ایران‌اینترنشنال
عرفان نبیان، معترض اصفهانی، که پس از بازداشت در اعتراضات دی‌ماه به اعدام محکوم شد، می‌گوید بازجویان با صحنه‌سازی او را در سلول انفرادی اعدام نمایشی کردند و زیر شکنجه وادارش کردند تن به اعترافات اجباری بدهد.
«وصیت‌نامه‌ات را بنویس.» این جمله‌ای بود که به گفته نبیان، پیش از آن‌که در سلول انفرادی برگه‌ای به او بدهند و بپرسند پیش از اعدام برای آخرین وعده غذایی چه می‌خواهد، بازجویان به او گفتند.
نبیان، که نام شناسنامه‌ایش عرفان حاج‌بیانی دهقانی است، معترضی ۲۶ساله از اصفهان است که پس از بازداشت در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه در ایران، به اعدام محکوم شد.
نبیان در گفت‌وگو با ایران‌اینترنشنال از مکانی نامعلوم، از شکنجه، اعتراف اجباری، اعدام نمایشی و هم بند بودن با معترضانی گفت که بعدها اعدام شدند.
او گفت زمانی که انفرادی بود چند دقیقه پس از آن‌که به او گفته شد وصیت‌نامه‌اش را بنویسد، چشم‌بسته به اتاق دیگری برده شد و از او خواستند روی چهارپایه‌ای بایستد و سپس طنابی دور گردنش انداختند.
نبیان گفت: «همه خاطرات زندگی‌ام از جلوی چشمم گذشت. فکر می‌کردم دیگر هیچ‌وقت خانواده‌ام را نمی‌بینم.»
به گفته نبیان، در همان حالت و در حالی‌که طناب نزدیک به ده دقیقه دور گردنش بود بازجویان به پرسش درباره اعتراضات، رمز تلفنش و اتهام‌های مرتبط با پرونده میدان علیخانی ادامه دادند؛ پرونده‌ای که از محاکمه گروهی پس از درگیری‌های مرگبار در جریان اعتراضات ۱۸ دی ماه در اصفهان شکل گرفت.
اعتراف زیر فشار
نبیان گفت پس از آن او را مقابل دوربین نشاندند و وادار کردند بگوید کتک نخورده و از نظر جسمی آسیبی ندیده است.
او گفت اگر نگاهش را برمی‌گرداند یا پاسخ‌هایی را که بازجویان می‌خواستند نمی‌داد، ضبط را متوقف می‌کردند، کتکش می‌زدند و دوباره فیلم‌برداری را از سر می‌گرفتند.
نبیان گفت پس از فیلم‌برداری، یکی از بازجویان به او گفت: «قرار است اعدامت کنند. حکم صادر شده است.»
نبیان خواست با خانواده‌اش تماس بگیرد، اما اجازه ندادند. چند دقیقه بعد، در حالی که دست‌بند به نیمکت بسته شده بود، دوباره درخواستش را مطرح کرد.
«خواهش می‌کنم، می‌توانید به آنها بگویید اجازه بدهند با خانواده‌ام صحبت کنم؟ می‌خواهم برای آخرین‌بار صدای خانواده‌ام را بشنوم.»
تازه آن زمان بازجویان به او گفتند که همان لحظه اعدام نمی‌شود و قرار است به زندان منتقل شود.
از میدان علیخانی تا بازداشت
نبیان که در اعتراضات آبان ۹۸ و ۱۴۰۱ هم حضور فعال داشت، ۱۸ دی ماه به اعتراضات اصفهان پیوست. به گفته نبیان، در میدان علیخانی نیروهای امنیتی با گلوله جنگی و ساچمه‌ای به معترضان شلیک می‌کردند. در همین میدان چهار یا پنج ساچمه به پای راست او اصابت کرد.
نبیان که می‌ترسید اگر برای درمان به بیمارستان برود بازداشت شود، خودش را به خانه رساند. او که نمی‌دانست چگونه ساچمه‌ها را خارج کند، در حالی که خون زیادی از پایش می‌رفت، خودش زخم را تمیز کرد و بست.
او گفت بعدتر برای پیدا کردن دختر بچه‌ای که از مادرش جدا شده بود دوباره به خیابان رفت و پیکر بی‌جان او را پیدا کرد.
نبیان با وجود آن‌چه دیده بود، روز بعد دوباره به خیابان رفت. او با اشاره به خشونتی که ۱۸ دی‌ماه دیده بود و شلیک به معترضان، گفت: «نمی‌توانستیم چشم‌هایمان را ببندیم.»
