روزنامهنگار
مصیب نظامی، ۳۲ ساله و کشاورز، در جریان اعتراضات ۱۸ دیماه در بروجرد پس از مجروح شدن بهدست نیروهای سرکوبگر و انتقال به بیمارستان، با اصابت «تیر خلاص» به قلبش کشته شد. خانواده او علیرغم وضعیت دشوار مالی، پیشنهاد نهادهای امنیتی برای «بسیجی» معرفی کردن مصیب را نپذیرفتند.
مصیب متولد ۱۳۷۲، کشاورز و کارگر اهل روستای فیال بروجرد، پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ حوالی ساعت ۱۸ به قصد حضور در تجمع از خانه خارج میشود. او کمی بعد از سوی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی مورد اصابت گلوله ساچمهای قرار میگیرد، اما همچنان به اعتراض ادامه میدهد.
بهگفته یک منبع مطلع، مصیب دوباره در محاصره نیروهای لباسشخصی و موتورسوار گرفتار میشود.
این منبع به ایراناینترنشنال گفت: «آنقدر با باتون به سر و صورتش کوبیده بودند که دندانها و بینیاش شکسته بود و با صورت به زمین خورده بود. مردم پیکر نیمهجان و تیر خورده او را در حالی که هنوز توان سخن گفتن داشت، به بیمارستان رساندند.»
نزدیکان او که به بیمارستان رسیدند، کادر درمان با این جمله که «مصیب در اتاق عمل است»، لباسهای خونین او را تحویل دادند، اما ساعتی بعد، خبر فوت او اعلام شد.
معمای «تیر خلاص»
خانواده برای تحویل پیکر به سردخانه «دارالسلام» در چند کیلومتری بروجرد ارجاع داده و جستوجو در میان کشتهشدگانی که در کیسههای سیاه رها شده بودند، آغاز شد.
بهگفته منبع ایراناینترنشنال، پیکر مصیب در حالی پیدا شد که هنوز شلنگها و تجهیزات بیمارستانی به بدنش وصل بود.
نزدیکان با بررسی پیکر، لباسهای مصیب و مطابقت آنها با روایت شاهدانی که در صحنه حضور داشتند، متوجه شدند یک «گلوله جنگی» دقیقا از پشت به قلب او اصابت کرده. این در حالی بود که رد هیچ گلولهای از پشت روی لباس خونی مصیب وجود نداشت.
به گفته این منبع، شواهد نشان میدهد مصیب در خیابان کشته نشده: «اگر او در خیابان تیر جنگی از پشت به قلبش خورده بود، زنده به بیمارستان نمیرسید و صحبت نمیکرد. با توجه به تجهیزات پزشکی که به او متصل بود، او را در بیمارستان با تیر خلاص کشتهاند.»
مقاومت در برابر معامله با خون؛ «هدیه به ایران»
پس از شناسایی پیکر، فشارهای امنیتی بر خانواده آغاز شد. نیروهایی از چندین نهاد جمهوری اسلامی، بارها با مراجعه به خانواده با وعده پول و مزایا، خواستار آن شدند تا مصیب را عضو «بسیج» معرفی کرده و بگویند به دست سایر معترضان و یا «ترویست»ها کشته شده است.
خانواده اما باوجود اینکه مصیب مسئولیت تامین مالی آنها را برعهده داشت و از وضعیت اقتصادی مناسبی برخوردار نبودند، این پیشنهادها را نپذیرفتند.
منبع ایراناینترنشنال گفت مصیب قبل از اینکه برای پیوستن به اعتراضات از خانه بیرون برود به همه گفته بود: «اگر کشته شدم، به خون من خیانت نکنید.»
برادر مصیب نیز در مراسمی در کنار مزار با گفتن «من برادرم را به ایران هدیه کردم»، به وصیت او عمل کرد.
