احتمال وجود حیات میکروبی در مریخ

برای دهه‌ها، دانشمندان درباره «ماده تاریک» نظریه‌پردازی کرده‌اند؛ ماده‌ای فرضی که گمان می‌رود با نیروی گرانش خود، کهکشان‌ها را کنار هم نگه می‌دارد. اما حالا پدیده‌ای مشابه در اعماق اقیانوس کشف شده است.

بر اساس گزارش بخش انگلیسی الجزیره، پژوهشی که به تازگی در مجله نیچر جیوساینس منتشر شده است، نشان می‌دهد ذخایر معدنی در بستر دریای منطقه کلاریون-کلیپرتون(CCZ) در اقیانوس آرام، در عمقی معادل نصف ارتفاع قله اورست، اکسیژن تولید می‌کنند.

پروفسور اندرو سویتمن، سرپرست تیم تحقیقاتی از انجمن علوم دریایی اسکاتلند (SAMS) می‌گوید این یافته‌ها نشان می‌دهند منبعی از اکسیژن، جدا از فرآیند فتوسنتز در سیاره ما وجود دارد.

تا پیش از این تصور می‌شد تنها منبع اکسیژن زمین، موجودات فتوسنتز کننده مانند گیاهان و جلبک‌ها هستند. حالا این کشف جدید پرسش‌های مهمی را درباره منشا حیات روی زمین مطرح می‌کند.

اکسیژن تاریک چیست؟

در منطقه کلاریون-کلیپرتون که مساحتی معادل چهار میلیون و ۵۰۰ هزار کیلومتر مربع از اقیانوس آرام را پوشش می‌دهد، سنگ‌های معدنی شبیه به زغال‌سنگ به نام «گره‌های چندفلزی» وجود دارند که به طور عمده حاوی منگنز و آهن هستند.

دانشمندان دریافته‌اند این گره‌ها بدون نیاز به فرآیند فتوسنتز، اکسیژن تولید می‌کنند.

این کشف می‌تواند دیدگاه‌ها را درباره چگونگی آغاز حیات روی زمین تغییر دهد.

سویتمن گفت: «این یافته نشان می‌دهد شاید منبع دیگری از اکسیژن در گذشته‌های دور وجود داشته و حیات هوازی می‌توانسته پیش از ظهور فتوسنتز شکل گرفته ‌باشد. اگر این اتفاق در سیاره ما رخ داده، ممکن است در سیارات دیگر نیز اتفاق بیفتد.»

چگونه اکسیژن تاریک کشف شد؟

این کشف نتیجه یک ماموریت تحقیقاتی در سال ۲۰۱۳ است که هدف آن بررسی میزان مصرف اکسیژن از سوی موجودات کف دریا بود.

محققان با استفاده از دستگاه‌های خاصی به نام «فرودگر» سکوهای مکانیکی‌‌ که می‌توانند آزادانه به کف دریا سقوط کنند، سطح اکسیژن را در اعماق چهار هزار متری اندازه‌گیری کردند.

خلاف انتظارها، آن‌ها متوجه شدند سطح اکسیژن در کف اقیانوس افزایش می‌یابد. این یافته غیرمنتظره، سویتمن و تیمش را به تحقیقات بیشتر واداشت.

سویتمن که در ابتدا گمان می‌کرد دستگاه‌های اندازه‌گیری‌اش خراب شده‌اند، تجهیزات را مجددا تنظیم کرد.

او طی سال‌های متمادی، آزمایش را چندین بار تکرار کرد و هر بار به نتایج مشابهی دست یافت.

تکرار نتایج، صحت یافته‌های اولیه را تایید کرد و نشان داد پدیده‌ای واقعی و قابل توجه در اعماق اقیانوس در حال رخ دادن است.

آن‌ها دریافتند گره‌های منگنز منبع این اکسیژن اضافی هستند.

این گره‌ها دارای شارژ الکتریکی معادل یک باتری AA هستند و از طریق فرآیندی به نام الکترولیز، آب دریا را به هیدروژن و اکسیژن تجزیه می‌کنند.

اهمیت این کشف چیست؟

اگرچه این یافته‌ها باید از سوی آزمایش‌های مستقل دیگر تایید شوند اما تحقیقات سویتمن و تیمش نشان می‌دهند برخی مواد معدنی می‌توانند بدون نیاز به نور خورشید، اکسیژن تولید کنند.