رویدادهای میدان علیخانی بعدها مبنای یکی از مهم‌ترین پرونده‌های اعدام در جریان اعتراضات دی‌ماه شد. به گفته وکیلی که با ایران‌اینترنشنال گفت‌وگو کرد، ۵۹ نفر بازداشت شدند و ۱۲ نفر به اعدام محکوم شدند.
کارشناسان سازمان ملل به سرپرستی مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، گفتند متهمان در یک جلسه غیرعلنی محاکمه شدند؛ جلسه‌ای که معیارهای دادرسی عادلانه را نقض کرد و متکی به اعتراف‌های تلویزیونی اجباری است.
عفو بین‌الملل نیز جداگانه این روند را «محاکمه‌ای جمعی و به‌شدت ناعادلانه» توصیف کرد و شکنجه، اعتراف‌های اجباری و محرومیت متهمان از دسترسی به وکیل را مستند کرد.
«کشتارگاه الف‌تا»
نبیان گفت ۱۵ اسفند بازداشت و به کلانتری قائمیه منتقل شد. او گفت ماموران آن‌جا رمز تلفنش را خواستند و ماده‌ای نامشخص را به‌صورت وریدی به او تزریق کردند.
سپس او را به بازداشتگاهی منتقل کردند که به گفته خودش، الف‌تا در اصفهان بود.
نبیان این بازداشتگاه را ساختمانی حدودا ۱۰ طبقه توصیف کرد که برای حبس انفرادی و شکنجه استفاده می‌شد: «من به آن می‌گویم کشتارگاه الف‌تا.»
او گفت لباس‌هایش را از تنش درآوردند، روی او آب ریختند و با شلنگ و باتوم کتکش زدند. به گفته او، یک‌بار دست‌هایش را بالای سرش بستند و حدود یک ساعت کتکش زدند.
خالکوبی ستاره داوود و اتهام جاسوسی برای اسرائیل
نبیان گفت خالکوبی‌هایش به یکی از محورهای اصلی بازجویی‌ها تبدیل شد. این خالکوبی‌ها شامل نوشته‌هایی به زبان عبری، ستاره داوود در سمت راست گردنش و نمادهای ایران باستان، از جمله درفش کاویانی روی بازویش بود.
او گفت بازجویان بارها به قسمت‌هایی از بدنش که خالکوبی داشت، از جمله نوشته عبری روی پشتش، ضربه زدند.
نبیان گفت: «یکی از آنها مدام می‌گفت: آن‌قدر می‌زنمت تا شروع کنی به عبری حرف زدن.»
او گفت بازجویان متهمش کردند که جاسوس اسرائیل است، از اسرائیل پول می‌گیرد و آموزش دیده است. نبیان این اتهام‌ها را رد کرد.
زندان دستگرد و صدور حکم
نبیان ۲۹ اسفند به زندان دستگرد اصفهان منتقل شد اما کارکنان پذیرش زندان ابتدا به‌دلیل جراحاتش، از جمله شکستگی انگشت و آسیب به زانوهایش، از پذیرش او خودداری کردند.
بر اساس حکمی که ایران‌اینترنشنال دیده است، نبیان در مرحله رسیدگی بدوی حکم اعدام گرفت اما حکم او در مرحله تجدیدنظر شکست و به ۱۱ سال زندان تبدیل شد.
نبیان به اتهام تبلغ علیه نظام به یک سال زندان و به اتهام نگهداری موادمخدر ۱۰ سال حکم گرفت. او اتهام مربوط به مواد مخدر را رد کرد و گفت مقام‌ها درباره میزان آن هر بار چیزی گفته‌اند.
استفاده مقام‌های جمهوری‌اسلامی از اتهام موادمخدر برای محکوم کردن مخالفان سیاسی پیش از این هم سابقه دارد.
برای نمونه، سازمان حقوق بشر برای ایران مستقر در نروژ، پرونده زهرا بهرامی، معترض ایرانی‌هلندی را که پس از اعتراضات سال ۱۳۸۸ بازداشت و در سال ۱۳۹۰ اعدام شد، پرونده‌ای ساختگی مرتبط با مواد مخدر توصیف کرده است که در آن او را شکنجه کردند تا اعتراف کند.
