محمدجواد وفایی ثانی، بوکسور محکوم به اعدام، جایزه حقوق بشری مگنیتسکی را دریافت کرد

به نوشته رسانه‌های آرژانتینی، طبقه سوم این ورزشگاه در شهر بوئنوس‌آیرس خالی بود و حتی درهای آن باز نشده بود. استادیوم شور و هیجان چندانی برای تیم اسکالونی نداشت.

روزنامه لا ناسیون آرژانتین نوشته که بدون مسی، فدراسیون فوتبال آرژانتین یکی از مهم‌ترین عوامل حمایت هواداران را از دست داده است.

به نوشته این روزنامه، با وجود کاهش ۲۵ تا ۴۵ درصدی قیمت بیشتر بلیت‌های دیدار آرژانتین و اروگوئه، اما ورزشگاه لا بومبونرا در نخستین بازی آرژانتین بدون مسی همچنان نیمه‌خالی ماند.

قیمت بلیت جایگاه میانی از حدود ۲۱۳ به ۱۱۶ دلار و جایگاه ویژه از حدود ۳۱۷ به ۱۸۸ دلار کاهش یافت.

در برخی لحظات حتی تابلوی الکترونیکی ورزشگاه نیز کار نمی‌کرد.

این تصویری ناامیدکننده و نخستین ضربه جدی به فدراسیون فوتبال آرژانتین تحت مدیریت کلودیو تاپیا بود.

بدون تقدیر از مسی و اسکالونی

روزنامه لا ناسیون می‌نویسد در ابتدا بسیاری تصور می‌کردند خالی بودن سکوها به محدودیت ظرفیت ورزشگاه مربوط است؛ محدودیتی که فیفا پس از حوادث دیدار آرژانتین و اسپانیا در فینال جام جهانی اعمال کرده بود.

بر اساس آن محرومیت، آرژانتین مجبور شد دو مسابقه نخست خانگی خود، مقابل بولیوی در کوردوبا و بورکینافاسو در ورزشگاه مونومنتال، را با حداکثر ۵۰ درصد ظرفیت برگزار کند.

اما این بار هیچ محدودیتی وجود نداشت. بلیت‌ها برای فروش عرضه شده بودند و تماشاگران به‌سادگی از مسابقه استقبال نکردند. حتی هیچ نوشته یا پرچمی برای حمایت از تیم ملی دیده نمی‌شد.

میان گروه هواداری «لا دوسه» که تقریبا تمام مسابقه برنامه‌های تشویقی مخصوص خود را دنبال می‌کرد و دیگر تماشاگران که بسیاری از آن‌ها مهمان حامیان مالی، اعضای خانواده یا نزدیکان بازیکنان بودند و با بلیت‌های سهمیه‌ای وارد ورزشگاه شده بودند، تقریبا هیچ تشویق قابل توجهی برای تیم ملی شنیده نشد.

تنها پرچم‌های ورزشگاه نیز متعلق به همین گروه هواداری بود: دو پرچم بزرگ با عنوان «بازیکن شماره ۱۲»، چند پرچم مربوط به جزایر مالویناس و پرچمی با تصویر دیه‌گو مارادونا که خواستار اجرای عدالت برای او بود.

100%

از سوی دیگر، هیچ برنامه‌ای برای تقدیر از لیونل اسکالونی وجود نداشت؛ مربی‌ای که تنها ۲۴ ساعت پیش از مسابقه، تمدید قرارداد خود تا جام جهانی ۲۰۳۰ را اعلام کرده بود.

در مورد مسی نیز نکته قابل توجه این بود که هیچ اشاره یا مراسم ویژه‌ای برای او در ورزشگاه برگزار نشد. هرچند که بازیکنان پیراهن‌های ویژه ادای احترام به مسی را پوشیده بودند. با این حال در جریان بازی، آرژانتین در زمین به دنبال مسی می‌گشت، اما او دیگر آنجا نبود.

بی‌شباهت به بازی نایب قهرمان جهان

به نوشته روزنامه لا ناسیون حتی اگر کسی که با خودرو از خیابان‌های اطراف لا بومبونرا عبور می‌کرد، ممکن بود اصلا متوجه نشود که مسابقه تیم ملی در حال برگزاری است؛ مگر اینکه صدای شیپورها را می‌شنید که تا چند خیابان دورتر به گوش می‌رسید.