دکتر نیک اونز، مدیر انجمن علوم دریایی اسکاتلند گفت: «کشف منبع دیگری از اکسیژن در سیاره ما غیر از فتوسنتز، پیامدهای بسیاری دارد.»

این کشف همچنین بر اهمیت حفاظت از محیط‌ زیست‌هایی که اکسیژن تولید می‌کنند، تاکید می‌کند.

سویتمن هشدار داد که باید در مورد استخراج معادن از اعماق اقیانوس با دقت بیشتری فکر و عمل کرد زیرا به احتمال زیاد، این فرآیند اکسیژن مورد نیاز اکوسیستم‌های موجود در اعماق اقیانوس را تامین می‌کند.

این کشف می‌تواند افق‌های جدیدی را نیز در جست‌وجوی حیات در سایر سیارات بگشاید.

تیترهای خبری و گزارش‌های کارشناسان اغلب از تمایل زنان به اولویت دادن به شغل و حرفه خود نسبت به فرزندآوری سخن می‌گویند اما واقعیت پیچیده‌تر از این است.

برای تولد یک کودک، دست‌کم به دو نفر نیاز است و در موارد استفاده از فن‌آوری‌های کمک باروری مانندآی‌وی‌اِف (IVF)، این تعداد حتی بیشتر هم می‌شود.

بر اساس گزارش نشریه تلگراف، آمار جدید منتشر شده از سوی سازمان لقاح و جنین‌شناسی انسانی (HFEA) در بریتانیا نشان می‌دهد برای نخستین بار میانگین سنی افرادی که برای اولین بار تحت درمان باروری قرار می‌گیرند، از ۳۵ سال فراتر رفته ‌است.

این روندی نگران‌کننده محسوب می‌شود زیرا موفقیت درمان‌های باروری با افزایش سن کاهش می‌یابد.

طبق این آمار، آی‌وی‌اِف در ۴۲ درصد موارد برای زنان ۱۸ تا ۳۴ ساله منجر به بارداری می‌شود اما این نرخ برای زنان در اواخر دهه ۳۰ به ۲۶ درصد و در اوایل دهه ۴۰ به تنها پنج درصد کاهش می‌یابد.

تلگراف این سوال را مطرح کرده است که چرا با وجود این آمارها، زوج‌ها تصمیم فرزندآوری را به تعویق می‌اندازند؟

مردان نمی‌خواهند!

مصاحبه‌ها و تحقیقات نشان می‌دهند در بسیاری از موارد، این مردان هستند که تمایلی به پذیرش مسئولیت پدر شدن ندارند.

یکی از مصاحبه‌شوندگان در گزارش تلگراف، تجربه خود را این‌گونه بیان کرد: «من و همسر سابقم هشت سال با هم بودیم. هر از گاهی موضوع بچه‌دار شدن را مطرح می‌کردم و او اطمینان می‌داد که در زمان مناسب دست‌کم سه فرزند می‌خواهد اما آن زمان مناسب هرگز فرا نرسید.»

این زن که اکنون ۵۴ ساله است، به تلگراف گفت: «وقتی ۳۵ ساله بودم و او ۳۷ ساله، سرانجام او را با یک اولتیماتوم روبه‌رو کردم. او ترجیح داد رابطه را تمام کند. احساس خیانت و شکست کردم. او بهترین شانس من برای مادر شدن بود اما آن‌قدر ضعیف یا خودخواه بود که نتوانست زودتر تصمیم بگیرد و وقت مرا تلف نکند.»

این داستان منحصر به فرد نیست. طبق تحقیقات دانشگاه باث، امروزه تقریبا از هر پنج زن یک نفر بدون فرزند به میانسالی می‌رسد.

برای زنانی که در دهه ۱۹۷۰ میلادی (۱۹۵۰ خورشیدی) متولد شده‌اند، پیش‌بینی می‌شود که از هر چهار نفر یک نفر بدون زایمان به ۴۵ سالگی برسد.

اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها نه از روی انتخاب، بلکه به دلیل شرایط زندگی بدون فرزند می‌مانند.

فرهنگ مدرن که جوانی را در مردان و زنان ستایش می‌کند نیز در این پدیده نقش دارد.

