جعفر پناهی، فیلمساز سرشناس و منتقد ایرانی، نسبت به پیامدهای مذاکرات پیشروی جمهوری اسلامی و ایالات متحده هشدار داد و گفت که منافع مردم ایران در این گفتوگوها نادیده گرفته میشود و ممکن است «بهراحتی قربانی» شود.
او این اظهارات را در گفتوگویی با خبرگزاری فرانسه در پاریس مطرح کرد؛ در حالی که به گفته او، جامعه ایران همچنان در شوک سرکوب مرگبار اعتراضات اخیر به سر میبرد.
پناهی با اشاره به اعتراضات ضدحکومتی اخیر، که بنا بر گزارش نهادهای حقوق بشری با کشته شدن هزاران نفر به دست نیروهای امنیتی همراه بوده است، گفت: «هر اتفاقی که در این مذاکرات رخ دهد، به نفع مردم نخواهد بود، زیرا مردم هیچ نمایندهای در این گفتوگوها ندارند و منافعشان هرگز در نظر گرفته نمیشود.»
این فیلمساز ۶۵ ساله تاکید کرد که مذاکراتی که قرار است روز جمعه در مسقط میان مقامهای حکومت ایران و آمریکا برگزار شود، میتواند به تقویت جایگاه علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، منجر شود؛ در حالی که جامعه ایران هزینه سنگینی بابت سرکوبهای اخیر پرداخته است.
پناهی همچنین به تغییر رویکرد دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، اشاره کرد؛ ترامپی که در ابتدا معترضان ایرانی را به ادامه اعتراض تشویق میکرد، اما اکنون تمرکز خود را بر دستیابی به توافقی با حاکمیت ایران بر سر برنامههای هستهای و موشکی گذاشته است. به گفته پناهی، چنین رویکردی خطر آن را دارد که سرکوب خونین معترضان در عمل نادیده گرفته شود.
او در بخش دیگری از این گفتوگو از بازداشتهای اخیر فعالان مدنی و فرهنگی ابراز نگرانی کرد و گفت که مهدی محمودیان، فعال حقوق بشر و همکار او در نگارش فیلمنامه آخرین فیلمش، همراه با چهرههایی چون عبدالله مومنی و ویدا ربانی بازداشت شدهاند. به گفته پناهی، این افراد تنها توانستهاند تماسهای کوتاهی برقرار کنند و از بازداشت خود خبر دهند.
پناهی با اشاره به گزارشها درباره کشته شدن جواد گنجی، فیلمساز ایرانی، در جریان اعتراضات اخیر، گفت که فضای جامعه ایران همچنان امنیتی و ملتهب است و حتی گفتوگو با خانوادهاش که در ایران ماندهاند، به دلیل ناامن بودن خطوط ارتباطی، با محدودیتهای جدی روبهروست.
بر اساس گزارش نهادهای حقوق بشری، سرکوب اعتراضات اخیر در ایران با قطع طولانیمدت اینترنت همراه بوده و به کشتاری بیسابقه انجامیده است. مقامهای رسمی حکومت ایران کشته شدن بیش از سه هزار نفر را تایید کردهاند، اما برخی سازمانهای حقوق بشری شمار جانباختگان را تا ۳۰ هزار نفر برآورد میکنند. پناهی این آمار را «فراتر از تصور» توصیف کرد و گفت که چنین کشتاری نشان میدهد حکومت مشروعیت خود را بهطور کامل از دست داده است.
در عین حال، پناهی نسبت به آینده ابراز امیدواری کرد و گفت تجربه کشورهای دیگر نشان میدهد که جوامع پس از عبور از دوره سوگواری، راههایی برای ادامه مبارزه مدنی خود پیدا میکنند.
آخرین فیلم پناهی با عنوان «یک تصادف ساده بود»، که نگاهی تمثیلی به سرنوشت ایران در صورت فروپاشی نظام حاکم دارد، نامزد جایزه بهترین فیلم بینالمللی اسکار شده و پیشتر جایزه اصلی جشنواره کن را نیز از آن خود کرده است. پناهی با وجود محکومیت به یک سال زندان و محدودیتهای قضایی، اعلام کرد که پس از مراسم اسکار در ماه مارس به ایران بازخواهد گشت.
او در پایان گفت: «ایران خانه من است. با وجود همه فشارها و خطرها، به کشورم بازمیگردم.»
برخی رسانهها در ایران گزارش دادند فروشگاه جینوست در خیابان فرشته تهران، شنبه ۱۹ مهر و پس از برگزاری جشنی در ۱۸ مهر و انتشار ویدیوهای آن، بهدست نیروی انتظامی پلمب شد.
وبسایت خبری «آسیانیوز ایران» با اشاره به این اقدام نوشت که به نظر میرسد این برخورد، صرفا یک واکنش مقطعی نیست، بلکه بخشی از یک کارزار بزرگتر برای «کنترل بیشتر بر فضای اجتماعی، مقابله با نمایش ثروت و اجرای سختگیرانهتر قوانین» است.
بسیاری از کسبوکارها نگران تاثیر این سیاست تازه بر معیشت، سلامت روان شهروندان و زندگی اجتماعی آنها هستند.
