خیزش انقلابی مردم ایران؛ روسری افتاده زنها، ریسمان دور گردن دیکتاتورها
آسوشیتدپرس در گزارشی از مبارزه زنان در ایران، با برداشتن «حجاب اجباری» از سر نوشته است که ترجمهای از آن را در ادامه میخوانید.
آسوشیتدپرس در گزارشی از مبارزه زنان در ایران، با برداشتن «حجاب اجباری» از سر نوشته است که ترجمهای از آن را در ادامه میخوانید.
طبق بیلبوردهایی که در خیابانهای تهران بزرگ نصب شدهاند، زنان باید برای احترام به مادرانشان «حجاب اجباری» بر سر بگذارند اما احتمالا برای نخستین بار پس از روزهای پرآشوب انقلاب ۵۷ است که بیشتر زنان -از جوان و مسن- انتخاب کردهاند روسری سر نکنند.
چنین حریف طلبیدن آشکار حکومت از سوی زنان، ماهها پس از شروع اعتراضات در ایران است و با آن که به نظر میرسد اعتراضات خوابیده اما انتخاب زنان برای برداشتن حجاب از سر، چالش جدیدی برای حکومت مذهبی است.
جمهوری اسلامی در واکنش به تهدید روی آورده و بعضی کسبوکارها را که به زنان بدون حجاب اجباری خدمات ارائه کردهاند، تخته کرده است.
اما بنا بر نظر تحلیلگران در ایران، اگر حکومت پا روی دم شهروندان بگذارد، میتواند آتش اعتراضات را بار دیگر شعلهور کند.
زنان در ایران میگویند جانشان به لبشان رسیده و فارغ از عواقب برداشتن حجاب، برای آزادی خود و آیندهای بهتر برای دخترانشان میجنگند.
بعضی معتقدند هر چه زنان بیشتری به جمع زنان بدون روسری بپیوندند، مهار بیحجابی برای حکومت دشوارتر خواهد شد.
شروین، دانشجوی ۲۳ ساله ساکن تهران میگوید: «میخواهند همه کسبوکارها را تعطیل کنند؟»
او میگوید اگر زنی بدون حجاب به پاسگاه پلیس برود، پاسگاه را هم میبندند؟
ویدای ۲۹ ساله هم میگوید که تصمیم او و دوستانش برای روسری سر نکردن در خیابان فراتر از روسری است و پیامی برای حکومت است مبنی بر این که :«دست از سر ما بردار!»
ایران و کشور همسایهاش افغانستان، تنها کشورهایی هستند که حجاب در همه فضاهای عمومی آن اجباری است.
پیش از آغاز خیزش انقلابی ایرانیان، زنان بدون روسری در کوچه و خیابان دیده نمیشدند؛ گرچه روسری برخی گاهی روی شانههایشان میافتاد. حالا اما دیدن زنان بدون روسری در مناطقی از تهران منظرهای عادی است.
۴۰ سال پس از انقلاب ۵۷، بسیاری از زنان در تهران بدون روسری دیده میشوند و حکومت که در ابتدای خیزش انقلابی سعی داشت از برخورد مستقیم با آنان خودداری کند، حالا چند هفتهای است که حلقه سرکوب رابه گرد زنان تنگتر کرده است.
چندین هفته پیش، مرکز خرید ۲۳ طبقهای اپال در شمال تهران هم به بهانه «بیحجابی زنان» تعطیل شد.
کسری، فروشنده ۳۲ ساله لباس در مرکز خرید اپال میگوید که چنین برخوردی تنبیه دستهجمعی است.
او اظهار تعجب میکند که مرکز خریدی با صدها کاسب سر چندین تار موی مشتریان بسته شده است.
یک تحلیگر سیاسی اما هشدار میدهد کاسبانی که در زمان اعتراضات پس از کشته شدن ژینا (مهسا) امینی ساکت مانده بودند، ممکن است این بار (در مقابل تعطیل کردن کسبوکارها) سکوت نکنند.
به نظر میرسد سرکوب زنان از سوی حکومت در آینده شدت خواهد گرفت.
از سوی دیگر دیپلماسی جهانی با جمهوری اسلامی هم به ایستایی دچار شده و به همین دلیل باز ممکن است اعتراضات شدت بیابد.
