حالا بعد از حدود هشت ماه هنوز برندهای پیدا نشده و تا وقتی پیدا نشود، این وضعیت ملتهب و آتش زیر خاکستر مانده ادامه پیدا خواهد کرد. به نظر میرسد این روزها هر بیانیه، هر تکذیب و هر تهدید، بیشتر از آنکه یک تیتر خبری باشد، قیمتگذاری برای بهای خروجی است که هیچکس حاضر نیست آن را بپردازد.
خروج پیروزمندانه یا نرمش قهرمانانه
ترامپ نمیتواند جنگی را که خودش شروع کرده، بدون نتیجه تمام کند. جیدی ونس بعد از باخت جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای نوشت: «دلیل باخت ما جنگ است.» ترامپ حرف او را تا حدی قبول کرد، اما گفت اگر برمیگشت باز هم همین کار را میکرد و کمی بعد در پستی نوشت: اگر جلو دسترسی جمهوری اسلامی به سلاح هستهای گرفته نمیشد، «اسرائیل و در واقع کل خاورمیانه امروز وجود نداشتند».
پس جنگی که به قول ترامپ چنین چیزی را نجات داده، نمیتواند با دست خالی و بدون ارزش افزوده برای آمریکا تمام شود. برای همین پرونده هستهای برای او سند پیروزی است، اما این رد مذاکره نیست: ترامپ دستیابی ایران به سلاح هستهای را «غیرقابل مذاکره» خواند و همزمان از جستوجوی «راهحلی بلندمدت» حرف زد. خط قرمز او بمب است، نه گفتوگو.
تهران هم از طرف مقابل چنین حساب و کتابی دارد. سپاه پاسداران در نامهای به رأیدهندگان آمریکایی، جنگ را شکست آمریکا خواند. محسن رضایی هم که چهره یک تندرو نظامی را به خود گرفته، بهعنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی، بعد از دیدار با پوتین در مسکو گفت تا وقتی هفت شرط تهران اجرا نشود، نه مذاکرهای در کار است و نه تنگه هرمز باز میشود.
هفت شرط جمهوری اسلامی شامل پایان جنگ در همه جبههها، آزادسازی داراییها، لغو تحریم نفتی و پایان محاصره بنادر است. هر کدام از اینها، اگر بدون بازپرداختی باشد، در روایت جمهوری اسلامی یعنی آمریکا به هدفش نرسیده و تهران میتواند خودش را بهعنوان پیروز این جنگ نمایش دهد، که البته بیراه نیست.
این به معنای وجود اختلافات واقعی است. واشینگتن امتیاز درباره اورانیوم بسیار غنیشده و دسترسی بازرسان را از همان آغاز میخواهد، و تهران میگوید ابتدا باید شروطش اجرا شود، از آزادسازی داراییها تا لغو تحریم نفتی. باز شدن و عادی شدن رفت و آمد در تنگه هرمز هم یکی از موضوعات است و هم یکی از اهرمهای مذاکرات.
این روزها، حداقل چیزی که هر طرف میخواهد، همان چیزی است که طرف مقابل آن را شکست خودش میداند. اما این وضعیت ثابت نیست. بهای خروج با عجله در حال بالا رفتن است.
نکته اینجاست که هر دو طرف بهشدت خواهان خروج پیروزمندانه هستند و نمیخواهند نرمش قهرمانانه داشته باشند. انتخابات میاندورهای نشان داد عجله کدام طرف بیشتر است.
در واشینگتن، ونس باخت را به جنگ نسبت داد و ترامپ هم گرانشدن بنزین را تا حدی پذیرفت؛ یعنی برای او خروج فوریتر شده است. همین نتیجه باعث شده در تهران، چنانچه گلفنیوز در تحلیلی نوشته، انعطاف کمتر شود و در طرف مقابل آمریکاییها منعطفتر شوند؛ بهنظر میرسد منطق این باشد که اگر زمان به نفع من کار میکند، چرا زودتر امتیاز بدهم؟
رفتارهای مشکوک و جنگ روایتی
یک رفتار مشترک را میتوان در هر دو سوی این جنگ فرسایشی مشاهده کرد. هر دو سو، دو مخاطب دارند، یکی بهعنوان طرف جنگ و دیگری مخاطب داخلی.
جمهوری اسلامی چیزی را به طرف مقابل و میانجیگرهایش میگوید، اما در رسانهها همچون گلوله آتش خودش را نمایش میدهد. در سوی مقابل ایالات متحده آمریکا نیز علیالظاهر همین استراتژی را پیش گرفته است.
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، اخیرا گفت «پیشرفتی برای گزارش ندارم» و در ادامه بعضی خواستههای جمهوری اسلامی را مضحک خواند. روز بعد ترامپ از «شتاب مثبت» در مذاکرات سخن گفت، جنگ را عملا تمامشده خواند و حمله تازه را بسیار بعید دانست، اما همزمان گفت بزرگترین محاصره دریایی تاریخ و محاصره زمینی نیز همچنان پابرجاست.
این حرفهای ترامپ برای او هزینهای ندارد و به تهران هم امتیازی نمیدهد، اما بازار همیشه به این حرفها واکنش نشان میدهد و قیمت نفت را بالا و پایین میکند.
محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی، در ایکس نوشت: «دست از ساختن خبر جعلی درباره مذاکرات خیالی بردارید.» عباس عراقچی هم گفت برنامهای برای دیدار رضایی و ونس وجود ندارد. آنها تلاش میکنند تا به سرعت حرفهای طرف مخاصمه خود را تکذیب کنند و به قولی در جنگ روایتها عقب نیفتند.
تهدید، اهرم چانهزنی
محسن رضایی حدود یک ماه پیش، بهعنوان تهدیدی برای شروعنشدن دوباره درگیریهای مستقیم، گفت اگر جنگ از سر گرفته شود، کابلها، دیتاسنترها و تاسیسات هوش مصنوعی منطقه را هدف قرار میدهند.
فایننشالتایمز در گزارشی نوشته دستکم چهار شناور مرتبط با ایران بالای کابلهای زیردریایی خلیج عمان رفتار غیرعادی داشتهاند. شرکت ویندوارد، که این رفتار را ردیابی کرده، میگوید این الگو با نقشهبرداری از مسیر کابلها یا گذاشتن مین همخوانی دارد، که البته قابل اثبات نیست!
ایالات متحده و جمهوری اسلامی هر دو تلاش دارند دیپلماسی و آمادگی نظامی را همزمان پیش ببرند؛ یعنی این رفتار را میشود هم مقدمه عمل تعبیر کرد و هم بخشی از چانهزنی.
در تنگه هرمز هم تصویر بسیار مبهم است. الجزیره با استناد به مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا (UKMTO) گزارش داده دستکم ۱۱ کشتی در یک هفته در تنگه و اطراف آن هدف قرار گرفته و سه کشتی غرق شدهاند.
ارزیابی دریایی منتشرشده از طریق همین نهاد برخی حملهها را به سپاه نسبت میدهد، اما جمهوری اسلامی میگوید نفتکشی که آتش گرفت به مین برخورد کرده است. اگر این فشارها حسابشده باشند، کارکردشان روشن است: هزینه از سرگیری جنگ را برای کشورهای خلیج فارس و شرکتهای آمریکایی بالا میبرند.
قدم اول نصیب کدام طرف میشود
وقتی هر قدم بخشی از روایت است، ترتیب قدمها خودش مساله میشود. بنا بر گزارش آکسیوس، طرحی دو روزه روی میز است: آمریکا محاصره را بردارد و بخشی از داراییها را آزاد کند، جمهوری اسلامی بازرسان سازمان ملل را دعوت کند، روز دوم تنگه هرمز باز شود و بعد گفتوگو درباره اورانیوم غنیشده شروع شود. به گفته کالین، رییس سازمان اطلاعات ترکیه، گره همینجاست که کدام طرف اول حرکت کند. هر طرفی که انعطاف بیشتری نشان دهد و آماده دادن امتیاز شود، چهره بازنده به خود میگیرد.
اما یک بازیگر سوم هم هست که میتواند این ترتیب را به هم بزند: اسرائیل. گزارشها میگویند نتانیاهو از ترامپ خواسته بود بعد از انتخابات آمریکا دوباره حمله کند و وزیر دفاعش هم گفته ماموریت در ایران کامل نشده است. اما این دولت در حال تغییر است. رییسجمهوری اسرائیل بعد از انتخاباتی که هیچ بلوکی اکثریت نیاورد، مأموریت تشکیل دولت را به آیزنکوت، رقیب مستقیم نتانیاهو سپرده است. اینکه دولت آینده اسرائیل در برابر ایران چه خواهد کرد، هنوز معلوم نیست.
ترامپ بعد از دیدار با نخستوزیر قطر گفت آمریکا «فقط وضع موجود را نگه میدارد» و نوشت متحدان خلیجی هم همین را ترجیح میدهند. دلیلش را میتوان در بالا رفتن هزینههای جنگ برای آنها یافت. برای ترامپ، وضع موجود محاصرهای است که اهرم فشار را بالای سر جمهوری اسلامی نگه میدارد، بیآنکه هزینه جنگ تمامعیار را داشته باشد و بیآنکه پیش از گرفتن امتیاز هستهای چیزی بدهد. برای تهران، به نظر میرسد، فشاری است که بدون پذیرفتن هیچ شرطی احتمالا قابل تحمل میماند. توافق، برعکس، از هر دو میخواهد اول حرکت کنند، امتیازاتی بدهند و روایت دیگری را بپذیرند.
البته به این معنی نیست که وضع موجود برای طرفین مطلوب یا بیهزینه باشد: به همین خاطر است که جنگی در مقیاسی کوچک در برخی مناطق ادامه دارد، ایالات متحده آمریکا به قشم حمله میکند و ترامپ آن را «حملههای جزئی» مینامد، و بنا بر گزارشها کشتیها هم هدف قرار میگیرند. این ناآرامی هزینه دارد، اما این هزینهای تا حالا هیچکدام را مجبور به پذیرفتن روایت شکست نکرده و شاید به همین دلیل ماندگار شده است.