حتی تماشاگرانی که دیر رسیده بودند و حدود ۲۰ دقیقه از آغاز مسابقه گذشته بود، برای ورود به ورزشگاه عجله‌ای نداشتند.

در پارکینگ مجاور ورزشگاه و کنار خطوط راه‌آهن، کارکنان امنیتی دیگر زحمت پرسیدن شماره جای پارک خودروها را به خود نمی‌دادند؛ چون اگر چیزی به‌اندازه کافی وجود داشت، فضای خالی بود.

فضایی که در ورزشگاه حاکم بود، شباهت چندانی به مسابقه میان تیم ملی نایب‌قهرمان جهان و یکی از رقیبان سنتی‌اش نداشت.

حتی جذابیت رویارویی با اروگوئه نیز نتوانست تماشاگران را به ورزشگاه بکشاند؛ فرصتی برای تماشای یک مسابقه دوستانه مقابل حریفی قدرتمند که رقابت تاریخی ویژه‌ای با آرژانتین دارد و به‌مراتب چالش‌برانگیزتر از حریفان این تیم در پنجره‌های اخیر مسابقات ملی است.

در مسابقه مقابل بولیوی نیز شمار تماشاگران بسیار پایین بود؛ حتی با وجود اینکه یک طبقه کامل ورزشگاه به دانش‌آموزان و کودکان باشگاه‌های محلی اختصاص یافته بود که با دعوت دولت استانی به ورزشگاه آمده بودند.

در دیدار مقابل بنین نیز شمار زیادی از تماشاگران با بلیت‌های سهمیه‌ای حضور داشتند، اما ورزشگاه به دلیل مراسم خداحافظی مسی پر به نظر می‌رسید.

این بار، بدون شماره ۱۰ و بدون هیچ محدودیتی برای ظرفیت ورزشگاه، مردم ترجیح دادند مسابقه را از تلویزیون تماشا کنند.

سکوت بین دو نیمه

هنگامی که بازیکنان آرژانتین برای استراحت بین دو نیمه راهی رختکن شدند، ورزشگاه چنان ساکت بود که از جایگاه ویژه می‌شد صدای کودکانی را شنید که از جایگاه روبه‌رو، نزدیک تونل ورود بازیکنان، از دیبو مارتینس می‌خواستند برایشان دست تکان دهد.

این دروازه‌بان به دلیل شکستگی فک نتوانسته بود در مسابقه حضور داشته باشد، اما حتی بدون بازی کردن نیز یکی از معدود بازیکنانی بود که همچنان در میان هواداران شور و هیجان ایجاد می‌کرد.

این نخستین باخت آرژانتین در یک بازی دوستانه پس از ۷ سال و ۸ ماه بود. آخرین شکست دوستانه این تیم به سال ۲۰۱۹ برمی‌گشت که آرژانتین با نتیجه ۳ بر یک به ونزوئلا باخته بود.

آرژانتین شکست خورد و پذیرش غیبت مسی دشوار بود. با این حال، تیم اسکالونی وارد دوره جدیدی شده است؛ دوره‌ای که مسی دیگر در آن حضور ندارد و بازیکنان باید مسئولیت بیشتری بر عهده بگیرند.

دروازه‌بان تیم آندورا در دقایق پایانی مسابقه، هنگام تلاش برای تصاحب توپ، با پای بالا به خسوس د میگل برخورد کرد و با کارت قرمز مستقیم از زمین اخراج شد.

به گزارش مارکا، در حکم کمیته انضباطی آمده است: «محرومیت ۱۲ جلسه‌ای، بالاترین مجازاتی است که مقررات انضباطی برای وقایع توصیف‌شده در گزارش داور اجازه می‌دهد.»

مانوئل آنخل پرس هرناندس، داور مسابقه، در گزارش خود ثبت کرد که اوونو در این برخورد از «نیروی بیش از حد» استفاده کرده است.

حکم کمیته انضباطی

در بیانیه رسمی کمیته انضباطی آمده است:

«کمیته انضباطی، به‌عنوان نهادی مستقل در ساختار فدراسیون، تصمیم گرفته است خسوس لازارو فرر اوونو، بازیکن باشگاه آندورا، را به دلیل برخورد رخ‌داده در مسابقه تنریف و آندورا به ۱۲ جلسه محرومیت محکوم کند.

