نخستین واکنش هالند به تخلفات مالی منچسترسیتی: آن زمان من فقط ۹ ساله بودم، اینجا هم نبودم!

وقتی از ژسوس درباره مراسم بزرگداشت رونالدو پرسیدند؛ مراسمی که در آن بازیکنان اصلی پرتغال هنگام خروج از تونل رختکن پیراهن شماره ۷ مشهور او را پوشیده بودند و تماشاگران نیز در دقیقه هفتم او را تشویق کردند، سرمربی پرتغال تنها گفت: «این بزرگداشت به خاطر تمام کارهایی که رونالدو برای تیم ملی و پرتغال انجام داد، شایسته او بود.»

ژسوس در نشست خبری پس از مسابقه درباره خروج هواداران از ورزشگاه و تشویق رونالدو به تندی گفت: «این دو موضوع هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند. مردم دلتنگ او هستند و کارهایی را که کریستیانو طی ۲۳ سال برای تیم ملی انجام داد، فراموش نکرده‌اند. هیچ‌کس خوشحال نیست. اما ما دلتنگ کریستیانو باشیم؟ وقتی دیگر در تیم ملی نیست؟ مگر اینکه بخواهد بیاید و هم‌صحبت من شود. او دیگر بازی نمی‌کند، اینجا نیست و خودش درباره وضعیتش تصمیم گرفته است.»

او گفت: «خروج برخی هواداران از ورزشگاه وقتی نتیجه ۴ بر یک است، قابل درک است؛ هیچ‌کس از چنین نتیجه‌ای راضی نیست.»

با این حال، ژرژ ژسوس همیشه به‌عنوان سرمربی‌ای در یادها خواهد ماند که پس از ۲۳ سال، کریستیانو رونالدو را به خداحافظی از تیم ملی پرتغال «وادار کرد».

توجیه شکست سنگین برابر دانمارک

ژسوس از نخستین وقفه مسابقات ملی در فصل جاری با موقعیت مستحکم‌تری بیرون آمد. با این حال، دانمارک با تحمیل شکست سنگین به تیم ملی پرتغال در براگا، آغاز رسمی دوران پس از کریستیانو رونالدو را برای این تیم تلخ کرد.

از نظر سرمربی پرتغال، توضیح آنچه در زمین اتفاق افتاد ساده بود.

ژسوس گفت: «در مجموع، از نظر دفاعی به اندازه مسابقه‌ای که در دانمارک داشتیم، تیم منسجمی نبودیم. نتوانستیم حملات دانمارک را مهار کنیم، به‌ویژه در نیمه دوم. در نیمه نخست یک پنالتی دادیم. در نیمه دوم هم زمانی که فکر می‌کردم تیم می‌تواند بهتر شود، این اتفاق نیفتاد.»

اکنون شرایط پیش از آخرین مسابقه مرحله گروهی، برنامه‌های قبلی پرتغال را تغییر داده است. پرتغال برای صعود به مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ ملت‌های اروپا به‌عنوان صدرنشین گروه، باید در دیدار مقابل ولز امتیاز بگیرد.

ژسوس گفت: «اگر امروز صدرنشینی را قطعی کرده بودیم، مسابقه کاردیف به ما اجازه می‌داد از بازیکنان دیگری استفاده کنیم. مهم این است که صعود کرده‌ایم.»

سرمربی پرتغال درباره تاثیر احتمالی این شکست بر تیم نیز پذیرفت که «باختن هیچ‌وقت خوب نیست».

او افزود: «این تیم با اعتمادبه‌نفس بسیار بالایی و پس از چهار پیروزی پیاپی وارد مسابقه شد. امروز باید شایستگی دانمارک را به رسمیت بشناسیم. آنها اجازه ندادند بازی خودمان را انجام دهیم و زمانی که توپ را در اختیار داشتند، بهتر از ما بودند.»

با این حال، ژسوس اطمینان دارد که تیمش به این شکست واکنش نشان خواهد داد.

او گفت: «این بازیکنان به چنین شرایطی عادت دارند. در فوتبال همیشه نمی‌توان پیروز شد. ما در پنجمین مسابقه شکست خوردیم؛ آن هم با اختلاف گل زیاد که اتفاق معمولی نیست. این یک واقعیت است. بازی مقابل ولز برای قطعی کردن هدف ماست. باید در آن مسابقه برای کسب امتیاز و صدرنشینی تلاش کنیم.»