مرکز حقوق بشر در ایران، مستقر در آمریکا هم در آن زمان گفت نهادهای امنیتی ایران در چندین پرونده مواد مخدر جاسازی کرده و اتهام‌های مربوط به مواد مخدر را به پرونده زندانیان سیاسی افزوده بودند.
هم‌بندی‌هایی که بعدها در ارتباط با پرونده علیخانی اعدام شدند
نبیان در زندان دستگرد با دیگر متهمان پرونده علیخانی هم‌بند بود. در میان آنها ساسان آزادوار و عرفان اسفندیاری بودند که هر دو بعدها اعدام شدند.
نبیان همچنین حدود دو روز با ابوالفضل سپاهی، یکی دیگر از متهمان پرونده علیخانی، هم‌بند بود.
او گفت سپاهی برایش تعریف کرده بود که در جریان اعتراضات ۱۸ دی‌ماه از پشت هدف گلوله جنگی قرار گرفته و گلوله به لگنش اصابت کرده است. سپاهی همچنین از شکنجه‌هایی گفته بود که در بازداشت تحمل کرده بود، از جمله اینکه مشعل بوتان را نزدیک چشمش گرفته بودند.
سپاهی بعدها همراه با امیرحسین صفری در میدان علیخانی در ملاءعام اعدام شد.
نبیان همچنین از شروین باقریان، یکی دیگر از متهمان پرونده علیخانی که در دستگرد با او دوست شده بود، به‌عنوان فردی باهوش و خوش‌قلب یاد کرد. باقریان اغلب به اتاق او می‌آمد، شطرنج بازی می‌کرد و با هم‌بندی‌هایش وقت می‌گذراند.
نبیان گفت تنها پس از آزادی بود که اعتراف اجباری باقریان را در تلویزیون حکومتی دید. او گفت: «دلم شکست. مدام فکر می‌کردم این بچه چه چیزهایی را باید از سر گذرانده باشد.»
عفو بین‌الملل گفت باقریان ۲۱ روز به‌طور قهری ناپدید شده بود و زیر شکنجه تن به اعتراف اجباری داده بود و وکیل نداشت.
برای نبیان، نام‌هایی که در گزارش‌های مربوط به اعدام‌ها می‌دید، غریبه نبودند. آنها کسانی بودند که در زندان در کنارشان زندگی کرده، با آنها حرف زده و شناخته بود؛ کسانی که یک به یک اعدام می‌شوند.
حمله هوایی و سرکوب در داخل دستگرد
نبیان هنگام حمله هوایی ۱۰ فروردین به تاسیسات نظامی مجاور زندان، هنوز در دستگرد بود.
ایران‌اینترنشنال پیش‌تر گزارش داده بود که سه موشک به یک پایگاه نظامی و انبار مهمات پشت زندان دستگرد اصابت کرد و بخش‌هایی از زندان آسیب دید. یک سند قضایی حاکی است که شماری از زندانیان کشته شدند و عده‌ای دیگر در آتش‌سوزی پس از آن جان باختند.
نبیان گفت انفجارها برق، آب و دسترسی تلفنی را قطع کرد و آن‌قدر شدید بود که زندانیان را از تخت‌های طبقه بالا به زمین انداخت: «همه فریاد می‌زدند: بیایید نجاتمان دهید. درها را باز کنید تا بتوانیم بیرون برویم.»
او گفت برخی کارکنان زندان رفتند و زندانیان پشت درهای بسته بندها ماندند. بعدتر، بعضی از درها آسیب دید یا زمانی که زندانیان برای رسیدن به جای امن تلاش می‌کردند، باز شد.
نبیان گفت نیروهای امنیتی و نیروهای سپاه بعدتر وارد زندان شدند و تیراندازی کردند.
بند او همچنان قفل بود. به گفته او، زندانیان دیگر بعدها گفتند که در راهروها پیکرها و کیسه‌های سیاه اجساد را دیده‌اند.
نبیان گفت روز بعد صدای کتک‌زدن و شکنجه زندانیان را می‌شنید. او همچنین از «تونل وحشت» گفت؛ مسیری که در آن زندانیان متهم به دست داشتن در ناآرامی‌ها را مجبور می‌کردند از میان صف‌های نگهبانان عبور کنند و نگهبانان با قنداق اسلحه، باتوم و شلنگ آنها را می‌زدند.
