رئیسی در نزدیکی ورودی مقبره «امام رضا» دفن خواهد شد

کاوه شهروز، وکیل و فعال حقوق بشر ایرانی-کانادایی در گفت‌وگو با ایران‌اینترنشنال، از اقدام کشورهای غربی در عرض تسلیت به مناسب کشته شدن رئیسی و همراهانش انتقاد کرد و آن را «شوکه‌کننده» خواند.

شهروز گفت: «بسیاری از کشورهای دموکراتیک [برای مرگ رئیسی] نه تنها به رژیم، بلکه به مردم ایران هم تسلیت گفتند؛ گویی که ایرانیان در حال سوگواری هستند. این در حالی است که مردم ایران در واقع جشن گرفته‌اند.»

به گفته این وکیل، غرب تصور می‌کند ارائه برخی مشوق‌ها به جمهوری اسلامی می‌تواند باعث تغییر رفتار تهران شود اما این تصور اشتباه است.

شهروز تاکید کرد تسلیت گفتن به مناسبت مرگ رئیسی را می‌توان ادامه سیاست مماشات غرب با جمهوری اسلامی دانست که برای مدت‌ بسیار طولانی در جریان بوده است.

به گفته شهروز، حکومت ایران کشورهای غربی و اخیرا اسرائیل را هدف قرار داده ولی با فشار قابل توجهی از طرف این کشورها مواجه نشده و توانسته است از مجازات بابت اقدامات خود فرار کند.

حسین طائب، رییس پیشین سازمان اطلاعات سپاه پاسداران و مشاور کنونی فرمانده کل این نهاد نظامی گفت ابراهیم رئیسی «تمام‌قد» از حمله جمهوری اسلامی به اسرائیل حمایت می‌کرد.

به گفته طائب، رئیسی به عنوان رییس شورای عالی امنیت ملی، حامی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی بود.

حکومت ایران شامگاه ۲۵ فروردین با بیش از ۳۰۰ موشک کروز، موشک بالستیک و پهپاد به اسرائیل حمله کرد.

به گفته ارتش اسرائیل، ۹۹ درصد از پرتابه‌های جمهوری اسلامی از سوی سامانه‌های دفاعی اسرائیل و متحدان آن ساقط شدند.

روح‌الله رحیم‌پور، تحلیل‌گر سیاسی، در گفت‌وگو با ایران‌اینترنشنال، دولت ابراهیم رئیسی را ناکارآمدترین دولت در تاریخ جمهوری اسلامی دانست و گفت فجایع اقتصادی و سیاسی بسیاری در دوران ریاست‌جمهوری او به وقوع پیوست.

رحیم‌پور افزود رئیسی بدون سابقه اجرایی و به پشتوانه کارنامه بسیار تیره خود که حاصل مشارکت در اعدام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ بود، به قدرت رسید و بار دیگر در جریان خیزش «زن، زندگی، آزادی»، توانایی خود را در کشتار به نمایش گذاشت.

زندگی یک قاضی دادگاه انقلاب و تردیدهایش نسبت به خانواده‌اش در بحبوحه اعتراضات ایران، موضوع واپسین فیلم محمد رسول‌اف - دانه انجیر معابد- است که تنها فیلم ایرانی شرکت‌کننده در هفتادوهفتمین دوره جشنواره کن محسوب می‌شود و روز جمعه نمایش خواهد داشت.

نام محمد رسول‌اف همواره با عبارت «فیلم سیاسی» پیوند خورده و هر فیلم او انتقادی صریح و بی‌پرده است نسبت به تراژدی انقلاب ۵۷. تا آن‌جا به‌نظر می‌رسد در شیوه‌ فیلم‌سازی او «التهاب موضوع» از جایگاه ویژه‌ای برخوردار باشد؛ در واقع کارنامه او نشان می‌دهد هر فیلم از فیلم قبلی‌اش موضوعی پیچیده‌تر و ملتهب‌تر را نشانه‌گذاری می‌کند اما در عین حال این پیچیدگی را به ساده‌ترین زبان ممکن بازگو می‌کند. زبان سینمای محمد رسول‌اف به سادگی زبان مردم کوچه و خیابان است و تردیدی نیست که فیلم‌هایش برای تماشاگر عام ساخته شده و نه مخاطبان خاص جشنواره‌های هنری. رسول‌اف خلاف اغلب فیلم‌سازانی که به‌دلیل سبک یا شکل‌های نامتعارف فیلم‌سازی، توجه جشنواره‌های هنری را به خود جلب می‌کنند، به هیچ عنوان «فیلم‌ساز جشنواره‌ای» نیست و مخاطب هدفش عادی‌ترین مردمان هستند ولی به دلیل سانسور و سرکوب است که امکان نمایش داخلی ندارد و سر از جشنواره‌ها درآورده است.

