دنیامالی، وزیر ورزش: حریفان تدارکاتی تیم ملی فوتبال، پول‌های سنگین می‌خواهند

دادگاه تجدیدنظر اسپانیا این جریمه که در زمستان گذشته صادر شد را تأیید کرد و همچنین درخواست جداگانه دادستان‌ها برای برگزاری دادگاه جدید و اعمال حکم زندان را رد کرد؛ حکمی که شامل ممنوعیت روبیالس از نزدیک‌شدن به شعاع ۲۰۰ متری از هرموسو و همچنین تماس با او به مدت یک سال بود.

این ماجرا — که در آن روبیالس سر هرموسو را گرفت و او را روی لب بوسید — باعث اعتراضات گسترده و درخواست‌های عمومی برای استعفای او شد.

روبیالس اتهام تعرض جنسی را رد کرده و این بوسه را «اقدامی محبت‌آمیز» و «کاملاً خودجوش» توصیف کرده بود.

روز چهارشنبه، دادگاه ملی اسپانیا اعلام کرد که بوسه را رضایت‌آمیز نمی‌داند و تصریح کرد که هرموسو از همان ابتدا با آن مخالفت کرده بود.

دادگاه اعلام کرد که روبیالس هنگام برخورد با سایر بازیکنان خوددار بود و «می‌توانست بدون تلاش زیاد همین رفتار را در قبال کاپیتان نیز داشته باشد».

در دادگاه اولیه، هرموسو گفته بود که اجازه چنین بوسه‌ای را نداده و این اقدام را «بی‌احترامی» دانسته که «یکی از شادترین روزهای زندگی‌اش را لکه‌دار کرده است».

دادگاه همچنین تصمیم به تبرئه روبیالس از اتهام اجبار را تأیید کرد.

دادستان‌ها مدعی شده بودند که او هرموسو را تحت فشار گذاشته تا در ملأ عام اعلام کند بوسه با رضایت او بوده، که روبیالس این اتهام را رد کرده بود.

در گزارش این روزنامه با اشاره به آتش‌بس شکننده میان جمهوری اسلامی و اسرائیل آمده است: «در حالی‌که روی صفحه تلویزیون برنامه‌های تحلیلی سی‌ان‌ان و فاکس نیوز پخش می‌شوند، صدای جنگ در پس‌زمینه به گوش می‌رسد؛ این درگیری‌ها ظاهرا بسیار دور از اردوگاه تمرینی اینتر در ۳۰ کیلومتری سیاتل هستند؛ جایی که هم‌تیمی‌های طارمی برای بازی سوم جام جهانی باشگاه‌ها برابر ریور پلاته تمرین می‌کنند.»

به نوشته گاتزتا دلو اسپورت بازیکنان اینتر، روز گذشته از جزئیات جدید مربوط به مهدی باخبر شدند: «او تهران را ترک کرده، شهری که اوضاع در آن بحرانی‌تر شده بود، و به بوشهر، شهر زادگاهش در جنوب کشور و در نزدیکی خلیج فارس، رفته است. خانواده‌اش از قبل در آنجا حضور داشتند. او سفری حدود هزار کیلومتری را با ماشین پشت سر گذاشت تا به آن منطقه برسد.»

این رسانه همچنین گزارش داده که «طارمی با مدیر تیم اینتر، ماتئو تالیاکارنه، در ارتباط بوده است و با سرمربی تیم کریستین چیوو صحبت کرده و همچنین در گروه چت تیم پیامی فرستاده تا هم‌تیمی‌های نگرانش را آرام کند.»

گازتا نوشته که طارمی تمرین‌های فردی خود را انجام می‌دهد: «او در سلامت کامل و آرام است و در امنیت کامل قرار دارد؛ در منطقه‌ای دور از بمباران‌ها. حتی تمرینات فردی انجام می‌دهد تا آمادگی‌اش را حفظ کند؛ اگرچه با توجه به وضعیت بحرانی، بازگشت او به جام جهانی فعلاً محتمل به نظر نمی‌رسد.»

آنها در مجموع ۱۳ مهار داشتند؛ اوستاری با ۸ سیو و الشناوی با ۵ مهار تیم‌هایشان را نجات دادند. اگر اوستاری و الشناوی نبودند، نتیجه این مسابقه می‌توانست کاملاً متفاوت باشد. عنوان بازیکن برتر میدان به اوستاری رسید.

لیونل مسی،‌اسطوره آرژانتینی اینترمیامی، در این بازی موفق به گل‌زنی نشد، اما در اواخر نیمه نخست، با یک شوت که به تیر افقی خورد و دو کرنر، روند بازی را تغییر داد. تا آن زمان، تمام نیمه اول تحت سلطه الاهلی بود؛ با فشار پیوسته در خط حمله و دفاعی کارآمد که اجازه نمی‌داد اینتر میامی حتی وارد محوطه جریمه شود.

در نیمه دوم هم مسی در برابر واکنش‌های الشناوی، ناکام بود.

روز دوشنبه سازمان لیگ فوتبال ایران با ارسال یک نامه به مدیران عامل باشگاه‌های فوتبال ایران در تمامی سطوح، اعلام کرد حضور هریک از اعضای این تیم‌ها در این مراسم، غیرقانونی بوده و با برخورد ارکان قضایی فدراسیون همراه خواهد شد.