در گزارش این رسانه آمده است؛ مراسم بزرگداشت ستاره غایب پرتغال از سوی بازیکنان و تماشاگران سرد و بی‌روح برگزار شد و پس از آن، شکست سنگین پرتغال مقابل دانمارک باعث شد این تیم نتواند صدرنشینی خود را قطعی کند.

این مراسم به‌هیچ‌وجه یکی از احساسی‌ترین بزرگداشت‌های تاریخ نبود. نه اهمیت نسبتا کم مسابقه، نه ورزشگاهی که میان کوه‌های براگا قرار گرفته و نه غیبت شخصیت اصلی مراسم حتی از روی سکوها، هیچ‌کدام شرایط را برای برگزاری مراسمی پرشور فراهم نمی‌کردند.

نمایشی مضحک بود

پرتغال در روز بزرگداشت کریستیانو رونالدو مقابل دانمارک آبروریزی کرد. نمایشی مضحک بود؛ چیزی که تقریبا می‌شد آن را بی‌احترامی دانست.

بازیکنان پرتغال با پیراهن‌هایی وارد زمین شدند که نام هم‌تیمی سابقشان و شماره ۷ روی آنها نقش بسته بود.

کودکانی که هنگام ورود به زمین بازیکنان را همراهی می‌کردند نیز همین پیراهن‌ها را پوشیده بودند؛ صفی از کریستیانوهای کوچک و بزرگ که حضورشان هنگام پخش سرودهای ملی و گرفتن عکس تیمی پیش از مسابقه نیز ادامه یافت.

100%

در میان تماشاگران، بنر بزرگی روی سکوها به چشم می‌خورد که روی آن نوشته شده بود: «متشکریم، کاپیتان.»

همین پیام روی نمایشگرهای ورزشگاه نیز پخش شد و تصویری گرافیکی از ژست مشهور رونالدو هنگام شادی پس از گل‌هایش به نمایش درآمد.

فضای ورزشگاه از همان ابتدا عجیب بود؛ سرد و غم‌انگیز. نوعی افسردگی درونی ناشی از غیبت کسی که طی دو دهه نماد فوتبال این کشور بوده است.

شاید پرتغال بدون کریستیانو رونالدو ضرورتی اجتناب‌ناپذیر بود، اما پذیرفتن پرتغال بدون رونالدو همچنان دشوار است.

شکست سنگین چگونه رقم خورد؟

دانمارک از همین وضعیت متناقض بهره برد. پیروزی نروژ در دیگر مسابقه گروه، دانمارکی‌ها را وادار می‌کرد تا از این دیدار امتیاز بگیرند و با شرایط بهتری به آخرین رویارویی میان دو تیم شمال اروپا در چند روز آینده برسند.

هویلوند گلزنی کرد، اما گل او به دلیل آفساید مردود اعلام شد و پرتغال از دریافت گل نجات یافت. با این حال، اندکی بعد کمک‌داور ویدیویی برخورد توپ به دست روبن دیاس در محوطه جریمه را تشخیص داد و یک ضربه پنالتی به سود دانمارک اعلام شد.

هویبرگ، بازیکنی قابل اعتماد در چنین موقعیت‌هایی، این پنالتی را از دست نداد و دانمارک را پیش انداخت.

مهمان به برتری یک‌گله قانع نشد و در نیمه دوم که با حملات سریع و پرفشار همراه بود، سرعت بازی را افزایش داد.

در این لحظات، هویلوند به چهره اصلی مسابقه تبدیل شد. او با دو گلی که به ثمر رساند، وضعیت بحرانی پرتغال را قطعی کرد.

اما هنوز ضربه دیگری به قلب پرتغالی‌ها باقی مانده بود؛ گل تماشایی اندرسن با ضربه سر، که حتی گل دیرهنگام برناردو سیلوا نیز نتوانست از تلخی آن بکاهد.