محرومیت ۱۲ جلسه‌ای، بالاترین مجازاتی است که مقررات انضباطی برای وقایع توصیف‌شده در گزارش داور اجازه می‌دهد.»

گزارش داور تنها سند موجود در پرونده رسیدگی انضباطی است و کمیته باید صرفا بر اساس اطلاعات ثبت‌شده در این گزارش، میزان مجازات را تعیین کند.

در گزارش داور، این صحنه برخوردی خشونت‌آمیز توصیف شده است که در آن، بازیکن با پای بالا و نیروی بیش از حد وارد برخورد شده، در حالی که توپ در جریان رقابت دو بازیکن بوده است.

با توجه به این شرایط، کمیته تشخیص داده است که این اتفاق مشمول ماده ۱۰۲ مقررات انضباطی می‌شود.

همچنین پیامدهای بعدی این برخورد که در گزارش داور نیز ثبت شده و علنی و شناخته‌شده هستند، برای تشدید مجازات تا بالاترین میزان مجاز در نظر گرفته شده‌اند.

کمیته تحت هیچ شرایطی نمی‌تواند از سقف مجازاتی که در ماده مورد استناد به‌صراحت تعیین شده است، فراتر برود.

امکان اعتراض به حکم کمیته انضباطی نزد کمیته تجدیدنظر فدراسیون فوتبال اسپانیا، ظرف ۱۰ روز کاری وجود دارد.

کمیته انضباطی پیش‌تر هنگام انتشار احکام مربوط به هفته دوازدهم لیگ دسته دوم اسپانیا، تصمیم‌گیری درباره این پرونده را به تعویق انداخته بود.

قاضی واحد مسابقات نیز نتیجه دیدار را همان تساوی ۲ بر ۲ اعلام کرد که هنگام توقف مسابقه روی تابلوی ورزشگاه ثبت شده بود.

بازگشت تیم به تمرینات

تیم آندورا عصر دوشنبه، یک هفته پس از جان باختن خسوس د میگل در پی برخورد با دروازه‌بان این تیم، تمرینات خود را از سر گرفت.

بازیکنان آندورا پیش‌تر، چهارشنبه هفته قبل، در یک جلسه تمرینی اختیاری گرد هم آمده بودند و به یاد این فوتبالیست یک دقیقه سکوت کرده بودند.

امشب و پیش از دیدار انگلستان و کرواسی در ورزشگاه ومبلی، هری کین از پیتر شیلتون پیراهن ویژه‌ای دریافت کرد. کین که ۹۱ گل ملی دارد، دراین‌باره گفت: «موضوع من نیستم، موضوع تیم است.»

او گفت: «عاشق حضور در تمام اردوهای تیم ملی انگلستان هستم. عاشق بازی کردن در هر مسابقه و نمایندگی کشورم به بهترین شکل ممکن هستم.»

همچنین توماس توخل، سرمربی انگلستان، درباره رکوردشکنی هری کین گفت: «او شایسته توپ طلای ۲۰۲۶ بود و حالا با ۱۲۶ بازی، رکورد تاریخ تیم ملی را می‌شکند.»

چگونه «رویای افسانه‌ای» هری کین به حقیقت پیوست؟

کین ۳۳ ساله در دوران حضورش در تیم ملی، احساسات گوناگونی را تجربه کرده است.

او پس از از دست دادن ضربه پنالتی در شکست انگلستان مقابل فرانسه در مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۲، به‌سختی جلوی اشک‌هایش را گرفت.

در مقابل، پس از پیروزی مقابل کرواسی در جام جهانی تابستان امسال، همراه هواداران ترانه «Wonderwall» را خواند؛ لحظه‌ای که آن را یکی از «محبوب‌ترین لحظات تمام دوران حضورش» در تیم ملی انگلستان توصیف کرد.

کین که در لندن متولد شده و در چینگفورد بزرگ شده است، از کودکی که رویای فوتبال داشت به کاپیتان تیم ملی کشورش، بهترین گلزن تاریخ انگلستان و برنده توپ طلای ۲۰۲۶ تبدیل شد.

اکنون این مهاجم بایرن مونیخ بیش از هر بازیکن مرد دیگری در تاریخ فوتبال انگلستان بازی ملی انجام داده است.