فشار اقتصادی حکومت بر مردم و استفاده از آنها برای سرکوب
در هفتههای اخیر فشار حکومت بر کسبوکارها و شهروندان به دلیل سرپیچی از قانون حجاب اجباری، رقص و سرو مشروبات الکلی افزایش چشمگیری پیدا کرده است. از جمله، در پی انتشار ویدیوهایی از برگزاری جشنی در جزیره کیش با عنوان «قهوهپارتی» در رسانههای اجتماعی، دادستان عمومی و انقلاب کیش، از تشکیل پرونده و بازداشت برگزارکنندگان آن خبر داد.
یکی از زنان کافهداری که تجربه برخورد عوامل انتظامی با چنین جشنهایی را دارد به ایراناینترنشنال گفت شاهد بوده که مقامات در بعضی موارد از افراد بازداشتشده - بدون توجه به موقعیت مالیشان - وثیقه چند میلیاردی دریافت کرده و آنها را از کار کردن منع کردهاند.
او افزود بر اساس مشاهداتش بر این باور است که حساسیت بیشتری روی تجمعات تفریحی با حضور جوانها و نسل زد وجود دارد و نیروهای امنیتی با چنین رویدادهایی خشنتر برخورد میکنند.
مقامهای جمهوری اسلامی همواره چنین جشنهایی را «برخلاف شئونات اسلامی» و «هنجارشکنی» توصیف کرده و به نظر میرسد نگران الگوبرداری کسبوکارها از یکدیگر در این زمینهاند.
در ماههای اخیر ویدیوهایی از صاحبان چندین کافه در دزفول و قم در رسانههای اجتماعی منتشر شده که در آن در سخنانی شبیه به اعتراف اجباری یا به دلیل برگزاری جشن همراه با رقص و موسیقی، از مسئولان عذرخواهی و ابراز ندامت میکنند یا از مشتریان خود میخواهند برای جلوگیری از پلمب شدن، حجاب را رعایت کنند.
کارمند یک کافه در تهران به ایراناینترنشنال گفت مقامهای جمهوری اسلامی تلاش میکنند با فشار بر صاحبان کسبوکارها و تهدید به برخورد و پلمب اماکن، مردم را در برابر هم قرار دهند و از آنها به عنوان وسیلهای برای سرکوب و سانسور خودشان و زنان استفاده کنند.
پلمب به مثابه ابزار فشار سیاسی
از طرف دیگر، شواهد و گزارشهای رسیده حاکی است حکومت از بستن کسبوکارها برای انتقامگیری از مخالفانش هم استفاده میکند.
اطلاعات و گزارشهای رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهند دستکم در دو مورد، کسبوکار شهروندان به دلیل فعالیت سیاسی خود آنها یا نزدیکانشان و با هدف اعمال فشار بر افراد، به دستور نهادهای حکومتی در تهران پلمب شدهاند.
این برخورد در گذشته هم سابقه داشته و به عنوان مثال در آذر ۱۴۰۱ و همزمان با اعتراضات سراسری در خیزش «زن، زندگی، آزادی»، اداره اماکن برای توقف اعتصاب در شهرهای مختلف کردستان و نیز در ایلام و کرمانشاه، مغازه کسبهای را که در اعتصاب شرکت کرده بودند، پلمب کردند.
کارمند یک کافه در مشهد به ایراناینترنشنال گفت حکومت فکر میکند با پلمب و بازداشت، باقی رستورانها و کافهها را «از برگزاری ایونت» بازمیدارد اما تعداد این رخدادها روز به روز بیشتر میشود و در نهایت حتی پلمب هم کارگر نیست و مراسم بسیاری از چشمش در میرود.
او افزود: «غول از چراغ جادو بیرون آمده و دیگر به آن برنمیگردد.»
مردم چه میگویند؟
رسانههای اجتماعی از جمله ایکس و اینستاگرام سرشار از روایت شهروندان از پلمب شدن کسبوکارها و فشار اجتماعی بر زنان برای حجاب اجباریاند.
گروهی از زنان با اشاره به پلمب کافه و رستورانها و جریمههای موجود، بر این باورند تنها زمانی میتوان گفت حجاب اجباری در ایران برچیده شده که زنان بتوانند آزادانه با پوشش دلخواه خود در مدرسه، دانشگاه، محل کار و اماکن دولتی حاضر شوند و مدارک هویتی بدون حجاب اجباری داشته باشند.
برخی دیگر از زنان هم با اشاره به فشار موجود بر آنها در محل کار برای حجاب اجباری، میگویند حجاب آزاد نشده، بلکه حکومت بهدلیل شجاعت زنها در سرپیچی از قانون حجاب اجباری و همچنین ترس از اعتراضات مردم بهخاطر فشارهای اجتماعی و شرایط سخت معیشتی، مستاصل شده است.
در کشوری با فرهنگ طولانی قهوهخانهداری در کنار نبود فضاهای تفریحی کافی و آزادیهای اجتماعی، کافهها جزو معدود مکانهای مورد علاقه جوانها برای جمع شدن و تنفساند.
فشار بر کافهها و رستورانها بر سر حجاب و بگیر و ببند زنان، ممکن است باعث جرقه خوردن دور جدید اعتراضات ضدحکومتی در ایران بشود.
