۱۹ مقام ارشد امنیتی پیشین اسرائیل با انتشار ویدیویی مشترک، خواستار پایان جنگ در غزه شدند و استدلال کردند اسرائیل در این کارزار بیش از آنکه به پیروزی رسیده باشد، متحمل زیان شده است. همزمان، بیش از ۶۰۰ مقام امنیتی پیشین اسرائیل در بیانیهای جداگانه، درخواست مشابهی را مطرح کردند.
۱۹ مقام سابق اسرائیلی در بیانیه تصویری خود که دوشنبه ۱۳ مرداد منتشر شد، هشدار دادند جنگ غزه به «دلایل سیاسی» ادامه پیدا کرده است، نه بر اساس «محاسبات و تصمیمات راهبردی نظامی».
در میان امضاکنندگان این بیانیه روسای پیشین ستاد کل ارتش، موساد، شینبت (سازمان اطلاعات و امنیت)، پلیس و نهادهای اطلاعاتی اسرائیل به چشم میخورند؛ از جمله ایهود باراک، نخستوزیر پیشین، موشه یعلون و دن خلوتص، دو رییس پیشین ستاد کل ارتش و یورام کوهن، رییس سابق شینبت.
راوی ویدیو در ابتدای آن گفت هر یک از این ۱۹ نفر در جلسات کابینه حضور داشتهاند، در حلقههای تصمیمگیری حساس فعالیت کردهاند، در فرآیندهای بسیار ظریف و امنیتی نقش داشتهاند و مجموعا بیش از هزار سال تجربه در حوزه امنیت ملی و دیپلماسی دارند.
امضاکنندگان این بیانیه گفتند جنگ غزه مدتها پیش میتوانست پایان یابد و از دولت خواستند با یک آتشبس دائم و توافق جامع برای آزادی گروگانها، جنگ را متوقف و همه گروگانهای باقیمانده را بهطور کامل آزاد کند.
در روزهای اخیر و در پی اقدام حماس و جهاد اسلامی در انتشار تصاویر دو گروگان اسرائیلی، فشارها بر بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر این کشور، شدت گرفته است.
امی آیالون، رییس پیشین شینبت، جنگ غزه را «در ابتدا عادلانه و برای دفاع از خود» خواند و در عین حال گفت وقتی اسرائیل به همه اهداف نظامی خود دست یافت و به پیروزی درخشانی در برابر دشمنانش رسید، این جنگ دیگر عادلانه نبود.
به گفته او، این نبرد اکنون اسرائیل را به سمت از دست دادن «امنیت و هویتش» سوق داده است.
عاموس مالکا، رییس پیشین اطلاعات نظامی، نیز گفت اسرائیل بیش از یک سال است از نقطهای که میتوانست با موفقیت عملیاتی به جنگ پایان دهد، عبور کرده است.
نداو آرگامان، رییس پیشین شینبت و تامیر پاردو، رییس سابق موساد، هم وضعیت کنونی اسرائیل را «در آستانه شکست» توصیف کردند.
موشه یعلون و یورام کوهن دولت نتانیاهو را متشکل از «تندروها» و «اقلیتی حاکم بر سیاست» خواندند که اسرائیل را به «مسیری غیرعقلانی» کشانده است.
این مقامات امنیتی پیشین از جانشینان کنونی خود خواستند که در برابر ادامه جنگ موضعگیری کنند.
همچنین بیش از ۶۰۰ مقام امنیتی پیشین اسرائیل، از جمله روسای سابق دستگاههای اطلاعاتی، در نامهای از دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، خواستند به دولت اسرائیل برای پایان جنگ در غزه فشار وارد کند.
شکدم که اکنون بهعنوان تحلیلگر سیاسی و سخنگوی یک نهاد حامی اسرائیل با نام «ما به اسرائیل ایمان داریم» فعالیت میکند، دوشنبه ۱۳ مرداد در روزنامه جروزالم پست نوشت جمهوری اسلامی تنها به فریب دادن مردم خود قانع نیست و جاهطلبیهایش تا مجذوب ساختن غرب با روایتی از مظلومنمایی نیز امتداد یافته است.
او هشدار داد حکومت ایران «کیمیاگری کهنِ تبدیل مظلومنمایی به ابزاری برای امپراتوریسازی» را به کمال رسانده است.
در ادامه بخشهایی از این یادداشت را میخوانید.
نمیتوان در برابر مهارتی که با آن همزمان نقاب مظلومیت بر چهره میزند و داس سرکوب را به حرکت درمیآورد، شگفتزده نشد. این مظلومیت نه بهعنوان وضعیتی تاسفبار، بلکه همچون گرزی درخشان است؛ سلاحی صیقلخورده برای بریدن، خلع سلاح کردن و خاموش ساختن.