نمایش پرتغال از ابتدا تا انتها آشفته و شرم‌آور بود؛ اتفاقی که کریستیانو رونالدو، هر کجا که اکنون باشد، احتمالا به آن افتخار نخواهد کرد. یا شاید هم بکند. چه کسی می‌داند؟

شکست ۳ بر ۲ برزیل مقابل ژاپن یک بازنده بزرگ داشت؛ رافینیا. مهاجم بارسلونا در دقایق پایانی مسابقه، پس از درگیری لفظی با داور، با کارت قرمز مستقیم اخراج شد؛ اتفاقی که با جنجالی کم‌سابقه همراه بود و به اخراج کارلو آنچلوتی نیز انجامید.

با وجود اخراج رافینیا، فدراسیون فوتبال برزیل تصمیمی برای آزاد کردن او از اردوی تیم ملی ندارد. رودریگو کائتانو، مدیر تیم‌های ملی فوتبال مردان برزیل، تایید کرد که این بازیکن تا پایان وقفه مسابقات ملی همراه تیم باقی خواهد ماند.

کائتانو پس از دیدار مقابل ژاپن گفت: «رافینیا کنار ما می‌ماند. منطقی نیست که او برود، چون یکی از رهبران تیم ماست. با آرامش بررسی خواهیم کرد که چه کسی می‌تواند در مسابقه بعدی به بهترین شکل نماینده تیم باشد.»

این تصمیم با توافق مشترک فدراسیون فوتبال برزیل و رافینیا گرفته شده است.

برزیل معمولا در موارد مشابه، بازیکنان اخراج‌شده را آزاد می‌کند تا به باشگاه‌های خود بازگردند، اما شرایط رافینیا متفاوت است.

مهاجم بارسلونا در دوره پس از جام جهانی و تحت هدایت کارلو آنچلوتی، به یکی از کاپیتان‌های جدید تیم ملی برزیل تبدیل شده و نقش او در تیم پس از رقابت‌های جام جهانی آمریکای شمالی پررنگ‌تر شده است.

اخراج رافینیا و انتقاد از داوری

رافینیا در بازی در برابر ژاپن بار دیگر در ترکیب اصلی برزیل قرار گرفت. او در دیدار برگزارشده در سنگاپور ۷۱ دقیقه بازی کرد، اما عملکرد خوبی نداشت.

این مسابقه با چند تصمیم بحث‌برانگیز داوری، از جمله اعلام نشدن یک ضربه پنالتی، همراه بود. رافینیا بارها با حرکات اعتراضی نارضایتی خود را نشان داد و سرانجام در دقایق پایانی، پس از اعتراض شدید به داور، کارت قرمز مستقیم دریافت کرد.

این مهاجم که از عملکرد خود و تعویض شدنش ناراضی بود، پس از پایان مسابقه بابت اتفاق رخ‌داده عذرخواهی کرد.

رافینیا گفت: «می‌خواهم بابت اخراجم عذرخواهی کنم، اما خیلی سخت است که درباره داور صحبت نکنم.»

او افزود: «وقتی مجبورید مقابل داور هم بازی کنید، کار دشوار می‌شود. این موضوع شرایط را بسیار پیچیده می‌کند. نمی‌گویم که ما مقصر نیستیم. باید خیلی چیزها را بهتر کنیم و این کار را خواهیم کرد، اما نمی‌توانیم عملکرد داوری امروز را نادیده بگیریم.»

برزیل سه‌شنبه آینده در آخرین مسابقه تور آسیایی خود، ساعت ۱۱ صبح به وقت اسپانیا، به مصاف سنگاپور خواهد رفت.

تا آن زمان، کارلو آنچلوتی باید عملکرد تیمش در دیدار مقابل ژاپن را بررسی کند، ترکیب تیم را دوباره سامان دهد و جانشینی برای خود روی نیمکت مربیگری در مسابقه بعدی پیدا کند.

برزیل در این دیدار رافینیا را در اختیار نخواهد داشت، اما وینیسیوس جونیور پس از زدن دو گل در مسابقه مقابل ژاپن، بار دیگر به روزهای خوب خود بازگشته است.

وفایی ثانی، قهرمان بوکس ایران، مربی و زندانی سیاسی، تاکنون سه بار به اعدام محکوم شده و یکی از هفت ورزشکاری است که در ایران با خطر اعدام روبه‌رو هستند.

او شامگاه پنجشنبه در مراسمی در لندن، جایزه مگنیتسکی را در بخش فعال برجسته حقوق بشر دریافت کرد.