سندی قضایی که بعدها به دست ایران‌اینترنشنال رسید، نام ۷۵ زندانی را به‌عنوان متهمان ناآرامی‌ها و آتش‌سوزی ثبت کرده بود. دست‌کم ۲۶ نفر برای محاکمه به دادگاه ارجاع شدند و ۱۸ نفر با اتهام‌هایی روبه‌رو بودند که می‌توانست مجازات اعدام داشته باشد.
نبیان ۱۸ فروردین با وثیقه آزاد شد. او گفت به‌دلیل ترس از بازداشت دوباره، شکنجه بیشتر، محکومیت طولانی‌مدت یا صدور حکم اعدام دیگر، ایران را ترک کرد.
او گفت: «من کشورم را واقعا دوست دارم. همیشه باور داشتم ایران آزاد خواهد شد. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم از ایران خارج شوم.»
رویترز چهارشنبه ۱۵ مهر با استناد به گزارش مرکز مشترک اطلاعات دریایی، به رهبری نیروی دریایی آمریکا، که ۱۲ مهر منتشر شده بود، از ادامه حمله‌ها، تلاش برای حمله و اقدامات ایذایی سپاه پاسداران در تنگه هرمز خبر داد.
این اقدامات شامل پرواز پهپادها بر فراز کشتی‌ها، زیر نظر گرفتن شناورها و تماس با خدمه از طریق بی‌سیم دریایی است. این مرکز اعلام کرد: «این اقدامات همچنان نشان‌دهنده قصد [حکومت] ایران برای تثبیت حضور خود در مسیرهای اصلی کشتیرانی و حفظ فشار بر شناورهای عبوری است.»
بر اساس داده‌های سه منبع امنیت دریایی که حوادث را با تکیه بر اطلاعات دریافتی از منطقه بررسی کرده‌اند، از شش تا ۱۳ مهر دست‌کم ۱۲ حمله به کشتی‌های حامل نفت، گاز طبیعی مایع‌شده و گاز مایع در محدوده تنگه هرمز رخ داد.
به گفته این منابع، این بالاترین شمار حمله‌ها در یک هفته از زمان آغاز جنگ ایران در ۹ اسفند ۱۴۰۴ است.
داده‌های جداگانه سازمان بین‌المللی دریانوردی، نهاد وابسته به سازمان ملل در امور کشتیرانی، از ثبت ۹ حادثه مرتبط با کشتی‌ها در همین بازه حکایت دارد. منابع دریایی می‌گویند این سازمان معمولا برای راستی‌آزمایی و ثبت رسمی حوادث به زمان بیشتری نیاز دارد.
بر اساس آمار این سازمان، نزدیک‌ترین آمار هفتگی به این رقم، مربوط به بازه ۲۲ تا ۲۸ تیر بود که در آن هشت حادثه ثبت شد.
افزایش صادرات در سایه ناامنی
داده‌های کشتیرانی منتشرشده در ۱۳ مهر نشان داد صادرات نفت کشورهای خلیج فارس در حدود نیمی از روزهای سپتامبر از سطح پیش از جنگ فراتر رفت. با این حال، به نوشته رویترز، حمله‌ها به نفتکش‌ها و محدودیت‌های لجستیکی، چشم‌انداز تداوم صادرات در این سطح را مبهم کرده است.
کریس رایت، وزیر انرژی آمریکا، نیز پنجم مهر میانگین انتقال روزانه نفت از تنگه هرمز را حدود ۱۳ میلیون بشکه اعلام کرد و گفت این میزان در یکی از روزهای هفته پیش از آن از ۲۰ میلیون بشکه، یعنی سطح پیش از جنگ، فراتر رفت.
با این حال، صادرات کلی نفت خلیج فارس و حجم نفت عبوری از هرمز دو شاخص متفاوت‌اند. فایننشال تایمز به نقل از داده‌های شرکت کپلر نوشت جریان کلی نفت از خلیج فارس به سطح پیش از جنگ نزدیک شده، اما حجم عبوری از هرمز همچنان حدود یک‌سوم کمتر است و بخشی از صادرات به مسیرهای دیگر، از جمله خطوط لوله، منتقل شده است.
خطر حمله به کشتی‌ها همچنان ادامه دارد. وزارت خارجه هند ۱۴ مهر اعلام کرد اصابت پرتابه‌ای ناشناس به نفتکش «آن پیس» با پرچم پاناما، هنگام عبور از تنگه هرمز، ۱۲ خدمه آن را زخمی کرد.
فایننشال تایمز همچنین گزارش داد مالکان نفتکش‌ها برای ترغیب خدمه به عبور از این مسیر، به ناخداها معادل ماهانه ۱۰۰ هزار دلار و برای هر سفر ۵۰ هزار دلار پاداش پرداخت می‌کنند.
