرطان زنان است و سالانه ۲۱ هزار و ۳۰۴ مورد تازه از آن ثبت می‌شود.

میانگین سن ابتلا ۴۶.۸ سال است؛ رقمی که با گزارش‌های پیشین درباره سن پایین ابتلا در ایران همخوانی دارد.

او گفت ۴۵.۸ درصد مبتلایان در مرحله سوم یا چهارم تشخیص داده می‌شوند و ۳۴ درصد بیش از سه ماه برای تشخیص قطعی منتظر می‌مانند.

مطلق خواستار کاهش این زمان به کمتر از دو ماه شد.

• 

  هر ساله بیش از ۱۶ هزار زن در ایران به سرطان پستان مبتلا می‌شوند

سرطان و هزینه‌های ریالی

مطلق داده‌های دقیق و یکپارچه را پیش‌شرط برنامه‌ریزی برای پیشگیری، غربالگری و درمان دانست.

او گفت شبکه ملی مراقبت سرطان برای پیوند خدمات موجود طراحی شده و هدف آن ساخت مراکز تازه نیست.

از اردیبهشت ۱۴۰۳ تا خرداد ۱۴۰۵، بیش از ۲۸ میلیون و ۵۶۶ هزار سند هزینه‌ای مرتبط با سرطان در سامانه‌های بیمه‌ای و درمانی ثبت شده است که مجموع اسناد، ۱۹۳ هزار و ۷۰۰ میلیارد ریال بوده است.

هزینه‌های ثبت‌شده در سال ۱۴۰۴ نیز نسبت به سال پیش ۵۳ درصد افزایش یافته است. این رقم مجموع اسناد است، نه میانگین هزینه درمان برای هر بیمار.

ایران‌اینترنشنال پیش از این در گزارشی درباره فشار هزینه درمان، به دشواری پرداخت و مشکلات بیمه‌ای بیماران پرداخت.

• 

  هزینه ماهانه درمان یک بیمار مبتلا به سرطان دست‌کم ۱۰ میلیون تومان است

شبکه مراقبت و نیازهای پس از درمان

مطلق گفت شبکه ملی مراقبت سرطان ۱۸ مداخله در سه محور کیفیت خدمات، دسترسی و حمایت مالی تعریف کرده است.

مسیر مراقبت از پیشگیری و تشخیص زودهنگام تا درمان تخصصی، مراقبت تسکینی و پایش، ادامه می‌یابد.

او افزود پوشش بیمه پایه و حمایتی، مشروط به ورود بیمار به شبکه و ثبت اطلاعات در پرونده الکترونیک سرطان است.

شهپر حقیقت، استاد اپیدمیولوژی مرکز تحقیقات سرطان پستان، گفت که مراقبت نباید با پایان درمان متوقف شود.

او کنترل درد، خستگی، عوارض دارویی و مشکلات شناختی، ورزش و تغذیه علمی، حمایت روانی از خانواده و حفظ باروری پیش از درمان‌های تهاجمی را از نیازهای بیماران دانست.

وب‌سایت نیچر چهارشنبه ۲۲ مهر گزارش داد نتایج این مطالعه که بزرگ‌ترین پژوهش در نوع خود است، از ارتباط این چربی با سلامت روان نیز حکایت دارد.

با شنیدن نام چربی، معمولا بافتی را به یاد می‌آوریم که زیر پوست، به‌ویژه دور شکم، جمع می‌شود و انرژی اضافی را ذخیره می‌کند. دانشمندان به این نوع، «چربی سفید» می‌گویند.

اما بدن نوع دیگری از چربی هم دارد که به‌جای ذخیره انرژی، آن را می‌سوزاند تا گرما تولید کند. این «چربی قهوه‌ای» بیشتر در اطراف گردن، زیر بغل و قفسه سینه یافت می‌شود.

این بافت به گرم ماندن نوزادان کمک می‌کند و دانشمندان سال‌ها تصور می‌کردند پس از آنکه نوزادان بتوانند با لرزیدن خود را گرم کنند، از بین می‌رود.

اما در سال ۲۰۰۹، پژوهشگران برای نخستین بار وجود چربی قهوه‌ای را در بدن بزرگسالان گزارش کردند.

شینگو کاجیمورا، زیست‌شناس مولکولی دانشکده پزشکی هاروارد، این تحقیق را از جامع‌ترین و مهم‌ترین پژوهش‌های این حوزه دانست.