وفایی ثانی در پیامی کتبی از زندان وکیل‌آباد مشهد گفت: «این جایزه را به نام همه کسانی می‌پذیرم که به جرم آرزوی ایرانی آزاد، زندانی، شکنجه، تهدید یا به اعدام محکوم شده‌اند؛ به نام همرزمانم در کانون‌های شورشی و نسلی که بهای آزادی را با جان خود می‌پردازد.»

او افزود: «حکومت از ما توبه، اعترافات تلویزیونی و تسلیم شدن می‌خواهد. اما پاسخ ما روشن است: ما هرگز تسلیم نخواهیم شد و هرگز تن به تحقیر نخواهیم داد.»

وفایی ثانی، ۳۱ ساله، در سال ۱۳۹۹ به دلیل شرکت در اعتراضات سراسری آبان ۹۸ بازداشت شد.

به گزارش عفو بین‌الملل، او در سپتامبر ۲۰۲۴ پس از محاکمه‌ای که این سازمان آن را «به‌شدت ناعادلانه» توصیف کرده، برای سومین بار به اتهام «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم شد.

دیوان عالی کشور در چهارم اکتبر ۲۰۲۵ حکم اعدام او را تایید کرد.

وفایی ثانی از زمان بازداشت تحت شکنجه قرار گرفته و دوره‌های طولانی را در سلول انفرادی گذرانده است.

ادامه زندانی بودن او با محکومیت گسترده بین‌المللی از سوی چهره‌های برجسته ورزشی، سازمان‌های حقوق بشری و کارشناسان حقوقی روبه‌رو شده است. آن‌ها خواستار آزادی فوری او و لغو حکم اعدامش شده‌اند.

جایزه مگنیتسکی و واکنش برگزارکنندگان

جوایز مگنیتسکی به نام سرگئی مگنیتسکی، وکیل روسی، نام‌گذاری شده‌اند که پس از افشای فساد دولتی، در بازداشت پلیس روسیه جان باخت.

این جوایز از سال ۲۰۱۵ با هدف قدردانی از روزنامه‌نگاران، سیاستمداران و فعالان حوزه حقوق بشر اهدا می‌شوند.

ویلیام براودر، رییس بنیاد عدالت مگنیتسکی و رییس کمیته جوایز، گفت پرونده وفایی ثانی نمادی از وضعیت بسیاری از ایرانیانی است که به دلیل مخالفت با حکومت با خطر اعدام روبه‌رو هستند.

او گفت: «مهم‌تر از همه این است که محمدجواد هنوز زنده است. به همین دلیل این جایزه اهمیت دارد. هر بار که جهان به او توجه می‌کند، کشتن بی‌سروصدای او دشوارتر می‌شود.»

آمار اعدام‌ها و نگرانی درباره ورزشکاران زندانی

بر اساس گزارش سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، از ابتدای سال ۲۰۲۶ تاکنون دست‌کم ۷۱۰ نفر در ایران اعدام شده‌اند که ۷۹ نفر از آن‌ها زندانیان سیاسی و عقیدتی بوده‌اند.

این سازمان در گزارشی در ماه اکتبر، صدور دست‌کم ۱۰۶ حکم اعدام برای بازداشت‌شدگان اعتراضات ژانویه را مستند کرده است که ۳۵ نفر از آن‌ها تا زمان انتشار گزارش اعدام شده بودند.

در زندان وکیل‌آباد، محل نگهداری وفایی ثانی، پنج نفر در ارتباط با اعتراضات اعدام شده‌اند و ۱۵ نفر دیگر با حکم اعدام روبه‌رو هستند.

اهدای جایزه به وفایی ثانی در شرایطی صورت گرفته که نگرانی‌ها درباره وضعیت ورزشکاران زندانی ایرانی افزایش یافته است؛ ورزشکارانی که در جامعه ایران الگو به شمار می‌روند.

زهره عبدالله‌خانی، بنیان‌گذار سازمان «حقوق بشر برای ورزش»، گفت: «وضعیت واقعا بحرانی است. اکنون هفت ورزشکار، از جمله وفایی ثانی، در معرض خطر اعدام هستند.»

علی‌سینا مصطفوی، کوهنورد ایرانی، روز ۱۴ اکتبر پس از اعتراضات ضدحکومتی اعدام شد.