بسیاری از مردان با پوشیدن لباس‌ها و کفش‌های مد روز و حفظ سبک زندگی جوانانه، سعی در پنهان کردن آثار پیری دارند اما واقعیت این است که روند بیولوژیک بدن با مردانی که پدر شدن را به تعویق می‌اندازند، مبارزه می‌کند.

تحقیقات نشان می‌دهند افزایش سن پدر با خطرات سلامتی برای فرزندان همراه است.

یک مطالعه گسترده روی تقریبا دو میلیون کودک در دانمارک نشان داد به ازای هر پنج سال افزایش سن پدر، احتمال ابتلای فرزند به سرطان خون در دوران کودکی ۱۳ درصد افزایش می‌یابد.

احتمال داشتن فرزند مبتلا به اوتیسم هم در مردان ۴۰ ساله و بالاتر تقریبا شش برابر بیشتر است.

نوزادانی که از پدران بالای ۵۰ سال به دنیا می‌آیند، تا پنج برابر بیشتر با خطر اسکیزوفرنی روبه‌رو هستند.

علاوه بر این‌ها، احتمال ابتلا به اختلالاتی مانند وسواس فکری-عملی (ADHD) و اختلال دوقطبی نیز با افزایش سن پدر، بیشتر می‌شود.

نکته قابل توجه این است که بسیاری از مردان از این خطرات آگاه نیستند.

یک نظرسنجی نشان داد تقریبا هیچ یک از مردان مورد پرسش، از این اطلاعات آگاهی نداشتند.

کاهش نرخ زاد و ولد تنها محدود به بریتانیا نیست و در سراسر جهان توسعه‌یافته مشاهده می‌شود.

در بریتانیا، عوامل اقتصادی مانند کمبود مسکن مقرون به صرفه و هزینه‌های بالای مراقبت از کودکان، زوج‌ها را به تعویق زمان والد شدن سوق داده ‌است.

آمار دفتر آمار ملی بریتانیا نشان می‌دهد در سال ۱۹۷۱، تنها ۱۸ درصد از افراد ۳۰ ساله بدون فرزند بودند.

امروز این رقم به ۵۰ درصد افزایش یافته ‌است.

این آمار بیان‌گر تغییری چشم‌گیر در الگوهای فرزندآوری طی نیم قرن گذشته است.

در سال‌های اخیر برخی از زنان تصمیم گرفته‌اند به تنهایی مادر شوند.

در سال گذشته، سه هزار و ۵۴۸ زن مجرد به تنهایی تحت درمان آی‌وی‌اِف قرار گرفتند که نسبت به سال ۲۰۱۹ افزایش ۸۲ درصدی نشان می‌دهد. با این حال اکثر استفاده‌کنندگان از آی‌وی‌اِف همچنان زوج‌های دگرجنس‌گرا هستند.

کارشناسان تاکید می‌کنند بزرگ‌ترین عامل در باروری، سن است.

زنان جوان‌تر تخمک‌های با کیفیت بالاتری دارند و مردان جوان‌تر اسپرم متحرک بیشتری تولید می‌کنند.

این واقعیت زیست‌شناسی، اهمیت آگاهی‌رسانی و تشویق به فرزندآوری در سنین پایین‌تر را نشان می‌دهد.

برخی متخصصان معتقدند جامعه باید نگرش خود را نسبت به پدر شدن تغییر دهد و به جای اینکه پدر شدن را امری اجتناب‌ناپذیر در میانسالی بداند، باید آن را به عنوان یک آیین مردانه و بخشی مهم از هویت مردان جوان معرفی کند.

تصمیم‌گیری در مورد فرزندآوری امری کاملا شخصی است و هر فرد یا زوج باید بر اساس شرایط و خواسته‌های خود تصمیم بگیرد. با این حال داشتن اطلاعات کامل و دقیق در مورد واقعیت‌های زیست‌شناسی و پیامدهای تاخیر در فرزندآوری می‌تواند به افراد کمک کند تا تصمیمات آگاهانه‌تری بگیرند.

تاخیر در فرزندآوری، مساله‌ای پیچیده و چندوجهی است که نیاز به توجه جدی از سوی جامعه، سیاست‌گذاران و شهروندان دارد.

بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس از روز جمعه ۲۶ جولای تا ۱۱ آگوست (پنج تا ۲۱ مرداد) برگزار خواهد ‌شد.

