جاویدنامان وحید و حمید ارزانلو، برادرانی که دغدغه میهن داشتند نه معیشت

احسان روزبهانی، ملی پوش پیشین تیم ملی بوکس ایران، در یک استوری اینستاگرام نوشت: «۱۲ دقیقه بابای سپهر دنبال جنازه پسرش بود و از اون ۱۲ دقیقه دیگه من جنازه شدم.»

در یکی از ویدیوهای دردناک منتشر شده از پزشکی قانونی کهریزک تهران، صدایی از پدر یکی از معترضان کشته‌شده با نام «سپهر» به گوش می‌رسد که در میان انبوه پیکرها، به دنبال فرزند خود می‌گردد.

جمله «سپهر بابا کجایی» از زبان این پدر، به یکی از دردناک‌ترین صحنه‌های انقلاب ملی ایرانیان تبدیل شده است.

عبدالله ناصری، تاریخ‌نگار، پس از مشاهده مستند ایران‌اینترنشنال درباره قتل‌عام ایرانیان گفت که به یاد حمله مغول به ایران افتاده است. او با دیدن این تصاویر تکان‌دهنده از کشتار غیرنظامیان، گفت شمار کشته‌شدگان را بیش از ۵۰ هزار نفر برآورد می‌کند.

گفت‌وگو با مرتضی کاظمیان، عضو تحریریه ایران‌اینترنشنال

دفتر شاهزاده رضا پهلوی در حساب شبکه اجتماعی ایکس نوشت ۲۶۰ نفر از فعالان و متخصصان، در نامه‌ای خواستار شناسایی شاهزاده رضا پهلوی به‌عنوان نماینده مشروع و رهبر وحدت‌بخش اپوزیسیون دموکراتیک ایران شدند.

امضاکنندگان این نامه همچنین بر پایان دادن به تعامل با جمهوری اسلامی، تروریستی اعلام کردن سپاه پاسداران و اقدام قاطع دیپلماتیک علیه جمهوری اسلامی تاکید کردند.

در جریان سرکوب اعتراضات سراسری، جمهوری اسلامی شماری از پزشکان و پرستارانی که مجروحان را درمان کرده‌اند، بازداشت و تهدید کرده است. بیش از چهار هزار پزشک با امضای بیانیه‌ای این اقدامات را محکوم کرده و خواستار پایان فشار بر کادر درمان شده‌اند.

گفت‌وگو با روزبه اسفندیاری، پزشک

بنا بر این اطلاعات، شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه و در جریان تیراندازی ماموران حکومتی در منطقه تهرانپارس، حمید ارزانلو بر اثر اصابت گلوله به ناحیه سر به‌شدت مجروح شد. برادرش، وحید، به کمک او شتافت که با شلیک دو گلوله به ناحیه گردن هدف قرار گرفت.

وحید و حمید ارزانلو بعدتر به‌دلیل شدت جراحات، جان خود را از دست دادند.

در مراسم خاکسپاری این دو برادر، کیومرث ارزانلو، برادر دیگرشان، از حاضران خواست که اگر راه برادرانش را درست می‌دانند، برای آنان کف بزنند و حاضران در مراسم هم دو برادر ارزانلو را تشویق کردند.

به گفته منابع نزدیک به خانواده ارزانلو، نهادهای امنیتی برای تحویل پیکر این دو برادر بیش از یک میلیارد تومان از خانواده دریافت کرده‌اند.

بر اساس اطلاعات دریافتی، حمید و وحید ارزانلو از روزهای آغاز اعتصابات در بازار مرکزی تهران، حضوری فعال در همراهی و سازماندهی اعتصاب داشتند و در منطقه دلاوران تهران، نقش مؤثری ایفا کردند.

اعتصاب گسترده ۱۷ دی‌ماه در بازار مبل دلاوران، با پیگیری مستقیم این دو برادر شکل گرفت و به یکی از بزرگ‌ترین اعتصاب‌های آن روزها در شرق تهران تبدیل شد.

منابع نزدیک به خانواده گفتند این دو برادر شامگاه ۱۸ دی‌ماه نیز از نخستین ساعات، در کف خیابان و در کنار معترضان حضور داشتند.

حمید و وحید ارزانلو از مالکان و مدیران شرکت «آیسا مبل کیان» بودند. مجموعه‌ای خانوادگی متعلق به شش برادر ارزانلو که فعالیت خود را حدود ۲۰ سال پیش از یک کارگاه کوچک آغاز کرد و به یکی از برندهای شناخته‌شده صنعت مبلمان ایران تبدیل شد.

این مجموعه در اوج فعالیت خود، به‌طور مستقیم و غیرمستقیم برای دست‌کم یک‌هزار نفر اشتغال‌زایی کرده و حدود ۲۰۰ نیروی کار مستقیم داشته است.

آیسا مبل حدود ۳۰ شعبه و نمایندگی در سراسر ایران از جمله اصفهان، تهران، شیراز، قم، مشهد و یزد دارد و نمایشگاه اصلی آن در بلوار دلاوران تهران است.

این دو برادر که از خانواده‌ای کارگری و ساکن محله خاک‌سفید تهران بودند، به‌عنوان چهره‌هایی خودساخته، خوش‌نام و مردمی، در صنعت مبلمان ایران شناخته می‌شدند.

به گفته فعالان این صنف، نام خانواده ارزانلو برای بسیاری از فعالان بازار مبلمان در مناطقی چون دلاوران، یافت‌آباد، کمرد و همچنین در شهرهای مختلف ایران، شناخته‌ شده است.

وحید ارزانلو، متولد ۱۳۶۱، مدیر طراحی و دیزاین مجموعه آیسا مبل بود. او پدر سه فرزند خردسال بود: یک پسر نوجوان حدودا ۱۵ ساله و دو فرزند دوقلو.

حمید ارزانلو که از وحید بزرگ‌تر بود، متاهل و پدر دو فرزند خردسال بود و مدیریت فروش نمایشگاه‌های بزرگ آیسا مبل در تهران، شامل دست‌کم شش نمایشگاه اصلی را بر عهده داشت.

مادر این دو برادر، زنی حدودا ۶۸ ساله، اکنون به جمع خانواده‌های دادخواه پیوسته است.

قتل حمید و وحید ارزانلو، روایت رسمی مقام‌های جمهوری اسلامی را در مورد محدود بودن اعتراضات به مطالبات صرفا معیشتی، به چالش می‌کشد.

حضور این دو برادر در کنار عده بسیاری از دیگر معترضان، نشان داد هر چند موضوع معیشت موتور محرکه اعتراضات بود، اما دلیل اصلی انقلاب ملی مردم ایران نبود.

برادران ارزانلو کشته شدند در حالی که نه از سر فشار معیشت، بلکه با دغدغه میهن، آزادی و آینده ایران به خیابان رفتند.