ثریای ۳۳ ساله میگوید که او همین حالا هم با برداشتن حجاب برای هدفی بزرگتر میجنگد.
او در راه رساندن دختر هفت سالهاش به مدرسه به آسوشیتدپرس میگوید که نمیخواهد دخترش تحت همان فشار ایدئولوژیکی باشد که او و همنسلانش متحمل شدهاند.
او تاکید میکند که این انتخاب به منظور رساندن دخترش به آیندهای بهتر است.
همان اندازه که این دریا بیمناک است برای مردمانی که به امید داشتن زندگی بهتر تن به عبور از امواج غیرقابل پیشبینی آن میدهند تا خود را به سواحل کشورهای اروپایی برسانند، برای دولتهای اروپایی هم تبدیل به چالشی بزرگ شده است.
سواحل جنوبی ایتالیا با نزدیکترین فاصله از سواحل شرقی دریای مدیترانه، مقصد شمار زیادی از مهاجران غیرقانونی در سالهای گذشته شده که با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم میکنند.
یورونیوز برای بررسی واکنش اروپا به این موضوع با آنتونیو ویتورینو، مدیرکل سازمان بینالمللی مهاجرت سازمان ملل متحد گفتوگویی داشته که گزارشی از این گفتوگو در پی میآید.
آیا دست دولتهای اروپایی به خون آلوده است؟
به گفته ویتورینو، از سال ۲۰۱۵ دریای مدیترانه مسیر رو به رشد مهاجرت غیرقانونی به سوی اروپا بوده؛ به طوری که ارقام مرتبط با این موضوع در سه ماهه اول سال ۲۰۲۳ نسبت به مدت مشابه سال قبل از آن، «چهار برابر» شده است.
طبق گزارش سازمان بینالمللی مهاجرت، تاخیر در امدادرسانی به پناهجویان از سوی دولتهای اروپایی باعث بروز حوادثی مرگبار در مسیر مدیترانه مرکزی است.
در سال جاری و در جریان شش حادثه غرق شدن کشتی، دستکم ۱۲۷ نفر جان خود را از دست دادند و بیپاسخ ماندن درخواست کمک در مورد هفتم نیز منجر به مرگ حداقل ۷۳ نفر شد.
ویتورینو با ابراز تاسف از این موضوع گفت: «زمان آن است که دولتهای اروپایی سه موضوع اصلی را به صورت جدی بررسی کنند: یکی این که باید از سفرهای خطرناک مردم جلوگیری شود که در این زمینه نیاز به همکاری با کشورهای مبدا داریم.»
او موارد دوم و سوم را به این ترتیب بیان کرد: «با ابتکار عمل دولتهای اروپایی باید جلوی مرگ مردم را در دریای مدیترانه را بگیریم چون نمیتوانیم از سازمانهای غیردولتی انتظار جلوگیری از این فجایع را داشته باشیم. همچنین باید بتوانیم مقاصد قایقهای مهاجران را پیشبینی کرده و با راهاندازی سیستم جابهجایی سریع، جلوی فشار مضاعف بر کشورهای در دسترستر را بگیریم.»
بررسی آنچه در عمل رخ میدهد
در عمل اما کشورهای اروپایی از هماهنگی لازم برای ساماندهی به موضوع پناهجویان برخوردار نیستند.
ویتورینو به یورونیوز گفت: «هر یک از دولتهای اتحادیه اروپا در موضوع پناهندگی بر اساس قوانین خود عمل میکند. باید توجه داشته باشیم هیچ کشوری نمیتواند به تنهایی با چنین چالشی مقابله کند. اتحادیه اروپا نیاز به یک رویکرد مشترک در میان تمام کشورهای عضو دارد.»
خطر سوءاستفاده از مهاجران
ویتورو گفت: «سال گذشته بحرانی جدی در مرز بلاروس با لهستان داشتیم. من به وضوح گفتهام اتحادیه اروپا اجازه استفاده ابزاری از مساله پناهجویان را برای مقاصد سیاسی نمیدهد.»