به گزارش بلومبرگ، آن هیدالگو، شهردار پاریس در سال‌های اخیر با اقداماتی چون افزایش فضاهای پیاده‌روی و کاهش ترافیک خودروها، گام‌هایی در جهت بهبود کیفیت زندگی شهروندان برداشته است اما این سیاست‌ها با وجود همراه داشتن نتایج مثبت، او را به چهره‌ای بحث‌برانگیز تبدیل کرده‌اند.

چالش اصلی پاریس، شکاف فزاینده میان دو میلیون ساکن مرکز شهر و ۱۰ میلیون ساکن در حومه‌هاست. این تفاوت در درآمد و دسترسی به خدمات، نگرانی‌های جدی را برای مسئولان شهری ایجاد کرده‌ است.

پروژه «گرند پاریس اکسپرس» با هدف ایجاد چهار خط جدید مترو، گامی مهم در جهت اتصال بهتر حومه‌ها به مرکز شهر است.

این طرح می‌تواند به توزیع عادلانه‌تر مشاغل و مسکن کمک کند اما کارشناسان معتقدند حمل و نقل به تنهایی کافی نیست و یکپارچگی سیاسی و تصمیم‌گیری مشترک برای کل منطقه پاریس بزرگ ضروری است.

بهبود انسجام اجتماعی و اقتصادی می‌تواند از بروز ناآرامی‌هایی مانند شورش‌های سال گذشته در شهرهای حاشیه‌ای جلوگیری کند.

با توجه به وابستگی پاریس به نیروی کار ساکن در حومه‌ها، این اقدامات می‌تواند به کاهش اعتصاب‌ها و بهبود شرایط کاری نیز منجر شود.

مقامات شهری امیدوارند المپیک ۲۰۲۴ نقطه عطفی در مسیر ایجاد شهری منسجم‌تر و عادلانه‌تر باشد.

شعار «پاریس در میان امواج غرق نمی‌شود» نشان‌دهنده عزم این شهر برای غلبه بر چالش‌های پیشِ رو است.

با این حال، برگزاری المپیک در پاریس با چالش‌های امنیتی و لجستیکی نیز همراه است.

استفاده از فن‌آوری‌های نوین مانند کیو.آر کُدها برای کنترل جمعیت، واکنش‌های متفاوتی را در میان شهروندان و گردشگران برانگیخته است.

تدابیر امنیتی شدید از جمله ممنوعیت تردد در شعاع ۱۰۰ متری رود سن و استقرار دوربین‌های هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی، برخی علاقه‌مندان را دلسرد کرده ‌است.

مشکلات حمل و نقل نیز چالش‌برانگیز بوده‌اند.

بسته شدن بسیاری از جاده‌ها، ایجاد خطوط ویژه «پاریس ۲۰۲۴» در بزرگراه‌ها و تعطیلی برخی ایستگاه‌های مترو، تردد در شهر را دشوار کرده‌ است.

این مساله به ویژه برای افراد کم‌توان مشکل‌ساز شده و نارضایتی‌هایی را به همراه داشته ‌است.

علاوه بر این، نارضایتی برخی ساکنان پاریس از میزبانی بازی‌ها، به دلیل مسایل مالی و اجتماعی، احتمال اعتراضات را افزایش داده است.

بسیاری از پاریسی‌ها احساس می‌کنند برای برگزاری این رویداد از شهر خود رانده شده‌اند.

بر اساس گزارش نشریه مترو، در کنار این چالش‌ها، مساله فروش بلیت‌ها نیز مطرح شده ‌است.

دو روز مانده به برگزاری بازی‌ها، بیش از ۵۰۰ هزار بلیت همچنان به فروش نرفته‌اند.

تونی استنگوئت، رییس کمیته برگزاری المپیک پاریس دلیل اصلی این امر را ارائه اخیر بسته‌های جدید بلیت پس از نهایی شدن طرح‌های صندلی عنوان کرد.

مترو به نقل از استنگوئت نوشت که تاکنون ۸/۸ میلیون بلیت فروخته شده و هنوز ۵۰۰ تا ۶۰۰ هزار بلیت در دسترس است.

با وجود این چالش‌ها، مسئولان برگزاری امیدوارند با نزدیک شدن به زمان افتتاحیه، استقبال از بازی‌ها افزایش یابد.

آن‌ها تاکید می‌کنند علاقه‌مندان هنوز می‌توانند از فرصت خرید بلیت‌های باقی‌مانده استفاده کنند تا شاهد این رویداد بزرگ ورزشی باشند.