• 

  تخم‌مرغ تبرئه شد؛ عامل افزایش کلسترول بد، چربی اشباع‌شده است

شناسایی چربی قهوه‌ای فعال

برای شناسایی چربی قهوه‌ای فعال، به افراد نوعی گلوکز رادیواکتیو تزریق می‌شود. سپس با دو روش تصویربرداری «توموگرافی گسیل پوزیترون» و «توموگرافی کامپیوتری» مشخص می‌کنند کدام بافت‌ها گلوکز را جذب کرده‌اند.

به این ترتیب، محل فعالیت چربی قهوه‌ای مشخص می‌شود. منظور از چربی قهوه‌ای فعال، بافتی است که هنگام تصویربرداری در حال مصرف انرژی و تولید گرماست.

این روش‌ها برای تشخیص و پیگیری سرطان نیز کاربرد دارند. به همین دلیل، گروهی به سرپرستی پل کوهن، پزشک و پژوهشگر دانشگاه راکفلر در نیویورک، با مرکز سرطان مموریال اسلون کترینگ همکاری کرد.

آنها تصاویر پزشکی بیش از ۱۰۰ هزار نفر از مراجعان این مرکز را بررسی کردند و با کمک هوش مصنوعی، میزان چربی قهوه‌ای فعال را در این تصاویر اندازه گرفتند.

پژوهشگران افراد را به دو گروه تقسیم کردند: کسانی که هنگام تصویربرداری چربی قهوه‌ای فعال داشتند و کسانی که نشانه‌ای از فعالیت این نوع چربی در تصاویرشان دیده نمی‌شد. سپس پرونده‌های پزشکی آنها را مورد بررسی قرار دادند.

نتایج حاکی از آن بود که دیابت نوع دو، فشار خون بالا و چند بیماری قلبی‌عروقی در گروه نخست کمتر دیده می‌شد.

این یافته با نتیجه پژوهش کوچک‌تری که کوهن و همکارانش در سال ۲۰۲۱ انجام داده بودند، همخوانی داشت.

اما یافته غیرمنتظره به سلامت روان مربوط می‌شد: افسردگی و اضطراب نیز در افرادی که چربی قهوه‌ای فعال داشتند، کمتر بود؛ نتیجه‌ای که خود پژوهشگران را هم شگفت‌زده کرد.

• 

  آیا چاقی خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش می‌دهد؟

راه‌های فعال کردن چربی قهوه‌ای

هنوز معلوم نیست چربی قهوه‌ای چگونه ممکن است بر سلامت روان اثر بگذارد. نیکولاس گومز بانوی، از نویسندگان پژوهش، گفت چون افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی و اختلالات سوخت‌وساز بیشتر در معرض افسردگی و اضطراب هستند، شاید وضعیت بهتر سوخت‌وساز بدن توضیحی برای این ارتباط باشد.

راه‌های افزایش فعالیت این چربی هم چندان شناخته‌شده نیست. سرما می‌تواند آن را فعال کند، اما به گفته کوهن، تحمل سرما برای بیشتر مردم خوشایند نیست و راهکاری عملی به شمار نمی‌رود.

دارویی به نام «میرابگرون» که برای درمان بی‌اختیاری ادرار به کار می‌رود، چربی قهوه‌ای را فعال می‌کند، اما عوارض قلبی‌عروقی دارد.

بررسی داروهای تجویزشده برای شرکت‌کنندگان نشان داد گروهی از داروهای فشار خون به نام «مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین» با فعالیت بیشتر چربی قهوه‌ای ارتباط دارند.

پژوهشگران یکی از این داروها، «لوزارتان»، را روی سلول‌ها و موش‌ها آزمایش کردند و دریافتند فعالیت این چربی افزایش می‌یابد.

کوهن امیدوار است بتوان روزی با یافتن کاربردهای تازه برای داروهای تاییدشده، چربی قهوه‌ای را در انسان فعال کرد و از فواید آن بهره برد.

با این همه، عرفان لودهی، پژوهشگر دانشگاه واشینگتن، یادآور می‌شود که این مطالعه گذشته‌نگر است؛ بنابراین هنوز نمی‌توان گفت چربی قهوه‌ای علت مستقیم این فواید است.

در پژوهش‌های گذشته‌نگر، دانشمندان اطلاعات پزشکی افراد را که از قبل ثبت شده است، مورد بررسی قرار می‌دهند تا ارتباط احتمالی میان عوامل مختلف را پیدا کنند.