به طبقهبندی انسانها در جمهوری اسلامی نگاه کنید؛ این حکومت انسانها را بر پایه قومیت، مذهب یا گرایش جنسی جدا میسازد. هر ویژگی هویتی را بیرون میکشد، به نمایش میگذارد و سپس آن را چون تیغی برای پاره کردن تار و پود جامعه بهکار میگیرد؛ کُرد در برابر آذری، سنی در برابر شیعه، زن در برابر مرد.
این حکومت بهخوبی دریافته که برای تضعیف یک ملت، نخست باید پیوندهای وحدت آن را گسست و مردم را به قبیلههایی متخاصم تقلیل داد.
وقتی همه بندهای ملت بودن از هم گسسته شود، چه میماند؟ تنها ایدئولوژی؛ اما نه یک ایدئولوژی پویا و زندگیبخش، بلکه جزماندیشی خشک و بیروح، همچون یک نقاشی تکرنگ که بر پیکره تمدنی رنگارنگ کشیده شده باشد.
ملاها حکومتی بنا کردهاند که نهتنها اطاعت، بلکه همدستی میطلبد؛ یک اتاق پژواک بیپایان که در آن از شهروندان انتظار میرود شعارهای روز را تکرار کنند و چشم بر خشونتی ببندند که ستونهای آن را نگه میدارد.
ایدئولوژی که روزی ابزاری در خدمت دولت بود، اکنون خود به بتی بدل شده که در هر محراب، قربانی میطلبد: از حقیقت، از فردیت و از عشق.
تبلیغات جمهوری اسلامی چگونه عمل میکند؟
با این حال، حکومت ایران تنها به فریب مردم خود قانع نیست و جاهطلبیهایش فراتر از مرزهایش میرود. تهران با جذابیتی نرم و فریبکارانه، همچون یک شیاد حرفهای، غرب را با روایتی از مظلومیت چنان مجذوب کرده که حتی روشنفکرترین ذهنها نیز فریب آن را خوردهاند.
روشنفکران غربی که در احساس گناه پسااستعماری غوطهورند، ایران را نه یک زندان تئوکراتیک، بلکه شهیدی «بد فهمیده شده» میپندارند؛ ملتی شریف که قربانی زورگویی امپریالیستها شده است. تهران حتما از تماشای این نمایش مضحک خندهاش میگیرد! آنکه هم زندانبان است و هم زندانی، هم ستمگر است و هم ستمدیده، بیتردید استاد تبلیغات است.
جمهوری اسلامی دهههاست این بازی را با شکیبایی عنکبوتی که تار میتند، پیش میبرد. هر تار با دقت تنیده میشود: یک سخنرانی در اینجا، یک مانور دیپلماتیک در آنجا، یک صحنهسازی حسابشده برای برانگیختن خشم و جلب توجه رسانههای جهانی.
در این میان، غرب هر بار فریب میخورد؛ ژست میگیریم، بیانیه صادر میکنیم، تحریم اعلام میکنیم، اما پشت این کلمات سختگیرانه، ارادهای برای رویارویی با پوسیدگی بنیادین وجود ندارد.
دانشجویان ما شاید غمانگیزترین قربانیان این نمایش باشند. از کلاسهای درس دانشگاه کمبریج تا پردیسهای کالیفرنیا، از جا برمیخیزند و خود را پاسداران عدالت، حامیان مظلومان میخوانند. اما عدالت چه کسی؟ مظلومیت چه کسی را بازگو میکنند؟ دقیقا همان روایتهایی که تهران با وسواس پرورانده است.
انگار جمهوری اسلامی در میان جوانان غرب عروسکی سخنگو یافته؛ جملاتی در دهانشان میگذارد که ظاهری شریف دارند، اما تنها برای پنهان کردن بیرحمی طراحی شدهاند.
چگونه و چرا این فریب کارگر افتاد؟
چگونه چنین شد؟ چگونه وارثان عقلانیت عصر روشنگری و اندیشه لیبرال، چنین تمامعیار فریب خوردند؟ بخشی از پاسخ در خودپسندی اخلاقی ما نهفته است. ما عاشق آنیم که خود را درستکار بدانیم؛ عاشق صحنهسازیهای قهرمانانهایم که در آن مشت بر میز میکوبیم و با تبهکاران تاریخی فرضی درمیافتیم.