پاریس اکنون در آستانه یک تحول تاریخی قرار دارد و نحوه مدیریت این چالش‌ها، آینده این شهر افسانه‌ای را رقم خواهد ‌زد.

موفقیت واقعی المپیک پاریس نه تنها در برگزاری موفق بازی‌ها بلکه در ایجاد میراثی پایدار برای همه ساکنان منطقه پاریس بزرگ خواهد ‌بود.

برگزارکنندگان در تلاش برای حل مشکلات لجستیکی و امنیتی هستند اما موفقیت المپیک پاریس ۲۰۲۴ به میزان زیادی به استقبال نهایی مردم و توانایی شهر در مدیریت این رویداد عظیم بستگی خواهد ‌داشت.

بنا بر اعلام مقامات مسئول در ایالات آلبرتا در کانادا، برآوردهای اولیه نشان می‌دهد دست‌کم ۳۰ تا ۵۰ درصد از ساختمان‌ها و تجهیزات این شهر کوچک گردشگری در نتیجه گسترش آتش‌سوزی هفته اخیر به این شهر، سوخته و خاکستر شده است.

این شهر کوچک با ۵ هزار جمعیت در پارک ملی جاسپر در رشته کوه‌های راکی واقع شده که به خاطر دره‌ها، یخچال‌ها، جنگل‌ها، دشت‌ها و رودهای زیبا هر سال میزبان چند میلیون گردشگر است.

سال ۲۰۲۳، نزدیک به ۲.۵ میلیون گردشگر از پارک ملی جاسپر بازدید کردند و در هفته اخیر هم هنگام گسترش آتش نزدیک به ۲۰ هزار گردشگر در این منطقه حضور داشتند.

بر اساس گزارش‌ها، آتش‌سوزی هفته گذشته در جریان یک طوفان و در اثر برخورد صاعقه با زمین شروع شد و از چهارشنبه ۳ مرداد، در نتیجه وزش‌ بادهایی با سرعت بالا، شدت گرفت و شعله‌های آن که در برخی نقاط به صد متر می‌رسید، به سرعت در منطقه گسترش یافت.

بنا بر اعلام وزارت امنیت عمومی ایالت آلبرتا، زمانی که شعله‌های آتش به ۵ کیلومتری شهر جاسپر رسیده بود، شدت گرفتن وزش باد موجب شد آتش «در کمتر از ۳۰ دقیقه» وارد شهر شود.

نزدیک به ۴۰۰ مامور آتش‌نشانی از استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی و مکزیک برای کمک به مهار آتش به یاری آتش‌نشانان کانادا آمده‌اند.

مقام‌های ایالت آلبرتا می‌گویند، مردم به موقع از شهر تخلیه شده‌اند، اما هنوز مشخص نیست چه قسمت‌هایی از شهر، خاکستر شده و تلاش آتش‌نشانان بر آتش و جلوگیری از گسترش بیشتر آن متمرکز شده است.

مقامات ایالت آلبرتا می‌گوند این شهر برای سکونت دوباره نیاز به بازسازی گسترده دارد و ریچارد آیرلند، شهردار این شهر، هم گفته آتش‌سوزی این جامعه «کوچک و درهم تنیده کوهستانی» را ویران کرده است.

جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا، با نوشتن پستی در شبکه احتماعی ایکس نوشت: «همزمان با انتشار تصاویر تلخ از جاسپر، از امدادگرانی که در آلبرتا به کمک مردم آمدند تشکر می‌کنم، کسانی که برای نجات حداکثر خانه‌ها و محلات تلاش کردند.»

طبق داده‌های به‌دست آمده، سال ۲۰۲۳ گرم‌ترین سال زمین طی یک قرن و نیم گذشته بود. در این سال کشورهای زیادی چون ایران، چین، یونان، اسپانیا و مناطق جنوبی قاره آمریکا سال سوزانی را پشت سر گذاشتند.

به گزارش نیویورک تایمز، میانگین دمای کره زمین طی سال گذشته میلادی هر ماه رکورد ماه قبل خود را شکست و دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند سال جاری می‌تواند گرم‌تر از سال گذشته هم باشد.

در یک سال اخیر میلادی، کانادا بزرگترین آتش‌سوزی اراضی خود به وسعت بیش از ۴۵ میلیون هکتار را تجربه کرد که مخرب‌ترین آتش‌سوزی در طول تاریخ کانادا محسوب می‌شد.