او سوءاستفاده از مردم ناامید، با وعده «دسترسی آسانتر به سایر کشورهای اروپایی» را «نقض آشکار حقوق اساسی مهاجران و پناهجویان» خواند و گفت آنچه سال گذشته رخ داد «نمیتواند دوباره تکرار شود».
ملیت پناهجویان و سرنوشت آنها
فعالان حقوق بشر اروپا با اشاره به برنامه منسجم کشورهای اروپایی در امر اسکان پناهندگان اوکراینی پس از تجاوز نظامی از سوی روسیه، این پرسش را مطرح میکنند که آیا اروپا در موضوع پناهجویان استانداردی دوگانه دارد؟ آیا وقتی پناهجویان شبیه ما یا همدین ما هستند، از آنها استقبال میشود؟
ویتورینو بدون دادن پاسخ روشنی به این نگرانی گفت: «دستورالعمل حفاظت موقت مصوب سال ۲۰۲۰ میلادی ابزار بسیار موثری برای همبستگی و حمایت از مردم جنگزده اوکراین بود.»
او ادامه داد: «وقتی با افرادی روبهرو هستید که از جنگ آسیب دیدهاند و در معرض سوءاستفاده و استثمار قرار دارند -به ویژه زنان و کودکان- باید منابع لازم را برای اقامت طولانیمدت آنان و تامین امنیتشان در کشورهای میزبان بیابید که وضعیتی چالشبرانگیز به وجود میآید.»
به گفته ویتورینو با گذشت بیش از یک سال از آغاز جنگ اوکراین، این چالش پابرجاست است و چشماندازی از بازگشت جنگزدگان اوکراین به این کشور -به این زودیها- دیده نمیشود.
تغییرات آبوهوایی و مهاجرت
در حال حاضر تغییرات آبوهوایی جدیترین بحران موجود در سراسر جهان است.
سالانه حدود ۲۰ میلیون نفر در اثر این پدیدهها آواره میشوند که اکنون عمدتا آوارههای داخلی هستند اما دیر یا زود مجبور به عبور از مرزهای بینالملی میشوند.
آیا دولتها این چالش را جدی میگیرند؟ آیا اقداماتی صورت میگیرد برای اسکان مردمی که از خانههایشان میگریزند و آواره میشوند؟
ویتورینو در توضیح این موضوع گفت: «تعداد افرادی که به علت تغییرات آب و هوایی مجبور به جابهجایی هستند در حال افزایش است. بنابراین دو عنصر آبوهوا و درگیریها با هم تعامل دارند و محرک مهاجرتها هستند.»
به گفته او در بیستوهفتمین کنفرانس تغییرات آبوهوایی در شرمالشیخ، تاثیر این تغییرات بر مهاجرت اجباری بررسی و این مساله مطرح شد که اتحادیه اروپا باید به این کشورها در «یافتن راهحلهای پایدار برای آینده» کمک کند.
بر اساس گزارش یورونیوز، تاکید بر وجود این مشکلات و صحبت در مورد آنها، اولین گام برای بهبود شرایط است.
آنچه در درجه نخست اهمیت قرار دارد، ارائه راهکارهای عملی از سوی دولتها و همکاری همهجانبه آنان برای جلوگیری از وقوع فجایع زیستمحیطی است که ادامه حیات تمام گونههای روی کره زمین را تهدید میکنند.
گاردین در مقالهای به یافتههای یک پژوهش جدید در دانشگاه ایالتی و موسسه پلیتکنیک ویرجینیا درباره پشهها و نیششان پرداخت که در ژورنال علمی «آیساینس» منتشر شده است.
شاید به گوشتان خورده باشد که شستن پوست با صابون، راهی برای فرار از نیش پشه است؛ با این منطق که اگر پشه نتواند پوست شما را بو بکشد، نمیتواند نیشتان هم بزند.
اما طبق یک پژوهش جدید، بوی صابون به جای این که شما را از رادار پشه دور نگه دارد، ممکن است شما را به طعمه لذیذتری برای این حشره تبدیل کند.
در این تحقیق، پشهها بوی پوست و بدن داوطلبانی که خودشان را با سه صابون (از چهار صابون محبوب مشتریان در بازار) شسته بودند، ترجیح دادند.
