روز پنجشنبه ۱۶ شهریور، فایلی صوتی از سخنان احمد مسعود در پارلمان بریتانیا منتشر شد که در آن رهبر جبهه مقاومت تاکید میکند افغانستان بار دیگر به پناهگاه تروریسم جهانی و منطقهای بدل شده است.
پارلمان بریتانیا برنامهای برای بزرگداشت احمدشاه مسعود در سالروز ترورش برگزار کرد که در آن فرزند این فرمانده کشته شده ضد طالبان، به جامعه جهانی درباره تبعات «چشمپوشی از تهدید تروریسم در افغانستان» هشدار داد.
احمد مسعود در این مراسم یادبود، بار دیگر هشدار پدرش احمدشاه مسعود را تکرار کرد و گفت تهدید مشابه دیگری ناشی از قدرت گرفتن تروریسم و افراطگرایی بار دیگر جهان را تهدید میکند که جامعه بینالمللی نباید آن را نادیده بگیرد.
اشاره او به سخنان سال ۱۹۹۹ احمدشاه مسعود در پارلمان فرانسه بود که درباره خطر یک حمله تروریستی قریبالوقوع هشدار داد و دو سال بعد، این هشدار با حمله القاعده به رهبری اسامه بن لادن به آمریکا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به حقیقت پیوست.
احمد مسعود با هشدار درباره نتایجی که چشمپوشی جهان از تهدید تروریسم در افغانستان به دنبال خواهد داشت، یادآور شد که این تهدید محدود به مرزهای افغانستان نمیشود و به تمام جهان نفوذ خواهد کرد.
رهبر جبهه مقاومت ملی افغانستان در بخش دیگری از سخنانش گفت که احمدشاه مسعود معتقد بود مشروعیت سیاسی از «مردم» میآید و نسخه او برای افغانستان بهعنوان کشوری متنوع از نظر مذهبی، قومی و زبانی، پایهگذار یک سیستم کثرتگرا و غیرمتمرکز بود؛ جایی که قدرت در میان شهروندان به گونهای عادلانه و مساوی تقسیم شود.
او در ادامه با اشاره به فقدان چنین دیدگاه و رویکردی در افغانستان تحت حکومت طالبان، گفت که این کشور بار دیگر به پناهگاه تروریسم جهانی و منطقهای و همچنین به یک بمب ساعتی برای درگیریهای بزرگتر در آینده تبدیل شده است.
به گفته او، احمدشاه مسعود توانایی این را داشت که تمام مردم افغانستان را علیه طالبان و سایر گروههای تروریستی متحد کند و این کشور در حال حاضر به چنین رهبری نیاز دارد.
شماری از اعضای پارلمان بریتانیا و افغانستانیهای ساکن انگلیس در مراسم بزرگداشت احمد شاه مسعود حضور داشتند.
حاضران در این مراسم از جامعه جهانی خواستند تا دست از حمایت از «طالبان زنستیز» بردارد.
احمدشاه مسعود در روز نهم سپتامبر سال ۲۰۰۱ به دست دو عامل انتحاری که خود را خبرنگار معرفی کرده بودند، ترور شد.
هواداران او هر سال مراسمی برای یادبود این فرمانده فقید برگزار میکنند.
تا زمانی که در نظر نگیرید پارک ملی بند امیر در قلب افغانستان قرار دارد، این پارک به عنوان یک مقصد ایدهآل برای تعطیلات به نظر میرسد اما متاسفانه این کشور هنوز طبق توصیههای آمریکا و سایر کشورها در لیست مقصدهای «سفر نکنید» قرار دارد.
ریچارد بنت، گزارشگر ویژه در مورد وضعیت حقوق بشر در افغانستان و دوروتی استرادا تنک که رهبری کار گروه تبعیض علیه زنان و دختران را بر عهده داشت، سفری یک هفتهای به افغانستان داشته و این گزارش را برای وبسایت سیانان تهیه کردهاند.
بند امیر، اولین پارک ملی افغانستان و یکی از عجایب طبیعی این کشور است. مجموعهای از شش دریاچه در بلندیهای هندوکش در ولایت بامیان که با سدهایی طبیعی از یکدیگر جدا شدهاند.
در این پارک میتوانید کمپ بزنید، پیکنیک کنید و حتی قایقهایی به شکل قو اجاره و روی یکی از این شش دریاچه که میان کوههای هندوکش میدرخشند، حرکت کنید.
نزدیک به ۱۰ سال میگذرد از زمانی که افغانستان رسما بخشی ۶۰۰ کیلومتر مربعی از استان مرکزی بامیان را بهعنوان پارک ملی معرفی کرد به این امید که به شهروندانش مجالی بدهد برای گرفتن آرمش در خلال آشفتگیهایی که کشورشان را ویران کرده بود.
