لی جائه میونگ، رییسجمهوری کرهجنوبی، گفت این کشور بهدنبال ازسرگیری همکاریهای بین دو کره است و قصد دارد توافق تعلیق فعالیتهای نظامی در مرز با کرهشمالی را احیا کند.
رییسجمهوری کره جنوبی با تاکید بر اینکه سئول به سیستم کره شمالی احترام میگذارد و قصد هیچ اقدام خصمانهای علیه این کشور را ندارد، گفت کشورشبه دنبال حلوفصل مسالمتآمیز مساله خلع سلاح هستهای شبهجزیره کره است.
توافق موسوم به «توافق نظامی ۱۹ سپتامبر» در نشست سران دو کره در سال ۲۰۱۸ امضا شد و هدف آن کاهش تنشها در مرز مشترک بود.
پس از آنکه سئول بخشهایی از توافق را در پی افزایش تنشها به حالت تعلیق درآورد، کرهشمالی همه اقدامات نظامی را از سر گرفت.
در تیرانا، پایتخت آلبانی، ادی راما، نخستوزیر این کشور، اعلام کرد که دولتش در حال بررسی استفاده از هوش مصنوعی برای بهبود شفافیت، کاهش فساد و سرعتبخشی به فرآیند تطبیق با قوانین اتحادیه اروپاست. راما گفت: «شاید روزی فرا برسد که یک وزارتخانه بهطور کامل توسط هوش مصنوعی اداره شود؛ بدون پارتیبازی، بدون تضاد منافع.»
او با اشاره به چالشهای ساختاری آلبانی در حوزه حکمرانی گفت، هوش مصنوعی میتواند نقش یک «کارمند دولتی نمونه» را ایفا کند؛ بدون فساد، بدون خستگی و بدون نیاز به حقوق.
راما افزود که توسعهدهندگان داخلی میتوانند مدلهایی برای الگوریتمهای اجرایی طراحی کنند که شاید روزی منجر به تشکیل اولین دولت کاملاً مبتنی بر هوش مصنوعی در جهان شود، با وزرا و نخستوزیری غیرانسانی اما کارآمد.
این اظهارات در شرایطی بیان میشود که فساد در ساختار سیاسی آلبانی ریشهدار است. سالی بریشا، رهبر اپوزیسیون، در حال حاضر درگیر پرونده قضایی مرتبط با فساد است و ایلیر متا، نخستوزیر و رییسجمهوری پیشین، نیز در بازداشت بهسر میبرد. این سابقه طولانی باعث شده که آلبانی با فشار اتحادیه اروپا برای اصلاحات ساختاری مواجه شود.
پارلمان مخالف است، اما جلو نمیایستد
جریدا تاباکو، نماینده حزب دموکرات و از منتقدان سیاسی دولت آلبانی، با اشاره به کارآمدی بالقوه هوش مصنوعی گفت: «این فناوری اگر در دست افراد درست باشد، میتواند شیوه حکمرانی را متحول کند، اما اگر همان عوامل قدیمی پشت پرده آن باشند، فقط فساد را دیجیتال خواهد کرد.»
او افزود: «در کشوری که ۸۰ درصد بودجه از طریق قراردادهای عمومی خرج میشود و یکسوم این قراردادها بدون رقابت واقعی واگذار میشوند، استفاده از هوش مصنوعی بدون اصلاح زیرساختهای فسادزا، تنها فساد را پنهان میکند، نه اینکه آن را از بین ببرد.»
تاباکو همچنین نسبت به شفافیت در هزینهها، برنامهنویسان و الگوریتمها هشدار داد و گفت: «اگر برنامهنویسان همان کسانی باشند که از مناقصات فاسد سود بردهاند، ما فقط گذشته را وارد فضای ابری میکنیم.»
هوش مصنوعی در عمل: از کنترل مناقصات تا شناسایی مزارع غیرقانونی
آلبانی در حال حاضر استفاده محدودی از هوش مصنوعی را در نهادهای اجرایی آغاز کرده است. یکی از مهمترین زمینهها، شفافسازی مناقصات عمومی و تحلیل بلادرنگ معاملات مالیاتی و گمرکی است. این اقدام بخشی از تعهدات آلبانی به بروکسل برای مقابله با فساد اداری است.