طبق یافتههای تیم تحقیق، ممکن است پشهها پوست صابونزده را بیشتر دوست داشته باشند چون زمانی که از خون بقیه تغذیه نمیکنند، شکر مورد نیاز بدنشان را از شیره گیاهان تامین میکنند.
کِلِمان وینوژه، سرپرست تیم تحقیق مذکور در در دانشگاه ایالتی و موسسه پلیتکنیک ویرجینیا گفت حس پشهها وقتی به پوستی میرسند که به خاطر صابون بوی گل و گیاه و میوه میدهد، مثل بیدار شدن از خواب با بوی قهوه و مافین است که «خیلی میچسبد» و در حقیقت افراد در آن صورت، در آن واحد هم بوی آدم و هم بوی گل میدهند.
این پژوهش همچنین نشان داد تاثیر صابونی که به تن افراد خورده هم در جذب پشهها متفاوت عمل کرده و این به دلیل ترکیب رایحه صابون با بوی خاص بدن هر فرد است.
وینوژه گفت موضوع جالب دیگر این است که اگر فردی پوستش را نشسته بود و باب دل پشهها بود، پس از شستوشو با صابون برای آنان دلخواهتر هم میشد اما اگر همین فرد خودش را با صابون مارک دیگری میشست، پشهها از او فراری میشدند.
نتیجه این پژوهش جدید نشان میدهد انتخاب صابونی خاص موجب میشود برخی افراد خوراک پشهها باشند و بعضی پشهها حتی سمتشان هم نروند.
داوطلبان شرکتکننده در این پژوهش، نمونه پارچهای از لباسی فرستاده بودند که با بدن نشسته و شسته (با صابون) به تن کرده بودند. برند صابونهایی که داوطلبان از آنها استفاده کردند دایِل، داو، نِیتیو و سیمپِل تروث بود.
طی تحقیق مشاهده شد پشههای ماده -و البته فقط پشههای مادهاند که از خون تغدیه میکنند- بر روی این نمونه پارچهها مینشستند که این نشاندهنده تمایل این حشرات به بویی خاص (صابون و بوی پوست فرد یا آمیزهای از هر دو) بود.
در این مطالعات، پوست افرادی که خودشان را با صابون داو، دایل و سیمپل تروث نشسته بودند برای پشهها جذابیت بیشتری داشت اما این درباره داوطلبانی که خودشان را با صابون نیتیو شسته بودند صادق نبود که این ممکن است به دلیل بوی نارگیل این صابون باشد.
طبق تحقیقات پیشین، نمونههایی در دست است که نشان میدهند روغن نارگیل به صورت طبیعی پشهها را فراری میدهد.
معاشرت با همکلاسیهای دگرجنسگرا بود که به پیتر (نام مستعار) نشان داد احساس او درباره سکس با آنها فرق میکند.
پیتر میگوید که هیچوقت پورن دوست نداشته اما وقتی همکلاسیهایش اینجور چیزها را مایه خنده میکردند، او هم با جماعت همراه میشده.
پیتر ۴۴ ساله و بریتانیایی، میگوید که هیچوقت به همکلاسیهایش نگفت که او مثل آنها به سکس نگاه نمیکند چون اگر به عنوان یک مرد چنین چیزی میگفت، از آن جمع طرد میشد.
وقتی پیتر با زنان وارد روابط جدی و درست و حسابی شد اما چیز دیگری هم درباره خودش فهمید و آن این بود که او به اندازه شرکای جنسیاش، میل جنسی نداشت.
پیتر اغلب بهانه میآورد که خسته است یا استرس و ... دارد تا از زیر برقرار کردن رابطه جنسی در برود. اما اینطور هم نبوده که این زنان برای او جذاب نبودهاند، فقط این که برای سکس پیشقدم شود به ذهنش خطور نمیکرده است.
سال ۲۰۲۱ بود که پیتر به آگهی استخدام برای پژوهشی برخورد که از داوطلبان مرد میخواست در انجام تحقیقی درباره اختلال کمفعالی میل جنسی، موسوم به اچاسدیدی در مردان شرکت کنند.
در این پژوهش، محققان تیم در تلاش بودند که ببینند آیا میتوانند با تزریق کیسپِپتین، هورمون محرک جنسی، میل جنسی داوطلبان را افزایش دهند یا نه؟
کیسپپتین نقشی کلیدی در تولید مثل بازی میکند و بدون سطح کافی آن، کودکان به سن بلوغ نمیرسند.