اما عبارت «فیلم سیاسی» به‌نظر می‌رسد بیش از حد کلی‌گویانه و همه‌جانبه تلقی شود. به تعبیری هر فیلمی که در جمهوری اسلامی ساخته می‌شود سیاسی است زیرا فیلم‌های رسمی و دارای مجوز، تحت نظارت و سیطره وزارت ارشاد، خود را با محدودیت‌های روایی و فرمی سانسور وفق می‌دهند، و در مقابل فیلم‌های زیرزمینی و غیرمجاز -همان‌طور که از نام‌شان برمی‌آید- در واکنش به یک سیاست ساخته شده‌اند.

از سوی دیگر فیلم سیاسی، طیف‌ها و گونه‌های مختلفی را در بر می‌گیرد و در ایران، از سینمای رسول‌اف تا فرهادی و حتی تا حاتمی‌کیا هرکدام به‌نوعی سیاسی محسوب می‌شود؛ در حالی که فیلم‌های رسول‌اف در نمایش «سرکوب» با یکدیگر اشتراک دارد. هرکدام به‌نوعی درباره یک وضعیت عادی است که قدرت و حاکمیت آن را برهم می‌ریزد، هرکدام درباره یک سرکوب است. مشهورترین - و پربیننده‌ترین- فیلم او -شیطان وجود ندارد، فیلمی که خرس طلایی جشنواره برلین را از آن خود کرد- درباره چنین وضعیتی است.

فیلم در چهار اپیزود، روایت اختناق و سرکوبی است که به‌شکلی کاملا عادی نشان داده می‌شود. شاید پایان نخستین اپیزود فیلم یکی از تلخ‌ترین لحظاتی است که رسول‌اف خلق کرده باشد: داستان اپیزود نخست درباره مردی است که زندگی آرامی دارد؛ خانواده‌ای شاداب و لحظه‌هایی سرگرم. مرد از سر کار به خانه می‌آید، به‌همراه خانواده‌اش به خرید مایحتاج خانه می‌روند، تفریح می‌کنند، و یک موقعیت کاملا آرام از یک روز عادی زندگی مرد نمایش داده می‌شود. سپس در ساعت گرگ و میش از خواب بیدار شده و به محل کارش می‌رود. در آغاز مشخص نیست که شغل او چیست اما با به‌محض آن‌که در دفتر کارش دست روی دکمه‌ای می‌گذارد، تصویر با یک جامپ کات، نشان می‌دهد حرفه و پیشه‌اش را! او مسوول اعدام است و تصویر آخرین لحظات بخش نخست فیلم، بدن‌های بی‌جان اعدامیانی را نشان می‌دهد که در حال جان دادن هستند. در سینمای محمد رسول‌اف، موضوع به واقعی‌ترین شکل ممکن بیان می‌شود -از این روی گاه جلوه‌هایی از مستند-داستانی را می‌توان در آثارش مشاهده کرد. او سعی دارد بدون تکلف، واقعیت سرکوب را نشان دهد. فرم آثارش با سادگی محض آمیخته، گویی فیلم‌ها نمایشی از یک واقعیت تلخ هستند. تراژدی اگر هست، برآمده از یک واقعیت است نه نمایش و خیال‌پردازی.

