ریزش معدن طلا در ونزوئلا جان ۱۴ نفر را گرفت
مقامهای ونزوئلا اعلام کردند دستکم ۱۴ نفر در پی ریزش یک معدن طلا در منطقه الکایائو در جنوب شرقی این کشور جان باختند.
مقامهای ونزوئلا اعلام کردند دستکم ۱۴ نفر در پی ریزش یک معدن طلا در منطقه الکایائو در جنوب شرقی این کشور جان باختند.
خبرگزاری آسوشیتدپرس شامگاه دوشنبه ۲۱ مهر گزارش داد این حادثه به دنبال بارشهای شدید در منطقه به وقوع پیوست.
این رسانه به نقل از مقامهای محلی نوشت یک قرارگاه فرماندهی برای «هماهنگی عملیات بازیابی اجساد ۱۴ قربانی» تشکیل شده است.
نهاد امدادرسانی ونزوئلا در بیانیهای اعلام کرد قربانیان در سه چاه مختلف معدن «کواترو اسکیناس دِ کاراتال» در شهر الکایائو در حدود ۸۵۰ کیلومتری جنوب شرقی کاراکاس جان خود را از دست دادند.
بر اساس این بیانیه، عملیات جستوجو و نجات با «تخلیه آب همه چاههای منطقه بهمنظور پایین آوردن سطح آب و سپس ارزیابی تلاشهای امدادی» برای نجات افرادی که در معدن طلا گرفتار شدهاند، در جریان است.
تا زمان تنظیم این گزارش، خبری درباره شمار افراد گرفتار در معدن و سرنوشت آنها منتشر نشده است.
آسوشیتدپرس به نقل از آتشنشانان الکایائو نوشت آمار قربانیان بر پایه گفتههای دیگر معدنکاران به دست آمده است.
به گفته آنان، جاری شدن سیلاب در منطقه موجب فرو ریختن معادن عمودی شده است.
اقتصاد شهر الکایائو به استخراج طلا وابسته است و بخش عمدهای از ۳۰ هزار ساکن آن بهصورت مستقیم یا غیرمستقیم از راه فعالیت در معدن امرار معاش میکنند.
بسیاری از معادن ونزوئلا، بهویژه در جنوب این کشور، در شرایطی ناایمن و بدون نظارت کارآمد فعالیت میکنند.
بخش بزرگی از این فعالیتها بهصورت غیررسمی انجام میشوند و در برخی نقاط ونزوئلا، گروههای مسلح و شبکههای تبهکار بر روند استخراج تسلط دارند؛ امری که کنترل و پاسخگویی را دشوار کرده است.
طی سالهای اخیر، فروریختن تونلها و سیلابهای ناگهانی بارها جان معدنکاران را گرفته و همزمان گزارشهای متعددی از تخریب محیط زیست، نقض حقوق بشر و نبود حضور موثر دولت در این مناطق منتشر شده است.
در سایه فقر گسترده و کمبود فرصتهای شغلی، هزاران ونزوئلایی به استخراج طلا در معادن غیررسمی روی آوردهاند.
بر اساس گزارشها، فقر در ونزوئلا طی سالهای زمامداری نیکلاس مادورو بهطور چشمگیری افزایش یافته است.
بر اساس این گزارش، این راهبرد دوگانه که عبارت است از «اتحاد در بالا و سرکوب در پایین»، برای خرید زمان طراحی شده است.
فارن پالیسی نوشت: «خامنهای سه سال باقیمانده از دولت ترامپ را سالهای سختی میبیند، اما محاسبهاش ساده است: اگر رژیم بتواند ثبات داخلی را حفظ و اعتراضات داخلی را مهار کند، میتواند فشار خارجی را تاب بیاورد تا زمینه ژئوپلیتیکی دستخوش تغییر شود.»
این گزارش به وخامت اوضاع اقتصادی ایران در پی فعال شدن مکانیسم ماشه پرداخت و افزود بازگشت تحریمهای سازمان ملل نهتنها «شکست دیپلماتیک بزرگی» برای تهران بود، بلکه «مشکلات اقتصادی ایران را نیز عمیقتر کرد».
با پایان مهلت ۳۰ روزه تعیینشده در مکانیسم ماشه، همه تحریمهای پیشین سازمان ملل علیه جمهوری اسلامی از ششم مهر دوباره برقرار شد.
مقامهای حکومت ایران در هفتههای گذشته از «پاسخ سخت» به بازگشت این تحریمها خبر داده و تهدیدهایی مانند خروج از معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای (انپیتی) و ساخت بمب هستهای را مطرح کردهاند.
با این حال، اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی، ۲۱ مهر اعلام کرد تهران به انپیتی پایبند خواهد بود.
۱۵ مهر، بانک جهانی پیشبینی کرد رشد اقتصادی ایران در سال جاری میلادی نزدیک به دو درصد کاهش پیدا کند و این روند کوچک شدن اقتصاد در سال بعدی هم تداوم داشته باشد.