پس وقتی تهران زمزمههایی از ظلم غربی در گوشمان میخواند، گوش میسپاریم. سر تکان میدهیم. یادداشت برمیداریم. ساختارهایی پیچیده برای سرزنشگری میسازیم و به راحتی فراموش میکنیم که ستمگر واقعی در این داستان نه «غرب» انتزاعی، بلکه رژیمی است که مردم خود را به زندان میاندازد، شاعران را شلاق میزند و زنان را سنگسار میکند.
این روش کار جمهوری اسلامی است: تفرقه بینداز، سردرگم کن، وارونه جلوه بده.
رهبران حکومت ایران بسیار بهتر از ما دریافتهاند که میدان نبرد قرن بیستویکم نه دشتهای بیابانی، بلکه ذهن انسانهاست. آنها جنگ را نه صرفا با تانک و هواپیما - که آنها را نیز دارند - بلکه با روایتها، با داستانها، با ترکیبی فریبنده از رنج و شکوه به پیش میبرند؛ ترکیبی که حتی فرهیختهترین انسانها را به همدستانی نادان بدل میسازد.
آنها بهدنبال تصرف سرزمین نیستند، بلکه خیال را فتح میکنند؛ در پی استعمار واژگان اخلاقی جهاناند.
در همین حال، درون ایران، مردم با رنجهایی زندگی میکنند که حتی درکشان دشوار است: فشار اقتصادی روزمره، تشدیدشده با فساد و سوءمدیریت، تهدید دائمی بازداشت یا سرنوشتی بدتر برای کسانی که زبان میگشایند؛ فضای خفقانآور ایدئولوژیک که از کلاس درس تا اتاق خواب را فراگرفته است.
اما صدای این رنجها هم در هیاهوی تبلیغات رژیم و هم در همصدایی ناآگاهانه برخی روشنفکران خوشنیت اما گمراه غربی گم میشود؛ آنان که استبداد را با مقاومت و قساوت را با شجاعت اشتباه میگیرند.
جمهوری اسلامی از این سردرگمی تغذیه میکند. میداند تا زمانی که جهان در جدال میان شرق و غرب، میان دانشجویان معترض و دولتهای بهاصطلاح جنگطلب باقی بماند، سلطهاش ادامه خواهد یافت. این رژیم همچون تردستیکار ماهریست که وقتی ما مشغول بحث بر سر ترفندش هستیم، جادوی واقعی را در جایی دیگر و دور از چشم اجرا میکند.
ما درباره تحریمها بحث میکنیم، درگیر پیچوخم دیپلماسی میشویم و در همین حین، تهران گامبهگام بنیانهای ملی بودن را از هم میگشاید و ایران را به ظرفی توخالی بدل میکند که تنها بخارهای ایدئولوژی در آن موج میزند.
تراژدی اینجاست: مردم ایران، رژیم ایران نیستند. آنان نه همان آخوندهایی هستند که بهدروغ به نامشان سخن میگویند و نه همان پاسدارانی که با گلوله و باتون سکوت را تحمیل میکنند. آنان مردمیاند سرافراز، گوناگون و زیبا؛ وارثان یکی از کهنترین تمدنهای جهان که در قفسی آهنین گرفتار آمدهاند. غرب، در اشتیاق خود برای عادل جلوه کردن، بارها این تمایز بنیادین را از یاد برده است.
پس باید نقابها، روایتها و افسانههای دمدستی را کنار زد. باید جمهوری اسلامی را آن گونه که هست دید: نه قربانی، بلکه شکارچی؛ نه چراغ راه مقاومت، بلکه کارخانه دروغ.
باید شجاعت آن را داشت تا کسانی را که چه از سر سادهدلی و چه از سر غرور، روایات این حکومت را بهجای حقیقت بازگو میکنند، به چالش کشید. در غیر این صورت، خود در زهر و توهمی شریک میشویم که نهتنها ایران، بلکه شفافیت اخلاقی جهان را آهسته آهسته میفرساید.
خبرگزاری رویترز نوشت این کارگران که در بخش مونتاژ جنگندههای بوئینگ در منطقه سنتلوئیس و ایالت ایلینوی مشغول به کار هستند، دوشنبه ۱۳ مرداد و پس از رد دومین پیشنهاد قراردادی شرکت، اعتصاب خود را آغاز کردند.
بخش دفاعی شرکت بوئینگ اعلام کرد برای این اعتصاب آماده است و قصد دارد با اجرای یک طرح اضطراری، از افرادی که عضو اتحادیههای کارگری نیستند، برای ادامه فعالیت خود استفاده کند.