پیتر که به گفته خودش در روابط بلندمدتتر و متعهدانهتر میل جنسی بیشتری داشت، به عنوان داوطلب ثبتنام کرد تا بکاود و ببیند که شاید عدم تعادل هورمونی بیولوژیک دلیل کممیلی او به سکس است.
پس از آخرین جلسه حضور به عنوان داوطلب در تحقیقات، پیتر متوجه چیز «فوقالعادهای» شد: ناگهان دلش میخواسته برای سکس پیشقدم شود.
او احساسش را به این شکل توصیف کرد که حس نمیکرده این ذهنش است که چیزی به یاد میآورده بلکه بدنش از او چیزی طلب میکرده.
او گفت که از آن پس بیشتر برای سکس پیشقدم شده و این موضوع به بهبود روابط او با شریک زندگیاش بسیار کمک کرده است.
نقشبسته روی مغز
متخصصان معتقدند اچاسدیدی دستکم ۱۰ درصد زنان و هشت درصد مردان را درگیر میکند.
گرچه این ارقام بالا به نظر نمیرسند اما به نظر استنلی التاف، استاد روانشناسی دانشکده پزشکی کلیولند در اوهایو، «مردان حتی خجالت میکشند به دکتر بروند».
التاف دلیل خودداری مردان از مراجعه به پزشک برای حل این مشکل را در این دانست که مردان قرار است بهطور اغراقآمیزی «نرینه» رفتار کنند.
التاف که در پژوهش مربوط به تاثیر کیسپپتین بر میل جنسی مردان شرکت نداشته است، تاکید کرد که اذعان به مشکل میل جنسی داشتن برای مردان دشوار است.
او گفت اغلب مردانی را که برای مشکل کممیلی جنسی نزد او فرستاده میشوند، شریک عاطفی و جنسی آنان (به مطب) فرستاده است.
به گفته التاف، برای این که در مردان تشخیص مشکل اختلال کمفعالی میل جنسی داده شود، آنها نباید هیچ مشکل دیگری در تغییر سطح میل جنسی مثل مشکلات نعوظ و انزال زودرس داشته باشند.
به گفته التاف، بیمیل شدن جنسی به دلیل مشکل در عملکرد جنسی یک چیز است و رایج است اما اختلال کمفعالی میل جنسی در مردان به کلی داستان دیگری است.
او گفت که اختلال اچاسدیدی، شامل غیاب افکار اروتیک و بیمیلی جنسی است که باید دستکم ۶ ماه به همین شکل بوده باشد و اختلال دیگر و عامل دیگری هم برای آن مشاهده نشود: «یعنی قرار نیست به دلیل افسردگی یا اثرات جانبی قرص افسردگی یا مشکلات رابطه باشد.»
دکتر شریل کینگزبرگ، روانشناس بالینی و استاد دانشگاه کِیس وسترن ریزرو(که او هم که در تحقیقات مربوط به تاثیر کیسپپتین بر میل جنسی مردان شرکت نداشته است) به نکته مهم دیگری اشاره کرد و آن این که چنین اختلالی باید زندگی زنان و مردانی را که برای آنان چنین تشخیصی داده میشود، به طرز قابل توجهی تحت تاثیر قرار داده باشد.
کینگزبرگ تاکید کرد که برخی افراد از کممیلی جنسی شکایتی ندارند و به همین دلیل نیازی ندارند که برای درمان اچاسدیدی اقدام کنند.
کینگزبرگ گفت زنانی که برای درمان به مطب او میروند بسیار مضطرب و ناراحتند.
آنها به کینگزبرگ میگویند که میل جنسی داشتهاند اما دیگر ندارند و خلا آن را این گونه توصیف میکنند که انگار اگر در جزیرهای دورافتاده بدون هیچ فشار و استرسی زندگی کنند هم میل جنسی نخواهند نداشت اما میخواهند که میل جنسیشان برگردد.
کینگزبرگ گفت: «اینجور زنان هستند که اچاسدیدی دارند.»