هوادار تیم ملی

به نوشته بی‌بی‌سی اسپرت، کین از سنین پایین عاشق فوتبال شد. او در پنج سالگی، در یکی از تکالیف مدرسه درباره آرزویش برای فوتبالیست شدن نوشت.

آخر هفته‌ها و تعطیلاتش را همراه پدرش، پاتریک، و برادرش، چارلی، در پارک محلی ریج‌وی به فوتبال بازی کردن می‌گذراند.

آن‌ها از درختان به‌عنوان تیرهای دروازه استفاده می‌کردند. دو برادر به نوبت شوت می‌زدند و پاتریک درون دروازه می‌ایستاد.

در دبستان لارکس‌وود، کین و دوستانش در حیاط مدرسه فوتبال بازی می‌کردند؛ جایی که فقط اجازه داشتند از توپ تنیس استفاده کنند.

کاپیتان آینده انگلستان در آن زمان برای تیم ریج‌وی روورز در لیگ فوتبال یکشنبه‌ها بازی می‌کرد؛ تیمی که دیوید بکام، الگوی دوران کودکی کین، نیز از بازیکنان سابق آن بود.

بکام، هافبک پیشین منچستریونایتد که بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۹ در ۱۱۵ مسابقه برای انگلستان بازی کرد، زمانی که کین دانش‌آموز مدرسه چینگفورد فاندیشن بود، برای رئال مادرید بازی می‌کرد.

کین گفت: «او یک پیراهن رئال مادرید به مدرسه متوسطه ما فرستاده بود.»

او افزود: «دیدن پیراهن بکام که در مدرسه آویزان بود و دانستن اینکه او در محیطی مشابه من بزرگ شده است، انگیزه بزرگی به من می‌داد.»

کین؛ رهبر تیم

زمانی که کین ۱۱ سال پیش نخستین بازی ملی خود را انجام داد، وین رونی کاپیتان انگلستان و جو هارت دروازه‌بان این تیم بود.

هارت درباره مهاجم جوان تاتنهام که پس از به ثمر رساندن ۲۶ گل در ۴۲ مسابقه لیگ و جام حذفی فصل ۱۵-۲۰۱۴ به تیم ملی دعوت شده بود، به بی‌بی‌سی اسپورت گفت: «اولین واکنشم وقتی به تیم ملی آمد این بود که این دیگر کیست؟»

او ادامه داد: «بعد با خودم گفتم: عجب، بازیکن خوبی است! بعد هم مرتب به تیم ملی برمی‌گشت و واکنشم این بود که خدای من، دارد بهتر و بهتر می‌شود!»

هارت افزود: «در دوران کرونا به تاتنهام رفتم و در تمرین‌ها کار به جایی رسیده بود که او آن‌قدر خوب بود که حتی برای مهار شوت‌هایش شیرجه هم نمی‌زدم. با خودم فکر می‌کردم: عاشقتم، اما داری دیوانه‌ام می‌کنی.»

کین در دوران حضورش در تیم ملی انگلستان زیر نظر پنج سرمربی مختلف بازی کرده است.

او علاوه بر هاجسون و توخل، سرمربی کنونی انگلستان، ۸۱ بازی از ۱۲۵ بازی ملی نخست خود را زیر نظر گرت ساوت‌گیت انجام داد.

کین همچنین در سال ۲۰۲۴ زیر نظر لی کارسلی، سرمربی موقت انگلستان، بازی کرد و در تنها مسابقه‌ای که سم آلاردایس در سال ۲۰۱۶ هدایت تیم ملی را بر عهده داشت نیز به میدان رفت.

این ساوت‌گیت بود که توانایی‌های رهبری کین را تشخیص داد و در سال ۲۰۱۷ برای نخستین بار بازوبند کاپیتانی انگلستان را به او سپرد؛ با وجود اینکه کین در آن زمان کاپیتان تاتنهام نبود.

ساوت‌گیت گفت: «من افرادی را می‌خواهم که ویژگی‌های رهبری داشته باشند، مورد احترام گروه باشند و بتوانند در لحظات مناسب پیش‌قدم شوند و مسوولیت بپذیرند.»

کین در ۹۷ مسابقه‌ای که از ابتدا در ترکیب انگلستان حضور داشته، کاپیتان این تیم بوده است؛ آماری که از هر بازیکن دیگری بیشتر است.