می‌توان گفت رسول‌اف با فیلم دست‌نوشته‌ها نمی‌سوزند سر زبان‌ها افتاد. این فیلم اولین‌بار در بخش نوعی نگاه شصت‌وهفتمین دوره جشنواره کن به نمایش درآمد. داستان فیلم مربوط به دوران قتل‌های زنجیره‌ای است و ماجرای اتوبوس ارمنستان - که نافرجام ماند و از مرگ چندین نویسنده جلوگیری کرد. دست‌نوشته‌ها... درباره سرکوب نویسنده‌ها و هنرمندانی است که تنها جرم‌شان فعالیت فرهنگی است و نیم‌نگاهی نیز به واپسین ماه‌های زندگی سیامک پورزند دارد که در آرزوی دیدار فرزندش تا آخرین دم مقاومت کرد و پس از آن‌که نتوانست بر سرکوب حاکمیت غلبه کند، خود را از پنجره به بیرون پرت کرد. در این فیلم مأمور امنیت نیز به یکی از روزنامه‌نگاران دیروز و اکنون روزنامه کیهان بی‌شباهت نیست.

در مجموعه فیلم‌های رسول‌اف، مأمور امنیتی همان‌قدر معمولی است که باقی مردم -حتی در دست‌نوشته‌ها... به مشکلات شخصی و مالی دو مأمور امنیت نیز پرداخته می‌شود؛ یکی از مأموران علی‌رغم گوش به فرمان بودن قادر نیست هزینه درمان فرزندش را تأمین کند - درست مانند اپیزود اول شیطان وجود ندارد که در آن مسئول اعدام مثل باقی آدم‌هاست، قسط پرداخت می‌کند، حقوق ماهیانه‌اش را از بانک دریافت می‌کند و ... در واقع برگ برنده رسول‌اف در میان فیلم‌سازان معترض به جمهوری اسلامی شاید در این است که او به‌جای پرداختن به خیر و شر و بد و خوب و نشان دادن امنیتی‌ها به‌مثابه افرادی خون‌خوار و مخوف، اتمسفر را هراس‌آلود و ویران‌گر نشان می‌دهد؛ گویی در فیلم‌های رسول‌اف آدم‌ها در یک فضای مسموم و فاسد تنفس می‌کنند و این فساد جامعه است که مأموران را به‌عنوان افرادی عادی، بی‌احساس و بی‌روح کرده و چون ماشین‌هایی می‌مانند که دست به هرکاری می‌زنند.

در میان آثار رسول‌اف که عمدتا با واقعیت موضوع کار می‌کند و در زبان سینما، چنان بی‌پروا به موضوعات ملتهب می‌پردازد که گویی مستندی است از یک سرکوب، فیلم لرد جایگاهی متفاوت دارد و شاید نمادین‌ترین فیلم او محسوب می‌شود. لرد داستانی پرآب و تاب از یک خانواده است که برای زندگی به دل طبیعت بکر شمال ایران می‌زنند و پس از چندی با فساد روابط اداری مواجه شده و رفته‌رفته درمی‌یابند محل کوچک و زیبای‌شان تحت یک امپراتوری است و تمام شهر در خدمت فاسد بزرگ. از این روی اگرچه داستان فیلم، مرد خانواده را وامی‌دارد به انتقام اما او در میان مردمان تنهاست و در پایان به نابودی خودش می‌انجامد؛ روایتی تلخ و نمادین که بی‌تردید نسخه ایرانی محله چینی‌های رومن پولانسکی را به‌خاطر می‌آورد -این‌بار خشن‌تر و صریح‌تر.

گرایش رسول‌اف به واقعیت را می‌توان در همان نخستین فیلم بلندش پی گرفت -گاکومان (به معنای ساعت گرگ و میش). این فیلم که در جشنواره فجر توانست جایزه بهترین فیلم اول را دریافت کند، یک مستند داستانی است درباره دو زندانی که با یک‌دیگر ازدواج می‌کنند. این گرایش را می‌توان حتی در کلاسیک‌ترین فیلمش جزیره آهنی نیز دریافت کرد؛ فیلمی درباره نفت‌کشی در حاشیه خلیج فارس. نفت‌کشی متروک که اکنون محل سکونت مردمی است که امکان زندگی در خشکی ندارند و از شر سرکوب زمین به آب پناه برده‌اند اما رفته‌رفته این کشتی نیز درگیر یک امپراتوری می‌شود و آسایش ساکنان‌اش را سلب می‌کند.