این بررسی‌ها می‌توانند نشان دهند که دو عامل با هم ارتباط دارند، اما ثابت نمی‌کنند که یکی از آنها علت مستقیم دیگری است.

وب‌سایت سای‌تک دیلی سه‌شنبه ۲۱ مهر گزارش داد این پژوهش که در مجله «نورولوژی»، نشریه آکادمی عصب‌شناسی آمریکا، منتشر شده، به بررسی ارتباط مدت و شدت فعالیت‌های روزمره با تغییر علائم پارکینسون پرداخته است.

دونگ‌وو ریو، پژوهشگر دانشگاه سینسیناتی و از نویسندگان مطالعه، گفت پارکینسون بیماری مغزی پیش‌رونده‌ای است که به‌تدریج توانایی‌های حرکتی و شناختی فرد را مختل می‌کند و می‌تواند استقلال او را از بین ببرد.

او افزود پژوهش‌های پیشین از ارتباط فعالیت بدنی با علائم حرکتی پارکینسون حکایت داشتند، اما یافته‌های جدید نشان می‌دهد تحرک بیشتر ممکن است از سرعت افت توانایی‌های حرکتی و شناختی بکاهد.

• 

  استارت‌آپ اسرائیلی می‌کوشد فعالیت مغز را با هوش مصنوعی رمزگشایی کند

از کارهای خانه تا ورزش‌های سنگین

در این پژوهش، ۲۹۴ فرد مبتلا به پارکینسون خفیف تا متوسط با میانگین سنی ۶۶ سال شرکت کردند. آنان میزان فعالیت هفتگی خود را در محل کار، خانه و اوقات فراغت گزارش دادند.

پژوهشگران پیاده‌روی تند، شنای سبک، تنیس دونفره، استفاده از جاروبرقی و چمن‌زنی را فعالیت‌هایی با شدت متوسط طبقه‌بندی کردند.

دویدن آهسته، دوچرخه‌سواری سریع، ورزش‌های رقابتی، پارو کردن برف و حمل بار سنگین نیز در گروه فعالیت‌های شدید قرار گرفتند.

میزان تحرک افراد با سه معیار سنجیده شد: مجموع ساعات فعالیت متوسط یا شدید در هفته، حجم کلی فعالیت با در نظر گرفتن شدت آن و زمانی که به فعالیت شدید اختصاص می‌یافت.

شرکت‌کنندگان بر اساس مدت فعالیت هفتگی به سه گروه تقسیم شدند: حداکثر چهار ساعت، چهار تا هشت ساعت و بیش از هشت ساعت.

پژوهشگران هر سال با آزمون‌هایی جداگانه، حافظه، توانایی تفکر و علائم حرکتی آنان را ارزیابی کردند.

100%

تحرک بیشتر، افت شناختی کمتر

در آزمون ۳۰ امتیازی سنجش حافظه و تفکر، نمره پایین‌تر به معنای عملکرد ضعیف‌تر بود. میانگین نمره کم‌تحرک‌ترین افراد سالانه ۰٫۴۷۸ واحد کاهش یافت.

این رقم در گروه میانی ۰٫۰۹۰ واحد و در فعال‌ترین گروه تنها ۰٫۰۰۷ واحد بود. به این ترتیب، شرکت‌کنندگانی که بیشترین فعالیت بدنی را داشتند، تقریبا هیچ افتی در توانایی‌های شناختی خود تجربه نکردند.

در ارزیابی علائم حرکتی نیز تفاوت‌هایی میان سه گروه مشاهده شد. پژوهشگران از مقیاسی ۱۳۲ امتیازی استفاده کردند که نمره بالاتر در آن به معنای شدت بیشتر علائم پارکینسون بود. میانگین نمره شرکت‌کنندگان در آغاز مطالعه ۲۳ ثبت شد.

در طول پژوهش، نمره کم‌تحرک‌ترین گروه سالانه ۰٫۱۴۳ واحد افزایش یافت که نشان‌دهنده تشدید خفیف علائم بود.

در مقابل، این رقم برای گروه میانی ۰٫۲۲۵ واحد و برای فعال‌ترین افراد ۰٫۷۸۳ واحد کاهش یافت که از وضعیت مطلوب‌تر آنان در ارزیابی علائم حرکتی حکایت داشت.