بر اساس این گزارش، ملوانان عادی هنگام عبور از هرمز دست‌کم چهار تا شش برابر دستمزد معمول خود دریافت می‌کنند و بیشتر کشتی‌ها شبانه و با تجهیزات ارسال سیگنال موقعیت‌یابی خاموش از تنگه می‌گذرند.
روایت‌های متضاد تهران و واشینگتن از وضعیت هرمز
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، ۱۵ مهر در نشست خبری مشترک با همتای یونانی خود گفت تنگه هرمز باز است، میزان انتقال نفت از آن تقریبا به سطح پیش از جنگ رسیده و جمهوری اسلامی کنترل این آبراه را از دست داده است. او همچنین بر ضرورت تنوع مسیرهای تامین انرژی برای جلوگیری از تهدید امنیت جهان در پی اختلال در یک منطقه تاکید کرد.
در مقابل، محمدرضا نقدی، مشاور فرمانده کل سپاه پاسداران، بسته ماندن تنگه هرمز تا زمان برآورده شدن خواسته‌های جمهوری اسلامی را اعلام کرد. او گفت سپاه مسیرهایی را که «غیرقانونی» می‌خواند مسدود می‌کند و حجم نفت انتقال‌یافته با شناورهای کوچک به نفتکش‌ها را «بسیار ناچیز» توصیف کرد.
محمد اکرمی‌نیا، سخنگوی ارتش، نیز اظهارات ترامپ درباره باز بودن تنگه هرمز را «دروغ» خواند.
منوچهر متکی، نماینده تهران در مجلس، همان روز ازسرگیری تردد آزاد کشتی‌ها را به تحقق شروط تهران، از جمله محکومیت حمله‌ها علیه جمهوری اسلامی، رفع محاصره و برداشتن محدودیت‌های هوانوردی غیرنظامی مشروط کرد.
اختلاف بر سر اولویت مذاکرات
تهران پیش‌تر نیز بازگشایی هرمز را به گرفتن امتیاز از واشینگتن پیوند زده بود. عباس عراقچی، وزیر خارجه جمهوری اسلامی، سوم مهر طرحی هفت‌روزه برای رفع محاصره دریایی، اعطای معافیت تحریمی فروش نفت و برقراری آتش‌بسی شامل لبنان پیشنهاد کرد. طبق این طرح، تنگه در روز ششم بازگشایی می‌شد و مذاکرات با آمریکا روز هفتم آغاز می‌شد.
دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، چهار مهر این پیشنهاد را رد کرد و گفت فشار اقتصادی ناشی از محاصره دریایی، تهران را به پیشنهاد بازگشایی تنگه واداشته است.
اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی، نیز ۱۲ مهر گفت پاسخ آمریکا بر پرونده هسته‌ای متمرکز است، در حالی که تهران در مقطع کنونی تنها درباره تنگه هرمز مذاکره می‌کند.
در تازه‌ترین گزارش درباره این اختلاف، شبکه الحدث ۱۵ مهر به نقل از یک منبع ارشد از به‌بن‌بست رسیدن تلاش‌های میانجیگرانه خبر داد. این منبع گفت پیشرفت مذاکرات به پاسخ تهران به خواسته‌های هسته‌ای ترامپ بستگی دارد و به گفته او، تنگه هرمز پس از از دست رفتن کنترل جمهوری اسلامی بر آن، دیگر اولویت واشینگتن نیست.
روبیو چهارشنبه ۱۵ مهر در نشست خبری مشترک با یورگوس یراپتریتیس، همتای یونانی خود، در آتن گفت موضع واشینگتن درباره برنامه هسته‌ای تهران روشن است و جمهوری اسلامی «نمی‌تواند سلاح هسته‌ای داشته باشد».
او افزود تنها توافقی برای ایالات متحده قابل قبول خواهد بود که تضمین کند حکومت ایران هرگز به سلاح هسته‌ای دست نخواهد یافت.
وزیر خارجه آمریکا تاکید کرد تا زمانی که دونالد ترامپ در مقام ریاست‌جمهوری آمریکا حضور دارد، واشینگتن از این «خط قرمز» عقب‌نشینی نخواهد کرد.
این اظهارات در حالی مطرح شد که مقام‌های جمهوری اسلامی بارها اعلام کرده‌اند در شرایط کنونی درباره پرونده هسته‌ای مذاکره نخواهند کرد.