کین؛ الگویی برای دیگران

کین با وجود کسب جوایز فردی و دو قهرمانی پیاپی بوندس‌لیگا با بایرن مونیخ، هنوز نتوانسته تیم ملی کشورش را به قهرمانی در یک تورنمنت بزرگ برساند.

او هنگام برگزاری یورو ۲۰۲۸، که انگلستان، اسکاتلند، ولز و جمهوری ایرلند میزبان مشترک آن خواهند بود، به ۳۵ سالگی نزدیک می‌شود.

لوتار ماتئوس، کاپیتان تیم ملی آلمان غربی که در جام جهانی ۱۹۹۰ قهرمان شد، به بی‌بی‌سی اسپورت گفت: «سنش بالاتر رفت، اما مثل شراب قرمز، بهتر هم شد.»

کین که برای حفظ جایگاه خود در بالاترین سطح فوتبال ناچار شده شیوه بازی‌اش را تغییر دهد، در ۳۳ سالگی هنوز آماده نیست به‌طور علنی درباره زمان بازنشستگی صحبت کند.

او به‌تازگی به بی‌بی‌سی اسپورت گفت: «از نظر بدنی احساس فوق‌العاده‌ای دارم.»

کین افزود: «آمارم مثل همیشه در بالاترین سطح است و به‌تازگی در مسابقه مقابل بوروسیا دورتموند به رکورد جدیدی در سرعت دویدن خود رسیدم. به تلاش ادامه می‌دهم تا ببینم چه کارهای دیگری می‌توانم انجام دهم.»

جو هارت، هم‌تیمی سابق کین در تاتنهام و تیم ملی انگلستان، نیز گفت: «او هیچ‌وقت وابستگی خاصی به سرعت نداشته است. همه‌چیز به شیوه فکر کردن، ذهن او و نحوه محاسبه موقعیت‌های بازی برمی‌گردد.»

رکوردهای کین در تیم ملی

انگلستان در ۱۲۵ مسابقه ملی پیشین کین، ۸۳ پیروزی، ۲۲ تساوی و ۲۰ شکست ثبت کرده است.

از ۹۱ گل ملی کین، ۵۸ گل با پای راست، ۱۵ گل با پای چپ و ۱۸ گل با ضربه سر به ثمر رسیده است.

سه گل او از بیرون محوطه جریمه بوده و ۲۶ گل نیز از روی نقطه پنالتی به ثمر رسیده است.

مسیر پیشرفت کین از بازیکنی قرضی در لیتون اورینت تا برنده توپ طلا، بارها روایت شده است.

داستان زندگی او، از دانش‌آموزی نمونه و مردی خانواده‌دوست که با عشق دوران کودکی‌اش ازدواج کرد تا تبدیل شدن به یکی از بزرگان فوتبال انگلستان، به دانش‌آموزان مدرسه سابقش یادآوری می‌کند که هرگز از رویاهایشان دست نکشند.

کین ریشه‌های خود و باشگاه‌هایی را که در مسیر پیشرفتش نقش داشتند، فراموش نکرده است.

او در سال ۲۰۲۰ حامی مالی پیراهن باشگاه لیتون اورینت شد.

روی پیراهن اصلی این تیم، پیامی برای قدردانی از کارکنان خط مقدم مبارزه با همه‌گیری ویروس کرونا درج شده بود.

همچنین در چارچوب این توافق، نشان موسسه خیریه سلامت روان «Mind» و آسایشگاه کودکان «Haven House» روی دو پیراهن دیگر لیتون اورینت قرار گرفت.

کین در آن زمان گفت: «من فقط چند کیلومتر دورتر از ورزشگاه اورینت به دنیا آمدم و بزرگ شدم و بسیار خوشحالم که فرصتی دارم به باشگاهی که نخستین شروع حرفه‌ای را برایم فراهم کرد، ادای دین کنم.»

او افزود: «این کار همچنین فرصتی به من می‌دهد تا از قهرمانان بسیاری که در خط مقدم فعالیت می‌کنند و موسسه‌های خیریه‌ای که در این روزهای دشوار خدمات مراقبتی و حمایتی ارائه می‌دهند، صمیمانه تشکر کنم.»

ماتئوس که تاثیر کین در بایرن مونیخ را از نزدیک دیده است، گفت: «او انسان خوبی است، سفیر خوبی است و کاپیتان تیم ملی انگلستان است که در یک باشگاه آلمانی بازی می‌کند.»