ارتباط فعالیت بدنی بیشتر با کاهش سرعت افت توانایی‌های شناختی و تشدید کمتر علائم حرکتی، حتی پس از در نظر گرفتن سن، جنسیت و مدت ابتلا به پارکینسون نیز برقرار ماند.

• 

  تاثیر شگفت‌انگیز رقص بر مغز و درمان اختلالات عصبی

با این حال، پژوهشگران هشدار دادند اطلاعات مربوط به فعالیت بدنی بر اساس گزارش خود شرکت‌کنندگان جمع‌آوری شده و ممکن است دقیق نباشد.

همچنین مشخص نیست فعالیت بدنی بیشتر به حفظ عملکرد دستگاه عصبی کمک کرده یا افرادی که علائم خفیف‌تری داشتند، توانسته‌اند فعال‌تر بمانند.

پژوهشگران افزودند شرکت‌کنندگان در آغاز مطالعه عموما از حافظه و توانایی تفکر خوبی برخوردار بودند و به همین دلیل، نتایج باید با احتیاط تفسیر شوند.

بنابراین، اثبات تاثیر مستقیم ورزش بر روند پیشرفت پارکینسون مستلزم انجام پژوهش‌های بیشتری است.

ناسا سه‌شنبه ۲۱ مهر اعلام کرد این مریخ‌نورد که ابعادی مشابه یک خودرو دارد، در ماموریت بررسی شرایط احتمالی حیات میکروبی در گذشته مریخ به این رکورد رسیده است.

این مریخ‌نورد برخی از کهن‌ترین زمین‌هایی را بررسی می‌کند که تاکنون در منظومه شمسی کاوش شده‌اند.

استیون لی، مدیر پروژه مریخ‌نوردها در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در کالیفرنیا، گفت تجهیزات مهندسی و ابزارهای استقامت در وضعیت بسیار خوبی قرار دارند و تمامی سامانه‌های پشتیبان آن همچنان در دسترس‌ هستند.

به گفته او، ارزیابی تازه نشان می‌دهد سامانه‌ها توان فعالیت تا سال‌های دهه ۲۰۳۰ و احتمالا پس از آن را دارند.

رکورد قبلی متعلق به مریخ‌نورد «فرصت» بود که بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۸ حدود ۴۵ کیلومتر پیمود. مسافت طی‌شده هر دو کاوشگر از تمامی ماه‌نوردها نیز بیشتر است.

پیمایش دهانه جزرو

«استقامت» با مجموعه ابزارهای علمی خود بر دهانه «جزرو» در نیمکره شمالی مریخ تمرکز کرده است. منطقه‌ای که تصور می‌شود میلیاردها سال پیش آب آن را فراگرفته و میزبان یک دریاچه بوده است.

این کاوشگر هنگام حرکت به‌سوی منطقه «ایدوبی»، از میان ناحیه موسوم به «لاک دو شارم» در بیرون لبه غربی دهانه، رکورد را ثبت کرد. مریخ‌نورد «کنجکاوی» نیز در دهانه «گیل»، نزدیک استوای مریخ، فعالیت می‌کند.

لی گفت «استقامت» نشانه‌ای از کند شدن ندارد. سازوکارهای حرکتی آن برای اثبات توان پیمایش دست‌کم ۱۰۰ کیلومتر آزمایش می‌شوند و تجهیزات قرار است آزمون‌هایی معادل پیمودن ۱۵۰ تا ۳۰۰ کیلومتر را پشت سر بگذارند.

ناسا سامانه ناوبری خودکار «اتو‌نو» را از عوامل اصلی موفقیت این مریخ‌نورد می‌داند.

به گفته لی، ۹۰ درصد حرکت‌های آن بدون مداخله انسانی انجام می‌شود.

کاوشگر از سطح پیش رو تصاویر استریو می‌گیرد، نقشه سه‌بعدی می‌سازد و ایمن‌ترین مسیر را انتخاب می‌کند. یک پردازنده کمکی سریع نیز پردازش تصاویر و اجرای نرم‌افزار را تقریبا پیوسته ممکن می‌کند؛ برخلاف مریخ‌نوردهای پیشین که برای محاسبه مسیر باید توقف می‌کردند.

این مریخ‌نورد بر تجربه ۲۹ ساله مریخ‌نوردهای سوجورنر، «روح»، «فرصت» و «کنجکاوی» تکیه دارد.