اعدام او پس از کشته شدن سیاوش جمشیدی خیرآبادی، ورزشکار تکواندو، در اوایل همان ماه و غلامرضا خانی شکرآب، مبارز هنرهای رزمی ترکیبی، صورت گرفت که در ماه مه به دار آویخته شد.

عبدالله‌خانی گفت مردم از دریافت جایزه وفایی ثانی ابراز خوشحالی کرده‌اند.

او گفت: «حتی کسانی که با دیدگاه سیاسی او موافق نیستند، از شنیده شدن صدایش حمایت می‌کنند. برای من بسیار الهام‌بخش است که گروه‌های سیاسی مختلف گرد هم می‌آیند تا به اعدام نه بگویند.»

پیام وفایی ثانی درباره آینده ایران

وفایی ثانی در پیام خود گفت خواهان «ایرانی آزاد و دموکراتیک» است؛ کشوری که در آن مردم آزادانه رای بدهند، زنان و مردان برابر باشند، هیچ تبعیضی بر اساس قومیت، مذهب یا عقیده وجود نداشته باشد و هیچ‌کس به دلیل مخالفت سیاسی زندانی یا اعدام نشود.

او در پایان تاکید کرد: «من بر پیمان خود استوار می‌مانم و تا زمانی که مردم ایران آزاد نشوند، در برابر ستم سر خم نخواهم کرد.»

به نوشته رسانه‌های آرژانتینی، طبقه سوم این ورزشگاه در شهر بوئنوس‌آیرس خالی بود و حتی درهای آن باز نشده بود. استادیوم شور و هیجان چندانی برای تیم اسکالونی نداشت.

روزنامه لا ناسیون آرژانتین نوشته که بدون مسی، فدراسیون فوتبال آرژانتین یکی از مهم‌ترین عوامل حمایت هواداران را از دست داده است.

به نوشته این روزنامه، با وجود کاهش ۲۵ تا ۴۵ درصدی قیمت بیشتر بلیت‌های دیدار آرژانتین و اروگوئه، اما ورزشگاه لا بومبونرا در نخستین بازی آرژانتین بدون مسی همچنان نیمه‌خالی ماند.

قیمت بلیت جایگاه میانی از حدود ۲۱۳ به ۱۱۶ دلار و جایگاه ویژه از حدود ۳۱۷ به ۱۸۸ دلار کاهش یافت.

در برخی لحظات حتی تابلوی الکترونیکی ورزشگاه نیز کار نمی‌کرد.

این تصویری ناامیدکننده و نخستین ضربه جدی به فدراسیون فوتبال آرژانتین تحت مدیریت کلودیو تاپیا بود.

بدون تقدیر از مسی و اسکالونی

روزنامه لا ناسیون می‌نویسد در ابتدا بسیاری تصور می‌کردند خالی بودن سکوها به محدودیت ظرفیت ورزشگاه مربوط است؛ محدودیتی که فیفا پس از حوادث دیدار آرژانتین و اسپانیا در فینال جام جهانی اعمال کرده بود.

بر اساس آن محرومیت، آرژانتین مجبور شد دو مسابقه نخست خانگی خود، مقابل بولیوی در کوردوبا و بورکینافاسو در ورزشگاه مونومنتال، را با حداکثر ۵۰ درصد ظرفیت برگزار کند.

اما این بار هیچ محدودیتی وجود نداشت. بلیت‌ها برای فروش عرضه شده بودند و تماشاگران به‌سادگی از مسابقه استقبال نکردند. حتی هیچ نوشته یا پرچمی برای حمایت از تیم ملی دیده نمی‌شد.

میان گروه هواداری «لا دوسه» که تقریبا تمام مسابقه برنامه‌های تشویقی مخصوص خود را دنبال می‌کرد و دیگر تماشاگران که بسیاری از آن‌ها مهمان حامیان مالی، اعضای خانواده یا نزدیکان بازیکنان بودند و با بلیت‌های سهمیه‌ای وارد ورزشگاه شده بودند، تقریبا هیچ تشویق قابل توجهی برای تیم ملی شنیده نشد.

تنها پرچم‌های ورزشگاه نیز متعلق به همین گروه هواداری بود: دو پرچم بزرگ با عنوان «بازیکن شماره ۱۲»، چند پرچم مربوط به جزایر مالویناس و پرچمی با تصویر دیه‌گو مارادونا که خواستار اجرای عدالت برای او بود.