هوش مصنوعی همچنین در نظارت بر ساختوسازهای غیرقانونی و مزارع شاهدانه در مناطق روستایی مورد استفاده قرار گرفته است. پهپادهای هوشمند و تصاویر ماهوارهای با بهرهگیری از الگوریتمهای تشخیص، تخلفات را شناسایی میکنند.
برنامههایی نیز برای استفاده از فناوری تشخیص چهره در کاهش تصادفات رانندگی در دست اجراست. آلبانی یکی از بالاترین آمارهای مرگومیر ناشی از حوادث جادهای در اروپا را دارد. دولت امیدوار است بتواند با ارسال هشدارهای بلادرنگ به رانندگان، این آمار را کاهش دهد.
«چت جیپیتی» در خدمت دیپلماسی اروپایی
آلبانی نخستین کشور در روند عضویت در اتحادیه اروپاست که بهطور رسمی از هوش مصنوعی برای تطبیق قوانین خود با مقررات اتحادیه بهره میگیرد. راما اعلام کرد که دولتش با «میرا موراتی»، مدیر پیشین فناوری «اوپن ایآی» و یکی از طراحان اصلی «چت جیپیتی» که اصالتی آلبانیایی دارد، همکاری مستقیم دارد.
او گفت: «از همان هفته اول معرفی «چت جیپیتی»، ما با خانم موراتی تماس گرفتیم و از آن زمان همکاری نزدیکی با شرکت او آغاز شد. امروز، مذاکرات با اتحادیه اروپا با کمک مستقیم هوش مصنوعی انجام میشود.»
طبق اعلام دولت، هدف این است که فرآیند تطبیق قوانین تا سال ۲۰۲۷ تکمیل شود؛ در حالیکه کرواسی برای همین روند به ۷ سال زمان نیاز داشت، آلبانی میخواهد در ۵ سال کار را به پایان برساند.
ادتا باربولوشی، مشاور پیشین نخستوزیر در امور اتحادیه اروپا و استاد کالج اروپا در تیرانا، گفت: «حجم قوانین اتحادیه اروپا سرسامآور است. ترجمه دستی آنها به صدها نیروی انسانی نیاز دارد. در اینجا هوش مصنوعی واقعاً میتواند سرعت و دقت را افزایش دهد.»
با این حال او هشدار داد که هوش مصنوعی جایگزین تصمیمگیری سیاسی نمیشود: «تصویب و اجرای قوانین اتحادیه، فرایندی سیاسی است و باید تحت نظارت و هدایت سیاسی باقی بماند.»
دولت دیجیتال، کارمند مجازی و نوزادان رؤسای دولت
دولت آلبانی اخیراً اعلام کرده که میخواهد تا سال ۲۰۳۰ پرداخت نقدی را در کشور حذف و کلیه تراکنشها را دیجیتالی کند. ۹۵ درصد خدمات دولتی نیز از طریق پورتال e-Albania بهصورت آنلاین ارائه میشود.
کاربران در بدو ورود با کارمندی مجازی مواجه میشوند که به آنها در ثبت مالیات، دریافت گواهی تولد، یا صدور مجوز کمک میکند. دولت میگوید تاکنون بیش از ۴۹ میلیون خدمت دیجیتال از طریق این سامانه انجام شده و برای شهروندان و مهاجران بیش از ۶۰۰ میلیون یورو صرفهجویی کرده است.
با وجود حملات سایبری از سوی حکومت ایران و دشواریهایی برای شهروندان مسنتر، این سامانه به بخش جداییناپذیری از دولت آلبانی بدل شده است.
در حاشیه اجلاس سیاسی اروپا در تیرانا، دولت آلبانی ویدیویی تولید کرد که در آن رؤسای کشورهای اروپایی در نسخه کودکانه و دیجیتالی خود به زبان مادریشان به مهمانان خوشآمد میگفتند. از جمله، «نوزاد جورجیا ملونی» به ایتالیایی و «نوزاد الکساندر ووچیچ» به صربی مهمانان را خطاب قرار دادند. این اقدام عجیب توجه رسانههای بینالمللی را برانگیخت.