مرداد سال گذشته، شدت گرفتن آتش‌سوزی‌های گسترده در استان‌های بریتیش کلمبیا و نواحی شمال غربی کانادا به تخلیه خانه‌های ده‌ها هزار نفر از ساکنان این مناطق منجر شد.

سروزیر استان بریتیش کلمبیای کانادا به دلیل گسترش آتش‌سوزی وضعیت اضطراری اعلام کرد، برای ۱۵ هزار نفر از اهالی این استان دستور تخلیه خانه‌ صادر شد و ۲۰ هزار نفر دیگر نیز تحت هشدار تخلیه قرار گرفتند.

با افزایش سن، بدن انسان دستخوش تغییرات متعددی می‌شود که بخش قابل توجهی از آن‌ها ناشی از دگرگونی‌های هورمونی است. اگرچه این تغییرات در هر دو جنس رخ می‌دهد اما روند و شدت آن در مردان و زنان متفاوت است.

به گزارش Interesting Engineering، زنان افت شدید و ناگهانی هورمونی را در دوران یائسگی تجربه می‌کنند اما مردان معمولا قادرند سطح تستوسترون خود را حتی تا دهه هشتم زندگی در محدوده طبیعی حفظ کنند.

همان‌طور که نشریه لایو‌ساینس گزارش کرده ‌است، اگرچه تغییرات هورمونی بر بدن مردان تاثیر می‌گذارد اما این تاثیرات به خاموشی کامل سیستم تولیدمثل مانند آنچه در بدن زنان رخ می‌دهد، منجر نمی‌شود.

مدیر کلینیک مردان در دانشگاه یوسی‌ال‌ای (UCLA) در گفت‌گو با لایو‌ساینس توضیح داد که «آندروپوز» یک اصطلاح غیرعلمی است، در حالی که یائسگی یک اصطلاح رسمی پزشکی محسوب می‌شود.

با وجود این، مردان نیز با افزایش سن، تغییرات فیزیولوژیک و علائم خاصی را تجربه می‌کنند. این تغییرات، اگرچه با یائسگی زنان متفاوت است اما می‌تواند بر کیفیت زندگی آن‌ها تاثیر بگذارد.

به گزارش وب‌سایت هلث‌لاین، یائسگی مردانه عمدتا مردان بالای ۵۰ سال را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

کاهش سطح تستوسترون می‌تواند علائمی چون خستگی، بی‌خوابی، اختلال نعوظ و حتی گرگرفتگی را به همراه داشته ‌باشد.

آندروپوز و یائسگی هر دو پیامد کاهش سطح هورمون‌ها در بدن هستند. در طول زندگی، هورمون‌های ما دائما در حال تغییر و تحول‌اند چرا که مسئولیت تنظیم عملکرد تمام سلول‌های بدن را بر عهده دارند.

هورمون‌های کلیدی، به‌ویژه تستوسترون و استروژن، نقشی حیاتی در سلامت باروری ایفا می‌کنند. این هورمون‌ها نه تنها بر توانایی تولیدمثل تاثیر می‌گذارند بلکه در حفظ سلامت عمومی بدن نیز نقش مهمی دارند.

در مردان، میزان تستوسترون در آغاز دوران بلوغ پایین است اما در طول بلوغ جنسی به تدریج افزایش می‌یابد.

بر اساس گزارش‌ هلث‌لاین، از حدود سن ۳۰ سالگی، سطح تستوسترون در بدن مردان شروع به کاهش تدریجی می‌کند. این کاهش به طور میانگین حدود یک درصد در سال است.

بر اساس یافته‌های لایو‌ساینس اگرچه با افزایش سن، بدن مردان تستوسترون کمتری تولید می‌کند، با این حال بسیاری از مردان قادرند سطح تستوسترون خود را در محدوده‌ای که از نظر پزشکی «طبیعی» تلقی می‌شود، حتی تا سن ۸۰ سالگی و فراتر از آن حفظ کنند.

این امر نشان می‌دهد گرچه کاهش تستوسترون با افزایش سن، امری طبیعی است اما لزوما به معنای افت شدید یا ناگهانی این هورمون در تمامی مردان نیست.

بر خلاف مردان، زنان تجربه‌ای متفاوت و قطعی را پشت سر می‌گذارند و به طور حتم از دوره یائسگی عبور می‌کنند.