تجربهای عجیب و غریب
دکتر والجیت دیلو، استاد غدد و متابولیسم در امپریال کالج لندن است که سالهاست درباره رابطه میل جنسی کم با کمبود هورمون کیسپپتین در حیوانات و انسانها تحقیق میکند.
طبق تحقیقات پیشین دیلو، تزریق کیسپپتین به مردان سالمی که لیبیدو و میل جنسی آنها مشکلی نداشت، سطح تستسترون و هورمون جسم زرد را که نقش مهمی در عملکرد بیضه در مردان و تخمدان در زنان دارد، در آنان افزایش داد.
جدیدترین تحقیقات دیلو که ۳۲ داوطلب مرد مبتلا به اختلال کمفعالی میل جنسی در آن شرکت داشتهاند، در ژورنال پزشکی جاما منتشر شده است و البته یکی از این مردان، پیتر ۴۴ ساله است.
به گفته دیلو هر مرد مبتلا به این اختلال فکر میکند فقط خودش چنین مشکلی دارد اما اچاسدیدی زاده سیمکشی مغز این مردان است: «در مردان مبتلا به اچاسدیدی، عامل بازدارندهای در مغز فرمان میدهد و دقیقا در همان قسمتهایی از مغز اتفاق میافتد که به فرد فرمان میدهد مثلا نباید برهنه در کوچه گشت و همان بخشهای مغز است که میل جنسی را در فرد مبتلا به این اختلال خاموش میکند.»
دیلو گفت که دادن هورمون (کیسپپتین) که میل جنسی را بالا میبرد مثل این است که سیستم معمول افراد مبتلا به چنین اختلالی «هایجک» شود.
مردانی که در تحقیقات دیلو شرکت داشتند هفتهای دو بار به آزمایشگاه او رفتند و هر بار اندازه انگیختگی جنسی آنان با دستگاهی اندازه گرفته شد، به آنان تزریق شد و از آنان خواسته شد تا پورنوگرافی تماشا کنند و در حین تماشای پورن، مغز آنها با امآرآی اسکن شد.
اسکن مغزی داوطلبان پس از تزریق کیسپپتین تغییرات قابل توجهی نشان داد و عملکرد بخشهایی از مغز که رفتار بازدارنده نشان میدادند، کند شد و دیگر قسمتهای مغز که به میل جنسی مرتبط هستند، شروع به چراغ زدن کردند.
یافته ویلو نشان داد پاسخ جنسی داوطلبان به تصاویر پورنوگرافیک پس از تزریق کیسپپتین تا ۵۶ درصد افزایش یافته و هیچ اثرات جانبی هم با آن دوز «خیلی خیلی کوچک» برای داوطلبان مرد وجود نداشته است.
پیتر پس از درمان بلافاصله متوجه افزایش میل جنسیاش شد، زندگی جنسیاش سر و سامان گرفت و پارتنرش هم فرزند اولش را حامله شد.
اگرچه تحقیقات والجیت دیلو دوام تاثیر کیسپپتین را مورد بررسی قرار نداده است اما زندگی پیتر تا همین جای کار هم از این رو به آن رو شده است.
او گفت که دوام تزریق کیسپپتین برای او خوب بوده چون میل جنسی او (چند سالی پس از درمان) هنوز خیلی بهتر از قبل از آن است و تولد فرزند اولش هم تاثیری روی میل جنسی او نداشته است.
او به سیانان گفت که فرزند دومش هم در راه است و برخلاف نظرات معمول که «میل جنسی با تولد فرزندان کم میشود»، چنین چیزی برای او رخ نداده است.
تحقیقات بیشتری نیاز است
اگرچه پیتر تاثیرات طولانیمدت مثبتی را شاهد بوده اما به نظر التاف باید زمان بیشتری داد تا تاثیر کیسپپتین مشخص شود.
او تاکید کرد که باید درباره تاثیر کلی چنین درمانی محتاط بود و اگرچه آنچه برای پیتر رخ داده فوقالعاده است اما تحلیل پژوهشهای متکی بر امآرآی دشوار است و قطعی هم نیست.
به باور التاف، میل جنسی بسیار پیچیده است و ترکیبی از عملکرد مغز و هورمون، عشق، «شراب و گل سرخ» است.