بوئینگ افزود قراردادی که مورد قبول کارگران قرار نگرفت، یک توافق چهار ساله بود که افزایش میانگین دستمزدها تا حدود ۴۰ درصد، افزایش عمومی ۲۰ درصدی حقوق، پاداش پنج هزار دلاری برای تصویب قرارداد، افزایش دورهای حقوق و مرخصیهای بیشتر از جمله مرخصی استعلاجی را شامل میشد.
دَن گیلیان، معاون شرکت بوئینگ و مدیرکل تاسیسات این شرکت در سنتلوئیس، در بیانیهای گفت: «مایه تاسف است که کارکنان ما در سنتلوئیس پیشنهادی را رد کردند که شامل رشد میانگین دستمزدها تا ۴۰ درصد بود.»
در سوی دیگر، تام بولینگ، رییس ناحیه ۸۳۷ اتحادیه بینالمللی ماشینکاران و کارکنان صنایع هوافضا، در بیانیهای اعلام کرد: «اعضای ما شایسته قراردادی هستند که بازتابدهنده مهارت، تعهد و نقش حیاتی آنها در دفاع ملی [آمریکا] باشد.»
رویترز نوشت دومین قرارداد پیشنهادی بوئینگ به کارگران این شرکت تا حد زیادی مشابه پیشنهاد نخست بود که هفته گذشته با اکثریت قاطع مورد قبول قرار نگرفت.
کارگران ناحیه ۸۳۷ مسئول مونتاژ جنگندههای اف-۱۵ و اف/اِی-۱۸، هواپیمای آموزشی تی-۷ و پهپاد سوخترسان امکیو-۲۵ هستند؛ پهپادی که برای نیروی دریایی ایالات متحده در دست طراحی و توسعه است.
شرکت بوئینگ پس از امضای قرارداد ساخت جنگنده اف-۴۷اِی برای نیروی هوایی آمریکا در سال جاری، روند گسترش تاسیسات تولیدی خود در منطقه سنتلوئیس را آغاز کرده است.
پیشتر در هفتم مرداد، کلی اورتبرگ، مدیرعامل بوئینگ، تاثیر اعتصاب کارکنان بر فعالیت این شرکت را کماهمیت توصیف کرد و گفت بوئینگ سال گذشته نیز از پسِ اعتصاب هفت هفتهای ۳۳ هزار تن از اعضای خود در ناحیه ۷۵۱ در شمال غربی آمریکا که در خط تولید جتهای مسافربری فعال هستند، برآمده بود.
او افزود: «بیش از حد نگران پیامدهای اعتصاب نیستم. آن را مدیریت خواهیم کرد.»
اعتصاب ناحیه ۷۵۱ در آن مقطع زمانی، پس از تصویب قراردادی چهار ساله با افرایش ۳۸ درصدی دستمزدها پایان یافت.
به گزارش این رسانه، شرکتهای تولیدکننده تجهیزات دفاعی ناگزیر شدهاند برای یافتن ذخایر این مواد حیاتی «جهان را زیر و رو کنند». برخی از مواد مورد نیاز صنایع دفاعی اکنون بیش از پنج برابر از قیمتهای پیش از اعمال محدودیتهای چین معامله میشوند.
یکی از این شرکتها بهتازگی اعلام کرده است که عنصر ساماریوم را که برای تولید موتور جتهای جنگنده ضروری است، به قیمتی ۶۰ برابر قیمت معمول به آنها پیشنهاد دادهاند.
چین در نخستین ماههای آغاز به کار دونالد ترامپ به عنوان رییسجمهوری آمریکا، وقتی تنشهای تجاری میان دو کشور اوج گرفت، کنترل خود بر صادرات عناصر معدنی را تشدید کرد. اگرچه پس از فروکش کردن موقتی تنشها در ماه ژوئن صادرات برخی از مواد معدنی از سر گرفته شد، اما فروش مواد معدنی ضروری برای مقاصد نظامی همچنان تحت کنترل است.
چین حدود ۹۰ درصد از عناصر کمیاب معدنی جهان را تامین میکند و بر تولید بسیاری دیگر از مواد معدنی حیاتی نیز مسلط است.
به گفته مدیران صنایع نظامی و دفاعی، این شرکتها در سالهای گذشته تلاش کردهاند منابع جایگزینی برای این مواد پیدا کنند، اما برخی عناصر آنقدر خاص و نادرند که تولید آنها در غرب صرفه اقتصادی ندارد.
علاوه بر محدودیتهای جدید صادرات عناصر کمیاب، چین از دسامبر گذشته فروش عناصر ژرمانیم، گالیم و آنتیموان به آمریکا را ممنوع کرده است؛ موادی که برای سختکردن گلولهها و مهمات و همچنین تجهیز سربازان به قابلیت دید در شب استفاده میشوند.