صبر جمهوری اسلامی، کهنترین راهبرد بقا
فارن پالیسی در ادامه گزارش خود نوشت با وجود تشدید تحریمها، بعید است تهران به تشدید تنش چشمگیر با غرب دست بزند.
بر اساس این گزارش، جمهوری اسلامی قصد دارد دوران باقیمانده از ریاستجمهوری ترامپ را پشت سر بگذارد و برای تحقق این هدف «احتمالا به کهنترین راهبرد بقای خود متوسل خواهد شد: صبر.»
فارن پالیسی افزود: «جمهوری اسلامی فضای داخلی خود را امنیتی خواهد کرد، قدرت نظامی خود را به رخ خواهد کشید و منتظر انتخابات [آتی] آمریکا خواهد ماند؛ با امید روی کار آمدن رییسجمهوری جدید و سازشپذیرتر در کاخ سفید.»
این نشریه ادامه داد: «برای خامنهای که اکنون ناتوانتر اما همچنان در قدرت است، خویشتنداری نه نشانه ضعف بلکه ضرورتی حیاتی است. او ترجیح میدهد تاریخ از او بهعنوان نماد ایستادگی و قهرمان ضدآمریکایی یاد کند، نه رهبری شکستخورده و تحقیرشده که تسلیم سیاست "تسلیم بیقید و شرط" [ترامپ] شد.»
اول مهر، خامنهای در سخنانی بار دیگر بر ادامه برنامه هستهای و غنیسازی اورانیوم در داخل ایران تاکید کرد و مذاکره با آمریکا را «ضرر محض» خواند.
فارن پالیسی در پایان چنین نتیجهگیری کرد: «در حالی که تحریمها ایران را در تنگنا نشان میدهند، از دید تهران، وحدت، سرکوب و صبر برای نگه داشتن جمهوری اسلامی در میان طوفان کافی است. از این منظر، خود تابآوردن نوعی پیروزی است.»
در این گزارش آمده است: «حزبالله لبنان، گروههای شبهنظامی شیعه عراق و تیپ فاطمیون افغانستان، همگی در سرکوب جنبشهای ضدحکومتی در درون ایران نقش ایفا کردهاند.»
لانگوار ژورنال سهشنبه ۲۲ مهر تاکید کرد: «نگرانی فزایندهای درباره استفاده از نیروهای خارجی مستقر در ایران در دورههای ناآرامی داخلی برای سرکوب اعتراضها وجود دارد؛ روشی که نخستینبار در جریان موج اعتراضهای سال ۸۸ گزارش شد.»
این نشریه نوشت که در آن زمان، حدود پنج هزار نیروی مسلح حزبالله لبنان برای کمک به سرکوبها به ایران اعزام شدند.
دانشجویان دانشگاه بوعلی همدان، ۱۴ مهر با همراهی گروهی از مردم در اعتراض به «حضور دانشجویان عراقی وابسته به حشد شعبی و مزاحمتهای آنان برای دختران دانشجو» تجمع کردند و خواستار اخراج آنان شدند.
چند روز بعد و در ۱۹ مهر نیز شماری از شهروندان در همدان قصد داشتند در اعتراض به اقدامات یک دانشجوی عراقی مقابل دانشگاه بوعلیسینا تجمع کنند که با واکنش ماموران حکومت مواجه شدند.
به گفته شهروندان، نیروهای امنیتی با استفاده از باتون و تهدید به بازداشت، مردم را متفرق کردند.
پیشتر سایت خبری الجبال عراق در گزارشی تایید کرده بود یک دانشجوی عراقی به نام «سیف صدام حسین»، به یک دانشجوی دختر ایرانی در دانشگاه همدان توهین کرده و او را آزار داده است.
در سالهای اخیر، شمار دانشجویان عراقی در ایران به دهها هزار تن رسیده است.
نیابتیها و حضورشان در سرکوبها در ایران
لانگوار ژورنال همچنین به استفاده از نیروهای نیابتی در دیگر اعتراضات ایران از جمله اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» اشاره کرده است.
بر اساس گزارش این نشریه، در جریان این اعتراضات، اعضای حزبالله و نیروهای شبهنظامی حشد شعبی عراق در سرکوب تظاهرات به نیروهای بسیج ایران کمک کردند و به گفته شاهدان عینی، «مردانی با لباس شخصی و لهجه عربی لبنانی» در چندین شهر به سرکوب معترضان پرداختند.
این اولین بار نیست که گزارشهایی از حضور نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی در سرکوب اعتراضات ایران منتشر میشود.
پیشتر میدلایست فوروم در مقالهای نوشت: «نیروی قدس سپاه پاسداران مسئول مهمترین دستاورد سیاست خارجی جمهوری اسلامی، یعنی گروهای سیاسی-نظامی نیابتی در کشورهای همسایه است و در این زمینه از روشی منحصربهفرد در جنگ سیاسی نامتقارن استفاده میکند.»
بر اساس این مقاله، «سرکوب مخالفتهای داخلی به خشنترین شکل ممکن با استفاده از نیروهای بسیج و اعضای گروههای نیابتی عرب»، یکی از کارکردهای این نیروهای نیابتی است.