به گفته او تحقیق والجیت دیلو امیدبخش است اما باید با شمار داوطلبان بیشتری انجام شود.
خود دیلو هم تاکید کرد که حتی اگر تحقیقات بر فواید کیسپپتین صحه بگذارد، معالجه پزشکی جایگزین برقراری گفتوگوی کارآمد درباره سکس میان زوجها نیست.
دیلو گفت که مشکلات جنسی در جامعه تابو هستند اما هر چه بیشتر از آنها حرف زده میشود، بیشتر معلوم میشود که این مشکلات چقدر رایجاند.
او گفت: «اگر کسی به سکس بیمیل نیست که هیچ اما اگر هم چنین اتفاقی افتاده ممکن است دلیل آن بر هم خوردن رابطه، ناراحتی و کاهش کیفیت زندگی باشد.»
یک پژوهش جدید نشان میدهد خجالتی بودن میتواند هر یک از این دو باشد: ویژگی شخصیتی یا حالتی که فرد احساس میکند.
این تحقیق در ژورنال انجمن پژوهش رشد کودکان منتشر شده است.
طبق نتیجه این پژوهش، چه خجالتی بودن جزو شخصیت کودک باشد و چه صرفا رفتاری که از خود در دیدار با جمعی غریبه نشان میدهد، یک رفتار معمول است.
کریستی پول، محقق حوزه رشد عاطفی و اجتماعی در دانشگاه سنت کاترینز اونتاریو کانادا، در این باره گفت که محرک خجالت، ترس و اضطراب در موقعیتهای اجتماعی یا هنگامی است که فرد در مرکز توجه قرار گرفته باشد.
برای تحقیق درباره خجالتی بودن، محققان به ۱۵۲ کودک بین سنین هفت و هشت سال گفتند که باید یک سخنرانی ارائه دهند که از سخنرانی آنها فیلمبرداری و فیلم آن به دیگر کودکان نشان داده میشود.
والدین کودکان، میزان خجالتی بودن کلی بچهها را قبل از شروع تحقیق به پژوهشگران اطلاع داده بودند. حین پژوهش هم محققان عناصر رفتار اضطرابآمیز کودکان مثل نگاه از کسی برگرداندن و همچنین واکنش فیزیولوژیک آنها را به خطر، با استفاده از الکتروکاردیوگرام اندازه گرفتند و همچنین گفته خود کودک را در این باره که تا چد حد طی پژوهش مضطرب شده است، لحاظ کردند.
طبق نتایج پژوهش، حدود ۱۰ درصد از کودکانی که والدینشان آنها را خجالتی میدانستند در حین سخنرانی هم خیلی خجالتی ظاهر شدند و در باقی زمان پژوهش نیز کموبیش همان درجه خجالتی بودن را حفظ کردند.
یافتهها نشان داد خجالت ممکن است جزوی از شخصیت این دسته از این کودکان باشد.
اما ۲۵ درصد کودکان شرکتکننده در پژوهش که والدینشان آنها را خجالتی گزارش نکرده بودند هم در حین ارائه سخنرانی واکنش اضطرابی بیشتری داشتند.
پول گفت که احتمالا احساس خجالت موقع ارائه سخنرانی واکنش تقریبا معمولی است و برای کودکان در حدود چنین سن و سالی، عادی.
پول افزود که برای گروه کمتعدادتر کودکان (کودکان خجالتی)، طول زمان قرار گرفتن در مرکز توجه و بسترهای متفاوت نیز در اندازه اضطرابآور بودن موقعیت موثر است.
به گفته کورالی پِرِز-ادگار، استاد روانشناسی دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا (که در انجام پژوهش مذکور شرکت نداشته)، این پژوهش با محدودیتهایی هم مواجه بوده: مثلا اغلب کودکان شرکتکننده در تحقیق سفیدپوست و از یک طبقه اجتماعی-سیاسی بودهاند.
او گفت که برای انجام چنین پژوهشی گروهی بزرگتر با داوطلبانی متنوعتر (از نظر نژادی و طبقاتی و ...) لازم است تا بتوان رفتار کودکان را در جمعهای مختلف و در شمار بزرگتر در نظر گرفت تا بررسی رفتار بچهها در بازه زمانی طولانیتر ممکن شود.
