موج جدید تجمع در دانشگاهها در واکنش به تعلیق دانشجویان معترض
در واکنش به ممنوعیت اعمال شده از سوی حکومت برای ورود تعدادی از دانشجویان معترض به دانشگاهها، موج جدیدی از بیانیهها و تحصنها در دانشگاههای مختلف شهرهای سراسر کشور به راه افتاده است.
در واکنش به ممنوعیت اعمال شده از سوی حکومت برای ورود تعدادی از دانشجویان معترض به دانشگاهها، موج جدیدی از بیانیهها و تحصنها در دانشگاههای مختلف شهرهای سراسر کشور به راه افتاده است.
بر اساس ویدیوهای منتشر شده در رسانههای اجتماعی، جمعی از دانشجویان در چند دانشگاه در تهران، از جمله دانشگاه الزهرا، دانشگاه علم و فرهنگ، دانشگاه تهران، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشگاه بهشتی، دانشگاه علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد تهران شمال، دانشگاه علامه طباطبایی سر کلاسهای درس خود حاضر نشدند و در اعتراض به تعلیق گروهی از دانشجویان معترض تحصن کردند.
دانشجویان دانشگاه بهشتی در تجمع گسترده خود در صحن دانشگاه فریاد «آزادی آزادی» سردادند.
شوراهای صنفی دانشجویان کشور از تحصن دانشجویان دانشگاه شریف مقابل سردر این دانشگاه در اعتراض به منع ورود تعدادی از دانشجویان خبر داد.
همزمان با این تحصنها، دانشجویان برخی دانشگاهها بیانیههایی را نیز در محکومیت سرکوب اعتراضات دانشجویی منتشر کردند.
به عنوان نمونه، در بیانیه دانشجویان دانشگاه علم و فرهنگ تهران که روز دوشنبه منتشر شد، «برخورد وحشیانه حراست حقیر دانشگاه» محکوم شده و «به مجازی شدن کلاسها به مدت دو هفته بدون عنوان هیچ دلیلی از سوی هیئت دانشگاه» اعتراض شده است.
این دانشجویان از استادان خود نیز خواستند به این اعتصاب بپیوندند.
دانشجویان دانشکده معدن دانشگاه تهران نیز در بیانیهای ضمن اعتراض به «سرکوب وحشیانه و دستگیریهای گسترده همکلاسیان خود» اعلام کردند تا برآورده شدن تمامی خواستههایشان از جمله آزادی دانشجویان بازداشتی به اعتصاب و تحصن و تجمع اعتراضی ادامه میدهند.
دانشجویان دانشگاه علوم و تحقیقات در بیانیهای بر تحریم کلاسهای درس به دلیل سرکوبهای فراگیر و خشونتآمیز و بازداشت دانشجویان تاکید کردند
دانشگاههای دیگر شهرهای ایران، از جمله دانشگاه آزاد شیراز، دانشگاه آزاد سنندج، دانشکده داروسازی گیلان، نیز روز دوشنبه صحنه تحصنهای جدید بود.
«این همه سال جنایت، مرگ بر این ولایت»، «زن زندگی آزادی» و «با خون ما نوشتین، مهسا رو ما نکشتیم» از جمله شعارهای سرداده شده در این دانشگاهها بود و دانشجویان داروسازی گیلان در رشت نیز با گرفتن دستهای یکدیگر، ترانه «یار دبستانی» را در محوطه دانشگاه همخوانی کردند.
در دانشگاه مدنی آذربایجان در تبریز نیز دانشجویان در اعتراض به بازداشت آرمیتا پاویر دانشجوی زیستشناسی سلولی مولکولی روز دوشنبه تجمع کردند.
همچنین دانشجویان دانشگاه صنعتی شاهرود در حمایت از دانشجویان بازداشتی و در همراهی با خیزش سراسری علیه جمهوری اسلامی، روز دوشنبه در محوطه دانشگاه دست به تجمع زده و شعار «توپ تانک مسلسل دیگر اثر ندارد، به مادرم بگویید دیگر دختر ندارد» و «هیز تویی هرزه تویی، دختر آزاده منم» سردادند.