کمبود تخصص، بزرگترین مانع
با وجود جاهطلبیهای بزرگ، بسیاری از کارشناسان نسبت به ظرفیت واقعی آلبانی برای اجرای این تحولات تردید دارند. گروند تاچی، کارشناس هوش مصنوعی، گفت: «ما هنوز فاقد زیرساخت، دانش فنی، مراکز داده و منابع مالی لازم هستیم.»
او افزود: «پیشبرد چنین برنامههایی نیازمند برنامهای گامبهگام، کنترل قانونی، بودجه کافی و حتی طرحی برای بازیابی در بحرانهاست. اما چارهای نیست. تغییر باید اتفاق بیفتد، و مردم آلبانی باید آماده پذیرش آن باشند.»
به گزارش شبکه خبری «انبیسی۱۰»، جان ریردن، ۶۰ ساله، علاوه بر حکم ۲۶ ماه زندان، به سه سال آزادی تحت نظارت نیز محکوم شد و باید ۱۲۶۰ دلار خسارت به قربانیان پرداخت کند. این پرونده پس از آن به جریان افتاد که او در نوامبر گذشته به سه اتهام فدرال اعتراف کرد.
بر اساس مدارک دادگاه، یکی از اتهامات «ریردن»، تهدید به زور برای جلوگیری از انجام مراسم مذهبی در یک کنیسه در شهر اتلبرو بوده است. دو اتهام دیگر شامل ارسال تهدیدات بین ایالتی علیه کنیسهای در شهر شارون، و مزاحمت تلفنی با استفاده از ارتباطات بین ایالتی برای کنسولگری اسرائیل در بوستون میشود.
دادستانی اعلام کرده است «ریردن» از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تا ۲۹ ژانویه ۲۰۲۴، در مجموع ۹۸ تماس تلفنی تهدیدآمیز و حاوی اظهارات یهودیستیزانه با کنسولگری اسرائیل برقرار کرده بود. او همچنین تهدید کرده بود که کنیسههای اتلبرو و شارون را بمبگذاری خواهد کرد و یهودیان را خواهد کشت.
مقامهای فدرال در ژانویه ۲۰۲۴ او را بازداشت کردند و پرونده پس از چند ماه پیگیری قضایی به صدور حکم زندان انجامید. این پرونده یکی از نمونههای جدی برخورد قضایی با تهدیدهای مذهبی و نژادی در آمریکا ارزیابی شده است.
در ماههای اخیر، تهدیدهای خشونتآمیز علیه نهادهای مذهبی یهودی در آمریکا افزایش یافته است.
افزایش نگرانکننده یهودیستیزی در غرب؛ جامعه یهودیان در حالت هشدار
با افزایش حملات، تهدیدها و شعارهای نفرتپراکنانه علیه یهودیان در اروپا و آمریکا، مقامهای غربی نسبت به بازگشت خطرناکترین اشکال یهودیستیزی هشدار دادهاند. در پی آشوبهای اخیر در آمستردام و حمله به هواداران فوتبال اسرائیل، سازمان ملل این رویدادها را «بسیار نگرانکننده» توصیف کرد و آن را تهدیدی مستقیم علیه امنیت اقلیتها دانست.
همزمان، اتحادیه اروپا با انتشار بیانیهای اعلام کرد «هیچ جایی برای یهودیستیزی در اروپا نیست» و خواستار حفاظت مؤثرتر از اجتماعات یهودی و برخورد قاطع با مظاهر نفرت شد. پادشاه هلند با یادآوری خاطرات جنگ جهانی دوم تاکید کرد که کشورش بار دیگر در حمایت از یهودیان ناکام بوده است.
در ایالات متحده نیز، جو بایدن، رییسجمهوری پیشین آمریکا و دونالد ترامپ نیز با اشاره به موج تهدید و ارعاب فیزیکی علیه دانشجویان یهودی، بهویژه در دانشگاه کلمبیا، اعلام کردند که «این اقدامات ناپسند، خطرناک و مغایر با ارزشهای آمریکایی است.» به گفته کاخ سفید، انعکاس لفاظیهای گروههای تروریستی در محوطه دانشگاهها، قابل تحمل نیست و باید قاطعانه محکوم شود.
بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی راستگرای اسرائیل، روز پنجشنبه ۱۴ اوت ۲۰۲۵ در جریان بازدیدی از منطقه «معاله آدومیم» در کرانه باختری، اعلام کرد که پس از سالها تعویق، اجرای پروژه شهرکسازی موسوم به E1 آغاز خواهد شد. این پروژه شامل ساخت بیش از ۳۴۰۰ واحد مسکونی جدید برای شهرکنشینان اسرائیلی در منطقهای است که در صورت اجرا، ارتباط زمینی میان شمال و جنوب کرانه باختری را قطع و شرق اورشلیم را از بقیه مناطق فلسطینی جدا خواهد کرد.
اسموتریچ که خود از ساکنان شهرکهای یهودینشین است، در اظهاراتی که توسط خبرگزاری رویترز منتشر شد، گفت: «هرکس که امروز در جهان در تلاش برای به رسمیت شناختن کشور فلسطین است، پاسخ ما را روی زمین خواهد دید؛ نه با اسناد و بیانیهها، بلکه با ساخت خانهها و محلههایی واقعی». او همچنین ادعا کرد که این طرح با حمایت نخستوزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو و رئیسجمهوری آمریکا دونالد ترامپ از سر گرفته شده، هرچند هیچیک از این دو هنوز این موضوع را رسماً تایید نکردهاند.
در واکنش به این اقدام، اتحادیه اروپا بهشدت از تصمیم اسرائیل انتقاد کرد. کایا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه، در بیانیهای اعلام کرد که این تصمیم با حقوق بینالملل ناسازگار است و ضمن تضعیف چشمانداز تشکیل کشور فلسطین، راهحل دو کشوری را نیز به خطر میاندازد. او بار دیگر از اسرائیل خواست فوراً ساختوساز در شهرکها را متوقف کند.
وزارت خارجه ترکیه نیز این اقدام را «بیتوجهی کامل به حقوق بینالملل و قطعنامههای سازمان ملل» خواند و هشدار داد که این پروژه، تمامیت ارضی فلسطین را هدف قرار داده و امید به صلح را تضعیف میکند. به گفته آنکارا، تنها راه دستیابی به صلح پایدار، تشکیل کشور مستقل فلسطین است.
سازمان ملل متحد نیز موضعی صریح در اینباره اتخاذ کرد. استفان دوجاریک، سخنگوی دبیرکل، با ابراز نگرانی از این طرح گفت: «اجرای این پروژه میتواند بهکلی چشمانداز راهحل دوکشوری را نابود کند.» او تاکید کرد که شهرکسازی با اصول حقوق بینالملل مغایرت دارد و اشغالگری را عمیقتر میکند.
دولت آلمان نیز با صدور بیانیهای از طریق وزارت خارجه اعلام کرد که قویاً با این پروژه مخالفت میکند و از اسرائیل خواست فوراً برنامه ساختوساز در مناطق اشغالی را متوقف کند. دولت بریتانیا نیز موضع مشابهی اتخاذ کرد. دیوید لامی، وزیر خارجه بریتانیا، در بیانیهای کتبی اعلام کرد که کشورش با طرح E1 مخالف است، زیرا این پروژه قلمرو فلسطین را به دو نیم تقسیم میکند و نقض آشکار حقوق بینالملل محسوب میشود.
در داخل سرزمینهای فلسطینی، تشکیلات خودگردان بهشدت از این اقدام انتقاد کرد. نبیل ابوردینه، سخنگوی رئیس تشکیلات، از ایالات متحده خواست برای توقف این طرح به اسرائیل فشار وارد کند. او هشدار داد که اجرای چنین طرحهایی روند صلح را بهطور کامل نابود خواهد کرد.
سازمانهای حقوق بشری و نهادهای مدنی نیز نسبت به پیامدهای این تصمیم هشدار دادهاند. گروه اسرائیلی «شکستن سکوت» (Breaking the Silence)، متشکل از سربازان سابق ارتش، در بیانیهای اعلام کرد که اجرای طرح E1 نهتنها سرزمین فلسطینیها را تکهتکه میکند، بلکه به «تعمیق نظام آپارتاید در سرزمینهای اشغالی» منجر میشود. همچنین سازمان «صلح اکنون» (Peace Now) در واکنش به این تصمیم، نوشت: «طرح E1 برای آینده اسرائیل و برای هرگونه امید به صلح، فاجعهبار است. ما در آستانه پرتگاه ایستادهایم و دولت با تمام سرعت به سوی آن حرکت میکند.» این سازمان هشدار داد که زیرساختهای پروژه ممکن است ظرف چند ماه آغاز شود و ساخت خانهها نیز طی یک سال آینده شروع شود.
