سازمان عفو بینالملل، پنجشنبه ۲۴ آبان با اشاره به مرگ کیانوش سنجری، روزنامهنگار و فعال سیاسی در ایران نوشت که سالها بازجویی، بازداشت ناعادلانه، شکنجه و تبعید او را آزار داد، اما شکنجهگران و آزارگران او از مجازات مصون ماندند.
عفو بینالملل در پیامی که در شبکه ایکس منتشر کرد، از مرگ سنجری به عنوان اندوه جمعی «ما» یاد کرد و تاکید کرد که مرگ او خواستههای «ما» برای عدالت را برمیانگیزد.
حامد اسماعیلیون، از چهرههای سرشناس مخالف جمهوری اسلامی نیز در خصوص مرگ در شبکه ایکس نوشت: «آنچه بر کیانوش سنجری گذشت دردآور و جانکاه است… ضربان زندگی میتواند از چنبره حکومت وحشی و متعصبی که مرگ ما را ارزان میخواهد قویتر باشد.»
اسماعیلیون با بیان اینکه مرگ راه مبارزه با حکومتی نیست که با کشتن هر یک از ما گودالی کهنه را پر میکند، اضافه کرد: «آنچه آدمکش خیابان پاستور، فرماندهان بزدل و رییسجمهور پوشالیاش را به ترس میاندازد صدای شادی مردمان است. آنچه این حکومت را نابود میکند غریو بلند زندگی است.»
بنابر اعلام نزدیکان سنجری، مراسم تشییع او روز ۲۵ آبان در بهشت زهرای تهران برگزار خواهد شد.
سنجری، شامگاه چهارشنبه ۲۳ آبان در حرکتی اعتراضی به زندگی خود پایان داد.
او روز سهشنبه در ایکس نوشته بود اگر تا غروب چهارشنبه فاطمه سپهری، نسرین شاکرمی، توماج صالحی و آرشام رضایی از زندان آزاد نشوند، «در اعتراض به دیکتاتوری خامنهای و شرکایش» به زندگی خود پایان میدهد.
سنجری، با وجود پیامهای زیادی که زیر نوشتهاش در شبکه ایکس دریافت کرد و اینکه به گفته فعالان داخل ایران، دو تن از پزشکان متخصص و شماری از فعالان سیاسی شناختهشده با او در تماس بودند، ساعت ۷ شب تصویری از پل حافظ در تهران منتشر کرد.
او دقایقی بعد ساعت ۷:۲۰ شامگاه چهارشنبه، متنی دیگر در شبکه ایکس خود منتشر کرد و نوشت «الوعده وفا. هیچ کس نباید به خاطر بیان عقایدش زندانی شود. اعتراض حق هر شهروند ایرانیست. زندگی من پس از این توییت به پایان خواهد رسید، اما فراموش نکنیم که ما برای عشق به زندگی جان داده و میدهیم، و نه مرگ. آرزومندم روزی ایرانیان بیدار و بر بردگی چیره شوند. پاینده ایران.»
این زندانی سیاسی پیشین، در بیوگرافی شبکه ایکس خود نوشته است «هنوز زنده» است.
محمد شهریاری، سرپرست دادسرای امور جنایی تهران، روز ۲۴ آیان درباره مرگ سنجری گفت: «او سابقه چندبار بستری در بیمارستان داشته و به گفته همراهانش، مشکلات روحی و روانی داشته است.»
سنجری سابقه چندینبار بازداشت و زندانی شدن در ایران را داشت. او پس از آزادی بارها درباره وضعیت سلامتی، شکنجههایی که بر او اعمال شده بود و آزاری که در بیمارستان روانی امینآباد دیده بود اطلاعرسانی کرد.