این پارک ملی داستانی کاملا متفاوت را از کشوری تعریف میکند که روایت تاریخ اخیرش با خشونت همراه است.
پارک ملی بند امیر افغانستان به دلیل استخدام اولین پارکبان زن در این کشور معروف بود اما اکنون زنان حتی اجازه ورود به آن را ندارند چه برسد به اینکه بخواهند در آن کار هم بکنند زیرا طالبان حاکمیت سرکوبگر خود را در این کشور روزبهروز عمیقتر میکند.
محمد خالد حنفی، وزیر امر به معروف و نهی از منکر افغانستان، اعلام کرده است که زنان دیگر نمیتوانند از این پارک محبوب واقع در مرکز ولایت بامیان که یکی از فقیرترین و کمتر توسعهیافتهترین مناطق کشور است، دیدن کنند.
این پارک که در سال ۲۰۱۹ از سوی دولت افغانستان با همکاری چندین آژانس بینالمللی از جمله آژانس توسعه بینالمللی ایالات متحده و برنامه توسعه سازمان ملل متحد تاسیس شد، شبیه بیابانی است که با دریاچههای آبی عمیق و کوهها احاطه شده.
هتر بار، دستیار مدیر حقوق زنان در دیدهبان حقوق بشر، در بیانیهای اعلام کرده است که این ممنوعیت نشان میدهد چگونه روز به روز درهای بیشتری روی زنان در افغانستان بسته میشوند: «طالبان که به محروم کردن دختران و زنان از تحصیل، اشتغال و رفت و آمد آزاد قانع نشده، میخواهد پارکها و ورزش و حتی طبیعت را نیز از زنان بگیرد؛ همانطور که بازدید آنها از بند امیر را ممنوع کرده است.»
بار تاکید کرده که «گام به گام درهای بیشتری روی زنان بسته و هر خانهای تبدیل به یک زندان میشود».
طالبان سایهای بلند و ترسناک بر سر ولایت بامیان انداخته است. جایی که خانه تعداد زیادی از جمعیت شیعه افغانستان است و در طول جنگ داخلی دهه ۱۹۹۰ و پس از آن با ظهور طالبان، محل کشتارهای وحشتناک بوده است.
این منطقه زمانی مرکز تمدن پر رونق بودایی طی قرن چهارم و پنجم بود اما در ماه مارس ۲۰۰۱، طالبان دو مجسمه عظیم بودا در بامیان را که بیش از هزار و ۵۰۰ سال دست نخورده باقی مانده بودند، تخریب کردند و آنها را «بتهایی» خواندند که با اسلام در تضاد هستند.
از زمان کنترل مجدد کشور به دست طالبان در اوت ۲۰۲۱ و پس از خروج آشفته و بحثبرانگیز آمریکاییها، چند دهه پیشرفت در زمینه حقوق بشر در افغانستان به عقب رانده شده و با ممنوعیت هرچه بیشتر کار و تحصیل، زنان در خانههای خود محبوس شدهاند.
محبوبه سراج، فعال حقوق زنان افغان و نامزد جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۲۳، در اوایل ماه جاری گفت: «در افغانستان دیگر چیزی به نام آزادی زنان وجود ندارد.»
او افزود: «زنان در افغانستان به آرامی از جامعه، از زندگی و از همهچیز پاک میشوند؛ عقایدشان، صدایشان، آنچه فکر میکنند و جایی که هستند.»
محدودیت اخیر وضع شده از سوی طالبان تقریبا یک ماه پس از ممنوعیت حضور زنان در سالنهای زیبایی افغانستان صورت میگیرد. محدودیتی که یک ضربه اقتصادی سخت برای خانوادههایی بود که برای درآمدزایی، به مشاغل زنان متکی بودند.
بر اساس گزارش سازمان ملل متحد که در ماه ژوئن منتشر شد، زنان از کار در اکثر بخشهای خارج از خانه منع شدهاند و حضورشان در حمامهای عمومی، پارکها و ورزشگاهها نیز ممنوع است.
آنها باید یک لباس مشکی گشاد تن کنند که صورتشان را بپوشاند و اجازه ندارند بدون دلیل خانه را ترک کنند. حتی در آن صورت هم بدون حضور «سرپرست مرد» مجاز به خروج از خانه نیستند.
این گزارش نشان میدهد محدودیتهای اعمال شده در خارج از خانه و مشکلات اقتصادی، منجر به «تنشهای قابل توجهی» در داخل خانهها و افزایش خشونت خانگی شده است.
طبق این گزارش، شواهد متعددی مبنی بر «افزایش قابل توجه» ازدواج اجباری دختران در افغانستان وجود دارد.