• 

  مریخ‌نورد ناسا برای نخستین بار نشانه‌های رعد و برق در این سیاره را ثبت کرد

نشانه احتمالی حیات

لی مهم‌ترین دستاورد احتمالی «استقامت» را کشف نشانه زیستی می‌داند که سال گذشته اعلام شد؛ سرنخی از احتمال حیات میکروبی، نه تایید قطعی وجود آن.

این نشانه در سنگی سرخ‌رنگ یافت شد که احتمالا ۳.۲ تا ۳.۸ میلیارد سال پیش در مسیر رودخانه‌ای منتهی به دریاچه جزرو شکل گرفته است.

به گفته لی، منطقه لاک دو شارم می‌تواند سرنخ‌هایی از فرایندهای اولیه زمین‌شناسی، از جمله برخوردهای بزرگ شهاب‌سنگی، ارائه دهد. خود دهانه جزرو نیز بر اثر چنین برخوردی شکل گرفته است.

شواهد مداری نشان می‌دهد بخش‌هایی از لبه دهانه زمانی میزبان سامانه‌های آب‌گرمایی بوده‌اند؛ محیط‌های زیرسطحی گرم و آبداری که شاید برای حیات مناسب بوده‌اند.

ماموریت اولیه تنها ۲۰ کیلومتر پیمایش را پیش‌بینی می‌کرد. ناسا اکنون کاوش لبه دهانه را تا حدود پایان سال ۲۰۲۸ تمدید کرده و سامانه تامین توان مبتنی بر پلوتونیوم نیز، به گفته لی، برای سال‌های زیادی انرژی قابل استفاده دارد.

به گزارش نشریه نیچر، در هفته‌های گذشته دست‌کم دو گروه از پژوهشگران اعلام کرده‌اند پس از مدت‌ها تحقیق روی مسائل علمی دریافته‌اند شرکت‌های هوش مصنوعی زودتر از آن‌ها به پاسخ رسیده و یافته‌های خود را منتشر کرده‌اند.

این اتفاق نگرانی درباره استفاده از داده‌های منتشرنشده پژوهشگران را افزایش داده و برخی را به محدود کردن استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی واداشته است.

جفری اروینگ، دانشمند ارشد سازمان پژوهشی «رزولوشن» در کالیفرنیا، در همین رابطه گفت دانشمندان ممکن است در رقابت با هوش مصنوعی عقب بمانند؛ نه لزوما به این دلیل که مقاله‌های منتشرنشده خود را در سامانه‌ها بارگذاری کرده‌اند، بلکه چون این ابزارها در حل مسائل روزبه‌روز توانمندتر می‌شوند.

• 

  ترامپ از توافق شرکت‌های بزرگ فناوری بر سر تدوین استانداردهای هوش مصنوعی خبر داد

یافته‌های بحث‌برانگیز

تریستان باکمستر، ریاضیدان دانشگاه نیویورک، ۱۶ شهریور اعلام کرد همراه با لونت آلپوگه، ریاضیدان شاغل در شرکت آنتروپیک، پس از یک سال پژوهش در حل مساله ناویه-استوکس، از مسائل دیرپای دینامیک سیالات، به پیشرفت‌هایی دست یافته‌اند.

همکاری آلپوگه در این پروژه شخصی و مستقل از شغلش بود. باکمستر هم‌زمان مقاله‌ای درباره راه‌حل نسخه‌ای ساده‌تر از این مساله منتشر کرد.

یک روز بعد، اوپن‌ای‌آی اعلام کرد عامل‌های هوش مصنوعی‌اش برای این مساله راه‌حلی یافته‌اند.

باکمستر احتمال داد اطلاعاتی که او و همکارش در یکی از ابزارهای اوپن‌ای‌آی وارد کرده بودند، برای آموزش مدل‌های شرکت به کار رفته باشد.

اوپن‌ای‌آی این احتمال را رد کرد و گفت اطلاعاتی که باکمستر طی دو ماه منتهی به انتشار نتایج در این سامانه وارد کرده بود، به هیچ شکلی، حتی از طریق آموزش مدل‌ها، نمی‌توانسته بر عملکرد آن تاثیر بگذارد.

این شرکت تاکید کرد پژوهشگران و عامل‌هایش پیش از انتشار عمومی، به نتایج کار این دو ریاضیدان دسترسی نداشتند.

