پولیتیکو در تحلیلی نوشت اگر دولت دونالد ترامپ و جمهوری اسلامی واقعا به دنبال دستیابی به توافق باشند، احتمالا ناچار خواهند شد از راه‌حل‌های سیاسی و حقوقی مبهمی استفاده کنند که به هر دو طرف امکان دهد بدون عقب‌نشینی علنی از مواضع خود، توافق را یک پیروزی معرفی کنند.
پولیتیکو در تحلیلی درباره مذاکرات جاری میان تهران و واشینگتن نوشت هرگونه توافق احتمالی میان دو طرف احتمالا نیازمند سطحی از «ابهام‌سازی دیپلماتیک» و تفسیرهای متفاوت از مفاد توافق خواهد بود؛ رویکردی که در بسیاری از توافق‌های مهم بین‌المللی سابقه داشته است.
این تحلیل با اشاره به اظهارات اخیر مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، یادآور شد که او در کنگره تاکید کرده بود واشینگتن در ازای بازگشایی تنگه هرمز، نه تحریم‌های ایران را لغو خواهد کرد و نه به تهران اجازه دسترسی به دارایی‌های مسدودشده‌اش را خواهد داد.
با این حال، پولیتیکو معتقد است میان دارایی‌های «مسدودشده» و منابع مالی «محدودشده» تفاوت وجود دارد و همین موضوع می‌تواند راهی برای مصالحه باز کند.
به نوشته این رسانه، یکی از گزینه‌های مورد بحث می‌تواند فراهم شدن امکان استفاده غیرمستقیم [حکومت] ایران از بخشی از منابع مالی محدودشده خود، از جمله میلیاردها دلار موجود در قطر، بدون لغو رسمی تحریم‌ها یا آزادسازی مستقیم دارایی‌های بلوکه‌شده باشد.
پولیتیکو در ادامه با اشاره به مذاکرات هسته‌ای دوران باراک اوباما نوشت که توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ نیز بر پایه مجموعه‌ای از فرمول‌های حقوقی و سیاسی طراحی شده بود که به هر دو طرف امکان می‌داد خود را پیروز مذاکرات معرفی کنند.
این گزارش یادآور شد که در جریان اجرای برجام، هم‌زمان با آزادی زندانیان آمریکایی در ایران و حل‌وفصل یک اختلاف مالی قدیمی میان دو کشور، دولت اوباما تاکید می‌کرد این موضوعات ارتباطی با توافق هسته‌ای ندارند؛ ادعایی که منتقدان جمهوری‌خواه آن را نپذیرفتند.
به نوشته پولیتیکو، تجربه برجام نشان می‌دهد توافق‌های پیچیده دیپلماتیک اغلب بر پایه تفسیرهای متفاوت، ابهام‌های حساب‌شده و فرمول‌های انعطاف‌پذیر شکل می‌گیرند.
ترامپ به دنبال توافقی متفاوت از برجام
این تحلیل می‌گوید ترامپ که سال‌ها برجام را به عنوان یک توافق «فاجعه‌بار» مورد حمله قرار داده بود، اکنون ممکن است خود ناچار شود برای دستیابی به توافقی جدید از ابزارهایی مشابه استفاده کند.
پولیتیکو معتقد است ترامپ در صورت دستیابی به توافق می‌تواند آن را به شیوه‌های مختلف به عنوان موفقیت خود معرفی کند؛ از جمله اگر ایران غنی‌سازی اورانیوم را حتی برای مدت محدودی متوقف کند یا دسترسی به منابع مالی خود را از طریق سازوکارهایی غیرمستقیم به دست آورد.
به نوشته این رسانه، ترامپ همچنین ممکن است هرگونه تعهد تازه [حکومت] ایران به حرکت نکردن به سوی سلاح هسته‌ای را به‌عنوان یک امتیاز مهم معرفی کند؛ حتی اگر تهران پیش‌تر نیز بارها چنین موضعی را اعلام کرده باشد.
احتمال تماس با مجتبی خامنه‌ای
پولیتیکو در بخش دیگری از این تحلیل به احتمال گفت‌وگوی مستقیم ترامپ با مجتبی خامنه‌ای، رهبر جدید جمهوری اسلامی، اشاره کرده و نوشته است که چنین ارتباطی می‌تواند از نگاه رییس‌جمهوری آمریکا یک دستاورد سیاسی مهم تلقی شود.
این رسانه یادآور شد که علی خامنه‌ای، رهبر پیشین جمهوری اسلامی، هیچ‌گاه به طور مستقیم با رییس‌جمهوری آمریکا گفت‌وگو نکرده بود و همین موضوع می‌تواند به ترامپ فرصت دهد توافق احتمالی را متفاوت از تجربه‌های گذشته معرفی کند.
نگرانی از افشای جزئیات مذاکرات
پولیتیکو در عین حال یکی از مشکلات اصلی دولت ترامپ را ناتوانی در حفظ محرمانگی مذاکرات دانست.
به نوشته این رسانه، برخی مقام‌های سابق آمریکایی معتقدند انتشار مداوم اطلاعات و جزئیات مذاکرات در رسانه‌ها می‌تواند اعتماد میان تهران و واشینگتن را تضعیف و روند گفت‌وگوها را دشوارتر کند.
ایلان گلدنبرگ، از مقام‌های پیشین دولت‌های اوباما و بایدن، به پولیتیکو گفت: «اگر واقعا می‌خواهید توافقی حاصل شود، نباید در هر مرحله جزئیات آن را به رسانه‌ها درز دهید.»
هر دو طرف به دنبال اعلام پیروزی خواهند بود
پولیتیکو در جمع‌بندی گزارش خود نوشت که در صورت دستیابی به توافق، هم تهران و هم واشینگتن تلاش خواهند کرد آن را به گونه‌ای روایت کنند که به نفع خودشان باشد.
این رسانه تاکید کرد مهم‌ترین موضوع نه روایت‌های عمومی، بلکه توافق پشت پرده دو طرف درباره نحوه اجرای تعهدات، زمان‌بندی اقدامات و تفسیر دقیق مفاد توافق خواهد بود.
به نوشته پولیتیکو، همان‌گونه که در گذشته در بسیاری از توافق‌های مهم بین‌المللی مشاهده شده، احتمالا توافق احتمالی میان [حکومت] ایران و آمریکا نیز با ابهام‌های عمدی، تفسیرهای متفاوت و روایت‌های متضاد همراه خواهد بود، اما آنچه اهمیت دارد وجود درک مشترک میان طرفین درباره چگونگی اجرای آن است.