موج جدید تحصنها و تجمعهای دانشجویی در ایران در حالی است که روز شنبه، حسین سلامی فرمانده سپاه پاسداران، دانشجویان را تهدید کرد و تعداد دانشجویانی را که به قول او «پژواک صدای دشمن شدهاند» اندک دانست.
او تهدید کرد: «ای دانشجویان و جوانان به گوش باشید که ملت ایران پذیرای این حرکات و هتک حرمتها و ارزشها نخواهند بود.»
اما تجمعهای گسترده و پیاپی دانشجویان در روزهای یکشنبه و دوشنبه حاکی است که این تهدید فرمانده سپاه همچون سرکوبهای بیش از چهل روز گذشته، تاثیری در تداوم اعتراضات دانشجویی نداشته است.
مینوشت، بسیار مینوشت، از ساختار مافیایی قدرت در ایران، از فساد حکومت و ساختار این فساد در مقامات، از جنایات سپاه، از خامنهای بیت خامنهای و… گاهی هم از خودش مینوشت، از جزئیات زندگیاش و گاهی آنقدر رک و بیپروا که صدای دوستانش را در میآورد که آهای رضا، چه کار میکنی! ولی او خودش بود و قلمش هم هرگز نترسید، نه از تهدیدها و فشارهای جمهوری اسلامی و نه حتی از قضاوت دیگران.
لپتاپ را که میگذاشت روبهرویش، انگار که به جهان دیگری پا میگذاشت؛ هر اندازه هم که اطرافش هایوهوی بود، او در آن جهان میگشت و مینوشت. و وقتی تمام میشد و به صندلی تکیه میداد، میتوانستی برق رضایت و لذت را در نگاهش ببینی.
عشق رضا به روزنامهنگاری فراتر از حد معمول بود؛ ساعتها برای یک گزارش وقت میگذاشت، مطالعه میکرد، متمرکز میشد و هیچچیز برایش مهمتر از تکیه بر حقیقت و دادههای واقعی نبود؛ مثال کامل و دقیق یک روزنامهنگار تحقیقی.
رضا گزارش تحلیلی و افشاگرانه رادیو فردا از فایل صوتی مربوط به فساد نیروهای مرتبط با نیروی قدس سپاه را در حالی نوشت که مرخصی گرفته بود و برای استراحت به سفری سهروزه رفته بود. گزارشش که منتشر شد، گفت دو روز کامل از این سه روز را در اتاق کوچک هتل نشست و از فساد در سپاه نوشت و وقتی از او پرسیدم چرا «نه» نگفتی؟ گفت «خودم هم خیلی دوست داشتم بنویسم، میارزید».
روزنامهنگاری برای رضا نه یک شغل که یک مشغله شبانهروزی بود؛ یا میخواند یا مینوشت یا بحث میکرد. و چه خوب بحث میکرد. توان و مهارت این را داشت که هر گفتوگوی سادهی حوصلهسربری را به یک مناظره پرشور تبدیل کند. و خودش در بحث نهتنها دقیق بود و حاضرجواب و صریح که حافظه و حضور ذهن بیبدیلش در به یادآوردن اطلاعات و سوابق و خط و ربطها زبانزد بود.
با این حال، بیش از گفتن عاشق نوشتن بود. هفتههای آخری که بیماریاش به اوج رسیده بود، ناراحت بود که چرا نمیتواند این روزهای ایران را بنویسد. به دوستی که نزدیکش بود گفته بود چرا الان؟ شکایت کرده بود که چرا دقیقا الان من باید بیمار و ناتوان باشم از نوشتن؟ نگفته بود اصلاً چرا مبتلا شدهام، گفته بود چرا الان و در این روزها؟ رضا تابستان امسال فهمید مبتلا به سرطان پیشرفته است، کمی قبل از تولدش که پنج تیرماه بود. روز تولدش گفت ۴۵ سالگی با این بیماری نفسگیر...
