محمد مالجو، اقتصاددان در ایران، با اشاره به قطع سراسری اینترنت در ایران در روزهای اخیر نوشت: این اقدام پیش از آنکه فنی باشد اعترافی سیاسی است: اعتراف به ناتوانی.
او در کانال تلگرامی خود افزود: «حکومتی که نه رهبر اعتراض را میشناسد، نه درکی عمیق از رمزورازهای سازمانیابی اعتراضات خیابانی دارد، و نه حتی با طرف مذاکرهای برای مهار نارضایتیها مواجه است، ناگزیر به فلجسازی زیرساخت سرایت اعتراضها پناه میبرَد.»
مالجو اضافه کرد: «اینترنت را قطع کردند چون خیابان از کنترل خارج شده بود و چون خیابان دیگر نه صرفاً به محل تجمع بلکه به رسانه بدل شده بود.»
به اعتقاد او، «خیابان در اعتراضات اخیر، کارکردی فراتر از حضور جسمانی داشت. خیابان محل روایت بود، محل ثبت تجربه، محل انتقال خشم و محل تولید معنا. هر تصویر و هر ویدئو سندی بود علیه روایت رسمی و حلقهای در زنجیرۀ سرایت.»
مالجو با اشاره به این موضوع که قطع اینترنت تلاشی برای محرومسازی جامعه از حافظۀ جمعی بود، نوشت: «قدرت، وقتی از اقناع ناتوان میشود، به حافظه حمله میکند. اینجا دقیقاً جایی است که تناقض عریان میشود. جامعهای که دههها از سازمانیابی محروم شده، اکنون از امکان حافظۀ جمعی نیز محروم میشود.»
او همچنین اشاره کرد: «قطع اینترنت فقط معترضان را هدف نمیگیرد، زندگی را نشانه میگیرد. کار، درمان، آموزش، ارتباط خانوادگی و حداقلِ زیستِ قابلپیشبینی مختل میشود.»
مالجو در بخش دیگری از نوشته خود با اشاره به این نکته که «خشم از خیابان عقب مینشیند اما محو نمیشود»، افزود که خشم «در خانهها تهنشین میشود، شخصیتر میشود و عمیقتر.»
او نوشت: «قطع اینترنت شاید خیابان را موقتاً خلوت کند، اما جامعهای را که به بنبست رسیده نمیتوان با خاموشکردن صدا به عقب راند. سکوتِ دوهفتهایِ اخیر نه پایان اعتراض بلکه شکل رادیکالتر اعتراض بود.»