جی‌دی ونس، معاون رییس‌جمهوری آمریکا، ۱۴ مهر گفت واشینگتن در حال مذاکره با مسعود پزشکیان و عباس عراقچی است، اما روشن نیست رییس دولت و وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، تا چه اندازه در ساختار قدرت حکومت ایران، اختیار دارند.
حاشیه امن نظامی حکومت ایران از میان رفت
روبیو در ادامه سخنان خود در آتن اعلام کرد جمهوری اسلامی می‌کوشید توان متعارف نظامی خود را چنان گسترش دهد که در نهایت امکان اقدام علیه برنامه هسته‌ای آن از میان برود، اما ترامپ این طرح را بر هم زد.
او گفت: «قصدشان این بود که یک یا دو سال بعد به جهان بگویند ما می‌خواهیم سلاح هسته‌ای بسازیم و شما هیچ کاری از دستتان برنمی‌آید، چون آن‌قدر موشک و پهپاد داریم که اگر بخواهید علیه ما اقدامی کنید، همه کشورهای خاورمیانه را نابود می‌کنیم، نیروهای آمریکایی را از منطقه بیرون می‌رانیم و هر کاری بخواهیم انجام می‌دهیم.»
وزیر خارجه آمریکا با حمایت از سیاست‌های ترامپ در قبال تهران افزود او برنامه پهپادی، توان موشک‌سازی، نیروی دریایی و نیروی هوایی جمهوری اسلامی را هدف قرار داده و از میان برده است.
روبیو ادامه داد: «ایران امروز از نظر نظامی بسیار ضعیف‌تر از گذشته است و آن حاشیه امنی که می‌خواست پشت آن پنهان شود، از میان رفته است.»
در روزهای اخیر، گمانه‌زنی‌ها درباره احتمال ازسرگیری جنگی تمام‌عیار علیه جمهوری اسلامی افزایش یافته است. ورود حوثی‌های یمن به درگیری و حملات آنها به عربستان سعودی نیز دامنه مناقشه را گسترده‌تر کرده است.
خبرگزاری آسوشیتدپرس پیش‌تر گزارش داد ارتش آمریکا در حال اعزام حدود ۹ هزار نیروی نظامی به همراه مجموعه‌ای از ناوهای جنگی به خاورمیانه است.
این تحرکات می‌تواند شمار ناوهای هواپیمابر آمریکا در منطقه را تا پایان اکتبر (۹ آبان) به سه فروند برساند.
حکومت ایران کنترل تنگه هرمز را از دست داده است
وزیر خارجه آمریکا در بخش دیگری از سخنانش اعلام کرد جمهوری اسلامی کنترل تنگه هرمز را از دست داده و اکنون میزان عبور نفت از این آبراه تقریبا به سطح پیش از آغاز درگیری بازگشته است.
روبیو با اشاره به «تحریم‌های فلج‌کننده» علیه جمهوری اسلامی گفت اقتصاد ایران در «سقوط آزاد» قرار دارد و در آستانه رسیدن به وضعیتی است که معدود کشورهایی در جهان به این شدت آن را تجربه کرده‌اند.
او اضافه کرد: «همه این‌ها تقصیر روحانیون شیعه تندرویی است که در آن کشور تصمیم‌گیری می‌کنند. آنها هستند که مردم ایران را در چنین وضعیتی قرار داده‌اند، زیرا هر دلاری را که به دست می‌آورند، صرف جاده، پل یا بهبود زندگی مردم ایران نمی‌کنند.»
روبیو با انتقاد از حمایت تهران از گروه‌های نیابتی گفت جمهوری اسلامی منابع ایران را صرف حماس، حزب‌الله لبنان، حوثی‌های یمن و شبه‌نظامیان عراقی می‌کند.
آمریکا در هفته‌های اخیر به‌دنبال محدود کردن شریان‌های مالی حکومت ایران بوده است. محاصره دریایی، جلوگیری از صادرات نفت ایران و مسدود کردن مسیرهای جابه‌جایی درآمدهای نفتی، از جمله محورهای این کارزار است.
به‌دنبال ادامه محاصره دریایی بنادر جنوبی ایران، خبرگزاری رویترز ۱۴ مهر گزارش داد پالایشگاه‌های مستقل چین برای جبران کاهش عرضه نفت ایران، به خرید نفت خام از عراق و قطر روی آورده‌اند.