آیا خجالتی بودن بد است؟
پرز-ادگار گفت گرچه خجالتی بودن مثل زودجوش بودن محبوب اجتماع نیست اما این به آن معنا نیست که کودک خجالتی مشکلی دارد.
او تاکید کرد که غرب مفتون پرانرژی و اجتماعی بودن است.
پرز-ادگار گفت که باید در چنین رویکردی تجدیدنظر کرد و طیفی از خصوصیات اجتماعی و مشارکت عوامل (در بروز رفتاری خاص) را در نظر گرفت.
او در ادامه گفت که همه میتوانند در موقعیت اجتماعی خاصی خجالتی ظاهر شوند و آنانی که اغلب خجالتیاند هم زندگی اجتماعی شاد خودشان را دارند - فقط شاید در یک جمع، مجلسگرمکنترین فرد حاضر نباشند.
این محقق تاکید کرد: «تنها مشکل این است که تقریبا نیمی از کودکانی که در اکثر مواقع خجالتیاند، بعدها اختلالات اضطرابی پیدا میکنند.»
او گفت که نگرانی باید محدود باشد به کودکان بسیار خجالتی که نمیتوانند در مدرسه دوست پیدا کنند یا در فعالیتهای گروهی در کلابها و باشگاهها مشارکت کنند.
پرز-ادگار توصیه کرد که در چنین مواردی والدین باید برای بهبود وضعیت کودک دخالت کنند چون خجالتی بودن لزوما به خودی خود مشکلی ندارد اما خانوادهها باید به دنبال علایم اضطراب به ویژه در کودکان خجالتیشان باشند.
کریستی پول هم تاکید کرد تمام بچههای خجالتی انگشت یک دست نیستند و بسیاری از کودکان خجالتی، در بزرگسالی افرادی سالم و باثباتاند.
چگونه از یک کودک خجالتی حمایت کنید
به نظر دکتر اریکا کیاپینی، اگر کودک شما به دلیل اضطراب از موقعیتهای مهم و لذتبخش فراری است، ممکن است مجبور به مداخله شوید.
او گفت مسایلی مثل حرف نزدن سر کلاس درس، مشکل در دوست پیدا کردن و حفظ دوستیها، در فعالیتها شرکت نکردن و موارد دیگری از این دست میتوانند نشاندهنده بروز مشکل باشند چون کودک باید قاعدتا از اینجور فعالیتها لذت ببرد.
کیاپینی به والدین توصیه کرد به جای این که روی بچه برچسب خجالتی بودن بزنند، مشاهداتشان را از رفتار او توصیف کنند و احساس کودک را طبیعی جلوه دهند.
او گفت که والدین میتوانند در جمع افراد ناآشنا به کودک بگویند: «کمی مضطرب به نظر میرسی. مردد هستی که چطور سر صحبت را با بقیه باز کن؟ ... خب ما قبلا این افراد را ندیدهایم و طبیعی است کمی معذب باشی.»
کیاپینی گفت که پس از چنین حرفهایی و پس از آمادگی پیدا کردن بیشتر کودک، میتوان او را تشویق به تعامل بیشتر کرد و کودک با علم به این که والدین برای حمایت از او در کنار او قرار دارند، پیش خواهد رفت.
به گفته او، هر چه فرد از موقعیتهایی که در آنها خجالتی میشود پرهیز کند، به همان میزان درباره موقعیتهای مشابه در آینده احساس اضطراب خواهد کرد.
کیاپینی با تاکید بر این که چنین توصیهای به این معنا نیست که والدین بچه را زیادی تحت فشار بگذارند، گفت که والدین باید به تدریج در این مسیر پیش بروند: «مثلا در دیدار (با یک غریبه) اول از بچه بخواهند با او ارتباط چشمی برقرار کند و بعد سراغ این بروند که کودک سوالی از فرد ناآشنا بپرسد.»
کیاپینی گفت اگر والدین نگراناند که خجالتی بودن در کودک مانده باشد، میتوانند از پزشک کودک یا مشاور مدرسه کمک بگیرند.
کیاپینی تاکید کرد درمان با دارو و بدون مصرف دارو، میتواند به کودکان و نوجوانانی که مضطرب هستند کمک کند.