بهگفته این منبع، خانواده مصیب نظامی به محل تیر خوردن او نیز مراجعه کردند تا شاید بتوانند جزییات بیشتری به دست بیاورند، اما نهادهای امنیتی تمامی دوربینهای آن خیابان را جمعآوری کرده بودند.
آزادهای در دل طبیعت؛ «نان جمهوری اسلامی کثیف است»
مصیب با مادر سالخورده و خواهرش زندگی میکرد. اطرافیانش او را جوانی «شریف، آگاه و خانوادهدوست» توصیف میکنند که با وجود تحصیلات، تن به کار در نهادهای حکومتی و دولتی نداده بود.
به فته یکی از نزدیکان مصیب، او معتقد بود «نان جمهوری اسلامی کثیف است» و جمهوری اسلامی را شر مطلقی میدانست که یک روزی آسیب او به همه میرسد: «او عاشق زندگی بود و هربار که از خفقان سیاست به تنگ میآمد، به آغوش طبیعت پناه میبرد و میگفت تنها چیزی که مرا کمی از شر جمهوری اسلامی خلاص میکند، طبیعت است.»
مصیب در رسانههای اجتماعی نیز فعال بود. او در صفحه خود در شبکه اجتماعی ایکس، دادخواه خون کشتهشدگان جنبش مهسا و نوجوانانی چون «سارینا اسماعیلزاده» بود.
بهگفته منبع ایراناینترنشنال، مصیب مدام بعد از جنبش مهسا، همیشه از کشتهشدگان و اعدامشدگان یاد میکرد و میگفت: «خون ما از این بچهها رنگینتر نیست؛ باید بتوانیم کاری کنیم تا نسل بعد خوب زندگی کند».
طبق این روایت، فعالیت رادی میان اعماق آب و دل آتش در جریان بود. او در صفحه اینستاگرامش از زیباییهای ناشناخته دریا مینوشت؛ از سکوت، از تاریکی و از جایی که باید نفس را نگه داشت تا زنده ماند.
دوستانش میگویند روحیهای آرام و در عین حال جسور داشت. کسی که هم به دل خطر میرفت و هم از تنهایی و سکوت لذت میبرد. غواصی برای او فقط یک مهارت نبود، بخشی از نگاهش به زندگی بود.
اما ۱۹ دیماه، او حضور در خیابان را انتخاب کرد. رادی در خیابان میرداماد نجفآباد، به میان جمعیت معترضان رفت و در لحظاتی که تلاش میکرد چند معترض جوان را از دست نیروهای امنیتی دور کند، از بالای مسجد به سمتش شلیک شد.
در جریان سرکوب مردم، دو گلوله جنگی به قفسه سینه رادی اصابت کرد. دوستانش با عجله او را به کلینیک هاتف رساندند اما به دلیل عدم پذیرش، به بیمارستان منتظری منتقل شد. در آنجا پیکرش بهصورت پنهانی بهوسیله نیروهای حکومتی ربوده شد و خانواده برای چند روز، هیچ اطلاعی از سرنوشتش نداشت.
در این مدت، به گفته نزدیکان، تماسهایی با خانواده برقرار و گفته میشد که حسین زنده است و در بازداشت به سر میبرد؛ روایتی که تنها به سردرگمی و فشار روانی بیشتر انجامید.
در نهایت، پس از حدود یک هفته، پیکر او با شرایطی خاص و با گرفتن تعهد از خانواده تحویل داده شد.
رادی در خانوادهای بزرگ شد که سابقه حضور در جنگ را دارد؛ عمویش در جنگ ایران و عراق کشته شد و پدرش نیز از مجروحان همان جنگ است.
ایراناینترنشنال پیش از این در گزارشی جداگانه به کشتهشدن شماری از آتشنشانان در جریان اعتراضات دیماه پرداخت. افرادی که در شهرهای مختلف، خارج از چارچوب و ماموریت کاری داوطلبانه، اغلب در حال کمک به دیگران، هدف شلیک قرار گرفتند و جان باختند.