هرچند این انحصارطلبی غیرقانونی سازمان لیگ از سوی بسیاری از فوتبالیست‌های مرد نادیده گرفته شده و بازیکنان باشگاه‌های مختلف و همچنین ملی‌پوشان در این مراسم حاضر شدند اما فوتبالیست‌ها و مربیان زن، در این مراسم حضور نداشتند.

هرچند که همزمانی اردوی تیم ملی فوتبال زنان با این مراسم، یکی از دلایل شرکت نکردن فوتبالیست‌های زن در مراسم توپ طلای فوتبال ایران است، همانطور که کلاس پرولایسنس مربیگری که دیروز برگزار شد، یکی از عوامل شرکت نکردن مربیان جوان در این مراسم بود.

ورزشگاه پارس، پروژه‌ای که در سال ۱۳۷۶ کلنگ خورد، در سال ۱۳۹۶ به‌صورت ناقص افتتاح شد و حالا در آستانه فصل ۱۴۰۴ لیگ برتر فوتبال، تنها چند هفته برای رسیدن به حداقل‌های استاندارد فرصت دارد.

این ورزشگاه که میلیاردها تومان برای آن هزینه شده، اکنون برای تکمیل به حدود هزار میلیارد تومان دیگر نیاز دارد؛ آن‌هم در حالی که همچنان فاقد سیستم نور، صوت، گیت ورودی، چمن، صندلی و پارکینگ است.

پارس، نه فقط یک ورزشگاه نیمه‌تمام، بلکه نمادی از ۲۷ سال بی‌برنامگی است؛ حاصل تصمیم‌هایی سیاسی بدون پشتوانه کارشناسی، افتتاحی زودهنگام که منابع عمرانی پروژه را قطع کرد، و در ادامه، غفلت در نگهداری و بهره‌برداری.

در تمام این سال‌ها، نه‌تنها چمن ورزشگاه سبز نشد، بلکه خشک شد؛ پیست تارتان گران‌قیمت کنده شد و سکوهایی که باید میزبان هواداران باشند، به صحنه وعده‌هایی بدل شده‌اند که هرگز تحقق نیافته‌اند.

فرصت ۵۲ روزه

با حضور فجر سپاسی در لیگ بیست‌وچهارم، فشار بر مدیران ورزش فارس بالا گرفته است. رئیس فدراسیون فوتبال هشدار داده که اگر این ورزشگاه تا شروع فصل جدید آماده نشود، فجر ناچار است دیدارهای خانگی‌اش را خارج از استان برگزار کند.

تنها ۵۲ روز باقی مانده تا رساندن این مجموعه فرسوده به حداقل استانداردهای AFC—فرصتی کوتاه، در برابر چالشی بلند، آن هم در شرایطی که بودجه و امکانات در هاله‌ای از ابهام‌اند.

در این میان، هواداران شیرازی که سال‌هاست رؤیای تماشای لیگ برتر در خانه را دارند، یک‌بار دیگر در تردید و انتظار مانده‌اند؛ تماشاگرانی که هنوز جای‌شان روی سکوهای خالی است.

هزار میلیارد؛ هزینه جبران گذشته

صورت‌جلسات رسمی منتشرشده از نشست مدیران استان فارس نشان می‌دهد که برای آماده‌سازی کامل ورزشگاه پارس، بودجه‌ای در حدود هزار میلیارد تومان پیش‌بینی شده: ۲۰۰ میلیارد از دولت، ۵۰۰ میلیارد از شهرداری، و ۳۰۰ میلیارد از محل تهاتر زمین. اما این اعداد فعلاً تنها روی کاغذ آمده‌اند و روند تأمین آن‌ها نامشخص است.

عبدالرحیم خداجو، مدیرکل ورزش و جوانان فارس، اعلام کرده که فقط برای آماده‌سازی اولیه شامل چمن، نور، گیت و جایگاه خبرنگاران، دست‌کم ۴۰۰ میلیارد تومان باید فوراً تأمین شود. در غیر این صورت، بازی‌های خانگی فجر به شهر دیگری منتقل خواهد شد.

دو اشتباه راهبردی، دو دهه عقب‌ماندگی

مطالعه روند پروژه، دو خطای راهبردی را به‌عنوان ریشه بحران فعلی مشخص می‌کند؛ ابتدا افتتاح نمایشی ورزشگاه در سال ۱۳۹۶ بدون تکمیل زیرساخت‌ها، که موجب توقف تأمین بودجه عمرانی شد و پس از آن نبود سازوکار نگهداری حرفه‌ای و واگذاری مدیریت مجموعه به نهادهای غیرفنی، که باعث فرسایش موتورخانه، تأسیسات، سکوها، و حتی سیستم آبیاری شده است.

آیینه‌ای از تصمیم‌های ناتمام

این‌که فجر سپاسی بتواند در هفته‌های آینده در شیراز بازی کند یا نه، تنها بخش کوچکی از مسأله است. پرسش اصلی این است: چرا بزرگ‌ترین ورزشگاه جنوب ایران، پس از صرف میلیاردها تومان و گذشت ۲۷ سال، همچنان آماده بهره‌برداری کامل نیست؟

ورزشگاه پارس، امروز نه‌تنها نماد توسعه ورزشی نیست، بلکه آینه‌ای است از پروژه‌هایی که با امید آغاز می‌شوند، اما بی‌سرانجام رها می‌مانند—و این، داستان فقط یک ورزشگاه نیست.