به گزار والاستریت ژورنال، برخی شرکتها اکنون هشدار دادهاند که در صورت تأمین نشدن مواد معدنی بیشتر، با کاهش تولید مواجه خواهند شد.
پنتاگون شرکتهای پیمانکار دفاعی را موظف کرده که تا سال ۲۰۲۷ استفاده از آهنرباهای حاوی عناصر کمیاب با منشأ چینی را متوقف کنند. در نتیجه، برخی شرکتها ذخایر بزرگی از آهنربا تهیه کردهاند. با این حال، تامینکنندگان و شرکتهای دفاعی برای بسیاری از مواد معدنی حیاتی دیگر، ذخیرهای کمتر از یک سال ـ و بعضاً تنها چند ماه ـ در اختیار دارند.
والاستریت ژورنال همچنین از اعمال سختگیریهای بیسابقه از سوی چین بر خریدارانی خبر داده که مواد معدنی را برای مصارف غیرنظامی میخرند. ناظران چینی تنها در صورتی این مواد را در اختیارشان میگذارند که اطلاعات حساسی مانند تصاویری خط تولید ارائه کنند.
شرکتهای نظامی هم با درخواستهایی جدید مانند نقشهها و تصاویر محصولات و فهرستی از خریداران مواجه شدهاند. امتناع آنها از ارائه اطلاعات محرمانه، توقف محمولههای مورد نیازشان را به دنبال داشته است.
اخلال در انتقال مواد معدنی از کشورهای دیگر به کارخانههای تولید تسلیحات نظامی
والاستریت ژورنال با اشاره به توقیف یک کشتی حاوی ۵۵ تُن آنتیموانِ استخراج شده از استرالیا از سوی چین، این کشور را در ایجاد اخلال در عملکرد کارخانههای اسلحهسازی غرب «کاملا جدی» ارزیابی میکند.
در این اتفاق که بهار امسال رخ داد یکی از تامینکنندگان دفاعی ایالات متحده تلاش کرده بود کمبود ماده آنتیموان در بازار را از معدنی در استرالیا تامین کند و آن را به یکی از تاسیسات خود در مکزیک بفرستد.
کشتی حامل آنتیموان که به سوی مکزیک میرفت برای بارگیری مجدد در یکی از بندرهای چین متوقف شد و گمرک این کشور هم کل محموله را به مدت سه ماه توقیف کرد.
در نهایت با مداخله کاخ سفید، چین حاضر شد پس از سه ماه محموله را آزاد کند، به این شرط که بهجای مکزیک و ایالات متحده، به استرالیا بازگردانده شود.
وقتی محموله به استرالیا رسید، پلمپ آن شکسته بود. شرکت صاحب محموله آنتیموان در حال بررسی است که آیا محموله دستکاری یا آلوده شده است یا نه.
امتناع چین از پذیرش درخواست آمریکا برای توقف خرید نفت از ایران و روسیه
چین نهتنها با اعمال این محدودیتها بازار صنایع دفاعی و نظامی در اروپا و آمریکا را بهطور جدی تهدید میکند، از سوی دیگر با خرید نفت تحریمشده از جمهوری اسلامی و روسیه با قیمتی پایینتر از قیمتهای رسمی، سهمی بزرگ در تجهیز نظامی این کشورها که رویاروی غرب ایستادهاند، ایفا میکند.
اسکات بِسِنت، وزیر خزانهداری آمریکا بهتازگی اعلام کرد که حین مذاکره تجاری با چین درباره تعرفهها، این کشور را در جریان نارضایتی شدید واشینگتن از ادامه خرید نفتِ جمهوری اسلامی قرار داده و به آنها اعلام کرده است که ادامه این جریان به اعمال تعرفه صد درصدی بر همه کالاهای چینی منجر میشود.
چند روز بعد، وزارت خارجه چین بیانیهای درباره خرید نفت از روسیه و ایران منتشر کرد و گفت: «چین انرژی مورد نیاز خود را به روشهایی که در خدمت منافع ملیاش باشد تامین خواهد کرد.»
این بیانیه به صراحت اعلام میکند که تسلیم درخواست ایالات متحده نخواهد شد و «قاطعانه از حاکمیت، امنیت و منافع توسعهمحور خود» دفاع کرد.
تحلیلگران با کنار هم قرار دادن موضع چین در قبال خرید نفت و عملکرد این کشور در ایجاد محدودیت برای تولیدکنندگان نظامی نتیجه میگیرند که چین در بازی سخت اقتصادی با دولت ترامپ اعتماد به نفس زیادی دارد.