رضا سال ۱۳۵۶ در روستای دژکرد استان فارس به دنیا آمد و ۴۵ ساله بود که رفت. آنطور که خودش نوشته «شاید هم بیشتر، شاید هم کمتر. شناسنامهها را دو سه سال بعد از تولد گرفتند، معلوم نیست چقدر دقیق باشد». درباره روستای محل تولدش هم نوشته بود «تصویر روستامون از دور قشنگه، طبیعت سبز، فضای قشنگ، فرهنگ سنتی، زندگی آروم، مردم مهربون و... این ولی تصویر راه دوره، تصویر نزدیکش محرومیت، فقر فرهنگی و تبعیض است». شاید این مثال خوبی باشد از اینکه نگاهش به هر چیزِ مربوط به خودش منتقدانه بود.
نهتنها هر نقدی به خودش را جدی میگرفت که خودش منتقد سرسخت خودش بود و مدام خودش، رفتارش و کارش را بازنگری میکرد. از عذرخواهی نمیترسید و با صدای بلند عذر میخواست. اگر مطمئن میشد خطایی کرده، مینوشت، عمومی مینوشت، بارها مینوشت.
در دوستی هم همین بود. اگر حس میکرد کسی از دوستان نزدیک یا حتی دورش ذرهای از او دلگیر است، در پیشقدمشدن برای دلجویی تردید نمیکرد. در کنار اینها، رضا سخاوتمندانه برای همه وقت میگذاشت؛ از کاربر ناشناس توئیتر که در پیامی از او کمک میخواست تا فلان چهره شناختهشده که مشورت میخواست. دایره وسیع معاشرانش از هر طیف نشان از همین اخلاقش داشت.
رضا فقط در مهربانی نبود که سخاوتمند بود، کمتر کسی را مثل او دیدهام که پول هم بهمعنای دقیق کلمه برایش هیچ باشد؛ یا بیدریغ به دیگران کمک میکرد یا خرج خوشی میشد. و این کلمه، «خوشی»، کلمهای است که دوستانش همواره او را با آن به یاد خواهند آورد؛ مردی که برای «خوشی» زندگی میکرد، مردی که هر کس با او حتی یک بار نشست و برخاست داشته، گواه میدهد که عاشق زندگی بود و لذت و خوشی هر لحظه را با ولع تمام میبلعید.
یک بار جایی نوشته بود «در زندگی وقتی به مشکلات بنیادی برخورد کردید، اهل براندازی باشید. اصلاحات کُند و فرصتسوز است». خودش هم همین بود؛ اهل کوبیدن و از نو ساختن. و چه امیدها داشت به ساختن آینده مملکتی که همیشه چشمش به آن بود.
جای دیگری نوشته بود «تاریخ پس از انقلاب ۵۷ گور دستهجمعی یک ملت است؛ خاورانی به وسعت ایران. روزی این گورها کشف خواهند شد، مثل گورهای دستهجمعی یادگار صدام و حزب بعث در عراق. عرق شرم بر پیشانی همه ما مینشیند آن روز، هرچند دیر و بیفایده».
رضا! آنها حضور پیکر بیجان تو را هم تاب نیاورند. آنها حتی به مادری که چیزی جز آخرین دیدار پس از سالها فراق میخواست هم رحم نکردند. مشتی خاک نشان مادرت دادهاند و گفتهاند این مزار رضاست. مرگ تو پایان تو نبود. مرگ تو پایان تو نیست. از تو بسیار خواهند گفت، از تو بسیار خواهند نوشت و ترجیعبند همه آن نوشتهها این خواهد بود: جنازهات هم از پس دشمنان آزادی و زندگی برآمد و رسوایشان کرد.