پروژه E1 نخستینبار در سال ۲۰۱۲ ارائه شد اما بهدلیل فشارهای بینالمللی، از جمله مخالفت آمریکا، متوقف شد. این طرح بار دیگر در سال ۲۰۲۰ مطرح شد، اما باز هم به دلیل اعتراضهای جهانی به تعویق افتاد. اکنون، از سرگیری آن در میانه جنگ غزه، میتواند جایگاه دیپلماتیک اسرائیل را بیش از گذشته تضعیف کند.
در حال حاضر حدود ۷۰۰ هزار شهرکنشین اسرائیلی در میان ۲.۷ میلیون فلسطینی ساکن کرانه باختری و اورشلیم شرقی زندگی میکنند. اسرائیل در سال ۱۹۸۰ اورشلیم شرقی را ضمیمه خاک خود کرد، اما جامعه جهانی این اقدام را به رسمیت نشناخته است. اغلب کشورهای جهان شهرکسازی را غیرقانونی و مغایر با کنوانسیون چهارم ژنو میدانند، اما دولت اسرائیل این تفسیر را نمیپذیرد و مدعی است این مناطق «مورد مناقشه» هستند.
در شرایطی که جهان بر لزوم بازگشت به روند صلح و تحقق راهحل دوکشوری تأکید دارد، اجرای طرح E1 میتواند ساختار سرزمینی فلسطین را بهگونهای تغییر دهد که هرگونه توافق سیاسی را از اساس بیمعنا کند. اکنون بسیاری نگراناند که این طرح نه یک پروژه ساختمانی، بلکه بخشی از سیاستی بلندمدت برای تغییر مرزهای جغرافیایی و دفن نهایی آرمان کشور مستقل فلسطین باشد.
در چهار ماه گذشته، مناسبات دهلینو و واشینگتن دستخوش چنان تحولاتی شده که تحلیلگران نشریه فارنافرز آن را یک «شکاف شوکهکننده» در روابط دو کشور خواندهاند؛ شکافی که به باور ناظران، میتواند آینده راهبردیترین شراکت آمریکا در آسیا را به مخاطره اندازد.
بهویژه در پی بازگشت دونالد ترامپ به قدرت، مجموعهای از «اقدامات خصمانه»، از جمله تعرفههای سنگین، مداخلات دیپلماتیک و نزدیکی با دشمنان منطقهای هند، موجب شده که این کشور احساس کند دیگر آن شریک ضروری آمریکا در موازنه قدرت با چین نیست.
بهنوشته فارنافرز، در حالیکه واشینگتن تا همین اواخر از هند بهعنوان وزنهای در برابر نفوذ فزاینده چین در منطقه یاد میکرد، دولت جدید ترامپ در اقدامی کمسابقه، بالاترین نرخ تعرفه تجاری خود را بر کالاهای هندی وضع کرده—حتی بیشتر از تعرفههایی که بر چین اعمال شدهاند.
این تصمیم در واکنش به ادامه خرید نفت روسیه توسط هند پس از تهاجم سال ۲۰۲۲ به اوکراین اتخاذ شد، و عملاً دهلینو را در جایگاه یک کشور «خلافکار» قرار داده است.
در اقدامی تحریکآمیزتر، ترامپ در اواخر ماه ژوئیه از توافقی با پاکستان، رقیب دیرینه هند، برای توسعه ذخایر نفتی این کشور خبر داد—توافقی که از نظر دهلینو بهمنزله نادیدهگرفتن منافع بنیادینش در منطقه تلقی میشود.
تنها دو ماه پیش از آن نیز، ترامپ در میانه تنشهای مرزی میان هند و پاکستان، بهطور یکجانبه اعلام کرد که میان دو کشور میانجیگری کرده و آتشبس برقرار ساخته است—ادعایی که از سوی دولت هند بهشدت تکذیب شد، چرا که دهلینو همواره هرگونه مداخله خارجی در منازعاتش با اسلامآباد را رد کرده است.