روز پنجشنبه، بازیکنان و هواداران انگلستان به مناسبت شکستن رکورد دیگری از سوی کین و رسیدن او به ۱۲۶ بازی ملی، از این مهاجم تقدیر کردند.

به نوشته اکیپ، این زن در فهرست حقوق‌بگیران فیفا قرار داشت.

همچنین گاردین گزارش داد که در این‌باره شکایتی به اداره مالیات آمریکا ارائه شده و در آن از این نهاد خواسته‌اند نحوه استخدام و پرداخت دستمزد این زن را بررسی کند.

در شکایت ادعا شده که او فقط برای اینفانتینو و همسرش کار می‌کرد، اما حقوق یا مزایایش را از طریق نهادی وابسته به فیفا دریافت می‌کرد.

فیفا این ادعا را رد کرد. سخنگوی این نهاد به گاردین گفت اینفانتینو هزینه کارکنان خانه‌اش را شخصاً می‌پردازد.

به نوشته این روزنامه، اگر اداره مالیات ادعاهای مطرح‌شده را تأیید کند، معافیت مالیاتی فیفا در آمریکا ممکن است به خطر بیفتد. فیفا در این کشور دارای وضعیت حقوقی 501(c)(4) است؛ طبقه‌بندی ویژه سازمان‌هایی که با هدف ارتقای رفاه عمومی از طریق فعالیت‌های خیریه، آموزشی یا تفریحی تاسیس شده‌اند.

خدمتکاری برای خانه اینفانتینو در میامی

به نوشته گاردین، در متن شکایت ادعا شده که فردی «در حالی که از طریق یکی از نهادهای وابسته به فیفا حقوق یا مزایا دریافت می‌کرد، فقط برای جیانی اینفانتینو، رییس فیفا، و همسرش لینا اینفانتینو، در اقامتگاه آن‌ها در میامی کارهای خانه را انجام می‌داد».

همچنین در شکایت آمده است که «مدیران ارشد، در مقام رسمی خود و به نمایندگی از فیفا، از وضعیت معافیت مالیاتی این نهاد سوءاستفاده کرده‌اند».

در ادامه شکایت آمده است: «اگر از منابع مالی یا امکانات سازمان برای پرداخت هزینه خدماتی استفاده شده باشد که به نفع خانواده یکی از مدیران ارشد بوده است، چنین ترتیبی پرسش‌های جدی درباره منافع خصوصی، گزارش‌دهی مالی، پرداخت دستمزد و شیوه اداره سازمان ایجاد می‌کند.»

این خبر در شرایطی منتشر می‌شود که انتظار می‌رود فعالیت‌های فیفا، به‌ویژه نقش اینفانتینو در طرح شکست‌خورده فیفا فوروارد اینترپرایز «Fifa Forward Enterprise» یا FFE و روابط او با کاخ سفید در دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، بیش از پیش زیر ذره‌بین سیاستمداران دموکرات آمریکا قرار گیرد.

این افزایش نظارت پس از پیروزی‌های گسترده دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، موسوم به «موج آبی»، مطرح شده است.

سخنگوی جیمی راسکین، عضو ارشد دموکرات کمیته قضایی مجلس نمایندگان آمریکا، گفت که این کمیته هنوز اسناد مربوط به پرونده خدمتکار خانه اینفانتینو را درخواست نکرده، اما «تحولات مربوط به این موضوع را از نزدیک بررسی می‌کند».

سخنگوی فیفا در واکنش به گاردین گفت: «مسایل مربوط به زندگی شخصی و خانوادگی رییس فیفا خصوصی هستند. با این حال، برای رفع هرگونه ابهام، هزینه کارکنان خدمات خانگی را شخص رییس فیفا پرداخت می‌کند.»

اگر شکایت به مرحله رسیدگی برسد، تحقیقات احتمالا چند ماه طول خواهد کشید. نتایج تحقیقات اداره مالیات آمریکا نیز معمولا منتشر نمی‌شوند، اما هر اقدامی که در نتیجه این تحقیقات انجام شود، در دسترس عموم قرار خواهد گرفت.

این شکایت را عابد ایوب، وکیل مستقر در واشینگتن دی‌سی، ارائه کرده است. او در حوزه حقوق مهاجرت فعالیت می‌کند و پیش‌تر مدیر اجرایی ملی کمیته آمریکایی-عربی مبارزه با تبعیض (ADC) بوده است.