این مرحله، تحولی ناگهانی و اغلب چالش‌برانگیز است که در انتهای دوران باروری زنان رخ می‌دهد و به پایان چرخه‌های قاعدگی می‌انجامد.

در باور عموم این مساله پذیرفته شده ‌است که یائسگی می‌تواند تاثیرات عمیق و گسترده‌ای بر ابعاد مختلف زندگی زنان داشته ‌باشد.

یک استاد روان‌پزشکی از دانشگاه پیتزبورگ در گفت‌وگو با روزنامه نیویورک تایمز اظهار داشت که ۸۵ درصد از زنان، علائم یائسگی را تجربه می‌کنند.

با این حال به گفته او نیازهای زنان در نظام مراقبت‌های بهداشتی به شکل مناسبی مورد توجه قرار نمی‌گیرد.

او افزود: «این امر نشان‌دهنده تحمل فرهنگی بالای جوامع نسبت به رنج زنان است. متاسفانه، مشکلات مرتبط با یائسگی اغلب به عنوان مساله‌ای کم‌اهمیت تلقی می‌شود.»

بر خلاف مردان که به طور معمول و در صورت نبود سایر مشکلات سلامتی می‌توانند این دوره را بدون نیاز به مداخلات پزشکی خاص سپری کنند، زنان با چالش‌های منحصر به فردی روبه‌رو می‌شوند.

یائسگی که گاه از آن به عنوان «اخته شدن شیمیایی» یاد می‌شود، می‌تواند برای برخی زنان نیازمند هورمون-درمانی باشد.

این دوره با علائمی چون نوسانات خلقی، تعریق شبانه و اختلال در تمرکز (مه ذهنی) همراه است.

نکته قابل تامل این است که بخش چشم‌گیری از زنان، بین ۴۹ تا ۹۴ درصد، از آگاهی کافی درباره این مرحله حیاتی از زندگی خود برخوردار نیستند.

بسیاری از مردان نیز از تغییراتی که در بدنشان رخ می‌دهد بی‌اطلاع هستند که می‌تواند بر سلامت روان آن‌ها نیز تاثیر بگذارد.

آندروپوز را با یائسگی اشتباه نگیریم

بر اساس گزارش منتشر شده در لایو‌ساینس، علم پزشکی هنوز به‌طور دقیق نمی‌داند چرا تولید تستوسترون با افزایش سن کاهش می‌یابد. با این حال این فرآیند بخشی طبیعی از چرخه زندگی انسان به شمار می‌رود.

پژوهش‌گران به تازگی موفق به شناسایی هورمونی در بدن زنان در دوران شیردهی شده‌اند که به حفظ سلامت و استحکام استخوان‌هایشان کمک می‌کند.

این یافته علمی نویدبخش روش‌های درمانی جدید برای مقابله با پوکی استخوان در سنین بالا است.

چون سطوح پایین تستوسترون با عوارض سلامتی مانند دیابت، فشار خون بالا، افزایش کلسترول، بی‌خوابی و کاهش کلی انرژی همراه است، مردان می‌توانند با ورزش منظم، رعایت رژیم غذایی متعادل و در برخی موارد مصرف مکمل‌های تستوسترون، مراقب سلامت خود باشند.

تخمدان‌های زنان نیز مقدار اندکی تستوسترون تولید می‌کنند که نقش مهمی در تقویت میل جنسی و حفظ سلامت جنسی آن‌ها دارد.

در واقع، کاهش سطح تستوسترون می‌تواند بر سلامت زنان نیز تاثیر منفی بگذارد. از این رو، توجه به تعادل هورمونی برای هر دو جنس حائز اهمیت است.

علائمی مانند خستگی مفرط، ضعف عضلانی و نوسانات خلقی می‌تواند نشانه‌ای از عدم تعادل هورمونی، به ویژه در سطح تستوسترون باشد.

در صورت مشاهده این علائم، بررسی وضعیت هورمونی به وسیله متخصص، توصیه می‌شود.

با افزایش سن، هم مردان و هم زنان دستخوش تغییرات فیزیولوژیک می‌شوند.

آگاهی از این تغییرات طبیعی بدن در طول زندگی، به حفظ سلامت و کیفیت زندگی بهتر کمک می‌کند و اطلاع‌رسانی در این زمینه برای سلامت جوامع سودمند خواهد ‌بود.