رسول‌اف در هر فیلمش جلوه‌ای از تاریخ سرکوب را نشانه‌گذاری می‌کند؛ تاریخی که شاید مردمان در شکل‌گیری‌اش بی‌تأثیر نبوده‌اند و اکنون به آن عادت کرده و با آن خو گرفته‌اند و اغلب حواس‌شان نیست که در چه فضای شومی زیست می‌کنند -در حالی که فیلم‌های او تلنگری است به سرکوب و اختناق در ایران.

فرماندهی فضایی ایالات متحده روز یکم خرداد خبر داد روسیه یک موشک ماهواره‌بر سایوز را از پایگاه هوایی پِلِسِتسک به فضا پرتاب کرده است.

این پایگاه در ۸۰۰ کیلومتری شمال مسکو قرار دارد.

به گفته فرماندهی فضایی آمریکا، موشک سایوز روسیه احتمالا حامل سلاحی بوده است که می‌تواند ماهواره‌های دیگر را در مدار پایینی زمین هدف قرار دهد.

ریابکوف با رد این اتهام گفت قرار نیست مسکو به «اخبار جعلی» منتشر شده از سوی واشینگتن پاسخ دهد.

او تاکید کرد صرف‌نظر از موضع آمریکا در این باره، مسکو سیاست خود را تغییر نمی‌دهد و همواره با استقرار تسلیحات در مدار پایینی زمین مخالف بوده است.

ریابکوف به عنوان یکی از دیپلمات‌های ارشد روسیه، اغلب مواضع این کشور را درباره مسائل تسلیحاتی و خلع سلاح هسته‌ای بیان می‌کند.

100%

این اظهارات در حالی مطرح می‌شوند که وزارت دفاع روسیه پرتاب یک فضاپیما را تایید کرد و گفت این اقدام روز ۲۸ اردیبهشت به انجام رسیده است.

این وزارت‌خانه حاضر به ارائه جزییات بیشتر درباره این رویداد نشد.

در سوی دیگر، فرماندهی فضایی آمریکا تاریخ عملیات روسیه را ۲۷ اردیبهشت اعلام کرد و افزود در جریان این عملیات، یک فضاپیمای کاسموس۲۵۷۶ وارد مدار پایینی زمین شده است.

به گفته آمریکا، این فضاپیمای نظامی از نوع «بازرس» بوده و پیش از این نیز در فضا، «رفتارهایی بی‌پروا» از خود نشان داده است.

دمیتری پسکوف، سخنگوی کاخ کرملین، از اظهار نظر درباره اتهامات وارده از سوی ایالات متحده خودداری کرد و تنها گفت اقدام مسکو در چارچوب قوانین بین‌المللی بوده است.

خبرگزاری رویترز به نقل از یک مقام اطلاعاتی آمریکا گزارش داد دستگاه‌های اطلاعاتی این کشور پرتاب فضاپیمای کاسموس۲۵۷۶ روسیه را پیش‌بینی و به متحدان خود پیش از استقرار این فضاپیما در فضا، اطلاع‌رسانی کرده بودند.

رویترز نوشت تا روز یکم خرداد، کاسموس۲۵۷۶ به هیچ فضاپیمای آمریکایی نزدیک نشده است اما برخی تحلیل‌گران معتقدند این فضاپیمای روسی در حلقه مداری «یواِس‌اِی۳۱۴» واقع شده است.

یواِس‌اِی۳۱۴ که به «دفتر شناسایی ملی» موسوم به NRO تعلق دارد، در آوریل ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شد.

دفتر شناسایی ملی به عنوان زیرمجموعه وزارت دفاع ایالات متحده فعالیت می‌کند.

اسفند ماه سال گذشته نیز واشینگتن مسکو را به توسعه یک سلاح هسته‌ای ضد ماهواره در فضا متهم کرد که پس از انفجار می‌تواند خدمات ماهواره‌ای را از ارتباطات نظامی گرفته تا خدمات مکان‌یابی جی‌پی‌اس، مختل کند.

این دو کشور روز پنجم اردیبهشت سال جاری نیز درباره استقرار سلاح‌های هسته‌ای در فضا، در شورای امنیت سازمان ملل متحد با یکدیگر رویارو شدند.