دو هفته بعد، آنتروپیک خبر داد عامل‌های مبتنی بر مدل «کلود» کشف کرده‌اند برخی ویروس‌ها الگوهایی از قطعات تکرارشونده دی‌ان‌ای دارند که شبیه الگوهای سامانه ویرایش ژن کریسپر است.

ماریو رودریگز مستره، دانشجوی دکترای زیست‌شناسی محاسباتی دانشگاه کپنهاگ، به نیویورک‌تایمز گفت سال‌ها روی همین الگوها کار کرده و بارها از کلود کمک گرفته، اما هنوز نتایجش را منتشر نکرده است.

او احتمال داد داده‌های گروهش وارد فرایند آموزش مدل هوش مصنوعی شده باشند.

در سوی دیگر، آنتروپیک گفت کلود با متن گفت‌وگوهای کاربران آموزش ندیده است.

• 

  چرا واتیکان درباره «آخرالزمان» هوش مصنوعی هشدار می‌دهد؟

بی‌اعتمادی به ابزارهای هوش مصنوعی

این ماجراها برخی دانشمندان را محتاط‌تر کرده است.

ساندرا لورنتینو، پژوهشگر اپی‌ژنتیک تولیدمثل در دانشگاه مونستر آلمان، گفت دیگر به این سامانه‌ها اعتماد ندارد.

او فقط برای یافتن خطاهای کدنویسی از هوش مصنوعی استفاده می‌کند و پیش از آن، نام متغیرها و پارامترها را به عبارت‌های عمومی تغییر می‌دهد تا جزییات آزمایش‌هایش فاش نشود.

ساموئل مهر، پژوهشگر علوم شناختی شنوایی در دانشگاه اوکلند نیوزیلند، نیز دستورالعملی برای آزمایشگاهش تدوین کرده که بارگذاری اطلاعات حفاظت‌شده در مدل‌های تجاری را ممنوع می‌کند و درباره کاربرد این مدل‌ها در مراحل پژوهش هشدار می‌دهد.

به گفته او، سپردن مالکیت فکری به شرکت‌هایی که نحوه استفاده آن‌ها از داده‌ها روشن نیست، «خطر بزرگی» دارد.

مهر به توافق آنتروپیک در سال ۲۰۲۵ برای پرداخت یک میلیارد و ۵۰۰ میلیون دلار به‌منظور حل‌وفصل ادعاهای مربوط به استفاده از نسخه‌های غیرقانونی کتاب‌ها در آموزش مدل‌ها اشاره کرد؛ توافقی که به معنای پذیرش مسئولیت حقوقی نبود.

گرچه بسیاری از مدل‌ها امکان غیرفعال کردن استفاده از داده‌های کاربران برای آموزش را فراهم می‌کنند، دیوید کروگر، پژوهشگر هوش مصنوعی، هشدار داد حتی این اقدام یا کنار گذاشتن کامل ابزارها، ممکن است برای حفاظت از اطلاعات کافی نباشد.

اوپن‌ای‌آی در پاسخ به نیچر اعلام کرد غیرفعال کردن گزینه «بهبود مدل برای همه» از به‌کارگیری گفت‌وگوهای جدید برای بهبود مدل‌هایش جلوگیری می‌کند.

• 

  گزارش نادرست هوش مصنوعی نزدیک بود ارتش آمریکا را وارد عملیات علیه یک کشتی چینی کند

رقابت یا همکاری با دانشمندان؟

اروینگ در ادامه سخنان خود هشدار داد با افزایش توانایی استدلال عامل‌های هوش مصنوعی، این سامانه‌ها حتی بدون استفاده از اطلاعات منتشرنشده پژوهشگران نیز می‌توانند با تکیه بر «اقیانوس دانش» تولیدشده به دست انسان، زودتر از دانشمندان به کشفیات علمی برسند.

اما سارا هوکر، پژوهشگر هوش مصنوعی، با تصور حذف دانشمندان موافق نیست.

به گفته او، این عامل‌ها هنوز در طرح پرسش‌های تازه و راهگشا چندان توانمند نیستند و نقش انسان در ساختن فرضیه‌های علمی همچنان اساسی است.

هوکر معتقد است هوش مصنوعی شیوه پژوهش را دگرگون می‌کند، اما جای دانشمندان را نمی‌گیرد؛ بلکه پس از مطرح شدن پرسش علمی، رسیدن به پاسخ را به‌طور چشمگیری سرعت می‌بخشد.