100%

از سوی دیگر، هیچ برنامه‌ای برای تقدیر از لیونل اسکالونی وجود نداشت؛ مربی‌ای که تنها ۲۴ ساعت پیش از مسابقه، تمدید قرارداد خود تا جام جهانی ۲۰۳۰ را اعلام کرده بود.

در مورد مسی نیز نکته قابل توجه این بود که هیچ اشاره یا مراسم ویژه‌ای برای او در ورزشگاه برگزار نشد. هرچند که بازیکنان پیراهن‌های ویژه ادای احترام به مسی را پوشیده بودند. با این حال در جریان بازی، آرژانتین در زمین به دنبال مسی می‌گشت، اما او دیگر آنجا نبود.

بی‌شباهت به بازی نایب قهرمان جهان

به نوشته روزنامه لا ناسیون حتی اگر کسی که با خودرو از خیابان‌های اطراف لا بومبونرا عبور می‌کرد، ممکن بود اصلا متوجه نشود که مسابقه تیم ملی در حال برگزاری است؛ مگر اینکه صدای شیپورها را می‌شنید که تا چند خیابان دورتر به گوش می‌رسید.

حتی تماشاگرانی که دیر رسیده بودند و حدود ۲۰ دقیقه از آغاز مسابقه گذشته بود، برای ورود به ورزشگاه عجله‌ای نداشتند.

در پارکینگ مجاور ورزشگاه و کنار خطوط راه‌آهن، کارکنان امنیتی دیگر زحمت پرسیدن شماره جای پارک خودروها را به خود نمی‌دادند؛ چون اگر چیزی به‌اندازه کافی وجود داشت، فضای خالی بود.

فضایی که در ورزشگاه حاکم بود، شباهت چندانی به مسابقه میان تیم ملی نایب‌قهرمان جهان و یکی از رقیبان سنتی‌اش نداشت.

حتی جذابیت رویارویی با اروگوئه نیز نتوانست تماشاگران را به ورزشگاه بکشاند؛ فرصتی برای تماشای یک مسابقه دوستانه مقابل حریفی قدرتمند که رقابت تاریخی ویژه‌ای با آرژانتین دارد و به‌مراتب چالش‌برانگیزتر از حریفان این تیم در پنجره‌های اخیر مسابقات ملی است.

در مسابقه مقابل بولیوی نیز شمار تماشاگران بسیار پایین بود؛ حتی با وجود اینکه یک طبقه کامل ورزشگاه به دانش‌آموزان و کودکان باشگاه‌های محلی اختصاص یافته بود که با دعوت دولت استانی به ورزشگاه آمده بودند.

در دیدار مقابل بنین نیز شمار زیادی از تماشاگران با بلیت‌های سهمیه‌ای حضور داشتند، اما ورزشگاه به دلیل مراسم خداحافظی مسی پر به نظر می‌رسید.

این بار، بدون شماره ۱۰ و بدون هیچ محدودیتی برای ظرفیت ورزشگاه، مردم ترجیح دادند مسابقه را از تلویزیون تماشا کنند.

سکوت بین دو نیمه

هنگامی که بازیکنان آرژانتین برای استراحت بین دو نیمه راهی رختکن شدند، ورزشگاه چنان ساکت بود که از جایگاه ویژه می‌شد صدای کودکانی را شنید که از جایگاه روبه‌رو، نزدیک تونل ورود بازیکنان، از دیبو مارتینس می‌خواستند برایشان دست تکان دهد.

این دروازه‌بان به دلیل شکستگی فک نتوانسته بود در مسابقه حضور داشته باشد، اما حتی بدون بازی کردن نیز یکی از معدود بازیکنانی بود که همچنان در میان هواداران شور و هیجان ایجاد می‌کرد.

این نخستین باخت آرژانتین در یک بازی دوستانه پس از ۷ سال و ۸ ماه بود. آخرین شکست دوستانه این تیم به سال ۲۰۱۹ برمی‌گشت که آرژانتین با نتیجه ۳ بر یک به ونزوئلا باخته بود.

آرژانتین شکست خورد و پذیرش غیبت مسی دشوار بود. با این حال، تیم اسکالونی وارد دوره جدیدی شده است؛ دوره‌ای که مسی دیگر در آن حضور ندارد و بازیکنان باید مسئولیت بیشتری بر عهده بگیرند.