نتیجه این حضور، راهیابی ۱۱ نماینده ایرانیتبار به پارلمان سوئد و همچنین حضور دو وزیر ایرانیتبار در کابینه بوده امری که نقش مهمی در افزایش شناخت سیاستمداران و افکار عمومی سوئد از ایران و تحولات داخلی آن داشته است.
اما این شناخت صرفا حاصل پیوندهای اجتماعی نیست. در سالهای اخیر، اقدامات جمهوری اسلامی در خاک سوئد، از تلاش برای ترور مخالفان و برنامهریزی برای بمبگذاری گرفته تا حملات سایبری و حتی پناه دادن به رهبران باندهای تبهکار سوئدی، نگاه نهادهای امنیتی و سیاسی این کشور به تهران را بهطور جدی تغییر داده است.
ایران دیگر فقط «یک موضوع حقوق بشری دوردست» نیست، بلکه به مسالهای مرتبط با امنیت ملی سوئد تبدیل شده است.
در همین بستر، خیزش ملی ۱۴۰۴ نقطه عطفی بوده است. موج گسترده اعتراضات مردمی در ایران با واکنشی کمسابقه در سطح حاکمیت سوئد روبهرو شد؛ واکنشی که از نخستوزیر تا رهبران احزاب اپوزیسیون، همگی با صراحت در کنار مردم ایران ایستادند و مشروعیت اعتراضات را به رسمیت شناختند.
اولف کریسترسون، نخستوزیر سوئد، اعتراضات مردم ایران را «بیان شجاعانه خواست آزادی و کرامت انسانی» توصیف و تاکید کرد که حکومت ایران مسئول مستقیم سرکوب و خشونت سیستماتیک علیه شهروندان خود است.
ابا بوش، معاون نخستوزیر و رهبر حزب دموکرات مسیحی، نیز بهروشنی اعلام کرد که دست حکومت جمهوری اسلامی به خون مردم ایران آلوده است و نمیتوان با حکومتی که معترضان را میکشد، بهعنوان یک شریک عادی رفتار کرد.
چارلی ویمرز، نماینده سوئد در پارلمان اروپا، ضمن مشروع دانستن کامل اعتراضات مردم ایران، خواستار اخراج سفرای جمهوری اسلامی از کشورهای اروپایی شد و تاکید کرد رژیمی که شهروندان خود را سرکوب میکند، شایسته روابط دیپلماتیک عادی نیست.
ماگدالنا اندرسون، رهبر حزب سوسیالدموکرات و نخستوزیر پیشین، هم تاکید کرد که مبارزه مردم ایران ادامه همان ارزشهایی است که سوئد بر آن بنا شده: آزادی، برابری و کرامت انسانی. او گفت رژیمی که با گلوله پاسخ میدهد، مشروعیت خود را از دست داده است.
فراتر از این چهرهها، دهها نماینده پارلمان، مقام دولتی و سیاستمدار سوئدی از احزاب مختلف نیز در بیانیهها، سخنرانیها و مواضع رسمی، حمایت خود را از مردم ایران اعلام کردند
در مجموع، همزمانی نفوذ جامعه ایرانی در سوئد، تهدیدات مستقیم جمهوری اسلامی علیه امنیت این کشور و گستردگی و تداوم اعتراضات مردمی در ایران باعث شده سوئد به یکی از صریحترین و شفافترین حامیان مردم ایران در اروپا تبدیل شود؛ حمایتی که اینبار نه فقط در بیانیههای حقوق بشری، بلکه در بالاترین سطوح سیاسی کشور بیان شده است.
