حسین رونقی، در حضور توماج صالحی، لب‌هایش را گشود

پس از درگذشت پر ابهام کیانوش سنجری، معترض سیاسی ایرانی، حسین رونقی با هدف جلب توجه شهروندان ایرانی به خواسته‌های سنجری پیش از مرگ، لب‌های خود را دوخت.

کیانوش (مهدی) سنجری‌باف، روز ۲۳ آبان در نوشته‌ای که در شبکه ایکس منتشر کرده بود، خواستار آزادی فاطمه سپهری، نسرین شاکرمی، توماج صالحی و آرشام رضایی، چهار زندانی سیاسی شده بود.

پس از مرگ او، که ابهاماتی جدی درباره آن مطرح است، حسین رونقی و عبدالله مومنی، که هر دو از فعالان سیاسی هستند، از محل مرگ سنجری گزارش‌هایی دادند.

چند روز پس از مرگ سنجری، یکشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۳، رونقی با دوختن لب‌های خود، خواستار آزادی زندانیان سیاسی از جمله توماج صالحی و نسرین شاکرمی شده بود.

پس از این اقدام اعتراضی رونقی، برخی فعالان داخل و خارج کشور، با ابراز نگرانی راجع به سلامتی او، خواهان گشودن لب‌هایش شدند.

روزنامه هم‌میهن، چاپ تهران، ۳۰ آبان‌ماه در گزارشی، اظهارات برخی هنرمندان از جمله حامد بهداد و پوریا ذوالفقاری را منتشر کرد که از رونقی خواسته بودند لب‌هایش را باز کند.

با وجود این درخواست‌ها رونقی به اعتراض نمادین خود ادامه داد و در برخی اماکن از جمله خیابان ولی‌عصر تهران و شهرک اکباتان، دست به تحصن اعتراضی زد. او در این مسیر چند بار هم به‌طور کوتاه مدت بازداشت شد و در یک مورد، از سوی ماموران مورد آزار و اذیت جنسی هم قرار گرفت.

در نهایت، توماج صالحی، که رونقی خواستار آزادی او شده بود، ۱۱ آذر ۱۴۰۳، آزاد شد.

اردیبهشت ۱۴۰۲، اخباری از صدور حکم اعدام برای صالحی منتشر شده بود، که با واکنش‌های گسترده داخلی و خارجی همراه شد. پیش از آن هم در آذرماه سال ۱۴۰۲، کمپین حقوق بشر اعلام کرده بود، جان صالحی در خطر است.

علاوه بر توماج صالحی، نسرین شاکرمی نیز با قرار وثیقه آزاد شده است. با این همه، فاطمه سپهری و آرشام رضایی، همچنان در بند هستند.