این کمیته سال گذشته از اعضای کارزار «Game Over Israel» بود؛ کارزاری که خواستار محرومیت تیم‌های فوتبال اسرائیل از رقابت‌های بین‌المللی شده بود.

فیفا در بیانیه‌ای اعلام کرد: «از رسانه‌ها می‌خواهیم مسوولانه رفتار کنند. همان‌طور که فیفا در ماه اوت اعلام کرد، روشن است که برخی افراد تلاش هماهنگ و مستمری را برای تضعیف فیفا و رییس آن دنبال می‌کنند. فیفا از نظارت مشروع استقبال می‌کند، اما نظارت مجوزی برای بازنشر اتهام‌های نادرست نیست. هرجا گزارش‌ها نادرست یا گمراه‌کننده باشند، فیفا همچنان به‌طور مستقیم و قاطع با آن‌ها مقابله خواهد کرد.»

جود بلینگام که در سال ۲۰۱۹ و در ۱۶سالگی به جوان‌ترین بازیکن تاریخ بیرمنگام تبدیل شد، یک سال بعد با مبلغ اولیه ۲۰ میلیون پوند راهی بوروسیا دورتموند شد. انتقال او به رئال مادرید در سال ۲۰۲۳ نیز طبق گزارش‌ها دست‌کم ۱۰ میلیون پوند دیگر برای باشگاه سابقش درآمد داشت.

جوب بلینگام نیز پس از انجام ۲۶ مسابقه برای بیرمنگام، در سال ۲۰۲۳ با مبلغ سه میلیون پوند به ساندرلند پیوست. انتقال بعدی او به دورتموند، چهار میلیون پوند دیگر به درآمدهای بیرمنگام اضافه کرد.

به این ترتیب، بیرمنگام طبق ارقام منتشرشده، دست‌کم ۳۷ میلیون پوند از انتقال مستقیم و بندهای فروش بعدی دو برادر درآمد داشته است.

کریگ کورتنی، از پادکست هواداری تیلتون تاک، به بی‌بی‌سی گفت: «می‌توان استدلال کرد که هیچ‌یک از پیشرفت‌های اخیر باشگاه بدون درآمد حاصل از انتقال جود و جوب امکان‌پذیر نبود.»

بیرمنگام که ۱۵ سال از آخرین حضورش در لیگ برتر انگلیس می‌گذرد و حتی مدتی به سطح سوم فوتبال این کشور سقوط کرده بود، اکنون پس از ۱۵ مسابقه در صدر جدول چمپیونشیپ قرار دارد. این باشگاه همچنین برنامه ساخت ورزشگاهی ۶۲ هزار نفری تا فصل ۳۱-۲۰۳۰ را دنبال می‌کند.

جود و جوب با وجود جدایی از بیرمنگام، همچنان ارتباط نزدیکی با باشگاه دوران کودکی خود دارند. جود در ماه ژوییه با پیراهن بیرمنگام برای تماشای مسابقه دوستانه این تیم مقابل بارسلونا به ورزشگاه سنت‌اندروز رفت.

در همین حال، دو برادر در آستانه ثبت اتفاقی تاریخی در تیم ملی انگلیس قرار گرفته‌اند. اگر جوب در دیدار پنج‌شنبه مقابل کرواسی نخستین بازی ملی خود را انجام دهد و کنار جود به میدان برود، آنها نخستین برادرانی خواهند بود که پس از ۱۹ سال هم‌زمان برای انگلیس بازی می‌کنند.

آخرین بار گری و فیل نویل در سال ۲۰۰۷ مقابل اسپانیا چنین تجربه‌ای داشتند.

جود پیش‌تر درباره آرزوی بازی در کنار برادرش گفته بود: «بازی کردن در کنار جوب برای تیم ملی انگلیس، بزرگ‌ترین رویای زندگی من خواهد بود. این اتفاق از هر جامی برایم ارزشمندتر است.»

بیرمنگام پس از انتقال جود به دورتموند، پیراهن شماره ۲۲ او را به نشانه قدردانی بایگانی کرد. هواداران این باشگاه همچنان امیدوارند که ستاره رئال مادرید روزی برای پوشیدن دوباره این پیراهن به سنت‌اندروز بازگردد.