فارنافرز مینویسد، دهلینو اکنون با شرایطی مواجه شده که باورهای راهبردی دیرینهاش یکی پس از دیگری در حال فروپاشیاند. سیاست سنتی «چندهمسویی» هند—یعنی برقراری روابط همزمان با قدرتهای متضاد بدون عضویت در هیچ ائتلاف رسمی—در برابر موج جدید یکجانبهگرایی کاخ سفید، ناکارآمد نشان میدهد.
هند که پیشتر تصور میکرد میتواند همزمان ضمن تعامل با روسیه و ایران، با آمریکا و اسرائیل هم همکاری کند، اکنون خود را در موقعیتی میبیند که نه از سوی غرب مورد حمایت قرار میگیرد و نه از سوی شرق.
به نوشته فارنافرز، این وضعیت تنها به آمریکا محدود نمیشود. حتی روسیه، که دهلینو همواره آن را شریک دیرینه خود میدانست، در مواجهه اخیر میان هند و پاکستان، با لحنی مبهم و بیطرفانه سخن گفت و از ذکر نام پاکستان یا حمایت از حملات تلافیجویانه هند خودداری کرد.
تحلیلگران معتقدند که نزدیکی فزاینده روسیه با چین—که تسلیحات پیشرفتهای را در اختیار پاکستان گذاشته—باعث شده مسکو تمایلی به جانبداری آشکار از هند نشان ندهد.
در این میان، چین نیز خلأ ژئوپلیتیکی ایجادشده را بهخوبی پر کرده است. بهنوشته فارنافرز، ارتش پاکستان در جریان تنشهای ماه مه، با کمک فناوری نظامی چین، موفق شد خطوط دفاعی هند را به چالش بکشد. پکن اکنون بیش از هر زمان دیگری در جنوب آسیا نفوذ نظامی، اقتصادی و سیاسی پیدا کرده و این گسترش نفوذ، با بیتوجهی دولت ترامپ به امنیت منطقه، تسهیل شده است.
در چنین شرایطی، تحلیلگران نشریه فارنافرز مینویسند که سیاستگذاران هندی اگرچه از عملکرد آمریکا ناامید شدهاند، اما برخلاف تصور، قصد ندارند سیاست چندهمسویی را کنار بگذارند. بلکه برعکس، این ناکامیها آنان را به این نتیجه رسانده که باید این سیاست را با جدیت بیشتری دنبال کنند. در واقع، اگر پیشتر تلاشهایی برای کاهش وابستگی به روسیه و چین در جریان بود، اکنون دهلینو ممکن است بهدنبال احیای این روابط و حتی تقویت آنها برآید.
از سوی دیگر، فارنافرز به نقش کمرنگ لابی هندی در آمریکا نیز اشاره میکند؛ در حالیکه پیشتر تصور میشد حضور پررنگ جامعه مهاجر هندی و حمایت دوحزبی از هند در واشینگتن، تضمینی برای ثبات روابط دوجانبه خواهد بود، در عمل، ترامپ بدون هیچ مانعی سیاستهایی را در پیش گرفته که بهوضوح به ضرر هند است—و صدای مؤثری در واشینگتن برای مقابله با آن شنیده نمیشود.
همزمان، هند بهدنبال تقویت روابط خود با بازیگران دیگری چون اتحادیه اروپا، ژاپن و کره جنوبی است—کشورهایی که خود نیز در دوران ترامپ با چالشهایی مشابه در رابطه با آمریکا روبهرو شدهاند. همچنین، دیدار قریبالوقوع ولادیمیر پوتین از هند، نشانهای است از اینکه دهلینو بهدنبال ایجاد توازن جدیدی در روابط بینالمللی خود است، حتی اگر این توازن، موجب نزدیکی دوباره به روسیه و چین شود.
در پایان، فارنافرز هشدار میدهد که تغییرات کنونی در رویکرد ایالات متحده، نهتنها موجب تضعیف روابط با هند، بلکه نشانهای از بیثباتی در مناسبات جهانی است؛ جهانی که در آن، دولت آمریکا ترجیح میدهد بهجای برقراری ائتلافهای پایدار، میان قدرتها نوسان کند و توافقات موقت و پرنوسان را جایگزین شراکتهای راهبردی بلندمدت کند—و هند، در میانه این طوفان، بهدنبال راهی برای حفظ استقلال و اعتبار خود در نظم جهانی آینده است.
